# words

word:
 ប្រជាជន​នៅ​ស្ងៀម​ស្ងាត់​ទាំង​អស់​គ្នា គ្មាន​នរណា​ឆ្លើយ​ទៅ​មេទ័ព​អាស្ស៊ីរី​ឡើយ ដ្បិត​ព្រះបាទ​ហេសេគា​បាន​បង្គាប់​ពួក​គេ​មិន​អោយ​ឆ្លើយ​តប​នឹង​មេទ័ព​នោះ​ជា​ដាច់​ខាត។


word:
 លោក​អេលាគីម​ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា ហើយ​ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ព្រះបរម​រាជ​វាំង លោក​សិបណា​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង និង​លោក​យ៉ូអា កូន​របស់​លោក​អេសាភ​ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​ស្ដេច​នាំ​គ្នា​វិល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ហេសេគា​វិញ ទាំង​ហែក​សម្លៀកបំពាក់ ហើយ​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​នូវ​ពាក្យ​របស់​មេទ័ព​ស្រុក​អាសស៊ើរ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទទួល​ដំណឹង​នេះ ទ្រង់​ហែក​ព្រះភូសា​ចោល យក​បាវ​មក​ស្លៀក រួច​យាង​ទៅ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះរាជា​ចាត់​លោក​អេលាគីម ដែល​ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ព្រះបរមរាជ​វាំង និង​លោក​សិបណា ជា​ស្មៀន​ហ្លួង ព្រម​ទាំង​លោក​បូជាចារ្យ​ចាស់ៗ ដែល​ស្លៀក​បាវ​ទាំង​អស់​គ្នា អោយ​ទៅ​ជួប​ព្យាការី​អេសាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ូស។


word:
 ពួក​គេ​ជំរាប​លោក​ដូច​ត​ទៅ៖ «ព្រះបាទ​ហេសេគា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា: ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​មាន​ទុក្ខ ជា​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​ទទួល​ទណ្ឌកម្ម និង​អាម៉ាស់​មុខ គឺ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ទារក​ត្រូវ​កើត តែ​ម្ដាយ​គ្មាន​កម្លាំង​បង្កើត​វា​មក​ទេ។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បាន​ចាត់​មេទ័ព អោយ​មក​ជេរ​ប្រមាថ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​គង់​នៅ។ ប្រហែល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​លោក​ឮ​ពាក្យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​មេទ័ព​នោះ​ដែរ ហើយ​ព្រះអង្គ​មុខ​ជា​ដាក់​ទោស​គេ ព្រោះ​តែ​ពាក្យ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ឮ។ ហេតុ​នេះ សូម​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​លោក សូម​ទ្រង់​មេត្តា​ប្រណី ដល់​ប្រជាជន​ដែល​នៅ​សេសសល់​នេះ​ផង»។


word:
 ហើយ​លោក​អេសាយ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា៖ «អស់​លោក​ត្រូវ​ទូល​ព្រះករុណា​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “កុំ​ភ័យ​ខ្លាច​ព្រោះ​តែ​ពាក្យ​ដែល​អ្នក​បាន​ឮ គឺ​ពាក្យ​ដែល​ពួក​អាស្ស៊ីរី​បាន​ប្រមាថ​មាក់​ងាយ​យើង​នោះ​ឡើយ។


word:
 បន្តិច​ទៀត ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​នឹង​ទទួល​ដំណឹង​មួយ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​នេះ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​វិញ ហើយ​ត្រូវ​គេ​ធ្វើ​គុត ដោយ​មុខ​ដាវ​នៅ​ស្រុក​នោះ”»។


word:
 មេទ័ព​បាន​វិល​ទៅ​ជួប​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​វិញ ក្នុង​ពេល​ដែល​ទ្រង់​កំពុង​តែ​លើក​ទ័ព​ចេញ​ពី​ក្រុង​ឡាគីស​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​លីបណា។


word:
 ពេល​នោះ ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ទទួល​ដំណឹង​ថា កងទ័ព​អេស៊ីប​ដឹក​នាំ​ដោយ​ព្រះចៅ​ទីរ៉ាកា ជា​ជន​ជាតិ​អេត្យូពី កំពុង​តែ​ចេញ​មក​ធ្វើ​សឹក​នឹង​ទ័ព​អាស្ស៊ីរី


word:
 ទ្រង់​ក៏​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ថា៖ «សូម​កុំ​បណ្ដោយ​អោយ​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា គឺ​ព្រះ​ដែល​ព្រះករុណា​ទុក​ចិត្ត បញ្ឆោត​ព្រះករុណា ដោយ​អះអាង​ថា “ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នឹង​មិន​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ទេ”។


word:
 ព្រះករុណា​ជ្រាប​ស្រាប់​ហើយ​ថា ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​នៅ​ជំនាន់​មុនៗ​បាន​បំផ្លាញ​នគរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ថ្វាយ​ផ្ដាច់*​ដល់​ព្រះ​របស់​យើង។ ចុះ​ព្រះករុណា​វិញ តើ​ព្រះករុណា​ស្មាន​ថា​នឹង​រួច​ខ្លួន​កើត​ឬ?


word:
 ពេល​ពួក​អយ្យកោ​របស់​យើង​កំទេច​នគរ​កូសាន ខារ៉ាន រេសែប និង​ក្រុង​របស់​ពួក​អេដែន នៅ​ស្រុក​ធេឡាស៊ើរ គ្មាន​ព្រះ​ណា​មួយ​របស់​ប្រជាជាតិ​ទាំង​នោះ​រំដោះ​ពួក​គេ​បាន​ឡើយ។


word:
 រីឯ​ស្ដេច​ទាំងឡាយ​របស់​ក្រុង​ហាម៉ាត ក្រុង​អើផាឌ ក្រុង​សេផាវែម ក្រុង​ហេណា និង​ក្រុង​អ៊ីវ៉ា ក៏​ត្រូវ​វិនាស​អស់​គ្មាន​សល់​ដែរ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទទួល​លិខិត​ពី​អ្នក​នាំ​សារ​មក​អាន រួច​ទ្រង់​យាង​ឡើង​ទៅ​ព្រះវិហារ​យក​លិខិត​នោះ​ទៅ​បង្ហាញ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «ឱ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​គង់​នៅ​លើ​ពួក​ចេរូប៊ីន*​អើយ! មាន​តែ​ព្រះអង្គ​មួយ​គត់ ដែល​ជា​ព្រះ​របស់​នគរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​ផែនដី ព្រះអង្គ​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែនដី។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ សូម​ផ្ទៀង​ព្រះកាណ៌​ស្ដាប់​ទូលបង្គំ!  ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ សូម​បើក​ព្រះ​នេត្រ​ទត​មើល​ផង! សូម​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​សានហេរីប​ផ្ញើ​មក​ជេរ​ប្រមាថ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ!


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ពិត​ជា​បាន​កំទេច​ប្រជាជាតិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន និង​បំផ្លាញ​ទឹក​ដី​របស់​គេ


word:
 ព្រម​ទាំង​យក​ព្រះ​របស់​គេ​ទៅ​ដុត អោយ​វិនាស​សូន្យ​ថែម​ទៀត​ផង។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទាំង​នោះ​មិន​មែន​ជា​ព្រះ​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ជា​រូប​ឈើ ឬ​ថ្ម ដែល​ជា​ស្នាដៃ​របស់​មនុស្ស​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ សូម​សង្គ្រោះ​យើង​ខ្ញុំ​អោយ​រួច​ផុត ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​សានហេរីប​ផង ដើម្បី​អោយ​នគរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ផែនដី​ទទួល​ស្គាល់​ថា មាន​តែ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ពិត​ជា​ព្រះជាម្ចាស់!»។


word:
 ពេល​នោះ លោក​អេសាយ ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ូស បាន​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “យើង​បាន​ឮ​ពាក្យ​ដែល​អ្នក​ទូលអង្វរ​យើង​ស្ដី​អំពី​សានហេរីប ជា​ស្ដេច​របស់​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ហើយ”។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច​នោះ​ថា: សានហេរីប​អើយ ក្រុង​ស៊ីយ៉ូន ដែល​ប្រៀប​ដូច​ជា​ស្ត្រី​ព្រហ្មចារី ប្រមាថ​មើលងាយ​អ្នក អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​គ្រវី​ក្បាល ចំអក​អោយ​អ្នក។


word:
 តើ​អ្នក​បាន​ជេរ និង​ត្មះតិះដៀល​នរណា? តើ​អ្នក​ស្រែក​ក្ដែងៗ​ប្រឆាំង​នឹង​នរណា? គឺ​អ្នក​ហ៊ាន​ព្រហើន​ដាក់​ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ* របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល!


word:
 អ្នក​បាន​ចាត់​ពួក​នាំ​សារ​របស់​អ្នក អោយ​មក​ជេរ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​អ្នក​ពោល​ថា: ដោយ​អញ​មាន​រទេះ​ចំបាំង​ដ៏​ច្រើន អញ​ឡើង​ទៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ អញ​ចូល​ទៅ​ដល់​ព្រៃ​ជ្រៅ​នៅ​ស្រុក​លីបង់ ដើម្បី​កាប់​ដើម​តាត្រៅ និង​ដើម​ស្រឡៅ​ដ៏​ល្អៗ អញ​នឹង​ឡើង​ទៅ​ដល់​ចុង​កំពូល ហើយ​ចូល​ទៅ​ដល់​ព្រៃ​ស្រោង។


word:
 អញ​បាន​ជីក​អណ្ដូង ហើយ​ផឹក​ទឹក​របស់​សាសន៍​ដទៃ ពេល​អញ​ឈាន​ជើង​ជាន់​តំបន់​ទន្លេ​នីល នោះ​ទឹក​ទន្លេ​រីង​អស់​ជា​មិន​ខាន។


word:
 សានហេរីប​អើយ អ្នក​មិន​ដឹង​ទេ​ឬ​ថា យើង​បាន​គ្រោង​ទុក និង​រៀបចំ​ព្រឹត្តិការណ៍ ទាំង​នេះ តាំង​ពី​បុរាណ​កាល​មក​ម៉្លេះ! ឥឡូវ​នេះ យើង​ធ្វើ​អោយ​សំរេច ដើម្បី​កំទេច​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​ដ៏​រឹងមាំ អោយ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​គំនរ​ឥដ្ឋ។


word:
 អ្នក​ក្រុង​ទាំង​នោះ​គ្មាន​កម្លាំង​តទល់​ទេ ពួក​គេ​ភ័យ​ខ្លាច ហើយ​អាម៉ាស់​មុខ ពួក​គេ​ប្រៀប​បី​ដូច​ជា​ស្មៅ​នៅ​តាម​ទី​វាល ឬ​ដូច​រុក្ខជាតិ​នៅ​តាម​ចំការ និង​ដូច​ស្មៅ​ដុះ​នៅ​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ ឬ​ដូច​ស្រូវ​កំពុង​តែ​ក្រៀម​ស្វិត​ទៅ មុន​ពេល​មាន​ពន្លក​លូត​ចេញ​មក។


word:
 ចំណែក​ឯ​យើង​វិញ អ្នក​ធ្វើ​អ្វី​ក៏​ដោយ យើង​ដឹង​ទាំង​អស់! ពេល​ណា​អ្នក​អង្គុយ ពេល​ណា​អ្នក​ចេញ ឬ​ចូល ពេល​អ្នក​ច្រឡោត​ខឹង​នឹង​យើង ក៏​យើង​ដឹង​ដែរ


word:
 ដ្បិត​អ្នក​ច្រឡោត​ខឹង​នឹង​យើង យើង​បាន​ឮ​ពាក្យ​សំដី​ព្រហើនៗ​របស់​អ្នក ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​យើង​យក​កន្លុះ មក​ដាក់​ច្រមុះ​អ្នក និង​យក​បង្ហៀរ​មក​ដាក់​មាត់​អ្នក ហើយ​ដឹក​អ្នក​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​អ្នក​វិញ តាម​ផ្លូវ​ដែល​អ្នក​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​មក។


word:
 ចំពោះ​អ្នក​វិញ ហេសេគា​អើយ យើង​នឹង​បង្ហាញ​ទី​សំគាល់​មួយ​អោយ​អ្នក​ឃើញ គឺ​ឆ្នាំ​នេះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បរិភោគ​ស្រូវ​ធ្លាក់​មក​ពី​លើ ឆ្នាំ​ក្រោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​បរិភោគ​ស្រូវ​ដែល​ដុះ​ចេញ​ពី​ដី​មក​ដោយ​ឯក​ឯង តែ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មួយ​ទៀត អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​សាប​ព្រោះ​ច្រូត​កាត់ អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ដាំ​ទំពាំងបាយជូរ រួច​បរិភោគផល​នោះ​ទៅ។


word:
 អ្នក​ស្រុក​យូដា​ដែល​បាន​រួច​ជីវិត និង​នៅ​សេសសល់​ប្រៀប​ដូច​ជា​ដើម​ឈើ ដែល​ចាក់​ឫស​ទៅ​ក្នុង​ដី ហើយ​មាន​មែក​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ផ្លែ។


word:
 ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​ស្រឡាញ់​ដ៏​លើសលប់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ព្រះអង្គ​នឹង​ទុក​អោយ​ប្រជាជន​មួយ​ចំនួន​សេសសល់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​អោយ​ប្រជាជន​មួយ​ចំនួន​រួច​ជីវិត​នៅ​ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន។


word:
 ចំពោះ​ស្ដេច​អាស្ស៊ីរី​វិញ  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ស្ដេច​នោះ​នឹង​មិន​ចូល​មក​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​បាញ់​ព្រួញ​ចូល​មក ឬ​ប្រើ​ខែល និង​លើក​ដី ដើម្បី​វាយ​លុក​ក្រុង​នេះ​ដែរ”។


word:
 ស្ដេច​នោះ​នឹង​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ តាម​ផ្លូវ​ដែល​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​មក គឺ​គេ​នឹង​មិន​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​នេះ​ឡើយ -នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់


word:
 យើង​នឹង​ការពារ ហើយ​សង្គ្រោះ​ក្រុង​នេះ ដោយ​យល់​ដល់​នាម​របស់​យើង និង​យល់​ដល់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ដែរ»។


word:
 នៅ​យប់​នោះ​ទេវតា*​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចេញ​មក​វាយ​ទី​តាំង​ទ័ព​របស់​ពួក​អាស្ស៊ីរី ហើយ​ប្រហារ​ជីវិត​ពួក​គេ​អស់​មួយ​សែន​ប្រាំ​បី​ម៉ឺន​ប្រាំ​ពាន់​នាក់។ លុះ​ព្រឹក​ឡើង​ពេល​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក គេ​ឃើញ​មាន​សាកសព​នៅ​ពាសពេញ​ទី​តាំង​ទ័ព។


word:
 ព្រះចៅ​សានហេរីប ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ក៏​ដក​ទ័ព​ចេញ​ពី​ទី​នោះ វិល​ត្រឡប់​ទៅ​គង់​នៅ​ក្រុង​នីនីវេ​វិញ។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ ពេល​ស្ដេច​កំពុង​តែ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​នីសរ៉ុក​នៅ​ក្នុង​វិហារ នោះ​បុត្រ​បង្កើត​ពីរ​អង្គ​របស់​ស្ដេច គឺ​អ័ឌរ៉ាម៉ាឡេក និង​សារេស៊ើរ បាន​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ដោយ​មុខ​ដាវ រួច​នាំ​គ្នា​គេច​ខ្លួន​ទៅ​តំបន់​អារ៉ារ៉ាត។ ព្រះរាជ​បុត្រ​មួយ​អង្គ​ទៀត ព្រះនាម​អេសារ-ហាដោន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ ព្រះបាទ​ហេសេគា ប្រឈួន​ជា​ទម្ងន់ ហៀប​នឹង​សុគត។ ព្យាការី​អេសាយ ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ូស មក​គាល់​ស្ដេច​ទូល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា សូម​ព្រះករុណា​ផ្ដែផ្ដាំ​រាជវង្សានុវង្ស​អោយ​ហើយ​ទៅ ដ្បិត​ព្រះករុណា​មិន​រស់​រាន​ត​ទៅ​ទៀត​ទេ ព្រះករុណា​ជិត​សោយ​ទិវង្គត​ហើយ»។


word:
 «ឱ!  ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ សូម​កុំ​ភ្លេច​ឡើយ​ថា ទូលបង្គំ​បាន​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ព្រះអង្គ ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះស្ម័គ្រ និង​ចិត្ត​ទៀង​ត្រង់ ទូលបង្គំ​ប្រព្រឹត្ត​តែ​អំពើ​ដែល​ព្រះអង្គ​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ប៉ុណ្ណោះ!»។ ព្រះបាទ​ហេសេគា​បង្ហូរ​ជលនេត្រ​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ពេល​នោះ ព្យាការី​អេសាយ មិន​ទាន់​ចេញ​ផុត​ពី​ធ្លា​ធំ​នៃ​រាជ​វាំង​ផង ស្រាប់​តែ​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​លោក​ដូច​ត​ទៅ៖


word:
 «ចូរ​វិល​ទៅ​ប្រាប់​ស្ដេច​ហេសេគា ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ថា:  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច​ដាវីឌ​ដែល​ជា​អយ្យកោ​របស់​ព្រះករុណា ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “យើង​ឮ​ពាក្យ​អង្វរ​របស់​អ្នក ហើយ​យើង​ក៏​បាន​ឃើញ​ទឹក​ភ្នែក​របស់​អ្នក​ដែរ។ យើង​នឹង​ប្រោស​អ្នក​អោយ​បាន​ជា​ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បី​អ្នក​នឹង​ឡើង​ទៅ​កាន់​ដំណាក់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 យើង​នឹង​បន្ថែម​អាយុ​អោយ​អ្នក​ដប់​ប្រាំ​ឆ្នាំ​ទៀត។ យើង​នឹង​រំដោះ​អ្នក ព្រម​ទាំង​រំដោះ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នេះ អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។ យើង​ក៏​នឹង​ការពារ​ក្រុង​នេះ​ដោយ​យល់​ដល់​នាម​របស់​យើង និង​យល់​ដល់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​យើង”»។


word:
 ព្យាការី​អេសាយ​បង្គាប់​ទៅ​រាជ​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​យក​ម្សៅ​ឧទុម្ពរ​មួយ​កញ្ចប់​លាប​លើ​ដំបៅ នោះ​ព្រះបាទ​ហេសេគា​នឹង​បាន​រស់​រាន​មិន​ខាន»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ហេសេគា មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អេសាយ​ថា៖ «តើ​មាន​ទី​សំគាល់​អ្វី ដែល​នាំ​អោយ​យើង​ដឹង​ថា យើង​នឹង​បាន​ជា​សះស្បើយ ហើយ​ឡើង​ទៅ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បី?»។


word:
 ព្យាការី​អេសាយ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «នេះ​ជា​ទី​សំគាល់​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ប្រទាន​មក​ព្រះករុណា ដើម្បី​អោយ​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ។ តើ​ស្រមោល​ថ្ងៃ​ដែល​ជះ​ទៅ​លើ​រង្វាស់​ម៉ោង នឹង​ដើរ​ទៅ​មុខ​ដប់​កាំ ឬ​ថយ​ក្រោយ​ដប់​កាំ?»។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ស្រមោល​ដើរ​ទៅ​មុខ​ដប់​កាំ​ជា​ការ​ងាយ​ស្រួល​ទេ។ ដូច្នេះ សូម​អោយ​ស្រមោល​ដើរ​ថយ​ក្រោយ​ដប់​កាំ​វិញ»។


word:
 ពេល​នោះ ព្យាការី​អេសាយ​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះអង្គ​ក៏​ធ្វើ​អោយ​ស្រមោល​ដែល​ជះ​ទៅ​លើ​រង្វាស់​ម៉ោង​របស់​ព្រះបាទ​អហាស ដើរ​ថយ​ក្រោយ​ដប់​កាំ។


word:
 នៅ​គ្រា​ដដែល​នោះ​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន គឺ​ព្រះចៅ​ម្រដាក់-បាឡាដាន​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះចៅ​បាឡាដាន បាន​ផ្ញើ​រាជសារ និង​តង្វាយ​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ហេសេគា ដ្បិត​ស្ដេច​ជ្រាប​ដំណឹង​ថា ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទ្រង់​ប្រឈួន។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទទួល​រាជទូត​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​អោយ​ចូល​សវនាការ ហើយ​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​ទស្សនា​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​តម្កល់​វត្ថុ​ដ៏​មាន​តម្លៃ ធ្វើ​ពី​មាស និង​ប្រាក់ ព្រម​ទាំង​គ្រឿង​ក្រអូប ប្រេង​ដ៏​មាន​តម្លៃ គ្រឿង​សព្វាវុធ​ផ្សេងៗ និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង​រាជ្យ​ទ្រព្យ។ ព្រះបាទ​ហេសេគា​បង្ហាញ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​រាជ​វាំង និង​ក្នុង​នគរ អោយ​រាជទូត​របស់​ស្ដេច​បាប៊ីឡូន​ឃើញ ឥត​មាន​ចន្លោះ​អ្វី​សោះ​ឡើយ។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្យាការី​អេសាយ​ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទូល​សួរ​ថា៖ «អ្នក​ទាំង​នោះ​មក​ពី​ណា? តើ​គេ​ទូល​ព្រះករុណា​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ?»។ ព្រះបាទ​ហេសេគា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ពួក​គេ​មក​ពី​ស្រុក​ឆ្ងាយ​ដើម្បី​មក​គាល់​យើង គឺ​មក​ពី​ស្រុក​បាប៊ីឡូន»។


word:
 លោក​អេសាយ​សួរ​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទៀត​ថា៖ «តើ​ពួក​គេ​បាន​ឃើញ​អ្វី​ខ្លះ​នៅ​ក្នុង​ព្រះបរម​រាជ​វាំង?»។ ព្រះបាទ​ហេសេគា​តប​វិញ​ថា៖ «ពួក​គេ​បាន​ឃើញ​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​វាំង​របស់​យើង ដ្បិត​យើង​បាន​បង្ហាញ​ភោគ​ទ្រព្យ​ទាំង​អស់ អោយ​ពួក​គេ​ឃើញ ឥត​មាន​លាក់លៀម​អ្វី​ឡើយ»។


word:
 ពេល​នោះ លោក​អេសាយ​ទូល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ត​ទៅ:


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា នៅ​គ្រា​ខាង​មុខ រាជ្យ​ទ្រព្យ​ទាំង​អស់ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​វាំង​របស់​ព្រះករុណា និង​ភោគ​សម្បត្តិ​ដែល​ព្រះអយ្យកោ​របស់​ព្រះករុណា​បាន​សន្សំ​ទុក នឹង​ត្រូវ​គេ​ដឹក​ជញ្ជូន​យក​ទៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ឥត​មាន​សេសសល់​អ្វី​ឡើយ។


word:
 គេ​ក៏​នាំ​រាជវង្សានុវង្ស​របស់​ព្រះករុណា​យក​ទៅ​ធ្វើ​ជា​មហាតលិក នៅ​ក្នុង​វាំង​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ដែរ»។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​មាន​រាជឱង្ការ​តប​ទៅ​លោក​អេសាយ​វិញ​ថា៖ «ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​លោក​ថ្លែង​នេះ ល្អ​ហើយ»។ ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៀត​ថា៖ «ក្នុង​ពេល​ដែល​យើង​នៅ​មាន​ជីវិត​នោះ​នៅ​តែ​មាន​សន្តិភាព និង​សុខសាន្តត្រាណ​មែន​ទេ?»។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​ហេសេគា និង​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច​ទាំង​ប៉ុន្មាន ហើយ​ការ​ជីក​ស្រះ និង​ប្រឡាយ ដើម្បី​បង្ហូរ​ទឹក​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ដប់ពីរ​វស្សា ទ្រង់​សោយរាជ្យ​បាន​ហាសិប​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​ព្រះនាង​ហែបស៊ីបា។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ប្រជាជាតិ​នានា ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ឡើង​វិញ គឺ​កន្លែង​ដែល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ជា​បិតា​បាន​លុប​បំបាត់។ ស្ដេច​បាន​សង់​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​បាល និង​ដំឡើង​បង្គោល​ថ្វាយ​ព្រះអាសេរ៉ា ដូច​ព្រះបាទ​អហាប់ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ដែរ។​ ស្ដេច​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ និង​គោរព​បំរើ​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​ដទៃ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​នៅ​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “យើង​នឹង​យក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នេះ ទុក​ជា​កន្លែង​សំរាប់​នាម​យើង”។


word:
 ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​សង់​អាសនៈ សំរាប់​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ ក្នុង​ទីលាន​ទាំង​ពីរ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ស្ដេច​បាន​យក​បុត្រា​ទៅ​ធ្វើ​បូជា​យញ្ញ ស្ដេច​បាន​រក​គ្រូ​មើល​ជោគរាសី ប្រព្រឹត្ត​មន្តអាគម ព្រម​ទាំង​តែងតាំង​អោយ​មាន​គ្រូ​អន្ទង​ខ្មោច និង​គ្រូ​ទស្សន៍ទាយ​ផង។​ ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ធ្វើ​អោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​បាន​ធ្វើ​រូប​បដិមា​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា យក​ទៅ​តម្កល់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ថ្វីដ្បិត​តែ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្លាប់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​ថា «យើង​ជ្រើស​រើស​ព្រះដំណាក់ និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ពី​ចំណោម​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទុក​ជា​កន្លែង​សំរាប់​នាម​យើង​រហូត​ត​ទៅ។


word:
 ប្រសិន​បើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​យើង​បាន​បង្គាប់​មក តាម​រយៈ​ម៉ូសេ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង នោះ​យើង​មិន​អោយ​ពួក​គេ​ខ្ចាត់​ព្រាត់​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ទឹក​ដី ដែល​យើង​ប្រគល់​អោយ​ដូនតា​របស់​គេ​ឡើយ»។


word:
 ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​ទេ ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​នាំ​ពួក​គេ​អោយ​វង្វេង​រហូត​ដល់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ជាង​ប្រជាជាតិ​នានា ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បំផ្លាញ នៅ​ចំពោះ​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ​ទៀត។


word:
 «ម៉ាណាសេ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ទាំង​នេះ គឺ​គេ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ច្រើន​ជាង​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី​កាល​ពី​មុន ហើយ​គេ​ក៏​បាន​នាំ​ជន​ជាតិ​យូដា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ដោយ​គោរព​រូប​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ​ដែរ។


word:
 ហេតុ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ទុក្ខ​វេទនា​កើត​មាន​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា ហើយ​នរណា​ក៏​ដោយ​អោយ​តែ​ឮ​គេ​និយាយ​អំពី​ហេតុការណ៍​នេះ ក៏​តក់ស្លុត​ដែរ។


word:
 យើង​នឹង​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដូច​យើង​បាន​បំផ្លាញ​ក្រុង​សាម៉ារី និង​រាជវង្ស​អហាប់​ដែរ។ យើង​នឹង​បោស​សំអាត​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ឥត​ទុក​អោយ​នៅ​សល់​អ្វី​ឡើយ។


word:
 យើង​នឹង​បោះ​បង់​ចោល​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ដែល​នៅ​សេសសល់ គឺ​យើង​នឹង​ប្រគល់​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​នៃ​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​គេ។ ខ្មាំង​សត្រូវ​នឹង​ប្លន់​រឹប​អូស​យក​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ចេញ​ពី​ពួក​គេ


word:
 ដ្បិត​ពួក​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​យើង​មិន​ពេញ​ចិត្ត គឺ​ពួក​គេ​ធ្វើ​អោយ​យើង​ក្រេវក្រោធ តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ»។


word:
 ក្រៅ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​នាំ​ប្រជាជន​យូដា​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ស្ដេច​ក៏​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​ជន​ស្លូត​ត្រង់​ជា​ច្រើន រហូត​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មាន​ពាសពេញ​ទៅ​ដោយ​ឈាម។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ គឺ​អំពើ​បាប​សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​របស់​ស្ដេច​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​សួន​ឧទ្យាន​នៃ​រាជ​វាំង គឺ​សួន​របស់​លោក​អ៊ូសា ហើយ​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន​ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ម្ភៃ​ពីរ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ពីរ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា មស៊ូលេម៉េត ជា​កូន​របស់​លោក​ហារូស ជា​អ្នក​ស្រុក​យ៉ុតបា។


word:
 ស្ដេច​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​អយ្យកោ គឺ​មិន​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ។


word:
 ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន បាន​ឃុបឃិត​គ្នា​ក្បត់​នឹង​ស្ដេច ហើយ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ក្នុង​រាជ​វាំង។


word:
 ប៉ុន្តែ ប្រជាជន​យូដា​នាំ​គ្នា​ប្រហារ​ពួក​ក្បត់ ដែល​បាន​ឃុបឃិត​គ្នា​ធ្វើ​គុត​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន ហើយ​តែងតាំង​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស ជា​បុត្រ​អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 គេ​បាន​យក​សព​របស់​ស្ដេច​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​នៅ​សួន​របស់​លោក​អ៊ូសា ហើយ​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស ជា​បុត្រ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ប្រាំ​បី​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​សាមសិប​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា យេឌីដា ជា​កូន​របស់​លោក​អដាយ៉ា ជា​អ្នក​ស្រុក​បូសកាថ។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អយ្យកោ​ឥត​ខ្ចោះ ដោយ​មិន​ងាក​ទៅ​ស្ដាំ ឬ​ទៅ​ឆ្វេង​ឡើយ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំ​បី នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស ទ្រង់​ចាត់​លោក​សាផាន​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​អសាលា និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​មស៊ូឡាម អោយ​ទៅ​កាន់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖


word:
 «ចូរ​ទៅ​ជួប​លោក​មហា​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា សុំ​អោយ​លោក​បូក​សរុប​ប្រាក់ ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ប្រាក់​ក្រុម​យាម​ទ្វារ​បាន​ទទួល​ពី​ប្រជាជន។​


word:
 ចូរ​អោយ​គេ​ប្រគល់​ប្រាក់​នោះ ទៅ​ពួក​មេ​ជាង​ដែល​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​បង់​ថ្លៃ​ឈ្នួល​របស់​ពួក​កម្មករ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់


word:
 ប៉ុន្តែ ចូរ​កុំ​សួរ​នាំ​ពី​ប្រាក់​ដែល​ប្រគល់​ទៅ​អោយ​ពួក​មេ​ជាង​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​គេ​ធ្វើ​ការ​នេះ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​បំផុត»។


word:
 ពេល​នោះ លោក​មហា​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​លោក​សាផាន​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​គម្ពីរ​វិន័យ​ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ !»។ លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​ជូន​គម្ពីរ​នេះ​ទៅ​លោក​សាផាន ហើយ​លោក​សាផាន​ក៏​អាន។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​សាផាន​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង ក៏​វិល​មក​គាល់​ស្ដេច​វិញ​ទូល​រៀប​រាប់​ដូច​ត​ទៅ៖ «យើង​ខ្ញុំ​បាន​ប្រគល់​ប្រាក់​តង្វាយ​ដែល​ប្រមូល​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់ ទៅ​អោយ​ពួក​មេ​ជាង​ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ហើយ»។


word:
 លោក​សាផាន​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង​ទូល​ស្ដេច​ទៀត​ថា៖ «លោក​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា​បាន​ប្រគល់​គម្ពីរ​មួយ​ក្បាល អោយ​ទូលបង្គំ» រួច​លោក​ក៏​អាន​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​ស្ដាប់។


word:
 បន្ទាប់​មក ទ្រង់​បញ្ជា​ទៅ​លោក​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា លោក​អហ៊ីកាម ជា​កូន​របស់​លោក​សាផាន លោក​អ័កបោរ ជា​កូន​របស់​លោក​មីកាយ៉ា លោក​សាផាន ជា​ស្មៀន​ហ្លួង និង​លោក​អសាយ៉ា ជា​រាជ​បំរើ​ថា៖


word:
 «សូម​អស់​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​អោយ​យើង និង​ប្រជាជន​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល ពី​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក្នុង​គម្ពីរ​ដែល​ទើប​រក​ឃើញ​នេះ​ផង។  ព្រះអម្ចាស់ ​មុខ​ជា​ព្រះពិរោធ​នឹង​យើង​យ៉ាង​ខ្លាំង ដ្បិត​ពួក​ដូនតា​របស់​យើង មិន​បាន​ស្ដាប់​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​ប្រតិបត្តិ​តាម​ដែរ»។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា លោក​អហ៊ីកាម លោក​អ័កបោរ លោក​សាផាន និង​លោក​អសាយ៉ា​នាំ​គ្នា​ទៅ​ជួប​ព្យាការិនី​ហ៊ូលដា ជា​ភរិយា​របស់​លោក​សាលូម ជា​កូន​របស់​លោក​ទីកវ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​ហារហាស និង​ជា​អ្នក​ថែរក្សា​សម្លៀកបំពាក់​បូជាចារ្យ។ នាង​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្កាត់​ថ្មី​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ កាល​រាជ​បំរើ​ទាំង​នោះ​រៀប​រាប់​ប្រាប់​នាង​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ


word:
 នាង​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ចូរ​ប្រាប់​មនុស្ស​ដែល​ចាត់​អ្នក​រាល់​គ្នា​អោយ​មក​រក​យើង​ថា


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ទុក្ខ​វេទនា​កើត​មាន​ដល់​ក្រុង​នេះ​ព្រម​ទាំង​ប្រជាជន ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​ដែល​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​បាន​អាន។


word:
 ដោយ​ពួក​គេ​បាន​បោះបង់​ចោល​យើង ហើយ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ថ្វាយ​ព្រះ​ដទៃ និង​បញ្ឆេះ​កំហឹង​របស់​យើង ព្រោះ​តែ​អំពើ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត នោះ​យើង​នឹង​ដាក់​ទោស​ក្រុង​នេះ គឺ​យើង​មិន​អាច​អត់អោន​បាន​ឡើយ!”


word:
 ប៉ុន្តែ ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ដែល​ចាត់​អស់​លោក​អោយ​មក​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: អ្នក​បាន​ស្ដាប់​ឮ​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ​ហើយ។


word:
 ពេល​អ្នក​ឮ​សេចក្ដី​ដែល​យើង​ថ្លែង​ទាស់​នឹង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រម​ទាំង​ទាស់​នឹង​ប្រជាជន​នៅ​ក្រុង​នេះ​ថា “ពួក​គេ​នឹង​ត្រូវ​វិនាស​អន្តរាយ ហើយ​សាសន៍​ដទៃ​នឹង​យក​ឈ្មោះ​ពួក​គេ​ទៅ​ដាក់​បណ្ដាសា​គ្នា” នោះ​អ្នក​ក៏​បាន​បើក​ចិត្ត​ទទួល ហើយ​ដាក់​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង ទាំង​ហែក​សម្លៀកបំពាក់ យំ​សោក ដូច្នេះ យើង​ក៏​ស្ដាប់​អ្នក​ដែរ -នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​យើង​នឹង​អោយ​អ្នក ទៅ​ជួបជុំ​ដូនតា​របស់​អ្នក អ្នក​នឹង​ចែក​ស្ថាន​ទៅ​ដោយ​សុខសាន្ត គេ​នឹង​បញ្ចុះ​សព​អ្នក។ អ្នក​ពុំ​ឃើញ​ទុក្ខ​វេទនា​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​កើត​មាន​ដល់​ក្រុង​នេះ​ឡើយ»។ រាជ​បំរើ​ក៏​នាំ​យក​ចម្លើយ​នេះ​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​វិញ។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​យាង​ទៅ​កាន់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​មួយ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទាំង​មូល គឺ​មាន​អស់​លោក​បូជាចារ្យ​ព្យាការី និង​ប្រជាជន​ទាំង​អស់ គ្រប់​ជាន់​ថ្នាក់។ ព្រះរាជា​អាន​ព្រះបន្ទូល​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក្នុង​គម្ពីរ​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​គេ​រក​ឃើញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  អោយ​ប្រជាជន​ស្ដាប់។


word:
 ព្រះរាជា​ឈរ​នៅ​លើ​វេទិកា នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ  ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​សន្យា​ថា សុខ​ចិត្ត​ដើរ​តាម​ព្រះអម្ចាស់ និង​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា ដំបូន្មាន និង​វិន័យ​របស់​ព្រះអង្គ ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត និង​អស់​ពី​ស្មារតី ដើម្បី​គោរព​តាម​សេចក្ដី​ក្នុង​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ក៏​ចូល​រួម​ក្នុង​សម្ពន្ធមេត្រី​នេះ​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​ចេញ​បញ្ជា​ដល់​លោក​មហា​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា និង​ពួក​បូជាចារ្យ​ថ្នាក់​បន្ទាប់ ព្រម​ទាំង​ក្រុម​យាម​ទ្វារ​អោយ​យក​វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​គេ​ថ្វាយ​ព្រះ​បាល ព្រះ​អាសេរ៉ា និង​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ គេ​យក​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ទៅ​ដុត​ចោល​នៅ​ក្រៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ជ្រោះ​កេដ្រូន រួច​យក​ផេះ​ទៅ​ចោល​នៅ​បេតអែល។


word:
 ស្ដេច​លុប​បំបាត់​ពួក​បូជាចារ្យ​ដែល​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​បាន​លើក​បន្តុប សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​នៃ​ក្រុង​ទាំងឡាយ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា និង​នៅ​ជុំវិញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ស្ដេច​លុប​បំបាត់​អស់​អ្នក​ដែល​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ថ្វាយ​ព្រះ​បាល ព្រះអាទិត្យ ព្រះច័ន្ទ តារានិករ និង​ហ្វូងតារា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ។


word:
 ស្ដេច​យក​បង្គោល​របស់​ព្រះ​អាសេរ៉ា ចេញ​ពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទៅ​ចោល​ក្រៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម រួច​ដុត​នៅ​ជ្រោះ​កេដ្រូន។ គេ​ដុត​កំទេច​បង្គោល​នោះ​អោយ​ទៅ​ជា​ផេះ ហើយ​យក​ផេះ​ទៅ​បាច​លើ​ផ្នូរ​របស់​ប្រជាជន។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​កំទេច​កន្លែង​សំរាប់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាចារ ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ជា​កន្លែង​ដែល​ពួក​ស្ត្រី​ត្បាញ​ក្រណាត់ ធ្វើ​សម្លៀកបំពាក់​ថ្វាយ​ព្រះអាសេរ៉ា​ដែរ។​


word:
 ស្ដេច​កោះ​ហៅ​បូជាចារ្យ​ទាំង​អស់ ពី​ក្រុង​ទាំងឡាយ ក្នុង​ស្រុក​យូដា។ ស្ដេច​បាន​បំផ្លាញ​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ចាប់​ពី​ក្រុង​កេបា​រហូត​ដល់​បៀរសេបា ជា​កន្លែង​ដែល​បូជាចារ្យ​ទាំង​នោះ​ធ្លាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប។ ស្ដេច​ក៏​រំលំ​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទ្វារ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដូច​ជា​កន្លែង​សក្ការៈ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​ទ្វារ​លោក​យ៉ូស្វេ ជា​អភិបាល​ក្រុង។


word:
 ពួក​បូជាចារ្យ​នៃ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ គ្មាន​សិទ្ធិ​ឡើង​ទៅ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​នៅ​លើ​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទេ តែ​ពួក​គេ​អាច​បរិភោគ​នំបុ័ង​ឥត​មេ ជា​មួយ​បូជាចារ្យ​ដទៃ​ទៀត​បាន។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​បាន​បំផ្លាញ​កន្លែង​ធ្វើ​បូជា​យញ្ញ​នៅ​តូផេត ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ​បេនហ៊ិនណម ដើម្បី​កុំ​អោយ​នរណា​ម្នាក់​យក​កូន​ប្រុស កូន​ស្រី​របស់​ខ្លួន ទៅ​ធ្វើ​បូជា​យញ្ញ​ថ្វាយ​ព្រះ​ម៉ូឡុក​ទៀត​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​យក​រូប​សេះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ធ្វើ​ថ្វាយ​ព្រះអាទិត្យ ចេញ​ពី​មាត់​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ រូប​ទាំង​នោះ​ស្ថិត​ក្បែរ​បន្ទប់​របស់​លោក​មហាតលិក​នេថាន-មេឡេក គឺ​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​អម។ ស្ដេច​ក៏​បាន​ដុត​រទេះ​របស់​ព្រះអាទិត្យ​ចោល​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​រំលំ​អាសនៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះបាទ​អហាស់ និង​ស្ដេច​នានា​នៃ​ស្រុក​យូដា​បាន​សង់ នៅ​តាម​ថែវ​នៃ​បន្ទប់​ខាង​លើ។ ស្ដេច​ក៏​រំលំ​អាសនៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​បាន​សង់ ក្នុង​ទីលាន​ទាំង​ពីរ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ បន្ទាប់​ពី​បំផ្លាញ​អាសនៈ​ទាំង​នោះ​ហើយ ស្ដេច​យក​កំទេច​ទៅ​បោះ​ចោល​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​កេដ្រូន។


word:
 ស្ដេច​បំផ្លាញ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​នៅ​ទល់​មុខ​នឹង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ប៉ែក​ខាង​ត្បូង​ភ្នំ​ដើម​អូលីវ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល បាន​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ​ទាំង​នោះ ថ្វាយ​ព្រះអាសថារ៉ូត ជា​ព្រះ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​នៃ​ជន​ជាតិ​ស៊ីដូន ព្រះកេម៉ូស​ជា​ព្រះ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​នៃ​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ព្រះ​មីលកូម​ជា​ព្រះ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​នៃ​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។


word:
 ស្ដេច​វាយ​បំបាក់​ស្ដូប និង​កាប់​រំលំ​បង្គោល​របស់​ព្រះ​អាសេរ៉ា ហើយ​យក​ធាតុ​មនុស្ស​មក​រាយ​ពាសពេញ​ទី​នោះ​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​រំលំ​អាសនៈ​នៅ​បេតអែល ជា​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​បាន​សង់ ដើម្បី​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប។ ស្ដេច​បាន​រំលំ​អាសនៈ និង​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​នេះ គឺ​ស្ដេច​ដុត​អោយ​ទៅ​ជា​ផេះ ហើយ​ក៏​ដុត​បង្គោល​របស់​ព្រះ​អាសេរ៉ា​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ងាក​ទៅ​ឃើញ​កន្លែង​បញ្ចុះ​សព​នៅ​លើ​ភ្នំ ក៏​បញ្ជា​អោយ​គេ​យក​ឆ្អឹង​ខ្មោច​ក្នុង​ផ្នូរ​ទាំង​នោះ ទៅ​ដុត​នៅ​លើ​អាសនៈ។ ស្ដេច​ធ្វើ​អោយ​អាសនៈ​នោះ​ទៅ​ជា​សៅហ្មង ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថ្លែង​ទុក។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «មើល! ផ្នូរ​នោះ​ជា​អ្វី?»។ ពួក​អ្នក​ក្រុង​ទូល​ថា៖ «គឺ​ផ្នូរ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​មក​ពី​ស្រុក​យូដា ដើម្បី​ថ្លែង​ពី​ការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះករុណា​ទើប​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អាសនៈ​នៅ​បេតអែល​នេះ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ទុក​ផ្នូរ​នេះ កុំ​ប៉ះពាល់​ធាតុ​របស់​លោក​ឡើយ»។ ដូច្នេះ គេ​មិន​គាស់​យក​ធាតុ​របស់​លោក ព្រម​ទាំង​ធាតុ​របស់​ព្យាការី​ដែល​មក​ពី​ស្រុក​សាម៉ារី​ទេ។​


word:
 កាល​ពី​ដើម ស្ដេច​នានា​នៃ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ក្នុង​ក្រុង​ទាំងឡាយ​នៅ​ស្រុក​សាម៉ារី បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។ ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​ទាំង​នោះ​ដូច​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​នៅ​បេតអែល​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រហារ​បូជាចារ្យ​ទាំង​អស់​នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ព្រម​ទាំង​ដុត​ឆ្អឹង​ខ្មោច​នៅ​លើ​នោះ​ផង​ដែរ។ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 ព្រះរាជា​បង្គាប់​ដល់​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​ចម្លង​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​សម្ពន្ធមេត្រី»​។


word:
 តាំង​ពី​ជំនាន់​ពួក​ចៅហ្វាយ និង​ក្នុង​ជំនាន់​ស្ដេច​នានា​នៃ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ស្រុក​យូដា គេ​មិន​ដែល​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​ចម្លង​របៀប​នេះ​ទេ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំ​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស គេ​នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​បែប​នេះ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​លុប​បំបាត់​គ្រូ​បញ្ជាន់​រូប គ្រូ​ទាយ​ជោគរាសី រូប​តេរ៉ាភីម*​សំរាប់​បូល រូប​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ និង​វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដែល​មាន​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​អោយ​បាន​ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ ដែល​លោក​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា បាន​រក​ឃើញ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 កាល​ពី​មុន​ពុំ​ដែល​មាន​ស្ដេច​អង្គ​ណា​មួយ​វិល​មក​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត អស់​ពី​ស្មារតី និង​អស់​ពី​កម្លាំង ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​វិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ ដូច​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ឡើយ ហើយ​ក្រោយ​មក​ក៏​គ្មាន​ដែរ។


word:
 ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក​ស្រុក​យូដា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដូច​មុន​ដដែល ព្រោះ​តែ​អំពើ​អាក្រក់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «យើង​នឹង​បណ្ដេញ​ជន​ជាតិ​យូដា​ចេញ​អោយ​ឆ្ងាយ​ពី​មុខ​យើង ដូច​យើង​បាន​បណ្ដេញ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ។ យើង​នឹង​បោះ​បង់​ចោល​យេរូសាឡឹម ជា​ក្រុង​ដែល​យើង​បាន​ជ្រើស​រើស ព្រម​ទាំង​បោះ​បង់​ចោល​ដំណាក់ ជា​កន្លែង​ដែល​យើង​សំដែង​នាម​របស់​យើង»។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​នេកោ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប​បាន​លើក​ទ័ព​ទៅ​កាន់​ទន្លេ​អឺប្រាត ដើម្បី​ជួយ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។ ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​បាន​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​ស្ទាក់​ផ្លូវ តែ​កាល​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​ទត​ឃើញ ក៏​ធ្វើ​គុត​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​នៅ​មេគីដោ។


word:
 ពួក​នាយ​ទាហាន​លើក​សព​របស់​ស្ដេច​ដាក់​លើ​រទេះ នាំ​ពី​មេគីដូ​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ហើយ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​ស្ដេច។ ប្រជាជន​នៅ​ស្រុក​យូដា នាំ​គ្នា​ជ្រើស​រើស​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស មក​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​អោយ​ស្នង​រាជ្យ​បិតា។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អាហាស​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​បី​ព្រះវស្សា ហើយ​សោយរាជ្យ​បាន​បី​ខែ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​ហាមូថាល ជា​កូន​របស់​លោក​យេរេមី ជា​អ្នក​ស្រុក​លិបណា។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ពួក​អយ្យកោ ឥត​ចន្លោះ​ត្រង់​ណា​ឡើយ។


word:
 ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​នេកោ ចាប់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស់​ដាក់​ច្រវាក់​នៅ​ក្រុង​រីបឡា ក្នុង​ស្រុក​ហាម៉ាត់ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ត​ទៅ​ទៀត។ ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​នេកោ​តំរូវ​អោយ​ស្រុក​យូដា​បង់​សួយសារអាករ​ជា​ប្រាក់​ហាសិបហាប និង​មាស​កន្លះ​ហាប។


word:
 ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​នេកោ​តែងតាំង​ព្រះបាទ​អេលាគីម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​អោយ​ស្នង​រាជ្យ​បិតា ហើយ​ដូរ​នាម​ថា យេហូយ៉ាគីម​វិញ។ រីឯ​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស់ ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​នាំ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប ហើយ​ទ្រង់​ក៏​សោយ​ទិវង្គត​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម​បាន​ហូត​ពន្ធ​ពី​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក គឺ​ស្ដេច​បង្ខំ​ពួក​គេ​អោយ​បង់​ជា​មាស ជា​ប្រាក់​ដូច​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​បាន​កំណត់​ទុក។ លុះ​បាន​គ្រប់​ចំនួន​ហើយ ស្ដេច​ក៏​យក​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​នេកោ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃប្រាំ​ព្រះវស្សា ហើយ​ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​មួយ​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា សេប៊ូដា ជា​កូន​របស់​លោក​ពេដាយ៉ា ជា​អ្នក​ស្រុក​រូម៉ា។


word:
 ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច​ពួក​អយ្យកោ ឥត​ចន្លោះ​ត្រង់​ណា​ឡើយ។


word:
 ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន បាន​លើក​ទ័ព​ចេញ​មក​ច្បាំង។ ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម​សុំ​ចុះ​ចូល ហើយ​ធ្វើ​ជា​រណប​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ។ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម ក៏​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។


word:
 គ្រា​នោះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចាត់​ពួក​ចោរ​ព្រៃ ជា​ជន​ជាតិ​ខាល់ដេដេ ជន​ជាតិ​ស៊ីរី ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ និង​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន អោយ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម។ ព្រះអង្គ​ចាត់​ពួក​គេ​អោយ​មក​បំផ្លាញ​ស្រុក​យូដា ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​ពួក​ព្យាការី ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​ទុក្ខ​វេទនា​ទាំង​នេះ​កើត​មាន​ដល់​ស្រុក​យូដា ដើម្បី​បណ្ដេញ​ពួក​គេ​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រោះ​តែ​អំពើ​បាប​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​


word:
 ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​ជន​ស្លូត​ត្រង់​ពាសពេញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ដែរ។ ដូច្នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​មិន​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​អត់ទោស​អោយ​ឡើយ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប​មិន​ហ៊ាន​ចាកចេញ​ពី​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​ទេ ដ្បិត​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ដណ្ដើម​យក​បាន​ទឹក​ដី​ស្រុក​អេស៊ីប ចាប់​តាំង​ពី​ជ្រោះ​អេស៊ីប រហូត​ដល់​ទន្លេ​អឺប្រាត។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ជន្មាយុ​ដប់ប្រាំបី​ព្រះ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​បី​ខែ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា នេហ៊ូសថា ជា​កូន​របស់​លោក​អែលណាថាន អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច​បិតា ឥត​ចន្លោះ​ត្រង់​ណា​ឡើយ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ កងទ័ព​របស់​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ឡើង​មក​ច្បាំង​នឹង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​នោះ។


word:
 ក្នុង​ពេល​ដែល​កងទ័ព​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នោះ ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​បាន​យាង​មក​បញ្ជា​កងទ័ព​ដោយ​ផ្ទាល់។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន ព្រម​ទាំង​មាតា ពួក​មន្ត្រី ពួក​នាយ​ទាហាន និង​ពួក​មហាតលិក ចេញ​មក​សុំ​ចុះ​ចាញ់​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។ ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ចាប់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ជា​ឈ្លើយ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​បី​នៃ​រជ្ជកាល​របស់​ស្ដេច​ផ្ទាល់។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​រឹបអូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​រាជ្យ​ទ្រព្យ​នៅ​ក្នុង​វាំង ទ្រង់​វាយ​កំទេច​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ធ្វើ​អំពី​មាស ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ធ្វើ សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង​ទុក។


word:
 ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​កៀរ​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​មន្ត្រី​ទាំង​អស់ អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​ពួក​សិប្បករ និង​ជាង​ដែក​ទាំង​អស់ ដែល​មាន​ចំនួន​មួយ​ម៉ឺន​នាក់​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ គឺ​ទុក​អោយ​នៅ​សល់​តែ​ប្រជាជន​តូចតាច​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​ក៏​បាន​កៀរ​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន ព្រម​ទាំង​មាតា មហេសី ស្រី​ស្នំ ពួក​មេ​ដឹក​នាំ និង​ពួក​មេទ័ព​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។


word:
 ស្ដេច​បាន​កៀរ​ពួក​អភិជន​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់ ព្រម​ទាំង​ពួក​សិប្បករ និង​ជាង​ដែក​ចំនួន​មួយ​ពាន់​នាក់ ជា​មនុស្ស​ពេញ​កម្លាំង​ដែល​អាច​ច្បាំង​បាន នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ នៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ផង​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​តែងតាំង​សម្ដេច​ម៉ាថានា ជា​ព្រះបិតុលា​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស ហើយ​ដូរ​នាម​ថា ព្រះបាទ​សេដេគា។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​សេដេគា​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​មួយ​ព្រះវស្សា។ ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​ហាមូថាល់ ជា​កូន​របស់​លោក​យេរេមី ជា​អ្នក​ស្រុក​លីបណា។


word:
 ព្រះបាទ​សេដេគា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​គ្រប់​បែប​យ៉ាង មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម​ដែរ។


word:
 ហេតុការណ៍​ទាំង​នេះ​កើត​មាន មក​ពី​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ចំពោះ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា។ ព្រះអង្គ​បោះបង់​ចោល​ពួក​គេ ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​បួន​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​សេដេគា នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់​នៃ​ខែ​ទី​ដប់​ ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន បាន​លើក​ទ័ព​ទាំង​មូល​មក​វាយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ពួក​គេ​បោះទ័ព និង​លើក​ទួល​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំ​បួន នៃ​ខែ​បួន ពេល​ដែល​ទុរ្ភិក្ស​កើត​មាន​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង ហើយ​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​លែង​មាន​អាហារ​បរិភោគ​ទៀត​នោះ


word:
 ពួក​ខ្មាំង​បាន​ទម្លុះ​កំពែង​ក្រុង​មួយ​កន្លែង។ ទោះ​បី​កងទ័ព​ខាល់ដេដេ​ឡោមព័ទ្ធ​ទីក្រុង​ក្ដី ពួក​ទាហាន​រត់​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​នៅ​ពេល​យប់ តាម​ទ្វារ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចន្លោះ​កំពែង​ទាំង​ពីរ​ក្បែរ​ឧទ្យាន​ហ្លួង ហើយ​រត់​តាម​ផ្លូវ​ឆ្ពោះ​ទៅ​វាល​អារ៉ាបា។


word:
 កងទ័ព​ខាល់ដេដេ​នាំ​គ្នា​ដេញ​តាម​ទាន់​ព្រះបាទ​សេដេគា នៅ​វាល​ទំនាប​ជិត​ក្រុង​យេរីខូ។ ពេល​នោះ កងទ័ព​ទាំង​មូល​របស់​ស្ដេច រត់​បែកខ្ញែក​គ្នា​អស់។


word:
 ពួក​គេ​ក៏​ចាប់​ស្ដេច​បញ្ជូន​ទៅ​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​នៅ​ក្រុង​រីបឡា ហើយ​គេ​ប្រកាស​កាត់​ទោស​ព្រះបាទ​សេដេគា។


word:
 គេ​បាន​អារ​ក​បុត្រ​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះបាទ​សេដេគា នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះបាទ​សេដេគា។ បន្ទាប់​មក ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា អោយ​គេ​ចាក់​ភ្នែក​របស់​ព្រះបាទ​សេដេគា រួច​ដាក់​ច្រវាក់​លង្ហិន​ពីរ​ជាន់​នាំ​យក​ទៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ ខែ​ប្រាំ ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំ​បួន​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន លោក​នេប៊ូសារ៉ាដាន ជា​រាជប្រតិភូ ដែល​បំរើ​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន បាន​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 លោក​ដុត​កំទេច​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដំណាក់​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ផ្ទះ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ជា​ពិសេស​ផ្ទះ​របស់​ពួក​អភិជន។


word:
 កងទ័ព​ខាល់ដេដេ​ទាំង​មូល ដែល​នៅ​ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​រាជប្រតិភូ ក៏​បាន​រំលំ​កំពែង​ជុំវិញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ចោល​ដែរ។


word:
 លោក​នេប៊ូសារ៉ាដាន ជា​រាជប្រតិភូ កៀរ​ប្រជាជន​នៅ​សេសសល់​ក្នុង​ទីក្រុង អស់​អ្នក​ដែល​បាន​រត់​ទៅ​ចុះ​ចូល​នឹង​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ព្រម​ទាំង​បណ្ដាជន​ដែល​នៅ​សេសសល់​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​រាជប្រតិភូ​ទុក​អោយ​ប្រជាជន​តូចតាច​ខ្លះ​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ដើម្បី​ដាំ​ទំពាំងបាយជូរ និង​ភ្ជួរ​ស្រែ។


word:
 ជន​ជាតិ​ខាល់ដេដេ​កំទេច​សសរ​លង្ហិន នៅ​ទ្វារ​ចូល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែក​កំណល់ និង​អាង​ធំ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​យក​លង្ហិន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ទៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។


word:
 ពួក​គេ​យក​ឆ្នាំង វែក កាំបិត ពែង និង​របស់​ឯ​ទៀតៗ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ទៅ​ជា​មួយ។


word:
 លោក​រាជប្រតិភូ​ក៏​យក​ចង្ក្រាន ភាជន៍ និង​វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ធ្វើ​ពី​មាស ពី​ប្រាក់​ទៅ​ជា​មួយ​ដែរ។


word:
 រីឯ​សសរ​ទាំង​ពីរ អាង​ធំ និង​កំណល់ ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ធ្វើ សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន​នោះ គ្មាន​នរណា​ដឹង​ថា​មាន​ទម្ងន់​ប៉ុន្មាន​ទេ។


word:
 សសរ​ទី​មួយ​មាន​កំពស់​ដប់​ប្រាំ​បី​ហត្ថ ហើយ​នៅ​ពី​លើ​សសរ មាន​ក្បាច់​ក្បាល​សសរ​មួយ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន ដែល​មាន​កំពស់​បី​ហត្ថ។ នៅ​ជុំវិញ​ក្បាច់​ក្បាល​សសរ​មាន​ក្បាច់​ក្រឡាអួន និង​ផ្លែ​ទទឹម​ជា​ច្រើន ដែល​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន​ទាំង​អស់។ រីឯ​សសរ​ទី​ពីរ និង​ក្បាច់​ក្រឡាអួន​ក៏​ដូច​គ្នា​ដែរ។


word:
 លោក​រាជប្រតិភូ​បាន​ចាប់​លោក​មហា​បូជាចារ្យ​សេរ៉ាយ៉ា និង​លោក​សេផានា​ជា​បូជាចារ្យ​រង ព្រម​ទាំង​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ព្រះវិហារ​បី​រូប​យក​ទៅ​ជា​មួយ។


word:
 លោក​ក៏​ចាប់​មហាតលិក​មួយ​រូប ដែល​ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ពល​ទាហាន ព្រម​ទាំង​ពួក​នៅ​ក្នុង​វាំង​ប្រាំ​រូប​ស្មៀន​របស់​មេទ័ព​ដែល​មាន​ភារកិច្ច​កេណ្ឌ​ទាហាន និង​ប្រជាជន​ហុកសិប​នាក់​ទៀត ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នា​ពេល​នោះ។


word:
 លោក​នេប៊ូសារ៉ាដាន ជា​រាជប្រតិភូ​ចាប់​អ្នក​ទាំង​នោះ​នាំ​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន នៅ​ក្រុង​រីបឡា។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ប្រហារ​ជីវិត​អ្នក​ទាំង​នោះ​នៅ​ក្រុង​រីបឡា ក្នុង​ស្រុក​ហាម៉ាត់។ ជន​ជាតិ​យូដា​ត្រូវ​គេ​កៀរ​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ទឹក​ដី​របស់​ខ្លួន​បែប​នេះ​ឯង។


word:
 ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ទុក​អោយ​ប្រជាជន​មួយ​ចំនួន​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា ហើយ​តែងតាំង​លោក​កេដាលា ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីកាម និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​សាផាន អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​ពួក​គេ។


word:
 កាល​ពួក​មេ​ទាហាន និង​ពល​ទាហាន​ទាំង​អស់​ដែល​មិន​បាន​ចុះ​ចូល​កងទ័ព​បាប៊ីឡូន ឮ​ដំណឹង​ថា ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​តែងតាំង​លោក​កេដាលា អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក ពួក​គេ​ក៏​នាំ​គ្នា​មក​ជួប​នឹង​លោក​កេដាលា​នៅ​មីសប៉ា។ អ្នក​ទាំង​នោះ គឺ​លោក​អ៊ីស្មាអែល ជា​កូន​របស់​លោក​នេថានា លោក​យ៉ូហាណាន ជា​កូន​របស់​លោក​ការ៉ា លោក​សេរ៉ាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ថាន់ហ៊ូម៉េក ជា​អ្នក​ស្រុក​នេថូផា និង​លោក​យាសានា​ជា​កូន​របស់​ពួក​ម៉ាកាធី ព្រម​ទាំង​ពល​ទាហាន​របស់​ពួក​គេ។


word:
 លោក​កេដាលា​បាន​ប្រកាស​យ៉ាង​ឱឡារិក ចំពោះ​មេ​ទាហាន និង​ពល​ទាហាន​ទាំង​នោះ​ថា៖ «កុំ​ខ្លាច​មន្ត្រី​ខាល់ដេដេ​ធ្វើ​អ្វី ចូរ​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ហើយ​បំរើ​ព្រះចៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​ទៅ នោះ​អស់​លោក​នឹង​បាន​សុខ​ជា​មិន​ខាន»។


word:
 នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ លោក​អ៊ីស្មាអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​នេថានា ជា​ចៅ​របស់​លោក​អេលីសាម៉ា ដែល​ជាប់​ពូជ​ស្ដេច បាន​មក​ជា​មួយ​ទាហាន​ដប់​នាក់ ហើយ​សម្លាប់​លោក​កេដាលា ព្រម​ទាំង​ជន​ជាតិ​យូដា និង​ជន​ជាតិ​ខាល់ដេដេ ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​កេដាលា នៅ​មីសប៉ា។


word:
 ពេល​នោះ ប្រជាជន​ទាំង​មូល ចាប់​ពី​អ្នក​តូច រហូត​ដល់​អ្នក​ធំ ព្រម​ទាំង​ពួក​មេ​ទាហាន នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ស្រុក​អេស៊ីប ព្រោះ​ខ្លាច​ជន​ជាតិ​ខាល់ដេដេ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ ខែ​ដប់ពីរ ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ប្រាំពីរ ដែល​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ត្រូវ​គេ​ចាប់​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក ត្រូវ​នឹង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អេវីល-មេរ៉ូដាក ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ព្រះចៅ​អេវីល-មេរ៉ូដាក ដោះ​លែង​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន អោយ​មាន​សេរីភាព។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន​ដោយ​ស្និទ្ធស្នាល ព្រម​ទាំង​ប្រទាន​កន្លែង​កិត្តិយស​ជាង​ស្ដេច​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។


word:
 ស្ដេច​អនុញ្ញាត​អោយ​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន លែង​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​ឈ្លើយ​សឹក ហើយ​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន​សោយ​ព្រះ​ស្ងោយ​រួម​តុ ជា​មួយ​ស្ដេច​គ្រប់​ពេល​រហូត​ដល់​អស់​ព្រះជន្ម។


word:
 លោក​អេណុស​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​កៃណាន លោក​កៃណាន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ម៉ាលេលាល លោក​ម៉ាលេលាល​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេរេឌ


word:
 លោក​យេរេឌ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ហេណុក លោក​ហេណុក​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​មធូសាឡា លោក​មធូសាឡា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ឡាម៉េក


word:
 ជន​ជាតិ​ប៉ាទ្រូស៊ីម និង​ជន​ជាតិ​កាសលូហ៊ីម ដែល​ជា​ដូនតា​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន និង​ជន​ជាតិ​កាប់ថោរីម។


word:
 លោក​ហេប៊ើរ បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់ មួយ​ឈ្មោះ​ផាឡេក​-ព្រោះ​នៅ​ជំនាន់​នោះ មនុស្ស​បាន​បែក​ចែក​ផែនដី​គ្នា- រីឯ​ប្អូន​គាត់ ឈ្មោះ​យ៉ុកថាន។


word:
 លោក​សេឡា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ហេប៊ើរ លោក​ហេប៊ើរ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ផាលេក លោក​ផាលេក ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេហ៊ូវ


word:
 រីឯ​កូន​របស់​នាង​កិទូរ៉ា ជា​ប្រពន្ធ​ចុង​របស់​លោក​អប្រាហាំ​ មាន​ស៊ីមរ៉ាន យ៉ុកសាន មីដាន ម៉ាឌាន អ៊ីសបាក់ និង​ស៊ូអា។ កូន​របស់​លោក​យ៉ុកសាន គឺ​សាបា និង​ដេដាន់។


word:
 កូន​របស់​លោក​ម៉ាឌាន គឺ​អេផា អេភើរ ហេណុក អប៊ីដា និង​អែលផ្អា។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​នាង​កិទូរ៉ា។


word:
 កូន​របស់​លោក​សូបាល​មាន អាល់វ៉ាន ម៉ាណាហាត់ អេបាល សេផូ និង​អូណាម។ កូន​របស់​លោក​ស៊ីបៀន មាន អៃយ៉ា និង​អណា។


word:
 មុន​ពេល​មាន​ស្ដេច​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្ដេច​ដែល​គ្រង​រាជ្យ​នៅ​ស្រុក​អេដុម​មាន​ដូច​ត​ទៅ: ព្រះបាទ​បេឡា ជា​បុត្រ​លោក​បេអ៊រ គ្រង​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​ឌីនហាបា។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​បេឡា​សោយ​ទិវង្គត​ទៅ ព្រះបាទ​យ៉ូបាប់ ជា​បុត្រ​របស់​លោក​សេរ៉ាស អ្នក​ក្រុង​បូសរ៉ា ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​ហ៊ូសាម​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​ហាដាដ​ជា​បុត្រ​របស់​លោក​បេដាដ​មក​ពី​ក្រុង​អាវីត ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស គឺ​ស្ដេច​នេះ​ហើយ ដែល​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ម៉ាឌាន នៅ​ស្រុក​ម៉ូអាប់។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​សាំឡា​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​សូល​ជា​អ្នក​ក្រុង​រ៉េហូបូត ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ទន្លេ ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​បាល-ហាណាន់​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​ហាដាដ​អ្នក​ក្រុង​ប៉ាវ ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។ មហេសី​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា មហេថាបែល​ជា​បុត្រី​របស់​លោក​ម៉ាតរ៉េត និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​មេសាហាប់។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ហាដាដ​សោយ​ទិវង្គត។ រីឯ​មេកន្ទ្រាញ​របស់​ជន​ជាតិ​អេដុម មាន: លោក​ធីមណា លោក​អាល់វ៉ា លោក​យេថេត


word:
 កូន​របស់​លោក​យូដា មាន អ៊ើរ អូណាន់ និង​សេឡា​។ អ្នក​ទាំង​បី​នេះ ជា​កូន​កើត​ពី​ស្ត្រី​សាសន៍​កាណាន ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​ស៊ូអា។ លោក​អ៊ើរ​ដែល​ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​យូដា ជា​មនុស្ស​អាក្រក់​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច្នេះ ព្រះអង្គ​ក៏​ដក​ជីវិត​គាត់​ទៅ។


word:
 ក្រោយ​មក​លោក​យូដា បាន​យក​នាង​តាម៉ារ​ជា​កូន​ប្រសា​ ហើយ​បង្កើត​បាន​ពេរេស និង​សេរ៉ាស។ ដូច្នេះ លោក​យូដា​មាន​កូន​ទាំង​អស់​ប្រាំ​នាក់។


word:
 កូន​របស់​លោក​កើមី គឺ​អេកាន​ ជា​អ្នក​នាំ​ទុក្ខ​ទោស​មក​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​បាន​លួច​យក​វត្ថុ​ដែល​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ថ្វាយ​ផ្ដាច់*​ដល់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 លោក​រ៉ាម​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អមីណាដាប់ លោក​អមីណាដាប់​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ណាសូន ដែល​ជា​ប្រមុខ​លើ​កូន​ចៅ​យូដា


word:
 រីឯ​បង​ប្អូន​ស្រី​របស់​ពួក​គេ គឺ​នាង​សេរូយ៉ា និង​អប៊ីកែល។ កូន​របស់​នាង​សេរូយ៉ា មាន​បី​នាក់​គឺ អប៊ីសាយ យ៉ូអាប់ និង​អេសាអែល។


word:
 លោក​កាលែប​ជា​កូន​របស់​លោក​ហេស្រុន ព្រម​ទាំង​នាង​អស៊ូបា​ជា​ភរិយា បង្កើត​បាន​កូន​ស្រី​មួយ​ឈ្មោះ យេរីអូត និង​កូន​ប្រុស​បី​នាក់​គឺ យេស៊ើរ សូបាប និង​អើដូន។


word:
 ពេល​នាង​អស៊ូបា​ស្លាប់​ទៅ លោក​កាលែប​មាន​ភរិយា​មួយ​ទៀត​ឈ្មោះ​នាង​អេប្រាតា នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ជូន​លោក​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា​ហ៊ើរ។


word:
 ក្រោយ​មក​លោក​ហេស្រុន បាន​យក​កូន​ស្រី​ម្នាក់​របស់​លោក​ម៉ាគារ ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​កាឡាដ​មក​ធ្វើ​ជា​ភរិយា។ ពេល​នោះ លោក​ហេស្រុន​មាន​អាយុ​ហុកសិប​ឆ្នាំ​ហើយ នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ជូន​លោក ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា សេគូប។


word:
 ជន​ជាតិ​កេសួរី និង​ជន​ជាតិ​អើរ៉ាម បាន​វាយ​យក​ភូមិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​លោក​យ៉ាអៀរ ព្រម​ទាំង​ក្រុង​កេណាត និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ដែល​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់​ហុកសិប។ ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ទាំង​នោះ សុទ្ធ​តែ​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ម៉ាគារ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​កាឡាដ។


word:
 ក្រោយ​ពេល​លោក​ហេស្រុន​ស្លាប់ នៅ​ភូមិ​កាលែប-អេប្រាតា នាង​អប៊ីយ៉ា​ជា​ភរិយា បាន​បង្កើត​កូន​ប្រុស​មួយ​ជូន​លោក​ មាន​ឈ្មោះ​ថា អាសហ៊ើរ ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ត្កូអា។


word:
 រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យេរ៉ាមែល ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​ហេស្រុន​មាន រ៉ាម ជា​កូន​ច្បង ប៊ូណា អូរេន អូសែម និង​អហ៊ីយ៉ា។


word:
 លោក​អផែម ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អ៊ីស៊ី លោក​អ៊ីស៊ី ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សេសាន លោក​សេសាន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អឡាយ។


word:
 កូន​របស់​លោក​យ៉ាដា ដែល​ត្រូវ​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​សាម៉ាយ គឺ​យេធើ និង​យ៉ូណាថាន។ លោក​យេធើរ​ស្លាប់​ទៅ តែ​គ្មាន​កូន​ទេ។


word:
 លោក​សេសាន​គ្មាន​កូន​ប្រុស​ទេ គឺ​មាន​តែ​កូន​ស្រី។ លោក​សេសាន​មាន​ខ្ញុំ​បំរើ​ម្នាក់ ជា​ជន​ជាតិ​អេស៊ីប ឈ្មោះ​យ៉ារហា។


word:
 លោក​សេសាន​បាន​លើក​កូន​ស្រី​របស់​គាត់​ទៅ​អោយ​យ៉ារហា ដែល​ជា​ខ្ញុំ​បំរើ​នោះ នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​អោយ​គាត់​ឈ្មោះ​អថាយ។


word:
 រីឯ​កូន​របស់​លោក​កាលែប ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យេរ៉ាមែល គឺ​មេសា ជា​កូន​ច្បង​ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​ស៊ីភ និង​ម៉ារីសា ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​ហេប្រុន។


word:
 រីឯ​នាង​អេផា​ជា​ប្រពន្ធ​ចុង​របស់​លោក​កាលែប បង្កើត​បាន​ហារ៉ាន ម៉ូសា និង​កាសេស។ ហារ៉ាន​មាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ឈ្មោះ​កាសេស​ដែរ។


word:
 នាង​ក៏​បង្កើត​បាន​សាអាប់ ជា​ឪពុក​របស់​ម៉ាដម៉ាណា ព្រម​ទាំង​ស៊ីវ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​ម៉ាកបេណា និង​គីបៀរ។ រីឯ​កូន​ស្រី​របស់​លោក​កាលែប ឈ្មោះ​នាង​អាក់សា។


word:
 កូន​ឯ​ទៀតៗ​របស់​លោក​កាលែប​មាន​ដូច​ត​ទៅ: កូន​ដែល​នាង​អេប្រាតា​បង្កើត​ជូន​លោក គឺ​ហ៊ើរ ជា​កូន​ច្បង។ លោក​ហ៊ើរ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សូបាល ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​គារយ៉ាត-យារីម


word:
 លោក​សូបាល​ដែល​ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​គារយ៉ាត-យារីម​ក៏​មាន​កូន​ចៅ​ដែរ គឺ​អ្នក​ភូមិ​ហារ៉ូអេ និង​អ្នក​ភូមិ​ហាស៊ី-ហាមេនូហូត ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល


word:
 ព្រម​ទាំង​អំបូរ​នានា​នៅ​ក្រុង​គៀរយ៉ាត-យារីម គឺ​ពួក​យេធើ ពូធី ស៊ូម៉ាធី និង​មីសរ៉ា។ ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ទាំង​នោះ គឺ​ពួក​សូរ៉ាត និង​អែសថោស។


word:
 រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សាលម៉ា គឺ​អ្នក​ភូមិ​បេថ្លេហិម អ្នក​ភូមិ​នេថូផា អ្នក​ភូមិ​អាត្រួត-បេត-យ៉ូអាប់ អ្នក​ភូមិ​ហាស៊ី-ហាម៉ាណាធី ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល អ្នក​ភូមិ​សោរីត


word:
 ព្រម​ទាំង​អំបូរ​របស់​ពួក​ស្មៀន នៅ​ភូមិ​យ៉ាបេស គឺ​ពួក​ធីរ៉ាត់ ពួក​ស៊ីម៉ាត់ និង​ពួក​ស៊ូកាត់។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ពួក​កែន ដែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ហាម៉ាត់ ជា​បុព្វបុរស​របស់​អំបូរ​រេកាប។


word:
 រាជ​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដែល​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន​ មាន​ដូច​ត​ទៅ: គឺ​បុត្រ​ច្បង​ព្រះនាម​អាំណូន ប្រសូត​ពី​នាង​អហ៊ីណោម ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល បុត្រ​ទី​ពីរ​ព្រះនាម​ដានីយ៉ែល​ ប្រសូត​ពី​នាង​អប៊ីកែល ជា​អ្នក​ភូមិ​កើមែល


word:
 បុត្រ​ទី​បី​ព្រះនាម​អាប់សាឡុម ប្រសូត​ពី​ព្រះនាង​ម៉ាកា ដែល​ត្រូវ​ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​តាលម៉ាយ ស្ដេច​ស្រុក​កេស៊ូរី បុត្រ​ទី​បួន​ព្រះនាម​អដូនីយ៉ា ប្រសូត​ពី​នាង​ហាគីត


word:
 បុត្រ​ទី​ប្រាំ​ព្រះនាម​សេផាធា ប្រសូត​ពី​នាង​អប៊ីថាល បុត្រ​ទី​ប្រាំ​មួយ​ព្រះនាម​យីតរាម ប្រសូត​ពី​នាង​អេកឡា។


word:
 បុត្រ​ទាំង​ប្រាំ​មួយ​អង្គ​នេះ​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​កន្លះ ហើយ​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អស់​រយៈ​ពេល​សាមសិប​បី​ឆ្នាំ។


word:
 រីឯ​បុត្រ​ដែល​កើត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ មាន​ព្រះនាម សាំម៉ា សូបាប់ ណាថាន និង​សាឡូម៉ូន - បុត្រ​បួន​អង្គ​នេះ កើត​ពី​នាង​បាតសេបា ជា​កូន​របស់​លោក​អាំមាល -


word:
 ស្ដេច​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​បុត្រា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដោយ​ឥត​គិត​បុត្រ​ដែល​កើត​ពី​ពួក​ស្រី​ស្នំ​ឡើយ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​មាន​បុត្រី​មួយ​អង្គ​ដែរ គឺ​ព្រះនាង​ថាម៉ារ។


word:
 ព្រះរាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន មាន​រាយ​នាម តាម​ដំណ​វង្ស ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: ព្រះបាទ​រេហូបោម ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា ព្រះបាទ​អេសា ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត


word:
 រីឯ​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស គឺ​យ៉ូហាណាន​ជា​បុត្រ​ច្បង យេហូយ៉ាគីម​ជា​បុត្រ​ទី​ពីរ សេដេគា​ជា​បុត្រ​ទី​បី និង​សាលូម​ជា​បុត្រ​ទី​បួន។


word:
 បុត្រ​របស់​លោក​ពេដាយ៉ា គឺ​សូរ៉ូបាបិល និង​ស៊ីម៉ាយ។ បុត្រ​របស់​លោក​សូរ៉ូបាបិល គឺ​មស៊ូឡាម និង​ហាណានា ព្រម​ទាំង​នាង​សឡូមីត។


word:
 កូន​របស់​លោក​ហាណានា គឺ ពេឡាធា និង​អេសាយ ព្រម​ទាំង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​រេផាយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើណាន កូន​ចៅ​របស់​លោក​អូបាឌា កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេកានា។


word:
 កូន​របស់​លោក​សេកានា គឺ​លោក​សេម៉ាយ៉ា កូន​របស់​លោក​សេម៉ាយ៉ា គឺ​ហាធូស យីកាល បារីយ៉ា នារីយ៉ា និង​សាផាត។ សរុប​ទាំង​អស់ ប្រាំ​មួយ​នាក់។


word:
 កូន​របស់​អេលីយ៉ូណៃ គឺ​ហូដាវា អេលាស៊ីប ពេឡាយ៉ា អកាប យ៉ូហាណាន ដេឡាយ៉ា និង​អណានី សរុប​ទាំង​អស់​ប្រាំពីរ​នាក់។


word:
 លោក​រីអាយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​សូបាល បង្កើត​យ៉ាហាត់ យ៉ាហាត់​បង្កើត​អហ៊ូម៉ាយ និង​ឡាហាដ អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​អំបូរ​សូរ៉ាត។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​កើត​មក​ពី​ឪពុក​របស់​លោក​អេថាម​មាន យេសរាល យីមា និង​យីដបា ហើយ​ប្អូន​ស្រី​របស់​គេ​ឈ្មោះ ហាសលែលពូនី។


word:
 លោក​ពេនួល​ជា​អ្នក​សង់​ភូមិ​កេដោរ លោក​អេស៊ើរ ជា​អ្នក​សង់​ភូមិ​ហ៊ូសា។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហ៊ើរ ជា​កូន​ច្បង​របស់​នាង​អេប្រាតា ហើយ​ជា​អ្នក​សង់​ភូមិ​បេថ្លេហិម។


word:
 នាង​ណាអារ៉ា​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ជូន​គាត់ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា អហូសាំ ហេភើរ ថេម៉ានី និង​អហាសថារី។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​នាង​ណាអារ៉ា។


word:
 លោក​យ៉ាបេស ជា​មនុស្ស​ដែល​គេ​រាប់​អាន​ជាង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់។ ម្ដាយ​របស់​គាត់​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​គាត់​ថា យ៉ាបេស ដោយ​ពោល​ថា «ខ្ញុំ​បាន​បង្កើត​កូន​នេះ​មក​ដោយ​ឈឺ​ចាប់»។


word:
 លោក​យ៉ាបេស​បាន​អង្វរ​រក​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ថា «សូម​ប្រទាន​ពរ​ទូលបង្គំ សូម​ពង្រីក​ទឹក​ដី​របស់​ទូលបង្គំ ហើយ​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​ទូលបង្គំ​កុំ​អោយ​ទូលបង្គំ ជួប​ប្រទះ​ទុក្ខ​វេទនា និង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ឡើយ!»។ ព្រះជាម្ចាស់​ក៏​ប្រោស​ប្រទាន​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​គាត់។


word:
 លោក​អែសថូន​បង្កើត​បេតរ៉ាផា ផាសេហា និង​ថេហ៊ីណា។ លោក​ថេហ៊ីណា ជា​អ្នក​សង់​ភូមិ​ណាហាស។ ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ទាំង​នេះ​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​រេកា។


word:
 និង​មេវណូថាយ ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​អូប្រា។ លោក​សេរ៉ាយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​យ៉ូអាប់ ជា​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​សិប្បករ ដែល​រស់​នៅ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ​របស់​ពួក​សិប្បករ។


word:
 លោក​កាលែប​ជា​កូន​របស់​លោក​យេភូនេ មាន​កូន​ប្រុស​បី​នាក់​គឺ អ៊ីរូវ អេឡា និង​ណាអាម។ កូន​របស់​អេឡា គឺ​កេណាស។


word:
 កូន​របស់​អែសរ៉ា គឺ​យេធើរ ម៉ារេឌ អេភើរ និង​យ៉ាឡូន។ លោក​ម៉ារេឌ​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​ព្រះនាង​ប៊ីធា ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ហើយ​បង្កើត​បាន​ម៉ារាម សាម៉ាយ និង​យីសបា ដែល​ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​អែសធេម៉ូរ។


word:
 រីឯ​ប្រពន្ធ​មួយ​ទៀត​របស់​គាត់ ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​យូដា បង្កើត​បាន​យេរេឌ ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​កេដោរ ហេប៊ើរ ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​សូគរ និង​យេគូធាល ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​សាណូអា។


word:
 លោក​ហូឌា​រៀបការ​ជា​មួយ​ប្អូន​ស្រី​របស់​លោក​ណាហាំ ហើយ​ពូជពង្ស​របស់​គេ គឺ​ពួក​កាមីត ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​កៃឡា និង​ម៉ាកាធី ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​អែសធេម៉ូរ។


word:
 កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ូន គឺ​អាំណូន រីនណា បេន-ហាណាន និង​ធីឡូន។ កូន​របស់​លោក​អ៊ីស៊ី​គឺ​សូហេត និង​បេន-សូហេត។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេឡា ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​យូដា​គឺ អ៊ើរ​ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​លេកា ឡាអាដា ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​ម៉ារីសា ពូជ​អំបូរ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ត្បាញ​ក្រណាត់​ទេសឯក​សុទ្ធ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​អាសបេអា


word:
 យ៉ូគីម​អ្នក​ស្រុក​កូសេបា យ៉ូអាស់ និង​សារ៉ាប់ ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក​ម៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​យ៉ាស៊ូប៊ី-លេហែម (នេះ​ជា​បញ្ជី​ពី​ចាស់​បុរាណ)​។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​ជាង​ស្មូន​រស់​នៅ​ភូមិ​នេតាអ៊ីម និង​ភូមិ​កេដេរ៉ា។ ពួក​គេ​រស់​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​ធ្វើ​ការ​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូល​មាន​រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: សាលូម មីបសាម មីសម៉ា


word:
 លោក​ស៊ីម៉ាយ​មាន​កូន​ប្រុស​ដប់​ប្រាំ​មួយ​នាក់ និង​កូន​ស្រី​ប្រាំ​មួយ​នាក់ រីឯ​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​មិន​សូវ​មាន​កូន​ច្រើន​ទេ។ ពូជពង្ស​របស់​លោក​ស៊ីម្មាន​មិន​កើន​ចំនួន​ច្រើន ដូច​ពូជពង្ស​របស់​លោក​យូដា​ឡើយ។


word:
 បេត-ម៉ារកាបូត ហាសារ-ស៊ូសា បេត-ប៊ីរៃ ហើយ​នៅ​ស្អារ៉ែម។ ពួក​គេ​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​ទាំង​នោះ រហូត​ដល់​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ព្រម​ទាំង​ស្រុក​ភូមិ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ក្រុង​ទាំង​នោះ​រហូត​ដល់​ក្រុង​បាល។ នេះ​ជា​ឈ្មោះ​ក្រុង​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ និង​បញ្ជី​រាយ​នាម​ពូជពង្ស​របស់​ពួក​គេ។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​អំបូរ​របស់​ពួក​គេ មាន​រាយ​នាម​ដូច​ត​ទៅ: លោក​មសូបាប់ លោក​យ៉ាមលេក លោក​យ៉ូសា ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ាស៊ា


word:
 លោក​យ៉ូអែល លោក​យេហ៊ូវ ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូស៊ីមយ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​សេរ៉ាយ៉ា និង​ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​អស៊ីអែល


word:
 លោក​ស៊ីសា ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីភី ជា​ចៅ​របស់​លោក​អឡូន ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​យេដាយ៉ា ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​ស៊ីមរី និង​ជា​ចៅ​លា​របស់​លោក​សេម៉ាយ៉ា។


word:
 ដូច្នេះ ពួក​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​រហូត​ដល់​ច្រក​ចូល​ក្រុង​កេដោរ ដែល​នៅ​ខាង​កើត​ជ្រលង​ភ្នំ ដើម្បី​ស្វែង​រក​វាល​ស្មៅ​សំរាប់​ចិញ្ចឹម​ហ្វូង​សត្វ។


word:
 ពួក​គេ​រក​បាន​វាល​ស្មៅ​ដ៏​ល្អ​បរិបូណ៌ រីឯ​ស្រុក​នោះ​ក៏​ទូលាយ ហើយ​សុខ​ស្រួល​ផង។ ពី​ដើម ពូជពង្ស​របស់​លោក​ហាំ​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ។


word:
 នៅ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ខាង​លើ បាន​មក​ដល់​ស្រុក​នោះ ពួក​គេ​បំផ្លាញ​តង់ត៍ និង​ជំរក​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​បំផ្លាញ​ប្រជាជន​អោយ​វិនាស​ទាំង​ស្រុង រហូត​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ។ បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​ជំនួស​អ្នក​ស្រុក​ពី​មុន ព្រោះ​ទី​នោះ​មាន​វាល​ស្មៅ​សំរាប់​ហ្វូង​ចៀម​របស់​ពួក​គេ។


word:
 មាន​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ស៊ីម្មាន ប្រមាណ​ប្រាំ​រយ​នាក់​ទៀត នាំ​គ្នា​ទៅ​តំបន់​ភ្នំ​សៀរ ដោយ​មាន​លោក​ពេឡាធា លោក​នារីយ៉ា លោក​រេផាយ៉ា និង​លោក​អ៊ូស៊ាល ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស៊ី ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ។


word:
 ពួក​គេ​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក​ដែល​នៅ​សេសសល់ រួច​ក៏​តាំង​ទី​លំនៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 នេះ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​រូបេន ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល -លោក​រូបេន​នេះ​ជា​កូន​ច្បង​មែន តែ​ដោយ​គាត់​បាន​លួច​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​ប្រពន្ធ​ចុង​របស់​ឪពុក សិទ្ធិ​ជា​កូន​ច្បង ត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​ទៅ​អោយ​កូនៗ​របស់​លោក​យ៉ូសែប ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះ គេ​មិន​អាច​រាប់​លោក​រូបេន ជា​កូន​ច្បង​បាន​ទេ។


word:
 រីឯ​លោក​យូដា​វិញ គាត់​មាន​អំណាច​ជាង​បង​ប្អូន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​គាត់​មែន ដ្បិត​ស្ដេច​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល កើត​ចេញ​ពី​គាត់ តែ​សិទ្ធិ​ជា​កូន​ច្បង នៅ​តែ​បាន​ទៅ​លើ​លោក​យ៉ូសែប​ដដែល​។


word:
 រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ូអែល មាន​រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: គឺ​សេម៉ា-យ៉ា កុក ស៊ីម៉ាយ


word:
 និង​បេរ៉ា​ដែល​ត្រូវ​ព្រះចៅ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​។ លោក​បេរ៉ា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន។


word:
 បង​ប្អូន​របស់​គាត់ មាន​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជីរាយ​នាម តាម​អំបូរ តាម​វង្ស​ត្រកូល​ដូច​ត​ទៅ: អ្នក​ទី​មួយ គឺ​លោក​យីអែល បន្ទាប់​មក លោក​សាការី


word:
 លោក​បេឡា​ជា​កូន​របស់​លោក​អសាស ជា​ចៅ​របស់​លោក​សេម៉ា និង​ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​យ៉ូអែល។ កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់ ដែល​គិត​ចាប់​ពី​ក្រុង​អារ៉ូអ៊ើរ រហូត​ដល់​ក្រុង​នេបូ និង​បាល-មេយ៉ូន។


word:
 នៅ​ទិស​ខាង​កើត ពួក​គេ​លាត​សន្ធឹង​ចាប់​តាំង​ពី​ទន្លេ​អឺប្រាត រហូត​ដល់​វាល​រហោស្ថាន ដ្បិត​គេ​មាន​ហ្វូង​សត្វ​ជា​ច្រើន​នៅ​ស្រុក​កាឡាដ។


word:
 នៅ​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​សូល កូន​ចៅ​រូបេន​បាន​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​ហាការេន ហើយ​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ជាតិ​នោះ ព្រម​ទាំង​រស់​នៅ​ក្នុង​ជំរំ​របស់​ពួក​គេ ក្នុង​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​កើត​ស្រុក​កាឡាដ​ទាំង​មូល។


word:
 លោក​យ៉ូអែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ អ្នក​បន្ទាប់​គឺ​លោក​សាផាម រួច​ហើយ​មាន​លោក​យ៉ាណាយ និង​លោក​សាផាត់​នៅ​ស្រុក​បាសាន។


word:
 បង​ប្អូន​ពួក​គេ​ប្រាំពីរ​នាក់​ទៀត មាន​ឈ្មោះ​តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​ដូច​ត​ទៅ: គឺ មីកែល មស៊ូឡាម សេបា យ៉ូរ៉ាយ យ៉ាកាន ស៊ីអា និង​ហេប៊ើរ។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អប៊ីហែល។ លោក​អប៊ីហែល​ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ូរី លោក​ហ៊ូរី ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ារ៉ូអា លោក​យ៉ារ៉ូអា ជា​កូន​របស់​លោក​កាឡាដ លោក​កាឡាដ​ជា​កូន​របស់​លោក​មីកែល លោក​មីកែល ជា​កូន​របស់​លោក​យេស៊ីសាយ លោក​យេស៊ីសាយ ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាដោ លោក​យ៉ាដោ ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ូស។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ ស្រុក​បាសាន ព្រម​ទាំង​ស្រុក​ភូមិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​នៅ​ជុំវិញ​តំបន់​នោះ និង​វាល​ស្មៅ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ក្រុង​សារុន រហូត​ដល់​ព្រំប្រទល់​ស្រុក​របស់​គេ។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​មាន​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី​ជំរឿន​ប្រជាជន​នៅ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល មាន​ទាហាន​ចំនួន ៤៤ ៧៦០​នាក់ ដែល​អាច​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម​បាន ហើយ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច​ក្លាហាន ពូកែ​ប្រើ​ខែល ប្រើ​ដាវ បាញ់​ធ្នូ និង​ថ្នឹក​ខាង​ចំបាំង។


word:
 នៅ​ពេល​ច្បាំង ពួក​គេ​បាន​ទូលអង្វរ​សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ជួយ ហើយ​ដោយ​ពួក​គេ​ទុក​ចិត្ត​លើ​ព្រះអង្គ​នោះ ព្រះអង្គ​ក៏​ជួយ​ពួក​គេ​អោយ​មាន​ជ័យជំនះ​លើ​កងទ័ព​ហាការេន និង​បក្ស​ពួក។


word:
 ពួក​គេ​រឹប​អូស​យក​បាន​ហ្វូង​សត្វ​របស់​ខ្មាំង គឺ​មាន អូដ្ឋ​៥០ ០០០ ក្បាល ចៀម ២៥០ ០០០ ក្បាល និង​លា​២ ០០០ ក្បាល ព្រម​ទាំង​ចាប់​បាន​មនុស្ស​មួយ​សែន​នាក់។


word:
 ខ្មាំង​សត្រូវ​ក៏​ខាត​បង់​ជីវិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នាក់​ដែរ ដ្បិត​ចំបាំង​នោះ​កើត​ពី​ព្រះជាម្ចាស់។ ពួក​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​លើ​ទឹក​ដី​របស់​ខ្មាំង រហូត​ដល់​គ្រា​ដែល​ពួក​គេ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​សឹក។


word:
 កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​តាំង​ទី​លំនៅ​លើ​ទឹក​ដី​នោះ ចាប់​តាំង​ពី​ស្រុក​បាសាន​រហូត​ដល់​ស្រុក​បាល-ហ៊ើរម៉ូន ភ្នំ​ស៊ីនៀរ និង​ភ្នំ​ហ៊ើរម៉ូន ហើយ​ពួក​គេ​កើន​ចំនួន​ឡើង​ជា​ច្រើន។


word:
 រីឯ​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ មាន​លោក​អេភើរ លោក​អ៊ីស៊ី លោក​អេលាល លោក​អាសរាល លោក​យេរេមី លោក​ហូដាវា និង​លោក​យ៉ាឌាល។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ខ្លាំង​ពូកែ និង​មាន​ល្បី​ឈ្មោះ ហើយ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ។


word:
 ក៏​ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ពុំ​បាន​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ​ទេ ពួក​គេ​បែរ​ទៅ​គោរព​បំរើ​ព្រះ​របស់​ជាតិ​សាសន៍​ទាំងឡាយ នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ គឺ​ជាតិ​សាសន៍​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បំផ្លាញ​ចេញ​ពី​មុខ​ពួក​គេ។


word:
 ហេតុ​នេះ​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល បាន​បណ្ដាល​ចិត្ត​ព្រះបាទ​ពូល និង​ព្រះបាទ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី អោយ​វាយ​លុក​ទឹក​ដី​របស់​ពួក​គេ។ ព្រះបាទ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ើរ ក៏​បាន​កៀរ​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក នៅ​តំបន់​ហាឡា ហាបោរ និង​ហារ៉ា ដែល​នៅ​ក្បែរ​ទន្លេ​នៃ​ស្រុក​កូសាន ហើយ​ពួក​គេ​រស់​នៅ​ទី​នោះ​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 កូន​របស់​លោក​អាំរ៉ាម​មាន អើរ៉ុន ម៉ូសេ និង​ម៉ារាម។ កូន​របស់​លោក​អើរ៉ុន​មាន ណាដាប អប៊ីហ៊ូវ អេឡាសារ និង​អ៊ីថាម៉ារ។


word:
 លោក​យ៉ូហាណាន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសារា ជា​បូជាចារ្យ​បំពេញ​មុខងារ ក្នុង​ព្រះវិហារ​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សង់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 នៅ​គ្រា​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​អោយ​ព្រះបាទ​នេប៊ូក្នេសា កៀរ​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ នោះ​លោក​យេហូសាដាក ក៏​ត្រូវ​គេ​នាំ​យក​ទៅ​ដែរ។


word:
 កូន​របស់​លោក​ម៉្រារី​មាន ម៉ាស់លី និង​មូស៊ី។ អំបូរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​កូន​ចៅ​លេវី មាន​ឈ្មោះ​តាម​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​គើរសុន​មាន រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: លីបនី យ៉ាហាត់ ស៊ីម៉ា


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​កេហាត់ មាន​រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: អមីណាដាប់ កូរេ អាស់សៀរ


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​ម៉្រារី មាន​រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា ដូច​ត​ទៅ: ម៉ាសលី លីបនី ស៊ីម៉ាយ អ៊ូសា


word:
 កាល​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​មាន​កន្លែង​សំរាក​ហើយ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​តែងតាំង​អោយ​មាន​អ្នក​ទទួល​បន្ទុក​ផ្នែក​ខាង​ចំរៀង​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 មុន​ពេល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អ្នក​ទាំង​នោះ​តែង​បំពេញ​មុខងារ​ផ្នែក​ខាង​ចំរៀង​នេះ នៅ​មុខ​ព្រះពន្លា គឺ​នៅ​មុខ​ពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់ តាម​ក្បួន​ច្បាប់​ដែល​មាន​ចែង​ទុក។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​បំពេញ​ការងារ​នេះ​ជា​មួយ​កូន​ចៅ​របស់​ខ្លួន ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​កេហាត់ មាន លោក​ហេម៉ាន​ជា​អ្នក​ចំរៀង គាត់​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូអែល លោក​យ៉ូអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​សាំយូអែល


word:
 លោក​សាំយូអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​អែលកាណា លោក​អែលកាណា​ជា​កូន​របស់​លោក​យេរ៉ូហាំ លោក​យេរ៉ូហាំ​ជា​កូន​របស់​លោក​អេលាប លោក​អេលាប​ជា​កូន​របស់​លោក​ណាហាត់


word:
 លោក​ណាហាត់​ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ូភ លោក​ស៊ូភ​ជា​កូន​របស់​លោក​អែលកាណា លោក​អែលកាណា​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាហាត់ លោក​ម៉ាហាត់​ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ាសាយ


word:
 លោក​អម៉ាសាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​អែលកាណា លោក​អែលកាណា​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូអែល លោក​យ៉ូអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​អសារា លោក​អសារា​ជា​កូន​របស់​លោក​សេផានា


word:
 លោក​សេផានា​ជា​កូន​របស់​លោក​ថាហាត់ លោក​ថាហាត់​ជា​កូន​របស់​លោក​អាស់ស៊ា លោក​អាស់ស៊ារ​ជា​កូន​របស់​លោក​អេបៀសាប់ លោក​អេបៀសាប់​ជា​កូន​របស់​លោក​កូរេ


word:
 លោក​កូរេ​ជា​កូន​របស់​លោក​យីតសារ លោក​យីតសារ​ជា​កូន​របស់​លោក​កេហាត់ លោក​កេហាត់ ជា​កូន​របស់​លោក​លេវី លោក​លេវី​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ខាង​ស្ដាំ​ដៃ​លោក​ហេម៉ាន​មាន លោក​អេសាភ​ជា​សហការី​របស់​គាត់។ លោក​អេសាភ​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេរេគា លោក​បេរេគា​ជា​កូន​របស់​លោក​សាំម៉ា


word:
 លោក​សាំម៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​មីកែល លោក​មីកែល​ជា​កូន​របស់​លោក​បាសេយ៉ា លោក​បាសេយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាលគា


word:
 លោក​ម៉ាលគា​ជា​កូន​របស់​លោក​អែតនី លោក​អែតនី​ជា​កូន​របស់​លោក​សេរ៉ាស លោក​សេរ៉ាស​ជា​កូន​របស់​លោក​អដាយ៉ា


word:
 លោក​អដាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អេថាន លោក​អេថាន​ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ា លោក​ស៊ីម៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ាយ


word:
 លោក​ស៊ីម៉ាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាហាត់ លោក​យ៉ាហាត់​ជា​កូន​របស់​លោក​គើសុន លោក​គើសុន​ជា​កូន​របស់​លោក​លេវី។


word:
 នៅ​ខាង​ឆ្វេង​មាន​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ម៉្រារី ដែល​ជា​ក្រុម​ចំរៀង ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អេថាន​ជា​កូន​របស់​លោក​គីស៊ី លោក​គីស៊ី​ជា​កូន​របស់​លោក​អាប់ឌី លោក​អាប់ឌី​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាលូក


word:
 លោក​ម៉ាលូក​ជា​កូន​របស់​លោក​ហាសាបយ៉ា លោក​ហាសាបយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ាស៊ា លោក​អម៉ាស៊ា​ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា


word:
 លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អាំស៊ី លោក​អាំស៊ី​ជា​កូន​របស់​លោក​បានី លោក​បានី​ជា​កូន​របស់​លោក​សេមើរ


word:
 លោក​សេមើរ​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាសលី លោក​ម៉ាលី​ជា​កូន​របស់​លោក​មូស៊ី លោក​មូស៊ី​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉្រារី លោក​ម៉្រារី​ជា​កូន​របស់​លោក​លេវី។


word:
 កូន​ចៅ​លេវី​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ ទទួល​ភារកិច្ច​បំពេញ​ការងារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះពន្លា ជា​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 លោក​អើរ៉ុន និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក មាន​នាទី​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​នៅ​លើ​អាសនៈ សំរាប់​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត ព្រម​ទាំង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​លើ​អាសនៈ​សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ដែរ។ ពួក​លោក​បំពេញ​ការងារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​បំផុត​ ហើយ​ធ្វើ​ពិធី​រំដោះ​បាប​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ទុក។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើរ៉ុន​ មាន​ឈ្មោះ​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: អេឡាសារ ភីនេហាស អប៊ីសួ


word:
 រីឯ​កន្លែង និង​ទឹក​ដី ដែល​កូន​ចៅ​លេវី​រស់​នៅ​មាន​ដូច​ត​ទៅ​: អំបូរ​កេហាត់​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើរ៉ុន ទទួល​ចំណែក​មុន​គេ​ដោយ​ការ​ចាប់​ឆ្នោត។


word:
 រីឯ​ស្រែ​ចំការ និង​ភូមិ​នានា​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ក្រុង​នោះ​វិញ គេ​បាន​ប្រគល់​ជូន​លោក​កាលែប ជា​កូន​របស់​លោក​យេភូនេ។


word:
 គេ​ក៏​បាន​ចែក​ក្រុង​ជំរក​ទាំង​ប៉ុន្មាន អោយ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើរ៉ុន​ដែរ គឺ​ក្រុង​ហេប្រុន ក្រុង​លីបណា និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​យ៉ាទៀរ ក្រុង​អែសថេម៉ូរ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ


word:
 ក្នុង​ទឹក​ដី​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​កេបា និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អាលេមែត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អាណាថោត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ សរុប​ទាំង​អស់ អំបូរ​កេហាត់​ទទួល​បាន​ដប់​បី​ក្រុង។


word:
 កូន​ចៅ​កេហាត់​ឯ​ទៀតៗ ទទួល​បាន​ក្រុង​ដប់​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម កុលសម្ព័ន្ធ​ដាន់ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល ដោយ​ការ​ចាប់​ឆ្នោត។


word:
 អំបូរ​នានា​នៃ​កូន​ចៅ​គើសុន ទទួល​បាន​ក្រុង​ដប់​បី ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាខារ កុលសម្ព័ន្ធ​អេស៊ើរ កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​នៅ​ស្រុក​បាសាន។


word:
 អំបូរ​នានា​នៃ​កូន​ចៅ​ម៉្រារី ទទួល​បាន​ក្រុង​ដប់ពីរ ដោយ​ការ​ចាប់​ឆ្នោត​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​សាប់យូឡូន។


word:
 ពួក​គេ​បាន​ចែក​ទីក្រុង​នានា​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​កត់ត្រា​ទុក នេះ​ដល់​គេ ដោយ​ចាប់​ឆ្នោត គឺ​ក្រុង​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា កុលសម្ព័ន្ធ​ស៊ីម្មាន និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន។


word:
 គេ​បាន​ប្រគល់​ក្រុង​ជំរក​អោយ​អ្នក​ទាំង​នោះ គឺ​ក្រុង​ស៊ីគែម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​កេស៊ើរ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ


word:
 ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល កូន​ចៅ​កេហាត់​ដែល​នៅ​សល់​ទទួល​បាន​ក្រុង​អាន់នើរ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ​ក្រុង ប៊ីលាម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។


word:
 គេ​បាន​ប្រគល់​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​អំបូរ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល អោយ​កូន​ចៅ​គើសុន គឺ​ក្រុង​កូឡាន នៅ​ស្រុក​បាសាន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អាសថារ៉ូត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។


word:
 ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាខារ ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​កេដេស និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ដាប្រាត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ


word:
 ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​អេស៊ើរ ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​ម៉ាសាល់ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អាប់ដូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ


word:
 ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​កេដេស នៅ​ស្រុក​កាលីឡេ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ហាំម៉ូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​គារយ៉ាថែម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។


word:
 ពួក​លេវី​ឯ​ទៀតៗ គឺ​កូន​ចៅ​លោក​ម៉្រារី បាន​ទទួល​ក្រុង​នានា ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​សាប់យូឡូន​ដូច​ត​ទៅ គឺ​ក្រុង​រីម៉ូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​តាបោរ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។


word:
 នៅ​ត្រើយ​ខាង​កើត​ទន្លេ​យ័រដាន់ គឺ​នៅ​ទល់​មុខ​នឹង​ក្រុង​យេរីខូ ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​បេស៊ើរ ដែល​ស្ថិត​នៅ​តំបន់​វាល​រហោស្ថាន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​យ៉ាហាស និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ


word:
 ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត​នៅ​ស្រុក​កាឡាដ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ម៉ាហាណែម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ


word:
 កូន​របស់​លោក​ថូឡា មាន អ៊ូស៊ី រេផាយ៉ា យេរីអែល យ៉ាម៉ាយ យីបសាម និង​សាំយូអែល។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​អំបូរ​ថូឡា និង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន។ នៅ​ជំនាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ពួក​គេ​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ២២ ៦០០​នាក់។


word:
 កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ី​គឺ យីសរ៉ាហ៊ា កូន​របស់​លោក​យីសរ៉ាហ៊ា​មាន មីកែល អូបាឌា យ៉ូអែល និង​យីសយ៉ា គឺ​មាន​មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់​ប្រាំ​នាក់។


word:
 នៅ​ជា​មួយ​ពួក​គេ មាន​ពួក​ទាហាន​ប្រដាប់​អាវុធ ដែល​អាច​ធ្វើ​សឹក​បាន​ចំនួន​៣៦ ០០០​នាក់ ដោយ​គិត​តាម​វង្ស​ត្រកូល និង​តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ព្រោះ​ពួក​គេ​មាន​ប្រពន្ធ​ច្រើន ហើយ​កូន​ក៏​ច្រើន​ដែរ។


word:
 នៅ​ក្នុង​អំបូរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាខារ ចំនួន​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ជំរឿន​បាន​ទាំង​អស់​៨៧ ០០០ នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។


word:
 កូន​របស់​លោក​បេឡា មាន​អេសបូន អ៊ូស៊ី អ៊ូស៊ាល យេរីម៉ូត និង​អ៊ីរី គឺ​ទាំង​អស់​ប្រាំ​នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន និង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។ ចំនួន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ជំរឿន​បាន​ទាំង​អស់ ២២ ០៣៤​នាក់។


word:
 កូន​របស់​លោក​បេគើរ មាន​សេមីរ៉ា យ៉ូអាស់ អេលាស៊ើរ អេលីយ៉ូណៃ អុមរី យេរេម៉ូត អប៊ីយ៉ា អណាថោត និង​អឡាមេត។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេគើរ


word:
 ដែល​ជា​មេ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន និង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។ ចំនួន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ដែល​ជំរឿន​តាម​វង្ស​ត្រកូល​មាន​ទាំង​អស់ ២០ ២០០​នាក់។


word:
 កូន​របស់​លោក​យេឌីអែល គឺ​ប៊ីលហាន កូន​របស់​លោក​ប៊ីលហាន​មាន​យេអ៊ូស បេនយ៉ាមីន អេហ៊ូដ ក្នាអាណា សេថាន តើស៊ីស និង​អហ៊ីសាហារ


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​យេឌីអែល ដែល​ជា​មេ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន និង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។ ចំនួន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ មាន​ទាំង​អស់​១៧ ២០០ នាក់ ហើយ​ជា​មនុស្ស​ដែល​អាច​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​បាន។


word:
 កូន​របស់​លោក​ម៉ាណាសេ​ គឺ អាសរាល និង​ម៉ាគារ ជា​កូន​ដែល​ប្រពន្ធ​ចុង ជា​ស្ត្រី​សាសន៍​អើរ៉ាម បាន​បង្កើត​ជូន​លោក លោក​ម៉ាគារ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​កាឡាដ។


word:
 លោក​ម៉ាគារ​បាន​រក​ប្រពន្ធ​អោយ​ហ៊ូភីម និង​ស៊ូភីម។ ប្អូន​ស្រី​របស់​គាត់​ឈ្មោះ​នាង​ម៉ាកា។ កូន​ទី​ពីរ​របស់​គាត់​ឈ្មោះ​ស្លូផិហាត លោក​ស្លូផិហាត មាន​សុទ្ធ​តែ​កូន​ស្រី។


word:
 នាង​ម៉ាកា​ជា​ភរិយា​របស់​លោក​ម៉ាគារ បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ពេរេស។ ប្អូន​របស់​គាត់​ឈ្មោះ សេរេស ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​អ៊ូឡាម និង​រ៉ាគែម។


word:
 កូន​របស់​លោក​អ៊ូឡាម គឺ​បេដាន។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​កាឡាដ ដែល​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាគារ និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​ម៉ាណាសេ។


word:
 កូន​របស់​លោក​អេប្រាអ៊ីម​ គឺ​ស៊ុថេឡា។ លោក​ស៊ុថេឡា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​បេរេដ លោក​បេរេដ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ថាហាត់ លោក​ថាហាត់​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេឡេដា លោក​អេឡេដា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​តាហាត់ លោក​តាហាត់​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាបាដ


word:
 លោក​សាបាដ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ស៊ុថេឡា។ លោក​អេប្រាអ៊ីម​មាន​កូន​ពីរ​ទៀត គឺ​អេស៊ើរ និង​អេលាដ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ស្រុក​កាថ​បាន​សម្លាប់​អ្នក​ទាំង​ពីរ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ទៅ​ដណ្ដើម​យក​ហ្វូង​សត្វ​របស់​ពួក​គេ។


word:
 លោក​អេប្រាអ៊ីម​ជា​ឪពុក បាន​កាន់​ទុក្ខ​ជា​យូរ​ថ្ងៃ ហើយ​ញាតិសន្ដាន​ក៏​នាំ​គ្នា​មក​ជួយ​សំរាល​ទុក្ខ​លោក។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​បាន​រួម​រស់​ជា​មួយ​ភរិយា ហើយ​នាង​ក៏​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ ដែល​លោក​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា «បេរា» ដ្បិត​មាន​ទុក្ខ​លំបាក​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​លោក។


word:
 កូន​ស្រី​របស់​លោក​ឈ្មោះ​នាង​សេអេរ៉ា ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​បេតហូរ៉ូន​ខាង​ក្រោម និង​បេតហូរ៉ូន​ខាង​លើ ព្រម​ទាំង​ក្រុង​អ៊ូសេន-សេអេរ៉ា។


word:
 លោក​បេរា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេផា លោក​រេផា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេសែប លោក​រេសែប​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ថេឡា លោក​ថេឡា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ថាហាន លោក​ថាហាន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ឡាអាដាន


word:
 រីឯ​ទឹក​ដី​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ជា​កម្មសិទ្ធិ សំរាប់​តាំង​ទី​លំនៅ នោះ​មាន​ក្រុង​បេតអែល និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។ នៅ​ប៉ែក​ខាង​កើត​មាន​ក្រុង​ណាអារ៉ាន និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ខាង​លិច​មាន​ក្រុង​កេស៊ើរ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ស៊ីគែម និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ហើយ​ទៅ​រហូត​ដល់​ក្រុង​កាសា និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។


word:
 កូន​ចៅ​ម៉ាណាសេ​កាន់​កាប់​ក្រុង​បេតសៀន និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​តាណាក់ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​មេគីដោ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ដោរ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។ នេះ​ហើយ​ជា​ក្រុង​ដែល​ពូជពង្ស​លោក​យ៉ូសែប ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល​តាំង​ទី​លំនៅ។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេស៊ើរ ហើយ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ គឺ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ដ៏​ចំណាន និង​មាន​ចិត្ត​អង់អាច។ ចំនួន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​ជំរឿន​បាន​ទាំង​អស់ ២៦ ០០០ នាក់។


word:
 រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​អេហូដ ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ស្រុក​កេបា ដែល​ប្ដូរ​ទី​លំនៅ​ទៅ​ក្រុង​ម៉ាណាហាត់


word:
 មាន​ណាម៉ាន អហ៊ីយ៉ា និង​កេរ៉ា។ គឺ​លោក​កេរ៉ា​នេះ​ហើយ​ដែល​នាំ​ពួក​គេ​អោយ​ប្ដូរ​ទី​លំនៅ។ គាត់​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អ៊ូសា និង​លោក​អប៊ីហ៊ូដ។


word:
 លោក​សាហារ៉ែម​បាន​លែងលះ​ភរិយា​របស់​គាត់ គឺ​នាង​ហ៊ូស៊ីម និង​នាង​បារ៉ា។ ក្រោយ​មក​គាត់​បង្កើត​បាន​កូន​ចៅ នៅ​ស្រុក​ម៉ូអាប់


word:
 កូន​របស់​លោក​អែលផ្អាល​មាន ហេប៊ើរ មីសាម និង​សេមើរ ជា​អ្នក​ដែល​សង់​ក្រុង​អូណូ និង​ក្រុង​ឡូដ ព្រម​ទាំង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។


word:
 លោក​បេរា និង​សេម៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ស្រុក​អាយ៉ាឡូន បាន​វាយ​អ្នក​ក្រុង​កាថ​អោយ​បាក់​ទ័ព។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។ ពួក​គេ​រស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 និង​មីកឡូត ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​សាំម៉ា។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​រស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ជា​មួយ​បង​ប្អូន​របស់​គេ​ដែរ។


word:
 លោក​នើរ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​គីស លោក​គីស ជា​ឪពុក​របស់​ព្រះបាទ​សូល ព្រះបាទ​សូល​ជា​បិតា​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ម៉ាលគី-ស៊ូអា អប៊ីណាដាប់ និង​អែសបាល។


word:
 លោក​អហាស​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេហូអាដា លោក​យេហូអាដា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អលេមេត លោក​អលេមេត​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អាសម៉ាវែត និង​លោក​ស៊ីមរី។ លោក​ស៊ីមរី​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ម៉ូសា


word:
 លោក​ម៉ូសា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ប៊ីនា លោក​ប៊ីនា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេផាយ៉ា លោក​រេផាយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេលាសា លោក​អេលាសា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសេល។


word:
 លោក​អសេល​មាន​កូន​ប្រុស​ប្រាំ​មួយ​នាក់ ឈ្មោះ អាសរីកាំ បូករូវ អ៊ីស្មាអែល ស្អារា អូបាឌា និង​ហាណាន។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​អសេល។


word:
 កូន​របស់​លោក​អ៊ូឡាម សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​មាន​ចិត្ត​អង់អាច ជំនាញ​ខាង​បាញ់​ធ្នូ ហើយ​ពួក​គេ​មាន​កូន​ចៅ​ជា​ច្រើន គឺ​រួម​ទាំង​អស់​មួយ​រយ​ហាសិប​នាក់។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​បេនយ៉ាមីន។


word:
 គេ​បាន​ជំរឿន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ ហើយ​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ ប្រជាជន​យូដា​ត្រូវ​ខ្មាំង​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ នៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ព្រោះ​តែ​ពួក​គេ​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​បាន​វិល​មក​វិញ​មុន​គេ​បង្អស់ ហើយ​កាន់​កាប់​ទឹក​ដី​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន នៅ​តាម​ក្រុង​នានា នោះ​គឺ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ធម្មតា ពួក​បូជាចារ្យ ពួក​លេវី និង​ពួក​នេធីនិម។


word:
 កូន​ចៅ​យូដា កូន​ចៅ​បេនយ៉ាមីន កូន​ចៅ​អេប្រាអ៊ីម និង​ម៉ាណាសេ​ខ្លះ នាំ​គ្នា​តាំង​ទី​លំនៅ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា​មាន​លោក​អ៊ូថាយ ជា​កូន​របស់​លោក​អាំមីហ៊ូដ ជា​ចៅ​របស់​លោក​អុមរី ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​អ៊ីមរី និង​ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​បានី ក្នុង​អំបូរ​ពេរេស។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន មាន​លោក​សាលូវ ជា​កូន​របស់​លោក​មស៊ូឡាម ជា​ចៅ​របស់​លោក​ហូដាវា និង​ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​ហាសេនួ។


word:
 លោក​យីបនេយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេរ៉ូហាំ។ លោក​អេឡា​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ី ហើយ​លោក​អ៊ូស៊ី ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​មីករី ជា​ចៅ​របស់​លោក​មស៊ូឡាម ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​សេផាធា ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​រេហួល និង​ជា​ចៅ​លា​របស់​លោក​យីបនីយ៉ា។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។ បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ទាំង​អស់ រាប់​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល​របស់​ពួក​គេ​មាន​ចំនួន ៩៥៦​នាក់។


word:
 លោក​អសារា​ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​មស៊ូឡាម ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​សាដុក ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​មេរ៉ាយ៉ូត ជា​ចៅ​លា​របស់​លោក​អហ៊ីទូប ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 លោក​អដាយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​យេរ៉ូហាំ ជា​ចៅ​របស់​លោក​ផាសហ៊ើរ ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​ម៉ាល់គា។ លោក​ម៉ាសាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​អឌីអែល ជា​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ាសេរ៉ា ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​មស៊ូឡាម ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​មេស៊ីលេមីត ជា​ចៅ​លា​របស់​លោក​អ៊ីមមើរ


word:
 ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់​១ ៧៦០​នាក់។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ជា​មនុស្ស​ប៉ិនប្រសប់​បំពេញ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ក្រុម​លេវី​មាន​សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​ហាស៊ូប ជា​ចៅ​របស់​លោក​អាសរីកាំ ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​ហាសាបយ៉ា ក្នុង​អំបូរ​ម៉្រារី។


word:
 លោក​បាកបាការ លោក​ហេរេស លោក​កាឡាល លោក​ម៉ាថានា ជា​កូន​របស់​លោក​មីកា ជា​ចៅ​របស់​លោក​ស៊ីកគ្រី ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​អេសាភ។


word:
 លោក​អូបាឌា​ជា​កូន​របស់​លោក​សេម៉ាយ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​កាឡាល ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​យេឌូថិន។ លោក​បេរេគា​ជា​កូន​របស់​លោក​អេសា ជា​ចៅ​របស់​លោក​អែលកាណា ដែល​រស់​នៅ​តាម​ភូមិ​របស់​ពួក​នថូផា។


word:
 ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ លោក​សាលូម លោក​អកគូប លោក​ថាលម៉ូន លោក​អហ៊ីម៉ាន និង​បង​ប្អូន​របស់​គេ។ លោក​សាលូម​ជា​មេ​ដឹក​នាំ។


word:
 មក​ទល់​នឹង​ពេល​នោះ ពួក​គេ​តែងតែ​យាម​នៅ​ខ្លោង​ទ្វារ​ហ្លួង នៅ​ប៉ែក​ខាង​កើត។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ​នៃ​ជំរំ​កូន​ចៅ​លេវី។


word:
 លោក​សាលូម​ជា​កូន​របស់​លោក​កូរ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​អេបៀយ៉ាសាប់ ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​កូរេ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​រួម​ត្រកូល​របស់​គាត់ គឺ​ពូជពង្ស​កូរ៉ា មាន​ភារកិច្ច​ជា​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់។ បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ ក៏​ធ្លាប់​ធ្វើ​ជា​អ្នក​យាម​នៅ​ច្រក​ចូល​ពន្លា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែរ


word:
 ដោយ​មាន​លោក​ភីនេហាស ជា​កូន​របស់​លោក​អេឡាសារ ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ។  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​គង់​ជា​មួយ​លោក។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​គេ​ជ្រើស​រើស​អោយ​ធ្វើ​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ ហើយ​ជំរឿន​តាម​ភូមិ​របស់​ពួក​គេ មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់​២១២​នាក់។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​លោក​សាំយូអែល​ជា​គ្រូ​ទាយ បាន​តែងតាំង​ពួក​គេ​អោយ​បំពេញ​មុខងារ​នេះ។


word:
 ដូច្នេះ ពួក​គេ និង​កូន​ចៅ​របស់​ពួក​គេ ក៏​បំពេញ​មុខងារ​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​មាត់​ទ្វារ​ពន្លា​ជួប​ព្រះអង្គ។


word:
 រីឯ​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ដែល​រស់​នៅ​តាម​ភូមិ​នានា ត្រូវ​ចូល​មក​ជួយ​ការងារ​របស់​ពួក​គេ​យូរៗ​ម្ដង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។


word:
 ពួក​លេវី​ទាំង​បួន​នាក់ ដែល​ជា​មេ​លើ​ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ នៅ​បំពេញ​ការងារ​របស់​ខ្លួន​ជាប់​រហូត។ លើស​ពី​នោះ ពួក​គេ​ក៏​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​បន្ទប់​ផ្សេងៗ និង​ទ្រព្យ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ។


word:
 ពេល​យប់ ពួក​គេ​ស្នាក់​នៅ​ជុំវិញ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិត​ពួក​គេ​មាន​ភារកិច្ច​យាម​ព្រះដំណាក់ និង​បើក​ទ្វារ​រៀង​រាល់​ព្រឹក។


word:
 ពួក​លេវី​ខ្លះ​មាន​ភារកិច្ច​ថែរក្សា​គ្រឿង​បរិក្ខារ​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់ គឺ​ពួក​គេ​ត្រូវ​រាប់​នៅ​ពេល​យក​ចេញ​មក​ប្រើ ហើយ​ពេល​យក​ទៅ​ទុក​វិញ ក៏​ត្រូវ​រាប់​ដែរ។


word:
 អ្នក​ខ្លះ​ទទួល​ភារកិច្ច​ថែរក្សា​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ឯ​ទៀតៗ និង​គ្រឿង​សម្ភារៈ​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ ព្រម​ទាំង​ម្សៅ​ម៉ដ្ដ ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ប្រេង គ្រឿង​ក្រអូប និង​ប្រេង​ក្រអូប​ផ្សេងៗ​ផង។


word:
 លោក​ម៉ាធិធា​ជា​ពួក​លេវី ហើយ​ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​សាលូម ក្នុង​ពូជពង្ស​របស់​លោក​កូរេ មាន​ភារកិច្ច​ធ្វើ​នំ​ដែល​ចំអិន​ដោយ​ប្រើ​ពុម្ព។


word:
 រីឯ​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ពី​អំបូរ​កេហាត់ មាន​ភារកិច្ច​ចាត់​ចែង​មើល​នំបុ័ង ដែល​ត្រូវ​រៀប​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ*។


word:
 ពួក​អ្នក​ចំរៀង ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​លេវី អាស្រ័យ​នៅ​តាម​បន្ទប់​នានា ក្នុង​ព្រះដំណាក់។ ពួក​គេ​មិន​ធ្វើ​ការ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​គេ​ត្រូវ​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន​ទាំង​ថ្ងៃ ទាំង​យប់។


word:
 នេះ​ហើយ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល​របស់​ពួក​គេ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 លោក​មីកឡូត ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាំម៉ា។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​រស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ជា​មួយ​បង​ប្អូន​របស់​គេ​ដែរ។


word:
 លោក​នើរ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​គីស លោក​គីស ជា​ឪពុក​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ព្រះបាទ​សូល ជា​បិតា​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ម៉ាលគី-ស៊ូអា អប៊ីណាដាប់ និង​អែសបាល។


word:
 លោក​អហាស​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យ៉ារ៉ា លោក​យ៉ារ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អលេមេត លោក​អលេមេត ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អាសម៉ាវែត និង​លោក​ស៊ីមរី។ លោក​ស៊ីមរី ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ម៉ូសា


word:
 លោក​ម៉ូសា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ប៊ីនា លោក​ប៊ីនា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេផាយ៉ា លោក​រេផាយ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេលាសា លោក​អេលេសា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសេល។


word:
 លោក​អសេល​មាន​កូន​ប្រុស​ប្រាំ​មួយ​នាក់ ឈ្មោះ អាសរីកាំ បូករូវ អ៊ីស្មាអែល ស្អារ៉ា អូបាឌា និង​ហាណាន។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​អសេល។


word:
 កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​បាន​វាយ​ប្រហារ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ធ្វើ​អោយ​ពល​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព​នៅ​មុខ​ពួក​ភីលីស្ទីន។ ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន​បាន​ស្លាប់​នៅ​លើ​ភ្នំ​គីលបោ។


word:
 ពួក​ភីលីស្ទីន​បាន​ដេញ​តាម​ព្រះបាទ​សូល និង​បុត្រៗ​របស់​ស្ដេច​យ៉ាង​ប្រកិត។ ពួក​គេ​សម្លាប់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន សម្ដេច​អប៊ីណាដាប់ និង​សម្ដេច​ម៉ាល់គីស៊ូអា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល។


word:
 បន្ទាប់​មក គេ​សំរុក​ទៅ​លើ​ព្រះបាទ​សូល។ ទ័ព​បាញ់​ព្រួញ​បាន​ដេញ​តាម​ទាន់​ព្រះបាទ​សូល ធ្វើ​អោយ​ទ្រង់​តក់ស្លុត​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​សេនា ដែល​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​ស្ដេច​ថា៖ «ចូរ​ហូត​ដាវ​របស់​ឯង​ចាក់​យើង​មក ព្រោះ​យើង​មិន​ចង់​អោយ​សាសន៍​ដទៃ​សម្លាប់​យើង ហើយ​ប្រមាថ​មើលងាយ​យើង​ទេ»។ សេនា​នោះ​មិន​ហ៊ាន​សម្លាប់​ស្ដេច​ឡើយ ព្រោះ​គាត់​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សូល​ក៏​ហូត​ដាវ ហើយ​ផ្ដួល​ខ្លួន​លើ​មុខ​ដាវ​នោះ​ទៅ។


word:
 កាល​សេនា​ដែល​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​ស្ដេច​ឃើញ​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត​ដូច្នេះ គាត់​ក៏​ហូត​ដាវ​រួច​ផ្ដួល​ខ្លួន​លើ​មុខ​ដាវ​ដែរ។


word:
 ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សូល និង​បុត្រា​ទាំង​បី​អង្គ ព្រម​ទាំង​ញាតិ​វង្ស​ទាំង​អស់​បាត់​បង់​ជីវិត​ក្នុង​ពេល​ជា​មួយ​គ្នា។


word:
 កាល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ​ឃើញ​ថា អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព ហើយ​ព្រះបាទ​សូល​ព្រម​ទាំង​បុត្រា សុគត​អស់​នោះ ពួក​គេ​ក៏​បោះ​បង់​ទីក្រុង​ចោល​រត់​ភៀស​ខ្លួន​អស់​ទៅ។ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​ចូល​មក​កាន់​កាប់​ក្រុង​ទាំង​នោះ។


word:
 ស្អែក​ឡើង ពួក​ភីលីស្ទីន​នាំ​គ្នា​មក​ប្រមូល​របស់​របរ​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​សាកសព ហើយ​ឃើញ​សព​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​បុត្រា​ទាំង​បី​អង្គ នៅ​លើ​ភ្នំ​គីលបោ។


word:
 ពួក​គេ​ក៏​ដោះ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ចេញ​ពី​សព​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​កាត់​ក និង​យក​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​ទៅ​ជា​មួយ រួច​ផ្ញើ​ដំណឹង​នេះ​ទៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ក្នុង​ស្រុក​ភីលីស្ទីន​ទាំង​មូល អោយ​ប្រកាស​នៅ​តាម​វិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​គេ និង​ប្រកាស​ប្រាប់​ប្រជាជន។


word:
 បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​យក​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ទៅ​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​វិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​គេ ហើយ​យក​ព្រះសិរសា​របស់​ស្ដេច ទៅ​ព្យួរ​នៅ​ក្នុង​វិហារ​ព្រះដាកុន។


word:
 កាល​អ្នក​ក្រុង​យ៉ាបេស​ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ ដឹង​អំពី​ហេតុការណ៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ពួក​ភីលីស្ទីន​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​សព​របស់​ព្រះបាទ​សូល


word:
 ទាហាន​ដ៏​ចំណាន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្រុង​នោះ នាំ​គ្នា​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​យក​សព​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​បុត្រា​នាំ​មក​ក្រុង​យ៉ាបេស​វិញ។ ពួក​គេ​រើស​ធាតុ​យក​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្រោម​ដើម​ជ្រៃ​មួយ​នៅ​ក្រុង​យ៉ាបេស ហើយ​នាំ​គ្នា​តម​អាហារ​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​សោយ​ទិវង្គត ព្រោះ​តែ​ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ដោយ​ក្បត់​នឹង​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ស្ដេច​ពុំ​កាន់​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ស្ដេច​បាន​ទៅ​រក​គ្រូ​អន្ទង​ខ្មោច​ទស្សន៍ទាយ​អោយ។


word:
 ស្ដេច​ពុំ​បាន​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ ហេតុ​នេះ​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត ហើយ​ផ្ទេរ​រាជ​សម្បត្តិ​ទៅ​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បុត្រ​របស់​លោក​អ៊ីសាយ​វិញ។


word:
 ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ប្រមូល​គ្នា​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន​ទូល​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​ទាំង​អស់​គ្នា​ជា​សាច់​សា​លោហិត​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ។


word:
 កាល​ពី​មុន​នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​សូល​គ្រង​រាជ្យ​លើ​យើង​ខ្ញុំ ព្រះករុណា​ធ្លាប់​ដឹក​នាំ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក ហើយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះករុណា​ថា “អ្នក​នឹង​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង អ្នក​នឹង​ដឹក​នាំ​ពួក​គេ”»។


word:
 ដូច្នេះ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​អស់​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចូល​មក​គាល់​ព្រះរាជា នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​នោះ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  រួច​ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ស្ដេច​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​អ៊ីស្រាអែល ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់  បាន​ថ្លែង​ទុក​តាម​រយៈ​ព្យាការី​សាំយូអែល។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​ក្រុង​យេប៊ូស។ ពី​មុន​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស ជា​ម្ចាស់​ស្រុក​រស់​នៅ​ក្រុង​នោះ។


word:
 អ្នក​ក្រុង​យេប៊ូស​ពោល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «អ្នក​ឯង​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​របស់​យើង​មិន​បាន​ទេ»។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វាយ​យក​បាន​បន្ទាយ​នៅ​ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន ដែល​ក្រោយ​មក​ហៅ​ថា “បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ”។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​វាយ​ឈ្នះ​ពួក​យេប៊ូស​មុន​គេ អ្នក​នោះ​នឹង​បាន​ធ្វើ​ជា​មេទ័ព និង​មេ​ដឹក​នាំ»។ លោក​យ៉ូអាប់​ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​ចេញ​ទៅ​វាយ​មុន​គេ ហើយ​បាន​ទទួល​តំណែង​ជា​មេទ័ព។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ពង្រីក​ទីក្រុង​ចាប់​តាំង​ពី​មីឡូ រហូត​ដល់​ជាយ​ក្រុង។ លោក​យ៉ូអាប់​បាន​ជួសជុល​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង។


word:
 នេះ​ជា​បញ្ជី​រាយ​នាម​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​អោយ​ស្ដេច ទទួល​រាជ​សម្បត្តិ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ហើយ​អោយ​ស្ដេច​បាន​សោយ​រាជ្យ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ស្ដី​អំពី​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ពួក​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​រាយ​នាម​តាម​ចំនួន​របស់​ពួក​គេ​ដូច​ត​ទៅ: លោក​យ៉ាសុបៀម ជា​កូន​របស់​លោក​ហាក់មុនី លោក​ជា​ប្រមុខ​លើ​មេ​បញ្ជា​ការ​សាមសិប​នាក់។ គឺ​លោក​ហើយ​ដែល​បាន​ប្រើ​លំពែង សម្លាប់​ខ្មាំង​អស់​បី​រយ​នាក់​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​លោក​អេឡាសារ ជា​កូន​របស់​លោក​ដូដូរ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អហូអា។ លោក​ជា​នាយ​ទាហាន​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​ទាំង​បី។


word:
 លោក​បាន​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ផាស់ដាំមីម ក្នុង​គ្រា​ដែល​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​លើក​ទ័ព​មក​ច្បាំង។ នៅ​ទី​នោះ​មាន​ដី​ស្រែ​មួយ​កន្លែង ពេញ​ដោយ​ស្រូវ ហើយ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​មុខ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន។


word:
 ពេល​នោះ លោក​អេឡាសារ និង​ទាហាន​របស់​លោក ឈរ​នៅ​កណ្ដាល​ចំការ​នោះ ហើយ​វាយ​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ដណ្ដើម​យក​បាន​ចំការ​នោះ​មក​វិញ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​ជ័យជំនះ​ដ៏​ធំធេង។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ នាយ​ទាហាន​បី​រូប ក្នុង​ចំណោម​នាយ​ទាហាន​ទាំង​សាមសិប​នាក់ បាន​នាំ​គ្នា​ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​ល្អាង​ភ្នំ​អាឌូឡាម នៅ​ពេល​ដែល​ទាហាន​ភីលីស្ទីន​បោះ​ទ័ព​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​រេផែម។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ក្នុង​ជំរក​ដ៏​រឹងមាំ​មួយ។ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​មួយ​ក្រុម​ក៏​ឈរ​ជើង​នៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ស្រេក​ទឹក ស្ដេច​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​នរណា​អាច​ដង​ទឹក​ពី​អណ្ដូង​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ភូមិ​បេថ្លេហិម យក​មក​អោយ​យើង​បាន?»។


word:
 នាយ​ទាហាន​ទាំង​បី​រូប​នាំ​គ្នា​សំរុក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​តាំង​ទ័ព​ពួក​ភីលីស្ទីន ហើយ​ដង​ទឹក​ពី​អណ្ដូង​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ភូមិ​បេថ្លេហិម យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មិន​ព្រម​សោយ​ទេ ស្ដេច​យក​ទឹក​នោះ​ទៅ​ច្រួច​លើ​ដី​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​អើយ​ទូលបង្គំ​គ្មាន​សិទ្ធិ​ទទួល​ទាន​ទឹក​នេះ​ទេ ព្រោះ​ទឹក​នេះ​ដូច​ជា​ឈាម​របស់​ទាហាន ដែល​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត​ទៅ​ដង​យក​មក​ដែរ!»។ ដូច្នេះ​ស្ដេច​បដិសេធ​មិន​ព្រម​សោយ​ទឹក​នោះ​ទេ ព្រោះ​ពួក​ទាហាន​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត​ទៅ​ដង​យក​មក។ នេះ​ហើយ​ជា​ស្នាដៃ​ដែល​ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​ទាំង​បី​រូប​បាន​ប្រព្រឹត្ត។


word:
 លោក​អប៊ីសាយ ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​ជា​ប្រមុខ​លើ​មេទ័ព​បី​រូប។ លោក​បាន​ប្រើ​លំពែង​សម្លាប់​ខ្មាំង​សត្រូវ​អស់​បី​រយ​នាក់។ លោក​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ជាង​គេ ក្នុង​ចំណោម​មេទ័ព​ទាំង​បី​រូប។


word:
 លោក​ទទួល​កិត្តិយស​ច្រើន​ជាង​គេ ក្នុង​ចំណោម​មេទ័ព​ទាំង​បី។ លោក​មាន​នាទី​ជា​ប្រមុខ​លើ​ក្រុម​មេទ័ព​ទាំង​បី ប៉ុន្តែ លោក​ពុំ​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ក្រុម​មេទ័ព​បី​រូប​ទៀត​ឡើយ។


word:
 លោក​បេណាយ៉ា​ជា​អ្នក​ស្រុក​កាបសៀល ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា និង​ជា​ចៅ​របស់​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​មួយ​រូប។ លោក​បាន​បញ្ចេញ​ស្នាដៃ​ថ្មី​យ៉ាង​ច្រើន។ គឺ​លោក​ហើយ​ដែល​បាន​វាយ​ពួក​អរាល​ពីរ​នាក់​នៅ​ស្រុក​ម៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​រណ្ដៅ ដើម្បី​សម្លាប់​សត្វ​សិង្ហ​មួយ នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​មាន​ទឹក​កក​ធ្លាក់។


word:
 លោក​ក៏​បាន​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​អេស៊ីប​ម្នាក់ ដែល​មាន​កំពស់​ប្រាំ​ហត្ថ និង​ប្រដាប់​ដោយ​លំពែង​មួយ​យ៉ាង​ធំ ដូច​ជា​ឈើ​កីតម្បាញ។ លោក​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​នឹង​គេ ដោយ​មាន​តែ​ដំបង​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ លោក​ដណ្ដើម​យក​លំពែង​ពី​ដៃ​អ្នក​នេះ​បាន ហើយ​ចាក់​សម្លាប់​នឹង​លំពែង​នោះ​ទៅ។


word:
 នេះ​ហើយ​ជា​ស្នាដៃ​របស់​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា​ដែល​ធ្វើ​អោយ​លោក​មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ល្បី ក្នុង​ក្រុម​មេទ័ព​ទាំង​បី​រូប។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​មេ​បញ្ជា​ការ​ទាំង​សាមសិប​នាក់ លោក​ទទួល​កិត្តិយស​ច្រើន​ជាង​គេ ប៉ុន្តែ លោក​ពុំ​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ក្រុម​មេទ័ព​បី​រូប​ឡើយ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​តែងតាំង​លោក​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កង​អង្គ​រក្ស។


word:
 វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច​ឯ​ទៀតៗ​មាន: លោក​អេសាអែល​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ លោក​អែលហាណាន​ជា​កូន​របស់​លោក​ដូដូរ អ្នក​ភូមិ​បេថ្លេហិម


word:
 លោក​អ៊ីតាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​រីបាយ អ្នក​ក្រុង​គីបៀន ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន លោក​បេណាយ៉ា​អ្នក​ស្រុក​ពីរ៉ាថូន


word:
 លោក​សេលេក​ជា​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន លោក​ណាហារ៉ាយ​អ្នក​ក្រុង​បេរ៉ូត ជា​អ្នក​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា


word:
 លោក​អឌីណា​ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីសា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ម្នាក់​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន ដែល​មាន​ទាហាន​សាមសិប​នាក់​នៅ​ជា​មួយ


word:
 លោក​អេលាស​អ្នក​ស្រុក​ម៉ាហាវីម លោក​យេរីបាយ និង​លោក​យ៉ូសាវា ជា​កូន​របស់​លោក​អែលណាម លោក​យីតម៉ា​ជា​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់


word:
 នៅ​គ្រា​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ស៊ីគឡាក់ ដើម្បី​រត់​គេច​ពី​ព្រះបាទ​សូល ជា​បុត្រ​របស់​លោក​គីស មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ជា​មួយ​ដែរ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ទាហាន​អង់អាច ហើយ​ត្រៀម​ខ្លួន​ចេញ​ប្រយុទ្ធ​រួម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជានិច្ច។


word:
 ពួក​គេ​ប្រដាប់​ខ្លួន​ដោយ​ធ្នូ ហើយ​ស្ទាត់​ជំនាញ​ខាង​បាញ់​ព្រួញ ឬ​បាញ់​ដង្ហក់​ដោយ​ប្រើ​ដៃ​ឆ្វេង​ក៏​បាន ដៃ​ស្ដាំ​ក៏​បាន។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ដែល​មាន​រាយ​នាម​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 លោក​មេទ័ព​អហ៊ីយេស៊ើរ និង​លោក​មេទ័ព​យ៉ូអាស់ ជា​កូន​របស់​លោក​សេម៉ាអា អ្នក​ស្រុក​គីបៀរ លោក​យេស៊ាល និង​លោក​ពេលេត ជា​កូន​របស់​លោក​អាសម៉ាវែត លោក​បេរ៉ាកា លោក​យេហ៊ូ​ជា​អ្នក​ស្រុក​អាណាថោត


word:
 លោក​យីសម៉ាយ៉ា​អ្នក​ស្រុក​គីបៀន ជា​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ទាំង​សាមសិប និង​ជា​មេ​គេ លោក​យេរេមី លោក​យ៉ាហាសៀល លោក​យ៉ូហាណាន លោក​យ៉ូសាបាដ ជា​អ្នក​ក្រុង​កេដេរ៉ា


word:
 មាន​អ្នក​ខ្លះ​មក​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​ទៅ​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​ជំរក​មួយ​នៅ​វាល​រហោស្ថាន។ ពួក​គេ​ជា​យុទ្ធជន​ដ៏​អង់អាច​ស្ទាត់​ជំនាញ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម ហើយ​ប្រដាប់​ខ្លួន​ដោយ​ខែល និង​លំពែង។ ពួក​គេ​មាន​ទឹក​មុខ​គួរ​អោយ​ស្ញែង​ខ្លាច​ដូច​សត្វ​សិង្ហ ហើយ​រហ័ស​ដូច​សត្វ​ប្រើស​នៅ​លើ​ភ្នំ។


word:
 ពួក​គេ​មក​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ ហើយ​សុទ្ធ​តែ​ជា​នាយ​ទាហាន។ អ្នក​អន់​ខ្សោយ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ពល​ទាហាន​មួយ​រយ​នាក់ រីឯ​អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ​វិញ ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ពល​ទាហាន​មួយ​ពាន់​នាក់។


word:
 ពួក​គេ​បាន​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់ នៅ​ខែ​ទី​មួយ គឺ​នៅ​រដូវ​ដែល​ទឹក​ទន្លេ​ឡើង លិច​មាត់​ច្រាំង​អស់ ហើយ​វាយ​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ​ទាំង​ខាង​កើត ទាំង​ខាង​លិច អោយ​បាក់​ទ័ព​ទៀត​ផង។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន និង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ក៏​មាន​អ្នក​ខ្លះ​ទៅ​តាម​ព្រះបាទ​ដាវីឌ រហូត​ដល់​ជំរក​នោះ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចេញ​មក​ទទួល​ពួក​គេ ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អស់​លោក​មក​រក​ខ្ញុំ​ដោយ​សន្តិភាព ដើម្បី​ជួយ​ខ្ញុំ​នោះ ខ្ញុំ​សូម​ទទួល​អស់​លោក​យ៉ាង​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត។ ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​អស់​លោក​មក​បន្លំ​ខ្លួន ធ្វើ​ការ​អោយ​បច្ចាមិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ទេ​នោះ ទោះ​បី​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​បាប​អស់​លោក​ក្ដី ក៏​សូម​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​យើង​ធ្វើ​ជា​សាក្សី ហើយ​ដាក់​ទោស​អស់​លោក​ចុះ!»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះវិញ្ញាណ​ក៏​មក​សណ្ឋិត​លើ​លោក​អម៉ាសាយ ដែល​ជា​មេ​លើ​ក្រុម​ទាំង​សាមសិប​នាក់​លោក​ពោល​ថា៖ «បពិត្រ ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បុត្រ​របស់​លោក​អ៊ីសាយ! យើង​ខ្ញុំ​ទាំង​អស់​គ្នា​ស៊ូ​ប្ដូរ​ផ្ដាច់​នៅ​ជា​មួយ ព្រះករុណា​ហើយ។ សូម​អោយ​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​កើត​មាន​ដល់​ព្រះករុណា និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា! ដ្បិត​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា បាន​ជួយ​ព្រះករុណា​ហើយ!»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​ទទួល​ពួក​គេ ហើយ​តែងតាំង​ពួក​គេ អោយ​ធ្វើ​ជា​នាយ​ទាហាន​ក្នុង​កងទ័ព​របស់​ស្ដេច។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ មាន​ទាហាន​មក​សុំ​ចុះ​ចូល​ខាង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​ពេល​ដែល​ស្ដេច​លើក​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​ជា​មួយ​ពួក​ភីលីស្ទីន ដើម្បី​ច្បាំង​នឹង​ព្រះបាទ​សូល។ ប៉ុន្តែ ទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពុំ​បាន​ចូល​រួម​ច្បាំង​ទេ ព្រោះ​ពួក​ស្ដេច​ត្រាញ់​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន បាន​ពិគ្រោះ​គ្នា​បញ្ជូន​ទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ អោយ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ពួក​គេ​គិត​ថា៖ «បើ​ដាវីឌ​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​ស្ដេច​សូល​ជា​ម្ចាស់​របស់​គេ នោះ​ពួក​គេ​មុខ​ជា​បំផ្លាញ​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​មិន​ខាន!»។


word:
 នាយ​ទាហាន​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ ដែល​បាន​មក​សុំ​ចុះ​ចូល​ខាង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​ពេល​ដែល​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស៊ីគឡាក់​វិញ មាន​លោក​អ័ឌណា លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​យេឌីអែល លោក​មីកែល លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​អេលីហ៊ូវ និង​លោក​ស៊ីលតាយ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​លើ​កងពល​ធំ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ។


word:
 ពួក​គេ​ដឹក​នាំ​កងពល​ជួយ​ច្បាំង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដ្បិត​ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។ ក្រោយ​មក ពួក​គេ​ធ្វើ​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​តែងតែ​មាន​មនុស្ស​មក​សុំ​ចុះ​ចូល​ខាង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដើម្បី​ជួយ​ជា​កម្លាំង ហេតុ​នេះ​កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​កងទ័ព​មួយ​ដ៏​ធំ ដូច​កងទ័ព​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​បាន​មក​រួបរួម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ដើម្បី​ផ្ទេរ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ស្រប​តាម​បញ្ជា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​អ្នក​ដែល​អាច​បំរើ​កងទ័ព​បាន​មាន​ចំនួន​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ទាហាន​ដែល​កាន់​ខែល និង​កាន់​លំពែង ហើយ​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​បាន​មាន ៦ ៨០០ នាក់។


word:
 ព្រម​ទាំង​លោក​យេហូយ៉ាដា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​នៃ​អំបូរ​របស់​លោក​អើរ៉ុន និង​ទាហាន ៣ ៧០០ នាក់ ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​លោក​សាដុក ជា​យុវជន​ពូកែ​អង់អាច និង​មេ​បញ្ជា​ការ​ម្ភៃ​ពីរ​រូប​ទៀត ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ដែល​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​ព្រះបាទ​សូល មាន​ទាហាន ៣ ០០០ នាក់។ មក​ទល់​ពេល​នោះ ពួក​គេ​មួយ​ចំនួន​ធំ​នៅ​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម​មាន ២០ ៨០០ នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​វីរជន​ដ៏​ពូកែ​អង់អាច ហើយ​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ​ផង។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល មាន​ទាហាន ១៨ ០០០ នាក់ ជា​អ្នក​ដែល​គេ​ចាត់​អោយ​ទៅ​ប្រកាស​អភិសេក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ព្រះមហាក្សត្រ។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាខារ មាន​មេ​បញ្ជា​ការ ២០០​នាក់ និង​ពល​ទាហាន​ដែល​នៅ​ក្រោម​បង្គាប់​របស់​ពួក​គេ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ចេះ​សំគាល់​មើល​ពេល​វេលា ហើយ​ដឹង​ថា​តើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​សាប់យូឡូន​មាន ៥០ ០០០​នាក់ ជា​ទាហាន​ដែល​បាន​ហ្វឹកហាត់ សំរាប់​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង។ ពួក​គេ​ប្រដាប់​អាវុធ​គ្រប់​ប្រភេទ ហើយ​មាន​ចិត្ត​មោះមុត​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី មាន​នាយ​ទាហាន ១០០០ នាក់ និង​ពល​ទាហាន ៣៧ ០០០ នាក់ ប្រដាប់​ដោយ​ខែល និង​លំពែង។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេស៊ើរ​មាន​ទាហាន ៤០ ០០០ នាក់ ដែល​ថ្នឹក​ក្នុង​ចំបាំង ហើយ​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម។


word:
 នៅ​ខាង​កើត​ទន្លេ​យ័រដាន់ កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ទៀត មាន​ទាហាន​ទាំង​អស់ ១២០ ០០០ នាក់ ប្រដាប់​ដោយ​អាវុធ​គ្រប់​ប្រភេទ។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធសឹង​ជា​ទាហាន​ដែល​ថ្នឹក​ខាង​ចំបាំង។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ដល់​ក្រុង​ហេប្រូន ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​សរ ដើម្បី​អភិសេក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ព្រះ​មហាក្សត្រ​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ឯ​ទៀតៗ​ក៏​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា ដើម្បី​តែងតាំង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ​ដែរ។


word:
 ពួក​គេ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចំនួន​បី​ថ្ងៃ ហើយ​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​បាន​រៀបចំ​ជប់លៀង​ទទួល។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​នៅ​តំបន់​ជិត​ខាង​នោះ រហូត​ដល់​ទឹក​ដី​អ៊ីសាខារ សាប់យូឡូន និង​ណែបថាលី បាន​ដឹក​ស្បៀង​អាហារ​មក​ដោយ​ផ្ទុក​លើ​ខ្នង​លា អូដ្ឋ លា​កាត់ និង​គោ គឺ​មាន​ម្សៅ ដំណាប់​ឧទុម្ពរ ទំពាំងបាយជូរ​ក្រៀម ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ប្រេង និង​សាច់​គោ សាច់​ចៀម​យ៉ាង​ច្រើន​បរិបូរណ៍ ដ្បិត​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​មាន​អំណរ​សប្បាយ​ដ៏​លើសលប់។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ប្រជុំ​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ពួក​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​ធំ និង​ពួក​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​តូច ព្រម​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អង្គ​ប្រជុំ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​យល់​ឃើញ​ថា​ជា​ការ​ប្រសើរ ហើយ​បើ​ការ​នេះ​មក​ពី​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​មែន ចូរ​ផ្ញើ​សារ​ទៅ​ជូន​បង​ប្អូន​យើង​នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល និង​ជូន​ពួក​បូជាចារ្យ​ពួក​លេវី ដែល​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​របស់​ពួក​គេ ដើម្បី​អញ្ជើញ​ពួក​គេ​មក​ជួបជុំ​ជា​មួយ​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា។


word:
 បន្ទាប់​មក យើង​នាំ​គ្នា​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​យក​មក​វិញ ដ្បិត​នៅ​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​សូល យើង​ពុំ​បាន​នឹក​ដល់​ហិប​នេះ​មក​ទេ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ប្រមូល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ចាប់​តាំង​ពី​ជ្រោះ​ស្រុក​អេស៊ីប​រហូត​ដល់​ច្រក​ចូល​ក្រុង​ហាម៉ាត់ ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ពី​គារយ៉ាត់-យារីម។


word:
 ព្រះរាជា​យាង​ទៅ​ក្រុង​បាឡា គឺ​គារយ៉ាត់-យារីម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ស្រុក​យូដា​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​ព្រះជាម្ចាស់ គឺ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​គង់​នៅ​កណ្ដាល​ពួក​ចេរូប៊ីន* ហើយ ហិប​នោះ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់។


word:
 គេ​ដាក់​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​លើ​រទេះ​ថ្មី​មួយ ហើយ​ដង្ហែ​ពី​ផ្ទះ​របស់​លោក​អប៊ីណាដាប់ ដោយ​មាន​លោក​អ៊ូសា និង​លោក​អហ៊ីយ៉ូ ជា​អ្នក​បរ​រទេះ​នោះ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​សប្បាយ​រីករាយ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់ គេ​នាំ​គ្នា​រាំ​តាម​ចង្វាក់​ពិណ ឃឹម ស្គរ ឈិង ព្រម​ទាំង​ផ្លុំ​ត្រែ​យ៉ាង​រំពង និង​ស្រែក​ច្រៀង​ផង។


word:
 កាល​មក​ដល់​លាន​ស្រូវ​របស់​លោក​គីដុន លោក​អ៊ូសា លើក​ដៃ​ទៅ​ទប់​ហិប ព្រោះ​គោ​ធ្វើ​អោយ​ហិប​នោះ​ផ្អៀង​ចង់​ធ្លាក់។


word:
 ពេល​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នឹង​លោក​អ៊ូសា ហើយ​ប្រហារ​ជីវិត​លោក ព្រោះ​លោក​បាន​លើក​ដៃ​ពាល់​ហិប។ លោក​អ៊ូសា​បាត់​បង់​ជីវិត​នៅ​ទី​នោះ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រំជួល​ព្រះហឫទ័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដោយ​ឃើញ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រហារ​ជីវិត​លោក​អ៊ូសា​ដូច្នេះ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ហៅ​កន្លែង​នោះ​ថា “ពេរេស-អ៊ូសា” រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ភ័យ​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​យក​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាក់​របស់​យើង​មិន​កើត​ទេ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មិន​បាន​យក​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទៅ​ដំណាក់​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទេ តែ​ស្ដេច​បាន​អោយ​គេ​នាំ​យក​ហិប​នោះ​ទៅ​ទុក​នៅ​ផ្ទះ​លោក​អូបេឌអេដុម ជា​អ្នក​ស្រុក​កាថ។


word:
 ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ស្ថិត​នៅ​ផ្ទះ​របស់​លោក​អូបេឌ-អេដុម គឺ​នៅ​ជា​មួយ​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ចំនួន​បី​ខែ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អូបេដអេដុម និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​គាត់​មាន។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​ជា​ស្ដេច​ក្រុង​ទីរ៉ុស បាន​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដោយ​នាំ​ឈើ​តា​ត្រៅ ជាង​ដាប់​ថ្ម និង​ជាង​សំណង់ ដើម្បី​សង់​ដំណាក់​មួយ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឈ្វេង​យល់​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​តែងតាំង​ទ្រង់​ជា​ស្ដេច​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ទ្រង់​ចំរុង​ចំរើន កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ដោយសារ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 កាល​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ឮ​ថា ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ទទួល​ពិធី​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក ជា​ស្ដេច​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​លើក​គ្នា​មក​តាម​ចាប់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប​ដំណឹង​នេះ ស្ដេច​ក៏​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​ពួក​គេ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «តើ​ទូលបង្គំ​ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ពួក​ភីលីស្ទីន​ឬ​ទេ? តើ​ព្រះអង្គ​ប្រ គល់​ពួក​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ទូលបង្គំ​ឬ​ទេ?»។  ព្រះអម្ចា ស់  ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ទៅ​ចុះ! យើង​នឹង​ប្រគល់​ពួក​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក»។


word:
 ពួក​ភីលីស្ទីន​លើក​ទ័ព​មក​ដល់​បាលពេរ៉ាស៊ីម ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វាយ​ប្រហារ​ពួក​គេ​នៅ​ទី​នោះ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​បាក់​ទ័ព ដោយ​ថ្វី​ដៃ​ខ្ញុំ ដូច​ជា​ទឹក​បាក់​ទំនប់​ដែរ»។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​កន្លែង​នោះ​ថា “បាលពេរ៉ាស៊ីម”​។


word:
 កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​គេ​ដុត​រូប​ព្រះ​ទាំង​នោះ​ចោល​ទៅ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ព្រះជាម្ចាស់​ម្ដង​ទៀត ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «កុំ​ឡើង​តាម​ក្រោយ​ពួក​គេ​ឡើយ ចូរ​វាង​ទៅ​ម្ខាង​ទៀត ហើយ​វាយ​ពួក​គេ​ពី​ម្ដុំ​ដើម​មន​នោះ​វិញ។


word:
 កាល​ណា​អ្នក​ឮ​សន្ធឹក​ជើង​នៅ​លើ​ចុង​មន ចូរ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​ចុះ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​នាំ​មុខ​អ្នក វាយ​លុក​ទី​តាំង​ទ័ព​ភីលីស្ទីន»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ធ្វើ​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ស្ដេច​វាយ​ឈ្នះ​កងទ័ព​ភីលីស្ទីន ហើយ​ដេញ​តាម​ពួក​គេ​តាំង​ពី​ក្រុង​គីបៀន រហូត​ដល់​ក្រុង​កេស៊ើរ។


word:
 កិត្តិនាម​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក៏​ល្បី​ខ្ចរខ្ចាយ​គ្រប់​ស្រុក ហើយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ប្រជាជាតិ​ទាំង​អស់​ស្ញែង​ខ្លាច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​សង់​ដំណាក់​ជា​ច្រើន​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ស្ដេច​ក៏​រៀបចំ​កន្លែង​មួយ​សំរាប់​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​ដំឡើង​ព្រះពន្លា​ដើម្បី​តម្កល់​ហិប​នេះ​ផង។


word:
 ពេល​នោះ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «មាន​តែ​ក្រុម​លេវី​ទេ​ដែល​មាន​សិទ្ធិ​សែង​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ជ្រើស​រើស​ពួក​គេ ដើម្បី​សែង​ហិប​របស់​ព្រះអង្គ និង​មើល​ថែ​ទាំ​ រហូត​ត​ទៅ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  មក​តម្កល់​នៅ​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​បាន​រៀបចំ​ទុក។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​កោះ​ហៅ​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ ព្រម​ទាំង​ក្រុម​លេវី គឺ​មាន​លោក​អ៊ូរាល លោក​អសាយ៉ា លោក​យ៉ូអែល លោក​សេម៉ាយ៉ា លោក​អេលាល និង​លោក​អមីណាដាប់។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា៖ «អស់​លោក​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​នៃ​ក្រុម​គ្រួសារ​លេវី ដូច្នេះ ចូរ​អស់​លោក និង​បង​ប្អូន​របស់​អស់​លោក ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ ដើម្បី​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មក​តម្កល់​នៅ​កន្លែង​ដែល​យើង​បាន​រៀបចំ​ទុក។


word:
 កាល​ពី​លើក​មុន អស់​លោក​មិន​បាន​ចូល​រួម​ទេ  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​យើង បាន​ប្រហារ​ពួក​យើង ដ្បិត​ពួក​យើង​ពុំ​បាន​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​មក តាម​ក្បួន​តម្រា​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើយ»។


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​នាំ​គ្នា​ញែក​ខ្លួន​ជា​វិសុទ្ធ ដើម្បី​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កូន​ចៅ​លេវី​បាន​យក​ឈើ​ស្នែង​មក​ស៊ក ហើយ​សែង​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​លើ​ស្មា ដូច​លោក​ម៉ូសេ​បាន​បង្គាប់​ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ ទៅ​កាន់​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​លេវី អោយ​ចាត់​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ដែល​ជា​អ្នក​ចំរៀង អោយ​យក​ឧបករណ៍​ភ្លេង​មាន ឃឹម ពិណ និង​ឈិង មក​ប្រគំ​យ៉ាង​ពីរោះ ដើម្បី​សំដែង​នូវ​អំណរ​សប្បាយ។


word:
 ក្រុម​លេវី​បាន​ចាត់​គ្នា​អោយ​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន គឺ​លោក​ហេម៉ាន​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូអែល ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ មាន​លោក​អេសាភ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេរេគា បន្ទាប់​មក ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ម៉្រារី ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ មាន​លោក​អេថាន ជា​កូន​របស់​លោក​គូសាយ៉ា។


word:
 បន្ទាប់​មក​ទៀត មាន​ក្រុម​លេវី​ដែល​នៅ​ក្រោម​បង្គាប់​លោក​ទាំង​នោះ គឺ​លោក​សាការី លោក​បេន លោក​យាស៊ាល លោក​សេមីរ៉ាម៉ូត លោក​យេហ៊ីអែល លោក​អ៊ូនី លោក​អេលាប លោក​បេណាយ៉ា លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​ម៉ាធិធា លោក​អេលីផាលេ លោក​មីកនេយ៉ា លោក​អូបេឌអេដុម និង​លោក​យីអែល ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ។


word:
 ក្រុម​ចំរៀង​មាន​លោក​ហេម៉ាន លោក​អេសាភ និង​លោក​អេថាន ដែល​កាន់​ឈិង​ពី​លង្ហិន ដើម្បី​ប្រគំ​អោយ​ឮ​រំពង​ផង។


word:
 រីឯ​លោក​សាការី លោក​យ៉ាសាល លោក​សេមីរ៉ាម៉ូត លោក​យីអែល លោក​អ៊ូនី លោក​អេលាប លោក​ម៉ាសេយ៉ា និង​លោក​បេណាយ៉ា ជា​អ្នក​កាន់​ពិណ​ដែល​មាន​សំឡេង​ខ្ពស់​។


word:
 លោក​ម៉ាធិធា លោក​អេលីផាលេ លោក​មីកនេយ៉ា លោក​អូបេដអេដុម លោក​យេអែល លោក​អសាស៊ា ជា​អ្នក​កាន់​ពិណ​ដែល​មាន​ខ្សែ​ប្រាំ​បី​សំរាប់​នាំ​មុខ​ចំរៀង។


word:
 លោក​កេណានា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​លេវី​ផ្នែក​ខាង​លី​សែង បាន​ទទួល​បន្ទុក​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការ​សែង​ហិប​នេះ ព្រោះ​គាត់​មាន​សមត្ថភាព។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​សេបានា យ៉ូហូសាផាត នេថានេល អម៉ាសាយ សាការី បេណាយ៉ា និង​អេលាស៊ើរ ជា​អ្នក​ផ្លុំ​ត្រែ នៅ​ខាង​មុខ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ លោក​អូបេដអេដុម និង​លោក​យេហ៊ីយ៉ា​ក៏​ជា​ឆ្មាំ ដែល​ឈរ​នៅ​ជិត​ហិប​ដែរ។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រម​ទាំង​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​ពួក​មេទ័ព​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី*​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ពី​ផ្ទះ​របស់​លោក​អូបេដអេដុម យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ។


word:
 ព្រះជាម្ចាស់​ជួយ​ការពារ​ក្រុម​លេវី ដែល​សែង​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​គេ​បាន​យក​គោ​បា​ប្រាំពីរ​ក្បាល និង​ចៀម​ឈ្មោល​ប្រាំពីរ​ក្បាល ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពាក់​អាវ​ធំ​ធ្វើ​ពី​ក្រណាត់​ព្រែ ហើយ​ក្រុម​លេវី​ដែល​សែង​ហិប ក្រុម​ចំរៀង និង​លោក​កេណានា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​សែង ក៏​ស្លៀក​ពាក់​ដូច្នោះ​ដែរ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពាក់​អាវ​អេផូដ*​ធ្វើ​ពី​ក្រណាត់​ទេសឯក។


word:
 ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​សំរែក​ជយឃោស​សំឡេង​ប៉ី ត្រែ និង​ឈិង ព្រម​ទាំង​ប្រគំ​ឃឹម និង​ពិណ​យ៉ាង​រំពង​ផង។


word:
 កាល​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ហែ​ចូល​មក​ដល់​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រះនាង​មិកាល់​ជា​បុត្រី​របស់​ស្ដេច​សូល​បាន​អើត​តាម​បង្អួច ឃើញ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​លោត​កព្ឆោង ព្រះនាង​ក៏​មាន​ចិត្ត​មើលងាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 កាល​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ទៅ​ដល់​ហើយ គេ​ក៏​តម្កល់​នៅ​កណ្ដាល​ព្រះពន្លា ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​បម្រុង​ទុក រួច​គេ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល* និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ ស្ដេច​ក៏​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ប្រជាជន ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះរាជា​ប្រទាន​ម្ហូប​អាហារ​ដល់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី ម្នាក់ៗ​ទទួល​បាន​នំបុ័ង​មួយ​ដុំ ដំណាប់​លម៉ើ​មួយ​ដុំ និង​នំ​ទំពាំងបាយជូរ​ក្រៀម​មួយ​ដុំ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​ក្រុម​លេវី​ខ្លះ អោយ​បំរើ​ការងារ​នៅ​ខាង​មុខ​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​ធ្វើ​ពិធី​រំលឹក លើក​តម្កើង និង​ច្រៀង​សរសើរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល


word:
 គឺ​មាន​លោក​អេសាភ ជា​មេ​ដឹក​នាំ បន្ទាប់​មក មាន​លោក​សាការី​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​រង ព្រម​ទាំង​លោក​យីអែល លោក​សេមីរ៉ាម៉ូត លោក​យេហ៊ីអែល លោក​ម៉ាធិធា លោក​អេលាប លោក​បេណាយ៉ា លោក​អូបេដអេដុម និង​លោក​យេអែល ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​លេង​ភ្លេង គឺ​មាន​ឃឹម និង​ពិណ ហើយ​លោក​អេសាភ​ជា​អ្នក​វាយ​ឈិង។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​បេណាយ៉ា និង​លោក​យ៉ាហាសៀល​ផ្លុំ​ត្រែ នៅ​មុខ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ជានិច្ច។


word:
 គឺ​ថ្ងៃ​នោះ​ហើយ ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ចាត់​លោក​អេសាភ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ អោយ​ប្រារព្ធ​ពិធី​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​លើក​ដំបូង​បង្អស់។


word:
 «ចូរ​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ចូរ​ប្រកាស​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ! ចូរ​ថ្លែង​អំពី​ស្នា​ព្រះហស្ដ​របស់​ព្រះអង្គ ប្រាប់​ប្រជាជាតិ​នានា!


word:
 ចូរ​ច្រៀង​តម្កើង​ព្រះអង្គ ចូរ​ស្មូត្រ​ទំនុកតម្កើង​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ! ចូរ​រៀប​រាប់​អំពី​ការ​អស្ចារ្យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ!


word:
 ចូរ​ខ្ពស់​មុខ​ឡើង ព្រោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ! អស់​អ្នក​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ ចូរ​សប្បាយ​ចិត្ត​ចុះ!


word:
 ចូរ​នឹក​ដល់​ការ​អស្ចារ្យ​ផ្សេងៗ ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ ចូរ​នឹក​ដល់​ឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ និង​ការ​ជំនុំ​ជំរះ ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សំរេច។


word:
 អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ាកុប ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស!


word:
 ចូរ​នឹក​ដល់​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអង្គ​ជានិច្ច គឺ​ជា​ព្រះបន្ទូល​ដែល​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ រហូត​ដល់ មួយ​ពាន់​តំណ


word:
 គឺ​សម្ពន្ធមេត្រី​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចង​ជា​មួយ លោក​អប្រាហាំ ព្រម​ទាំង​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា ជា​មួយ​លោក​អ៊ីសាក។


word:
 ព្រះអង្គ​បាន​បញ្ជាក់​សម្ពន្ធមេត្រី​នេះ ជា​មួយ​លោក​យ៉ាកុប ទុក​ជា​សម្ពន្ធមេត្រី អស់កល្ប​ជានិច្ច​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​មិន​អនុញ្ញាត​អោយ​នរណា​ម្នាក់ សង្កត់សង្កិន​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ ដើម្បី​ការពារ​អ្នក​រាល់​គ្នា ព្រះអង្គ​បាន​បន្ទោស​ស្ដេច​នានា​ថា:


word:
 «កុំ​ប៉ះពាល់​អស់​អ្នក​ដែល​យើង​បាន​ចាក់​ប្រេង អភិសេក​នេះ​ឡើយ កុំ​ធ្វើ​បាប​ព្យាការី​របស់​យើង​អោយ​សោះ!»។


word:
 មនុស្ស​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​អើយ ចូរ​ច្រៀង​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ! ចូរ​ប្រកាស​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ អំពី​ការ​សង្គ្រោះ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ចូរ​ប្រកាស​អំពី​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា ហើយ​ប្រកាស​អំពី​ស្នា​ព្រះហស្ដ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់ ព្រះអង្គ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់!


word:
 ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​ដ៏​ប្រសើរ​ឧត្ដម ដែល​យើង​ត្រូវ​តែ​សរសើរ​តម្កើង​អស់​ពី​ចិត្ត ព្រះអង្គ​គួរ​ជា​ទី​ស្ញែង​ខ្លាច​ជាង​ព្រះ​ផង​ទាំង​ពួង។


word:
 ព្រះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​សាសន៍​នានា សុទ្ធ​តែ​ឥត​បាន​ការ​អ្វី​ទាំង​អស់ រីឯ​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះអង្គ​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ។


word:
 មាន​ពន្លឺ​រស្មី​ចិញ្ចែងចិញ្ចាច​ចាំង​ចេញ​ពី ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ ឫទ្ធិបារមី និង​អំណរ​សប្បាយ។


word:
 ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​អើយ ចូរ​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ថ្លែង​អំពី​ឫទ្ធានុភាព​របស់​ព្រះអង្គ


word:
 ចូរ​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​នៃ​ព្រះនាម​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ! ចូរ​នាំ​គ្នា​យក​តង្វាយ​ចូល​មក​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ! ចូរ​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ពេល​ព្រះអង្គ​សំដែង​ភាព​វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ!


word:
 មនុស្ស​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​អើយ ចូរ​ញាប់ញ័រ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ​ចុះ! ពិភព​លោក​រឹងមាំ ឥត​រង្គើ​សោះ​ឡើយ


word:
 ចូរ​អោយ​ផ្ទៃ​មេឃ​មាន​អំណរ​សប្បាយ និង​អោយ​ផែនដី​បាន​រីករាយ​ដ៏​លើសលប់! ចូរ​ប្រកាស​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​គ្រង​រាជ្យ!


word:
 ចូរ​អោយ​សមុទ្រ និង​អ្វីៗ​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ បន្លឺ​សំឡេង​យ៉ាង​អឺងកង! ចូរ​អោយ​ស្រែ​ចំការ និង​អ្វីៗ​នៅ​ទី​នោះ ត្រេក​អរ​សប្បាយ!


word:
 ចូរ​អោយ​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ស្រែក​ហ៊ោ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ! ដ្បិត​ព្រះអង្គ​យាង​មក​គ្រប់គ្រង​ផែនដី។


word:
 ចូរ​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ដ្បិត​ព្រះអង្គ​សប្បុរស ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!


word:
 ចូរ​ទូល​ព្រះអង្គ​ថា: ព្រះសង្គ្រោះ​របស់​យើង​ខ្ញុំ​អើយ សូម​ជួយ​សង្គ្រោះ​យើង​ខ្ញុំ​ផង សូម​ប្រមូល​ផ្ដុំ​យើង​ខ្ញុំ ហើយ​យក​យើង​ខ្ញុំ ចេញ​ពី​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា ដើម្បី​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​លើក​តម្កើង ព្រះនាម​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ និង​បាន​ខ្ពស់​មុខ ដោយ​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះអង្គ!


word:
 សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក ហើយ​អស់កល្ប​ត​រៀង​ទៅ!»។ ពេល​នោះ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​ថា «អាម៉ែន សូម​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះជាម្ចាស់!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​លោក​អេសោភ និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​អោយ​បំពេញ​មុខងារ នៅ​មុខ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ឥត​ដែល​អាក់ខាន​ដូច​បាន​កំណត់​ទុក។


word:
 ស្ដេច​ចាត់​លោក​អូបេឌអេដុម​ជា​កូន​របស់​លោក​យេឌូថិន និង​លោក​ហូសា ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ហុកសិប​ប្រាំ​បី​នាក់ អោយ​ធ្វើ​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ។


word:
 ស្ដេច​ក៏​ចាត់​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ ជា​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ អោយ​បំពេញ​មុខងារ​នៅ​មុខ​ព្រះពន្លា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​ស្ថិត​លើ​ទួល​ខ្ពស់ នៅ​គីបៀន


word:
 ដើម្បី​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  លើ​អាសនៈ​សំរាប់​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត ទាំង​ព្រឹក ទាំង​ល្ងាច ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បង្គាប់​ដល់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 លោក​ហេម៉ាន និង​លោក​យេឌូថិន ព្រម​ទាំង​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ ដែល​គេ​បាន​ជ្រើស​រើស​តាម​ឈ្មោះ ដើម្បី​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ក៏​មក​ចូល​រួម​ជា​មួយ​បូជាចារ្យ​ទាំង​នោះ​ដែរ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!


word:
 លោក​ហេម៉ាន និង​លោក​យេឌូថិន​ក៏​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ត្រែ និង​ឈិង​របស់​ពួក​តន្ត្រីករ ព្រម​ទាំង​ឧបករណ៍​ឯ​ទៀតៗ សំរាប់​ប្រគំ​បទ​ចំរៀង​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់។ កូន​ចៅ​របស់​លោក​យេឌូថិន​ក៏​មាន​មុខងារ ជា​ឆ្មាំ​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ដែរ។


word:
 ប្រជាជន​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​រៀងៗ​ខ្លួន ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វិល​ទៅ​ដំណាក់​វិញ ដើម្បី​ប្រទាន​ពរ​ដល់​រាជវង្ស។


word:
 នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជ​វាំង​គង់​នៅ​ស្រួលបួល​ហើយ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្យាការី​ណាថាន​ថា៖ «មើល៍ ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ពី​ឈើ​តាត្រៅ រីឯ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ពន្លា​ធ្វើ​អំពី​ក្រណាត់​សំពត់!»។


word:
 លោក​ណាថាន​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ធ្វើ សូម​ព្រះករុណា​ធ្វើ​ចុះ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​គង់​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ហើយ»។


word:
 «ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ មិន​មែន​អ្នក​ទេ​ដែល​នឹង​សង់​ដំណាក់​អោយ​យើង​នៅ។


word:
 តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​បាន​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ យើង​មិន​ដែល​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ទេ គឺ​យើង​នៅ​តែ​ក្នុង​ជំរំ និង​ព្រះពន្លា ពី​កន្លែង​មួយ​ទៅ​កន្លែង​មួយ។


word:
 គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល យើង​បាន​តែងតាំង​អោយ​មាន​ពួក​ចៅហ្វាយ គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង តែ​យើង​មិន​បាន​បង្គាប់​ពួក​ចៅហ្វាយ​ណា​ម្នាក់ អោយ​សង់​ដំណាក់​ពី​ឈើ​តាត្រៅ​សំរាប់​យើង​ទេ!


word:
 ឥឡូវ​នេះ ចូរ​ប្រាប់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: កាល​អ្នក​នៅ​ជា​គង្វាល​ចៀម​នៅ​ឡើយ យើង​បាន​យក​អ្នក​ពី​វាល​ស្មៅ​មក ដើម្បី​អោយ​អ្នក​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង។


word:
 យើង​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​អ្នក​គ្រប់​ទី​កន្លែង ដែល​អ្នក​ទៅ យើង​បាន​កំចាត់​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អ្នក​ចេញ​ពី​មុខ​អ្នក ហើយ​យើង​ក៏​នឹង​ធ្វើ​អោយ​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​ល្បីល្បាញ ដូច​វរជន​ទាំងឡាយ​នៅ​លើ​ផែនដី​ដែរ។


word:
 យើង​បាន​ប្រគល់​ស្រុក​មួយ​អោយ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង យើង​អោយ​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​ជាប់លាប់​រហូត ឥត​មាន​នរណា​មក​យាយី​ពួក​គេ​ទៀត​ឡើយ។ គ្មាន​ជាតិ​សាសន៍​ដ៏​ទុច្ចរិត​ណា​មក​ឈ្លានពាន​លើ​ពួក​គេ


word:
 ដូច​កាល​ពី​មុន នៅ​គ្រា​ដែល​យើង​តែងតាំង​ពួក​ចៅហ្វាយ​អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង។ យើង​បង្ក្រាប​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន អោយ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អំណាច​របស់​អ្នក។ យើង​ប្រកាស​អោយ​អ្នក​ដឹង​ថា យើង​នឹង​ប្រទាន​អោយ​អ្នក​មាន​សន្តតិវង្ស​មួយ​ផង។


word:
 ពេល​ណា​អ្នក​លា​ចាក​លោក​នេះ ទៅ​ជួបជុំ​នឹង​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក យើង​នឹង​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​មួយ​រូប​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ ហើយ​យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ្យ​របស់​គេ​អោយ​រឹងមាំ។


word:
 គឺ​បុត្រ​នោះ​ហើយ​ដែល​នឹង​សង់​ដំណាក់​មួយ​សំរាប់​យើង។ យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​គេ​អោយ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ។


word:
 យើង​នឹង​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​របស់​គេ ហើយ​គេ​ធ្វើ​ជា​កូន​របស់​យើង។ យើង​មិន​ដក​សេចក្ដី​មេត្តា​ករុណា​ចេញ​ពី​គេ ដូច​យើង​បាន​ដក​ចេញ​ពី​ស្ដេច​ដែល​គ្រង​រាជ​មុន​អ្នក​ឡើយ។


word:
 យើង​នឹង​អោយ​គេ​គ្រប់គ្រង​លើ​ដំណាក់​របស់​យើង និង​នគរ​របស់​យើង​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​គេ​ក៏​នឹង​បាន​រឹងមាំ​រហូត​ត​ទៅ​ដែរ»។


word:
 លោក​ណាថាន​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នូវ​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ប្រាប់​លោក​ក្នុង​សុបិន​និមិត្ត​នោះ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​យាង​ទៅ​គាល់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះជាអម្ចាស់  តើ​ទូលបង្គំ និង​គ្រួសារ​របស់​ទូលបង្គំ​ជា​អ្វី បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ទូលបង្គំ​ទទួល​ឋានៈ​ខ្ពង់ខ្ពស់​បែប​នេះ?


word:
 ឱ​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ​ចំពោះ​ព្រះអង្គ នេះ​គឺ​ជា​ការ​តិចតួច​ទេ បាន​ជា​ព្រះអង្គ​សន្យា​ដល់​កូន​ចៅ​ទូលបង្គំ ដែល​នៅ​ជំនាន់​ក្រោយៗ​ដែរ។ បពិត្រ​ ព្រះជាអម្ចាស់  ព្រះអង្គ​យក​ព្រះហឫទ័យ​ទុក​ដាក់​នឹង​ទូលបង្គំ ហាក់​បី​ដូច​ទូលបង្គំ ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដ៏​សំខាន់។


word:
 តើ​ទូលបង្គំ​មាន​អ្វី​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ចំពោះ​កិត្តិយស ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​មក​ទូលបង្គំ បើ​ព្រះអង្គ​ជ្រាប​អំពី​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​យ៉ាង​ច្បាស់​ហើយ​នោះ?


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ​ព្រះអង្គ​សំដែង​ស្នា​ព្រះហស្ដ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​ទាំង​នេះ អោយ​ទូលបង្គំ​ឃើញ ស្រប​តាម​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស ដោយ​យល់​ដល់​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ គ្មាន​នរណា​ប្រៀប​ផ្ទឹម​ស្មើ​នឹង​ព្រះអង្គ​បាន​ទេ។ តាម​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឮ​គេ​តំណាល​ប្រាប់ ក្រៅ​ពី​ព្រះអង្គ ក៏​គ្មាន​ព្រះ​ឯ​ណា​ទៀត​ដែរ។


word:
 នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ គ្មាន​ប្រជារាស្ត្រ​ណា​មួយ​ដូច​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ​បាន​ទៅ​រំដោះ​ពួក​គេ យក​មក​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​កិត្តិនាម​របស់​ព្រះអង្គ​ល្បីល្បាញ ដោយ​សំដែង​ការ​អស្ចារ្យ​ដ៏​ឧត្ដម​គួរ​ស្ញែង​ខ្លាច ព្រះអង្គ​បណ្ដេញ​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​ចេញ​ពី​មុខ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ប្រជារាស្ត្រ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​លោះ​មក​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ! ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ទៅ​ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ។


word:
 ឱ​ ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ​ឥឡូវ​នេះ សូម​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ចំពោះ​ទូលបង្គំ និង​កូន​ចៅ​ទូលបង្គំ​រហូត​ត​ទៅ សូម​អោយ​ព្រះបន្ទូល​នេះ សំរេច​ជា​រូប​រាង​ឡើង!


word:
 សូម​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ ដើម្បី​អោយ​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ឧត្ដុង្គ​ឧត្ដម​ជានិច្ច ហើយ​សូម​អោយ​គេ​នៅ​តែ​ពោល​ថា “ ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​ពិត​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មែន!”។ សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ​ផង។


word:
 ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ព្រះអង្គ​ប្រោស​អោយ​ទូលបង្គំ​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​តែងតាំង​ពូជពង្ស​របស់​ទូលបង្គំ​អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​ទូលបង្គំ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ទូលបង្គំ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន ទូល​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​នេះ​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ! មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ​ដែល​ជា​ព្រះជាម្ចាស់។ ឥឡូវ​នេះ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​ប្រទាន​សុភមង្គល​នេះ​មក​ទូលបង្គំ។


word:
 ឱ​ ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ ឥឡូវ​នេះ ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ប្រទាន​ពរ ដល់​ពូជពង្ស​របស់​ទូលបង្គំ ដើម្បី​អោយ​គេ​បាន​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ត​រៀង​ទៅ ដ្បិត​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ពរ​ដល់​នរណា អ្នក​នោះ​នឹង​ទទួល​ព្រះពរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច»។


word:
 ក្រោយ​មក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ហើយ​បង្ក្រាប​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​កាថ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ពួក​គេ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ដែរ។ ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ត្រូវ​ថ្វាយ​សួយសារអាករ​ផង។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វាយ​ឈ្នះ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​សូបា​នៅ​ក្រុង​ហាម៉ាត់ ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ​កំពុង​តែ​ទៅ​កាន់​កាប់​តំបន់​ទន្លេ​អឺប្រាត។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រឹប​អូស​យក​បាន​រទេះ​ចំបាំង​ចំនួន​១ ០០០​គ្រឿង ពី​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ព្រម​ទាំង​ទ័ព​សេះ ៧ ០០០ នាក់ និង​ទ័ព​ថ្មើរ​ជើង​ចំនួន​២០ ០០០​នាក់។ ស្ដេច​ទុក​សេះ​ប្រមាណ​មួយ​រយ​ក្បាល ហើយ​កាត់​សរសៃ​កែង​ជើង​សេះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ទៀត។


word:
 ពេល​នោះ ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស់ លើក​គ្នា​មក​ជួយ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​សូបា។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វាយ​ឈ្នះ​ពួក​គេ ហើយ​សម្លាប់​អស់​ចំនួន​២២ ០០០​នាក់។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ដាក់​ទេសាភិបាល អោយ​ត្រួតត្រា​លើ​ស្រុក​ស៊ីរី ហើយ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ត្រូវ​ថ្វាយ​សួយសារអាករ​ផង។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ជ័យជំនះ នៅ​គ្រប់​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​យាង​ទៅ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រឹប​អូស​យក​ខែល​មាស ពី​ពួក​មេទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ហើយ​នាំ​យក​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រឹប​អូស​យក​លង្ហិន​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​ពី​ក្រុង​បេថាស និង​ក្រុង​គូន ដែល​ជា​ក្រុង​របស់​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ។ ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​យក​លង្ហិន​ទាំង​នោះ​ទៅ​សិត​ធ្វើ​អាង​ធំ សសរ និង​គ្រឿង​ប្រដាប់​ប្រដា​លង្ហិន​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ថូអ៊ី ជា​ស្ដេច​ក្រុង​ហាម៉ាត់​ជ្រាប​ថា ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​វាយ​ឈ្នះ​កងទ័ព​ទាំង​មូល របស់​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ​ជា​ស្ដេច​ក្រុង​សូបា


word:
 ស្ដេច​ក៏​ចាត់​សម្ដេច​យ៉ូរ៉ាម​ជា​បុត្រ អោយ​ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ទាំង​នាំ​យក​វត្ថុ​អំពី​មាស​ប្រាក់ និង​លង្ហិន​មក​ជា​មួយ​ផង ដើម្បី​អបអរសាទរ​ចំពោះ​ជ័យជំនះ លើ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ព្រោះ​ព្រះបាទ​ថូអ៊ី​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម​ទល់​នឹង​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យក​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ទៅ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​មាស​ប្រាក់​ដែល​ស្ដេច​យក​បាន​ពី​ប្រជាជាតិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែរ គឺ​មាន​ជន​ជាតិ​អេដុម ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន និង​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក។


word:
 លោក​អប៊ីសាយ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​បាន​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​អេដុម​អស់ ១៨ ០០០​នាក់ នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​អំបិល។


word:
 លោក​ដាក់​ទេសាភិបាល​អោយ​ត្រួតត្រា​លើ​ស្រុក​អេដុម​ទាំង​មូល ហើយ​ជន​ជាតិ​អេដុម​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ជ័យជំនះ នៅ​គ្រប់​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​យាង​ទៅ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ហើយ​គ្រប់គ្រង​ប្រជារាស្ត្រ​ដោយ​សុចរិត និង​យុត្តិធម៌។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព។ លោក​យេហូសាផាត​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីលូដ ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​ស្ដេច។


word:
 លោក​សាដុក​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីតូប និង​លោក​អហ៊ីម៉ាឡេក​កូន​របស់​លោក​អបៀថើរ ជា​បូជាចារ្យ។ លោក​សេរ៉ាយ៉ា​ជា​លេខាធិការ​របស់​ស្ដេច។


word:
 លោក​បេណាយ៉ា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​លើ​ពួក​កេរេធីម និង​ពួក​ពេលេធីម។ រីឯ​បុត្រ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​នាទី​ជា​ជំនួយ​ការ​ពិសេស​របស់​ស្ដេច។


word:
 ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​ណាហាស ជា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​បាន​សោយ​ទិវង្គត ហើយ​បុត្រ​របស់​ស្ដេច​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទ្រង់​ព្រះតម្រិះ​ថា៖ «យើង​ចង់​សំដែង​ចិត្ត​សប្បុរស​ចំពោះ​ស្ដេច​ហានូន​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ណាហាស ដូច​បិតា​របស់​ស្ដេច​បាន​សំដែង​ចំពោះ​យើង​ដែរ»។ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​រាជ​ប្រតិភូ អោយ​ទៅ​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​ហានូន ក្នុង​ឱកាស​ដែល​បិតា​សោយ​ទិវង្គត។ នៅ​ពេល​ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទៅ​ដល់​ស្រុក​អាំម៉ូន ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​ហានូន​ដើម្បី​រំលែក​ទុក្ខ


word:
 ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ទូល​ព្រះបាទ​ហានូន​ថា៖ «តើ​ព្រះករុណា​ជឿ​ថា ស្ដេច​ដាវីឌ​ចាត់​ពួក​មន្ត្រី​អោយ​មក​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ ដើម្បី​ថ្វាយ​កិត្តិយស​ដល់​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​មែន​ឬ? តាម​ពិត​ពួក​គេ​មក​នេះ ដើម្បី​សង្កេត​ការណ៍ និង​ពិនិត្យ​មើល​ស្រុក ក្នុង​គោល​បំណង​វាយ​ដណ្ដើម​យក​ប៉ុណ្ណោះ»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ហានូន​ចាប់​ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ អោយ​គេ​កោរ​ពុក​ចង្កា ព្រម​ទាំង​កាត់​សម្លៀកបំពាក់​អោយ​ខ្លី​ត្រឹម​គូថ រួច​បណ្ដេញ​អោយ​ទៅ​វិញ។


word:
 មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​អំពី​មន្ត្រី​ទាំង​នោះ​យក​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្ដេច​ក៏​ចាត់​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​មក​ជួប​ពួក​គេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ត្រូវ​អាម៉ាស់​មុខ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ស្ដេច​ត្រាស់​បង្គាប់​ពួក​គេ​ថា៖ «ចូរ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​យេរីខូ​សិន​ចុះ ចាំ​ដល់​ពុក​ចង្កា​របស់​អស់​លោក​ដុះ​ឡើង​វិញ​សឹម​ត្រឡប់​មក»។


word:
 កាល​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ឃើញ​ថា ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក្រេវក្រោធ​ដូច្នេះ ព្រះបាទ​ហានូន និង​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​យក​ប្រាក់​ចំនួន​មួយ​ពាន់​ហាប ទៅ​ជួល​ពល​ទាហាន រទេះ​ចំបាំង និង​ទ័ព​សេះ​ពី​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​នៅ​ស្រុក​មេសូប៉ូតាមា ព្រម​ទាំង​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​នៅ​ស្រុក​ម៉ាកា និង​សូបា។


word:
 ពួក​គេ​ជួល​រទេះ​ចំបាំង ៣២ ០០០​គ្រឿង ព្រម​ទាំង​ស្ដេច​ស្រុក​ម៉ាកា និង​ពល​ទ័ព​ដែល​មក​បោះ​ទ័ព​នៅ​ទល់​មុខ​ក្រុង​មេឌីបា។ បន្ទាប់​មក ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​នាំ​គ្នា​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​របស់​ខ្លួន រួច​តំរៀប​ជា​ក្បួន​ទ័ព​ដើម្បី​ច្បាំង។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប​ដំណឹង​នេះ ទ្រង់​ក៏​ចាត់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​កងទ័ព​ទាំង​មូល​ដែល​មាន​សុទ្ធ​តែ​ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ អោយ​ចេញ​ទៅ​តទល់​ជា​មួយ​ពួក​គេ។


word:
 កងទ័ព​អាំម៉ូន​ចេញ​មក​ត្រៀម នៅ​ច្រក​ចូល​ទីក្រុង។ រីឯ​ស្ដេច​ឯ​ទៀតៗ​ស្ថិត​នៅ​តាម​ទី​វាល ដាច់​ឡែក​ពី​គេ។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ឃើញ​ថា​លោក​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​ច្បាំង​តទល់​នឹង​គេ ដល់​ទៅ​ពីរ​មុខ​ព្រួញ​ប្រយុទ្ធ គឺ​មួយ​នៅ​ចំ​ពី​មុខ ហើយ​មួយ​ទៀត​នៅ​ពី​ក្រោយ​ដូច្នេះ លោក​ក៏​ជ្រើស​រើស​យក​ពល​ទាហាន​ដ៏​ចំណានៗ​ពី​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល រៀប​ជា​ក្បួន​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។


word:
 លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​ប្អូន​របស់​លោក​ថា៖ «បើ​ពួក​ស៊ីរី​ខ្លាំង​ជាង​បង ប្អូន​ត្រូវ​មក​ជួយ​បង​ផង។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ បើ​ពួក​អាំម៉ូន​ខ្លាំង​ជាង​ប្អូន បង​នឹង​ទៅ​ជួយ​ប្អូន។


word:
 ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន​ប្រយុទ្ធ ដើម្បី​ប្រជាជន​របស់​យើង និង​ការពារ​ក្រុង​នានា​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​សំរេច​តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ​ចុះ»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ព្រម​ទាំង​កងទ័ព បាន​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​តទល់​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។ ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក។


word:
 កាល​ឃើញ​ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព​រត់ ពួក​អាំម៉ូន​ក៏​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក​អប៊ីសាយ ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ វិល​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុង​របស់​គេ​វិញ។ លោក​យ៉ូអាប់​វិល​ចូល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ​ដែរ។


word:
 ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​ឃើញ​ថា​ពួក​គេ​ចាញ់​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ប្រមូល​កងទ័ព​ស៊ីរី ដែល​នៅ​ឯ​នាយ​ទន្លេ​អឺប្រាត​មក​ជួយ។ លោក​សូបាក់ ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ។


word:
 មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​នេះ មក​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្ដេច​ក៏​ប្រមូល​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​មក​ដល់​ក្បែរ​ពួក​គេ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​រៀប​ទ័ព​ប្រឈម​មុខ​ទល់​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី ដែល​មក​វាយ​សំរុក​ស្ដេច។


word:
 ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​មុខ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សម្លាប់​ទាហាន​ដែល​បរ​រទេះ​ចំបាំង​អស់​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់ និង​ពល​ទាហាន​ថ្មើរ​ជើង​អស់​បួន​ម៉ឺន​នាក់។ ស្ដេច​ក៏​បាន​ប្រហារ​ជីវិត​លោក​សូបាក់ ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព​ដែរ។


word:
 កាល​ស្ដេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ​ឃើញ​ថា ពួក​គេ​ចាញ់​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​ក៏​មក​សុំ​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​សន្តិភាព​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ចុះ​ចូល​នឹង​ព្រះអង្គ​ផង។ ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​មិន​ចង់​ជួយ​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ទៀត​ឡើយ។


word:
 មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក នៅ​រដូវ​ដែល​ស្ដេច​នានា​មាន​ទម្លាប់​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក លោក​យ៉ូអាប់​បាន​ដឹក​នាំ​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​កំទេច​ស្រុក​អាំម៉ូន ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​រ៉ាបាត។ រីឯ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ លោក​យ៉ូអាប់​វាយ​យក​បាន​ក្រុង​រ៉ាបាត រួច​បំផ្លាញ​ក្រុង​នោះ​ចោល។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យក​មកុដ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​សិរសា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន មកុដ​នោះ​ធ្វើ​អំពី​មាស​ទម្ងន់​សាមសិប​គីឡូ​ក្រាម ហើយ​មាន​ដាំ​ត្បូង​ពេជ្រ​ទៀត​ផង។ គេ​យក​មកុដ​នោះ មក​បំពាក់​លើ​ព្រះសិរសា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​បាន​រឹប​អូស​យក​ជយភ័ណ្ឌ​យ៉ាង​ច្រើន​ពី​ក្រុង​នោះ។


word:
 រីឯ​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​នោះ​វិញ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ជន្លៀស​យក​មក​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​បង្ខំ​អោយ​អារ​ឈើ ដាប់​ថ្ម កាប់​អុស។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ ចំពោះ​ក្រុង​ឯ​ទៀតៗ​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ដែរ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ជា​មួយ​កងទ័ព​ទាំង​មូល។


word:
 ក្រោយ​ម​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​នៅ​កេស៊ើរ។ នៅ​គ្រា​នោះ​លោក​ស៊ីបាកាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​ហ៊ូសាយ សម្លាប់​លោក​ស៊ីផាយ ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​រេផែម ហើយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ត្រូវ​បរាជ័យ។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​កើត​សង្គ្រាម​ជា​ថ្មី ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន។ លោក​អែលហាណាន​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាអៀរ បាន​សម្លាប់​លោក​ឡាមី ជា​អ្នក​ក្រុង​កាថ ដែល​ត្រូវ​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​កូលីយ៉ាត។ ដង​លំពែង​របស់​លោក​ឡាមី មាន​រាង​ដូច​ផ្សំ​កីតម្បាញ។


word:
 ក្រោយ​មក​មាន​កើត​សង្គ្រាម​ជា​ថ្មី​ទៀត​នៅ​ក្រុង​កាថ។ ពេល​នោះ មាន​ទាហាន​ភីលីស្ទីន​ម្នាក់​មាឌ​ធំ មាន​ម្រាម​ដៃ ម្រាម​ជើង ម្ខាង​ប្រាំ​មួយ សរុប​ទាំង​អស់​ម្ភៃ​បួន។ គាត់​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​រ៉ាផា​ដែរ។


word:
 គាត់​បាន​ហៅ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ចេញ​មក​តទល់​នឹង​គាត់។ ដូច្នេះ លោក​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​សាំម៉ា និង​ជា​ក្មួយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ បាន​សម្លាប់​អ្នក​នោះ​ចោល។


word:
 ទាហាន​ភីលីស្ទីន ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ពល​ទាហាន​បាន​សម្លាប់​នោះ សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​រ៉ាផា នៅ​ក្រុង​កាថ។


word:
 មារ*​សាតាំង​បាន​ក្រោក​ឡើង​ប្រឆាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​ជំរុញ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អោយ​ជំរឿន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​មន្ត្រី​ឯ​ទៀតៗ​របស់​ប្រជាជន​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​រាប់​ចំនួន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុង​បៀរសេបា រហូត​ដល់​ក្រុង​ដាន់ រួច​ធ្វើ​របាយការណ៍​អោយ​យើង ដ្បិត​យើង​ចង់​ដឹង​ចំនួន​ប្រជាជន»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា ជា​អម្ចាស់! សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ កើន​ចំនួន​ឡើង​មួយ​រយ​ដង​ច្រើន​ជាង​នេះ! ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ទាំង​អស់​គ្នា​ហើយ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ចង់​ជ្រាប​អំពី​ចំនួន​របស់​ពួក​គេ​ទៀត? ធ្វើ​ដូច្នេះ ក្រែង​លោ​បណ្ដាល​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ទោស»។


word:
 ប៉ុន្តែ ដោយ​ស្ដេច​ចេញ​បញ្ជា​យ៉ាង​ម៉ឺងម៉ាត់​ពេក លោក​យ៉ូអាប់​ត្រូវ​តែ​អនុវត្ត​តាម។ លោក​យ៉ូអាប់​ចាក​ចេញ​ទៅ ហើយ​ធ្វើ​ដំណើរ​គ្រប់​ទិសទី​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល រួច​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ចូល​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អំពី​ចំនួន​ប្រជាជន គឺ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​មាន​ទាហាន​ប្រដាប់​អាវុធ ១ ១០០ ០០០​នាក់ ហើយ​នៅ​ស្រុក​យូដា មាន​៤៧០ ០០០ នាក់។


word:
 លោក​ពុំ​បាន​ជំរឿន​ប្រជាជន​ក្នុង​កុល​សម្ព័ន្ធ​លេវី និង​បេនយ៉ាមីន​ទេ ដ្បិត​លោក​មិន​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច​ទាល់​តែ​សោះ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដ៏​ធ្ងន់! ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអង្គ​អត់ទោស​អោយ​ទូលបង្គំ​ផង ដ្បិត​ទូលបង្គំ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​មនុស្ស​វង្វេង​ស្មារតី​ទាំង​ស្រុង!»។


word:
 «ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​ដាវីឌ​ដូច​ត​ទៅ “ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា: យើង​មាន​ទណ្ឌកម្ម​បី​យ៉ាង សំរាប់​អ្នក ចូរ​ជ្រើស​រើស​យក​មួយ​ចុះ! យើង​នឹង​ដាក់​ទោស​អ្នក​តាម​នោះ”»។


word:
 តើ​ព្រះករុណា​ចង់​អោយ​ស្រុក​កើត​ទុរ្ភិក្ស​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ ឬ​ត្រូវ​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ដាវ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ អស់​រយៈ​ពេល​បី​ខែ ឬ​ចង់​អោយ​ជំងឺ​អាសន្នរោគ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ស្រុក គឺ​ទេវតា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​បំផ្លាញ​ប្រជាជន​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អស់​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ។ ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះករុណា​ពិចារណា​ចុះ ទូលបង្គំ​នឹង​នាំ​ចម្លើយ​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​បាន​ចាត់​ទូលបង្គំ​មក»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​កាដ​ថា៖ «យើង​តប់ប្រមល់​ខ្លាំង​ណាស់! សូម​អោយ​យើង​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ជាង​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​មនុស្ស ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ដ៏​ធំធេង»។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​ជំងឺ​អាសន្នរោគ​កើត​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​មាន​ប្រជាជន​ស្លាប់​អស់ ៧០ ០០០​នាក់។


word:
 ព្រះជាម្ចាស់​ចាត់​ទេវតា​អោយ​ទៅ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទៀត ប៉ុន្តែ កាល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទត​ឃើញ​ទេវតា​បំផ្លាញ​ក្រុង​នោះ ព្រះអង្គ​ក៏​ប្រែ​ព្រះហឫទ័យ មិន​ព្រម​ដាក់​ទោស​ក្រុង​នោះ​ទេ។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ទេវតា​ដែល​មក​បំផ្លាញ​ថា៖ «ប៉ុណ្ណឹង​បាន​ហើយ! ឈប់​ប្រហារ​ទៅ!»។ ពេល​នោះ ទេវតា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ស្ថិត​នៅ​ជិត​លាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អរ៉ៅណា ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ងើប​ព្រះភក្ត្រ​ឡើង ទត​ឃើញ​ទេវតា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឈរ​នៅ​ចន្លោះ​មេឃ និង​ផែនដី ដោយ​កាន់​ដាវ​ដែល​ហូត​ចេញ​ពី​ស្រោម​ជា​ស្រេច ហើយ​បែរ​មុខ​តម្រង់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ដែល​ស្លៀក​បាវ​កាន់​ទុក្ខ ក៏​ក្រាប​ចុះ​អោន​មុខ​ដល់​ដី។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ទេ​តើ​ដែល​បញ្ជា​អោយ​ជំរឿន​ប្រជាជន ទូលបង្គំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប និង​អំពើ​អាក្រក់។ ប្រជាជន​ទាំង​នេះ​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ខុស​ទេ។ ឱ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ សូម​ដាក់​ទោស​តែ​ទូលបង្គំ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ទូលបង្គំ​ប៉ុណ្ណោះ​បាន​ហើយ! សូម​កុំ​អោយ​គ្រោះ​កាច​នេះ​កើត​មាន​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើយ!»។


word:
 ទេវតា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ប្រាប់​លោក​កាដ​អោយ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដើម្បី​សូម​ស្ដេច​យាង​ឡើង​ទៅ​សង់​អាសនៈ​មួយ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​លាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អរ៉ៅណា ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស។


word:
 ពេល​នោះ លោក​អរ៉ៅណា​កំពុង​តែ​បោក​ស្រូវ។ គាត់​ងាក​មក ឃើញ​ទេវតា កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​ទាំង​បួន​នាក់ ដែល​នៅ​ជា​មួយ​គាត់​នាំ​គ្នា​រត់​ពួន។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​ទៅ​ជិត​លោក​អរ៉ៅណា គាត់​ក្រឡេក​ឃើញ​ព្រះរាជា គាត់​ក៏​ចេញ​ពី​លាន​បោក​ស្រូវ​មក​ទទួល ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​អោន​មុខ​ដល់​ដី។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​គាត់​ថា៖ «ចូរ​លក់​លាន​បោក​ស្រូវ​នេះ​អោយ​យើង​មក យើង​នឹង​សង់​អាសនៈ​មួយ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​អោយ​ប្រជាជន​រួច​ពី​គ្រោះ​កាច។ ចូរ​លក់​លាន​បោក​ស្រូវ​នេះ​អោយ​យើង យើង​នឹង​បង់​ប្រាក់​ពេញ​ថ្លៃ»។


word:
 លោក​អរ៉ៅណា​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​យក​លាន​បោក​ស្រូវ​នេះ ធ្វើ​អ្វី​តាម​តែ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ចុះ។ ទូលបង្គំ​ក៏​សូម​ថ្វាយ​គោ សំរាប់​ធ្វើ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​រនាស់​ធ្វើ​ជា​អុស ព្រម​ទាំង​ស្រូវ​ធ្វើ​ជា​តង្វាយ​ម្សៅ ទូលបង្គំ​សូម​ថ្វាយ​ទាំង​អស់!»។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អរ៉ៅណា​ថា៖ «ទេ យើង​ចង់​ទិញ​របស់​ទាំង​នោះ​ពី​លោក​ពេញ​ថ្លៃ ដ្បិត​យើង​មិន​អាច​យក​អ្វីៗ​ដែល​ជា​របស់​លោក ទៅ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ដោយ​មិន​បង់​ប្រាក់​ឡើយ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សង់​អាសនៈ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​កន្លែង​នោះ ហើយ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព។ ស្ដេច​អង្វរ​រក​ ព្រះអម្ចាស់ ​ព្រះអង្គ​តប​មក​វិញ ដោយ​ប្រទាន​ភ្លើង​ពី​លើ​មេឃ បញ្ឆេះ​តង្វាយ​ដុត​នៅ​លើ​អាសនៈ​នោះ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ​ដោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឃើញ​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​ឆ្លើយ​តប​នឹង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ស្ដេច នៅ​លើ​ទីលាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អរ៉ៅណា ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស ស្ដេច​តែងតែ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 រីឯ​ព្រះពន្លា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​សង់​នៅ​វាល​រហោស្ថាន ព្រម​ទាំង​អាសនៈ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត ស្ថិត​នៅ​ទីសក្ការៈ​ទួល​ខ្ពស់* នៅ​ក្រុង​គីបៀន។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពុំ​អាច​យាង​ទៅ​កន្លែង​នោះ​ទេ ដើម្បី​ទូល​សួរ​ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិត​ស្ដេច​ភ័យ​ខ្លាច​ទេវតា*​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រហារ​ដោយ​មុខ​ដាវ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ទី​នេះ​ជា​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះជាអម្ចាស់  ហើយ​ទី​នេះ​ក៏​ជា​អាសនៈ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​សំរាប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​ប្រមូល​ជន​បរទេស​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ស្ដេច​ក៏​ចាត់​ពួក​គេ​អោយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដាប់​ថ្ម សំរាប់​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ស្ដេច​បាន​ត្រៀម​ដែក​យ៉ាង​សន្ធឹក​សន្ធាប់ ដើម្បី​ធ្វើ​ដែក​គោល​សំរាប់​សន្លឹក​ទ្វារ និង​ធ្វើ​ទំពក់។ ស្ដេច​ក៏​បាន​ត្រៀម​លង្ហិន​យ៉ាង​ច្រើន ដែល​ពុំ​អាច​ថ្លឹង​បាន


word:
 ព្រម​ទាំង​ឈើ​តាត្រៅ​ច្រើន​ឥត​គណនា ដ្បិត​អ្នក​ក្រុង​ស៊ីដូន និង​អ្នក​ក្រុង​ទីរ៉ុស បាន​នាំ​ឈើ​តាត្រៅ​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​មក​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទ្រង់​ព្រះតម្រិះ​ថា៖ «សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​របស់​យើង​នៅ​ក្មេង​ខ្ចី ហើយ​ខ្វះ​បទ​ពិសោធ​ផង រីឯ​ព្រះដំណាក់​ដែល​សង់​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ត្រូវ​តែ​ថ្កុំថ្កើង​រុងរឿង ហើយ​ល្បីល្បាញ​ជាង​គេ​ទាំង​អស់ ក្នុង​ចំណោម​ស្រុក​នានា។ ហេតុ​នេះ យើង​ត្រូវ​តែ​ត្រៀម​សម្ភារៈ​សាង​សង់​សំរាប់​បុត្រ​របស់​យើង»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ត្រៀម​សម្ភារៈ​សាង​សង់​ជា​ច្រើន មុន​ពេល​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ត្រាស់​ហៅ​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​មក​ផ្ដែផ្ដាំ​អោយ​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ថា៖ «បុត្រ​អើយ! បិតា​មាន​បំណង​សង់​ព្រះដំណាក់​សំរាប់​លើក​តម្កើង​ព្រះនាម​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​បិតា។


word:
 ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​បិតា​ថា “អ្នក​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​ច្រើន​ណាស់ ហើយ​អ្នក​ក៏​បាន​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ដ៏​ធំៗ​ផង។ ដូច្នេះ អ្នក​មិន​ត្រូវ​សង់​ដំណាក់​សំរាប់​នាម​របស់​យើង​ទេ ដ្បិត​អ្នក​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​យ៉ាង​ច្រើន​លើ​ផែនដី នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង។


word:
 អ្នក​នឹង​បង្កើត​បុត្រ​មួយ​អង្គ ជា​មនុស្ស​ដែល​និយម​សុខ​សន្តិភាព ហើយ​យើង​នឹង​ផ្ដល់​សុខ​សន្តិភាព​ដល់​គេ ដោយ​មិន​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​នៅ​ជុំវិញ​មក​យាយី​ឡើយ។ បុត្រ​នោះ​នឹង​មាន​ឈ្មោះ​ថា សាឡូម៉ូន ដ្បិត​ក្រោម​រាជ្យ​របស់​គេ​យើង​នឹង​ផ្ដល់​អោយ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​សន្តិភាព និង​សុខសាន្តត្រាណ។


word:
 គឺ​បុត្រ​នោះ​ហើយ ដែល​នឹង​សង់​ដំណាក់​មួយ​សំរាប់​នាម​យើង។ គេ​នឹង​ធ្វើ​ជា​កូន​របស់​យើង ហើយ​យើង​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​របស់​គេ​ដែរ។ យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ​បល្ល័ង្ក​របស់​គេ​អោយ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​រហូត​ត​ទៅ!”។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​ជា​មួយ​បុត្រ ដើម្បី​អោយ​បុត្រ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ បាន​សំរេច​ដោយ​ជោគ​ជ័យ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង​ទុក​ពី​បុត្រ។


word:
 សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​បុត្រ​ចេះ​គិត​ពិចារណា និង​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​បុត្រ​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​បុត្រ។


word:
 ប្រសិន​បើ​បុត្រ​កាន់ ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ច្បាប់ វិន័យ និង​បទ​បញ្ជា ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បង្គាប់​មក​លោក​ម៉ូសេ សំរាប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល នោះ​បុត្រ​នឹង​បាន​ចំរុង​ចំរើន​មិន​ខាន។ ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង កុំ​ភ័យ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ!


word:
 បិតា​ខ្នះខ្នែង​ត្រៀម​មាស​មួយ​សែន​ហាប និង​ប្រាក់​មួយ​លាន​ហាប​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ រីឯ​លង្ហិន និង​ដែក​មាន​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​ពុំ​អាច​ថ្លឹង​បាន​ទេ។ បិតា​បាន​ត្រៀម​ឈើ និង​ថ្ម​ដែរ បើ​បុត្រ​ចង់​បន្ថែម​ទៀត​ក៏​បាន។


word:
 មាន​ពួក​ជាង​ជា​ច្រើន​ដែល​អាច​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​សាង​សង់​ជា​មួយ​បុត្រ គឺ​ជាង​ឈើ ជាង​ដាប់​ថ្ម ជាង​ចម្លាក់​ថ្ម និង​ឈើ ព្រម​ទាំង​ជាង​ដ៏​ចំណាន​ដែល​ប៉ិនប្រសប់​ក្នុង​កិច្ចការ​គ្រប់​ប្រភេទ។


word:
 រីឯ​មាស ប្រាក់ លង្ហិន និង​ដែក​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ឥត​គណនា។ ចូរ​បុត្រ​ក្រោក​ឡើង​បំពេញ​កិច្ចការ​នេះ​ចុះ! សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​ជា​មួយ​បុត្រ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ផ្ដាំ​មន្ត្រី​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ អោយ​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ ដោយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖


word:
 « ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អស់​លោក គង់​នៅ​ជា​មួយ​អស់​លោក​ហើយ។ ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​អស់​លោក​បាន​សំរាក​គ្រប់​ទិសទី ដ្បិត​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រគល់​អ្នក​ស្រុក​នេះ​អោយ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​យើង ហើយ​ស្រុក​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អំណាច​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​តាំង​ចិត្ត តាំង​គំនិត​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អស់​លោក។ សូម​ក្រោក​ឡើង​នាំ​គ្នា​សង់​ទីសក្ការៈ​របស់​ ព្រះជាអម្ចាស់  ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ដ៏​សក្ការៈ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ទៅ​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​ដែល​នឹង​សង់​ឡើង សំរាប់​ព្រះនាម​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ »។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​វ័យ​ចាស់​ជរា​ណាស់​ហើយ ស្ដេច​បាន​តែងតាំង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ត្រាស់​ហៅ​មន្ត្រី​ទាំង​អស់​របស់​អ៊ីស្រាអែល ព្រម​ទាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី អោយ​ចូល​មក​គាល់។


word:
 គេ​បាន​រាប់​ក្រុម​លេវី​ម្ដង​ម្នាក់ៗ ចាប់​ពី​អ្នក​ដែល​មាន​អាយុ​សាមសិប​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ មាន​ចំនួន ៣៨ ០០០ នាក់។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ចាត់​តាំង​ពួក​គេ ២៤ ០០០ នាក់ អោយ​ត្រួត​ពិនិត្យ​មើល​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ៦ ០០០ នាក់ អោយ​ធ្វើ​ជា​មន្ត្រី​រាជ​ការ និង​ចៅក្រម។


word:
 ពួក​គេ ៤ ០០០ នាក់​ទៀត ជា​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់ ៤ ០០០ នាក់ ជា​អ្នក​ចំរៀង​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  និង​កាន់​ឧបករណ៍​ភ្លេង​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​សំរាប់​ប្រគំ​កំដរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​បែង​ចែក​កូន​ចៅ​លេវី ជា​ក្រុម​តាម​អំបូរ​របស់​ពួក​គេ គឺ​អំបូរ​គើរសុន អំបូរ​កេហាត់ និង​អំបូរ​ម៉្រារី។


word:
 កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ៃ មាន​បី​នាក់ គឺ សឡូមីត ហាស៊ាល និង​ហារ៉ាន។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​ឡាអាដាន។


word:
 លោក​យ៉ាហាត ជា​មេ​ដឹក​នាំ ហើយ​លោក​ស៊ីណា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​ពីរ។ លោក​យេអ៊ូស និង​លោក​បេរា​គ្មាន​កូន​ប្រុស​ច្រើន​ទេ ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​បញ្ចូល​គ្នា​ជា​ក្រុម​គ្រួសារ​តែ​មួយ។


word:
 កូន​របស់​លោក​អាំរ៉ាម​មាន លោក​អើរ៉ុន និង​លោក​ម៉ូសេ។ គេ​បាន​ញែក​លោក​អើរ៉ុន និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក ដើម្បី​បំរើ​ការ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​វិសុទ្ធ​បំផុត​ រហូត​ត​ទៅ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​គ្រឿង​ក្រអូប​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បំរើ​ការងារ​របស់​ព្រះអង្គ និង​ជូន​ពរ​ប្រជាជន​ក្នុង​នាម​ព្រះអង្គ រហូត​ត​រៀង​ទៅ។


word:
 រីឯ​លោក​ម៉ូសេ​វិញ លោក​ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ គេ​រាប់​បញ្ចូល​កូនៗ​របស់​លោក ក្នុង​ចំណោម​ពួក​លេវី​ឯ​ទៀតៗ​ដែរ។


word:
 លោក​អេលាស៊ើរ មាន​កូន​ប្រុស​តែ​មួយ​ឈ្មោះ​រេហាបយ៉ា គឺ​លោក​គ្មាន​កូន​ផ្សេង​ទៀត​ទេ។ ប៉ុន្តែ លោក​រេហាបយ៉ា​មាន​កូន​ជា​ច្រើន។


word:
 កូន​របស់​លោក​ហេប្រូន​មាន​លោក​យេរីយ៉ា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លោក​អម៉ារា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​ពីរ លោក​យ៉ាហាសៀល ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​បី និង​លោក​យេកាមាម ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​បួន។


word:
 លោក​អេឡាសារ​ទទួល​មរណភាព​ទៅ ទាំង​គ្មាន​កូន​ប្រុស គឺ​មាន​តែ​កូន​ស្រី។ កូន​ស្រី​ទាំង​នោះ​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​របស់​លោក​គីស ដែល​ត្រូវ​ជា​បង​ប្អូន​ជី​ដូន​មួយ។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​លេវី និង​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន ដែល​មាន​ចុះ​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី​ជំរឿន។ ចាប់​ពី​អាយុ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ ពួក​គេ​មាន​ភារកិច្ច​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល បាន​ប្រោស​ប្រទាន​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​រហូត​ត​ទៅ។


word:
 ដូច្នេះ​ពួក​លេវី​មិន​ចាំបាច់​សែង​ព្រះពន្លា និង​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះពន្លា​ទៀត​ឡើយ»។


word:
 គេ​បាន​ជំរឿន​កូន​ចៅ​លេវី ដែល​មាន​អាយុ​ពី​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ ស្រប​តាម​បណ្ដាំ​ចុង​ក្រោយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ពួក​គេ​ត្រូវ​បំពេញ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ក្រោម​បង្គាប់​កូន​ចៅ​លោក​អើរ៉ុន គឺ​ពួក​គេ​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទីលាន និង​បន្ទប់​នានា ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​វត្ថុ​សក្ការៈ​ទាំង​អស់​អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ ព្រម​ទាំង​ទទួល​បន្ទុក​លើ​កិច្ចការ​ផ្សេងៗ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ពួក​គេ​ត្រូវ​តម្កល់​នំបុ័ង​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ រៀបចំ​ម្សៅ​ម៉ដ្ដ​សំរាប់​តង្វាយ​ម្សៅ ព្រម​ទាំង​រៀបចំ​នំ​ក្រៀប​ធ្វើ​ពី​ម្សៅ​ឥត​ដាក់​មេ នំ​ចំអិន​ដោយ​ប្រើ​ពុម្ព ឬ​នំ​ផ្សេងៗ​ទៀត។ ពួក​គេ​ក៏​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ពិនិត្យ​មើល​រង្វាស់​រង្វាល់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែរ។


word:
 ពួក​គេ​ត្រូវ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​រៀង​រាល់​ព្រឹក និង​រៀង​រាល់​ល្ងាច ដើម្បី​លើក​តម្កើង និង​អរ​ព្រះគុណ​ ព្រះអម្ចាស់


word:
 ហើយ​ត្រូវ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល*​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ* ថ្ងៃ​ចូល​ខែ​ថ្មី ឬ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​សំខាន់ៗ​ផ្សេង​ទៀត តាម​ចំនួន​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក​ក្នុង​ក្បួន​តម្រា ដែល​គេ​ត្រូវ​អនុវត្ត​តាម​ជានិច្ច។


word:
 ពួក​គេ​ត្រូវ​មើល​ថែរក្សា​ព្រះពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់ និង​ទីសក្ការៈ ហើយ​បំពេញ​មុខងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ក្រោម​បញ្ជា​កូន​ចៅ​លោក​អើរ៉ុន ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើរ៉ុន ចែក​ជា​ក្រុមៗ​ដូច​ត​ទៅ: កូន​ប្រុស​របស់​លោក​អើរ៉ុន​មាន ណាដាប់ អប៊ីហ៊ូវ អេឡាសារ និង​អ៊ីថាម៉ារ។


word:
 លោក​ណាដាប់ និង​អប៊ីហ៊ូវ​បាន​ស្លាប់​មុន​ឪពុក ហើយ​គ្មាន​កូន​ទេ។ ដូច្នេះ មាន​តែ​លោក​អេឡាសារ និង​លោក​អ៊ីថាម៉ារ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​បំពេញ​មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ព្រម​ទាំង​លោក​សាដុក ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អេឡាសារ និង​លោក​អហ៊ីម៉ាឡេក ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អ៊ីថាម៉ារ​បាន​បែង​ចែក​បូជាចារ្យ​ជា​ក្រុមៗ តាម​មុខងារ​របស់​ពួក​គេ។


word:
 ប៉ុន្តែ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេឡាសារ មាន​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ច្រើន​ជាង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អ៊ីថាម៉ារ។ ហេតុ​នេះ​គេ​បែង​ចែក​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេឡាសារ ជា​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ ហើយ​កូន​ចៅ​លោក​អ៊ីថាម៉ារ​ជា​ប្រាំ​បី​ក្រុម​គ្រួសារ ព្រម​ទាំង​មាន​មេ​ដឹក​នាំ​តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​នីមួយៗ​ផង។


word:
 ការ​បែង​ចែក​នេះ​ធ្វើ​ឡើង ដោយ​ចាប់​ឆ្នោត ហើយ​មាន​ចំនួន​ស្មើៗ​គ្នា ដ្បិត​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ និង​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ការងារ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ សុទ្ធ​តែ​មក​ពី​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេឡាសារ ក៏​ដូច​ជា​ពី​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អ៊ីថាម៉ារ​ដែរ។


word:
 លោក​លេខាធិការ​សេម៉ាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​នេថានេល ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី បាន​ចុះ​ឈ្មោះ​ពួក​គេ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​មន្ត្រី លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក លោក​អហ៊ីម៉ាឡេក ជា​កូន​របស់​លោក​អបៀថើរ ព្រម​ទាំង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​បូជាចារ្យ និង​ពួក​លេវី។ គេ​ចាប់​ឆ្នោត​ឆ្លាស់​គ្នា​រវាង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អេឡាសារ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អ៊ីថាម៉ារ​។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​បាន​ទទួល​ភារកិច្ច តាម​មុខងារ​របស់​ខ្លួន ចូល​ទៅ​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ស្រប​តាម​ក្បួន​ច្បាប់ ដែល​លោក​អើរ៉ុន ជា​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ​បាន​ចែង​ទុក ដូច​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បង្គាប់​មក​លោក។


word:
 រីឯ​កូន​ចៅ​លេវី​ឯ​ទៀតៗ​មាន​ដូច​ត​ទៅ: ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អាំរ៉ាម​មាន លោក​សេបួល និង​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេបួល​មាន លោក​យេដេយ៉ា។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យីតសារ​មាន លោក​សឡូមិត ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សឡូមិត​មាន លោក​យ៉ាហាត់។


word:
 រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហេប្រូន​មាន លោក​យេរីយ៉ា​ជា​កូន​ទី​មួយ លោក​អម៉ារា​ជា​កូន​ទី​ពីរ លោក​យ៉ាហាសៀល​ជា​កូន​ទី​បី និង​លោក​យេកាមាម​ជា​កូន​ទី​បួន។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​មូស៊ី មាន​លោក​ម៉ាស់លី អេឌើរ និង​យេរេម៉ូត។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​លេវី តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​ដូច​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើរ៉ុន ជា​បង​ប្អូន​របស់​ខ្លួន​ដែរ គេ​ត្រូវ​ចាប់​ឆ្នោត​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក​សាដុក និង​លោក​អហ៊ីម៉ាឡេក ព្រម​ទាំង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី ដើម្បី​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន គឺ​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​គ្រួសារ​បង​គេ ក៏​ដូច​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​ក្មេង​ជាង​គេ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ពួក​មេទ័ព​បាន​ញែក​កូន​ចៅ​លោក​អេសាភ កូន​ចៅ​លោក​ហេម៉ាន និង​កូន​ចៅ​លោក​យេឌូថិន ទុក​ដោយ​ឡែក​សំរាប់​ច្រៀង​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​ដោយ​លេង​ពិណ ឃឹម និង​ស្គរ​កំដរ​ផង។ អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បំពេញ​មុខងារ​ជា​អ្នក​ចំរៀង មាន​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេសាភ​មាន លោក​សាគើរ លោក​យ៉ូសែប លោក​នេថានា និង​លោក​អសារេឡា។ ពួក​គេ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​អេសាភ​ដែល​ច្រៀង​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច។


word:
 រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យេឌូថិន​មាន លោក​កេដាលា លោក​សេរី លោក​យេសាយ៉ា លោក​ហាសាបយ៉ា លោក​ម៉ាធិធា និង​លោក​ស៊ីម៉ាយ។ អ្នក​ទាំង​ប្រាំ​មួយ​រូប​នេះ ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​យេឌូថិន​ជា​ឪពុក ដែល​ច្រៀង​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល ដោយ​ប្រគំ​ពិណ​លើក​តម្កើង និង​សរសើរ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហេម៉ាន​មាន លោក​ប៊ូកគា លោក​ម៉ាថានា លោក​អ៊ូស៊ាល លោក​សេបួល លោក​យេរីម៉ូត លោក​ហាណានា លោក​ហាណានី លោក​អេលាថា លោក​គីដាលធី លោក​រ៉ូម៉ាមធី-អេស៊ើរ លោក​យ៉ូស បេកាសា លោក​ម៉ាឡូធី លោក​ហួធារ និង​លោក​ម៉ាហាស៊ីយ៉ូត។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហេម៉ាន ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ស្ដេច ដែល​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បី​លើក​តម្កើង​ឫទ្ធានុភាព​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះជាម្ចាស់​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​លោក​ហេម៉ាន មាន​កូន​ប្រុស ១៤​នាក់ និង​កូន​ស្រី ៣ នាក់។


word:
 ពួក​គេ​ច្រៀង​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់ ព្រះអម្ចាស់  ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ឪពុក ទាំង​ប្រគំ​ស្គរ ឃឹម និង​ពិណ កំដរ​ផង។ ពួក​គេ​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ លោក​អេសាភ លោក​យេឌូថិន និង​លោក​ហេម៉ាន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច។


word:
 ពួក​គេ​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ២៨៨​នាក់ ដោយ​គិត​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ ដែល​ជា​អ្នក​ជំនាញ​ខាង​ចំរៀង​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ចេះ​បង្រៀន​ដែរ។


word:
 ពួក​គេ​ចាប់​ឆ្នោត ដើម្បី​កំណត់​មុខងារ​រៀងៗ​ខ្លួន គឺ​ទាំង​អ្នក​តូច​ទាំង​អ្នក​ធំ ទាំង​គ្រូ​ទាំង​សិស្ស។


word:
 ឆ្នោត​ទី​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​យ៉ូសែប ជា​កូន​របស់​លោក​អេសាភ។ ឆ្នោត​ទី​ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​កេដាលា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​ប៊ូកគា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ប្រាំពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​យេសារេឡា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​យេសាយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាថានា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ដប់​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​អសារាល​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ដប់ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​ហាសាបយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 រីឯ​ឆ្នោត​ទី​ដប់​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ស៊ូបាអែល​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ដប់បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាធិធា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​ត្រូវ​លើ​លោក​យេរេម៉ូត​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​ហាណានា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​យ៉ូសបេកាសា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ហាណានី​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាឡូធី​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​ហូធារ​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​គីដាលធី​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាហាស៊ីយ៉ូត​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​រូម៉ាមធី-អេស៊ើរ​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។


word:
 ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ ចែក​ជា​ក្រុមៗ​ដូច​ត​ទៅ: ក្នុង​ចៅ​លោក​កូរេ មាន​លោក​មសេលេមា​ជា​កូន​របស់​លោក​កូរេ និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​អេសាភ។


word:
 កូន​របស់​លោក​មសេលេមា គឺ​លោក​សាការី​ជា​កូន​ច្បង លោក​យេឌីអែល​ជា​កូន​បន្ទាប់ លោក​សេបាឌា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​យ៉ាតនាល​ជា​កូន​ទី​បួន


word:
 កូន​របស់​លោក​អូបេឌអេដុម មាន​លោក​សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​ច្បង លោក​យ៉ូសាបាឌ​ជា​កូន​បន្ទាប់ លោក​យ៉ូអា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​សាកើរ​ជា​កូន​ទី​បួន លោក​នេថានេល​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ


word:
 លោក​អាំមាល​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​មួយ លោក​អ៊ីសាខារ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំពីរ លោក​ពេអ៊ូលថាយ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​បី ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​លោក។


word:
 លោក​សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អូបេដអេដុម បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុសៗ ដែល​មាន​សិទ្ធិ​គ្រប់គ្រង​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ជា​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច។


word:
 កូន​របស់​លោក​សេម៉ាយ៉ា​មាន លោក​អូតនី លោក​រេផែល លោក​អូបេដ លោក​អែល សាបាដ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ គឺ លោក​អេលីហ៊ូវ និង​លោក​សេម៉ាគា ដែល​ជា​មនុស្ស​ដ៏​អង់អាច។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អូបេដអេដុម។ ខ្លួន​គេ​ផ្ទាល់ និង​កូន​ចៅ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គេ ជា​មនុស្ស​អង់អាច ព្រោះ​ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បំពេញ​មុខងារ។ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អូបេដអេដុម មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ៦២​នាក់។


word:
 រីឯ​កូន​របស់​លោក​ហូសា ដែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ម៉្រារី មាន: លោក​ស៊ីមរី ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ គាត់​មិន​មែន​ជា​កូន​ច្បង​ទេ តែ​ឪពុក​គាត់​បាន​លើក​គាត់ អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ


word:
 លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​ជា​កូន​បន្ទាប់ លោក​ថេបាលយ៉ា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​សាការី​ជា​កូន​ទី​បួន។ កូន​ចៅ និង​បង​ប្អូន​របស់​លោក​ហូសា មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ១៣ នាក់។


word:
 ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ​បែង​ចែក​ជា​ក្រុមៗ ហើយ​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ ទាំង​ឆ្មាំ​ទ្វារ​ឯ​ទៀតៗ ជា​បង​ប្អូន​របស់​គេ មាន​មុខងារ​យាម​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ការ​ចាប់​ឆ្នោត​ត្រូវ​លើ​លោក​សេលេមា ជា​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​កើត។ បន្ទាប់​មក គេ​ចាប់​ឆ្នោត​ត្រូវ​លើ​លោក​សាការី ជា​កូន​របស់​គាត់​ដែល​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​មួយ​រូប​ដ៏​ចំណាន។ លោក​សាការី​ត្រូវ​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​ជើង។


word:
 រីឯ​លោក​ស៊ូភីម និង​ហូសា ត្រូវ​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​លិច និង​ទ្វារ​សាលេគែត នៅ​ត្រង់​ផ្លូវ​ឡើង​ទៅ​លើ។ ក្រុម​អ្នក​យាម​ចែក​វេន​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 នៅ​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​កើត មាន​ពួក​លេវី​ប្រចាំ​ការ​ប្រាំ​មួយ​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ទ្វារ​ទិស​ខាង​ជើង​មាន​ពួក​លេវី​បួន​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ទ្វារ​ទិស​ខាង​ត្បូង​មាន​ពួក​លេវី​បួន​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​បួន​នាក់​ទៀត​យាម​ឃ្លាំង ដោយ​ចែក​គ្នា​ជា​ពីរ​ក្រុម។


word:
 រីឯ​ប៉ែក​ខាង​បន្ទប់​អម​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ទិស​ខាង​លិច មាន​បួន​នាក់​យាម​នៅ​តាម​ផ្លូវ និង​ពីរ​នាក់​ទៀត​យាម នៅ​មាត់​ទ្វារ​បន្ទប់​អម​នោះ។


word:
 ពួក​លេវី​មួយ​ចំនួន​ទៀត មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​លើ​វត្ថុ​ដ៏​សក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​ឡាអាដាន​នៃ​អំបូរ​គើរសុន មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​មាន​រាយ​នាម ដូច​ត​ទៅ: លោក​យីអែលី


word:
 ព្រម​ទាំង​កូន​របស់​គាត់ គឺ​លោក​សេថាម និង​លោក​យ៉ូអែល​ជា​ប្អូន។ ពួក​គេ​មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 មាន​លោក​សេបួល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​គើរសុន កូន​របស់​លោក​ម៉ូសេ​ជា​អភិរក្ស​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​នោះ។


word:
 រីឯ​ក្រុម​ញាតិ​របស់​គាត់ ដែល​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេលាស៊ើរ មាន​លោក​រេហាបយ៉ា ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេសាយ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យ៉ូរ៉ាម ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ស៊ីកគ្រី ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សឡូមីត។


word:
 លោក​សឡូមិត និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​វត្ថុ​សក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រម​ទាំង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ មេ​កង មេ​ក្រុម និង​មេទ័ព​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 វត្ថុ​ទាំង​នោះ​សុទ្ធសឹង​ជា​ជយភ័ណ្ឌ ហើយ​គេ​ញែក​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  សំរាប់​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​លោក​សាំយូអែល ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ជា​បុត្រ​របស់​លោក​គីស លោក​អប៊ីនើរ​ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ លោក​យ៉ូអាប់​ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ព្រម​ទាំង​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ​បាន​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ សុទ្ធ​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​លោក​សឡូមីត និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​យីតសារ លោក​កេណានា និង​កូនៗ​របស់​គាត់​ទទួល​បន្ទុក​ផ្នែក​រដ្ឋបាល​នៃ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង និង​ជា​ចៅក្រម។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​ហេប្រូន លោក​ហាសាបយ៉ា និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច ចំនួន​១ ៧០០ នាក់ មាន​ភារកិច្ច​ត្រួត​ពិនិត្យ​ដែន​ដី​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ខាង​លិច​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​បំពេញ​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សែសិប នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ គេ​ស្រាវជ្រាវ​ឃើញ​ថា ក្នុង​អំបូរ​ហេប្រូន​មាន​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច​នៅ​ក្រុង​យ៉ាស៊ើរ ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។ លោក​យេរីយ៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​អំបូរ​ហេប្រូន។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​តែងតាំង​លោក​យេរីយ៉ា ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ២ ៧០០ នាក់ សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច និង​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល ដើម្បី​បំពេញ​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​កិច្ចការ​របស់​ស្ដេច។


word:
 នេះ​ជា​បញ្ជី​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ត្រូវ​បំរើ​ការងារ​ថ្វាយ​ស្ដេច តាម​ចំនួន​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ មេ​បញ្ជា​ការ មេ​កង មេ​ក្រុម និង​នាយ​ទាហាន ដែល​ជា​ជំនួយ​របស់​ស្ដេច ក្នុង​ការ​ចែក​វេន​កងពល ចេញ​ទៅ​ប្រតិបត្តិ​ការ​រៀង​រាល់​ខែ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំៗ។ កងពល​នីមួយៗ មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​យ៉ាសុបៀម ជា​កូន​របស់​លោក​សាបឌាល។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 លោក​យ៉ាសុបៀម ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ពេរេស។ ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ​នោះ គាត់​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​មេ​បញ្ជាការ​កងទ័ព​ទាំង​អស់។


word:
 កងពល​ទី​ពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ដូដាយ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អហូអា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន​២៤ ០០០ នាក់ ហើយ​មាន​លោក​មីកឡូត ជា​សហ​មេ​បញ្ជាការ។


word:
 មេ​បញ្ជាការ​របស់​កងពល​ទី​បី ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​បី គឺ​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 លោក​បេណាយ៉ា ជា​វីរបុរស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​វីរបុរស​ទាំង​សាមសិប​នាក់ ហើយ​គាត់​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ​ផង។ លោក​អាំមីសាបា​ជា​កូន​របស់​គាត់​ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កងពល​នេះ​ដែរ។


word:
 កងពល​ទី​បួន​ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​បួន ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អេសាអែល ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់។ កូន​របស់​គាត់ គឺ​លោក​សេបាឌា ជា​មេ​បញ្ជាការ​រង។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​ប្រាំ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​មេ​បញ្ជាការ​សាមហ៊ូត​នៃ​អំបូរ​យីសរ៉ា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​ប្រាំ​មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អ៊ីរ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីកគែស ជា​អ្នក​ក្រុង​ត្កូអា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​ប្រាំពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ហេលែស ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ពេឡូន ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​ប្រាំ​បី ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​បី ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ស៊ីបាកាយ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ហ៊ូសាយ នៃ​អំបូរ​សេរ៉ាស។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​ប្រាំ​បួន ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​បួន ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អបៀស៊ើរ ជា​អ្នក​ភូមិ​អាណាថោត ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​ដប់ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ម៉ាហារ៉ាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​នថូផា នៃ​អំបូរ​សេរ៉ាស។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​ដប់​មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​បេណាយ៉ា ជា​អ្នក​ស្រុក​ពីរ៉ាថូន ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 កងពល​ទី​ដប់ពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់ពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ហេលដាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​នេថូផា នៃ​អំបូរ​អូធ្នាល។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​នានា នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ដូច​ត​ទៅ: មេ​ដឹក​នាំ​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន គឺ​លោក​អេលាស៊ើរ ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីកគ្រី។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ស៊ីម្មាន គឺ​លោក​សេផាធា ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាកា។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី គឺ​លោក​ហាសាបយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​កេមយួល។ រីឯ​មេ​ដឹក​នាំ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើរ៉ុន គឺ លោក​សាដុក។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា គឺ​លោក​អេលីហ៊ូវ ជា​បង​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាខារ​មាន​លោក​អូមរី ជា​កូន​របស់​លោក​មីកែល។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​សាប់យូឡូន គឺ​លោក​យីសម៉ាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អូបាឌា។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី គឺ​លោក​យេរីម៉ុត ជា​កូន​របស់​អាសរាល។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម គឺ​លោក​ហូសេ ជា​កូន​របស់​លោក​អសាស៊ា។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល គឺ​លោក​យ៉ូអែល ជា​កូន​របស់​លោក​ពេដាយ៉ា។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ទៀត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ គឺ លោក​យ៉ីដូរ ជា​កូន​របស់​លោក​សាការី។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន គឺ​លោក​យ៉ាសៀល ជា​កូន​របស់​លោក​អប៊ីនើរ។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ដាន់ គឺ​លោក​អសារាល ជា​កូន​របស់​លោក​យេរូហាំ។ អស់​លោក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​នានា នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពុំ​បាន​រាប់​ចំនួន​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​អាយុ​តិច​ជាង​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ទេ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ព្រះអង្គ​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល កើន​ចំនួន​ច្រើន​ដូច​ផ្កាយ​នៅ​លើ​មេឃ។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​ចាប់​ផ្ដើម​ជំរឿន​ប្រជាជន តែ​ពុំ​បាន​បង្ហើយ​ទេ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ទាស់​នឹង​អ៊ីស្រាអែល​ព្រោះ​តែ​ការ​នេះ។ ដូច្នេះ ចំនួន​សរុប​របស់​ប្រជាជន ពុំ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឡើយ។


word:
 លោក​អាសម៉ាវែត កូន​របស់​លោក​អឌីអែល ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​រាជ្យ​ទ្រព្យ។ រីឯ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​តាម​ស្រែ​ចំការ តាម​ក្រុង តាម​ភូមិ និង​តាម​ដំណាក់​នានា មាន​លោក​យ៉ូណាថាន កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ីយ៉ា ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ។


word:
 លោក​ស៊ីម៉ាយ​ជា​អ្នក​ក្រុង​រ៉ាម៉ា មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​ស្ដេច។ លោក​សាបឌី ជា​អ្នក​ស្រុក​សេផាម មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កន្លែង​ទុក​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​នៅ​តាម​ចំការ។


word:
 លោក​បាលហាណាន់ ជា​អ្នក​ក្រុង​កេឌើរ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ចំការ​អូលីវ និង​ចំការ​ឧទុម្ពរ​នៅ​តំបន់​វាល​ទំនាប។ លោក​យ៉ូអាស ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ឃ្លាំង​ដាក់​ប្រេង។


word:
 លោក​ស៊ីតរ៉ាយ​ជា​អ្នក​ស្រុក​សារ៉ូន មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​គោ​នៅ​ស្រុក​សារ៉ូន។ លោក​សាផាត ជា​កូន​របស់​លោក​អ័ឌឡាយ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​គោ នៅ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ។


word:
 លោក​អូប៊ីល​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្មាអែល មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​អូដ្ឋ។ លោក​យេដាយ៉ា​ជា​អ្នក​ស្រុក​មេរ៉ូន មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​លា។


word:
 លោក​យ៉ាស៊ីស​ជា​ជន​ជាតិ​ហាក់រេន មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​ចៀម និង​ពពែ។ អស់​លោក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 លោក​យ៉ូណាថាន ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​មា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​នាទី​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ស្ដេច។ លោក​ជា​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ ហើយ​ចេះ​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ។ លោក​យេហ៊ីអែល ជា​កូន​របស់​លោក​ហាក់មូនី ជា​គ្រូ​បាធ្យាយ​បុត្រ​របស់​ស្ដេច។


word:
 លោក​យេហូយ៉ាដា​ជា​កូន​របស់​លោក​បេណាយ៉ា និង​លោក​អបៀថើរ​បាន​បន្ត​មុខងារ​របស់​លោក​អហ៊ីថូផែល។ លោក​យ៉ូអាប់​ជា​មេ​បញ្ជាការ​កងទ័ព​របស់​ស្ដេច។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​កោះ​ហៅ​មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ មេ​បញ្ជាការ​កងពល​នានា​ដែល​បំរើ​ស្ដេច មេ​កង មេ​ក្រុម អស់​អ្នក​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​រាជ្យ​ទ្រព្យ និង​ហ្វូង​សត្វ​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ពួក​រាជ​បុត្រ ពួក​មហាតលិក ពួក​វីរជន និង​ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​ទាំង​អស់ អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក្រោក​ឈរ​ឡើង រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា៖ «បង​ប្អូន និង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ខ្ញុំ​អើយ​ចូរ​ស្ដាប់! ខ្ញុំ​មាន​បំណង​សង់​ព្រះដំណាក់​សំរាប់​តម្កល់​ហិប​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ជា​កំណល់​ព្រះបាទា​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ ខ្ញុំ​បាន​ត្រៀម​សម្ភារៈ​សង់​ព្រះដំណាក់​នេះ


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា “អ្នក​ធ្វើ​សង្គ្រាម ហើយ​បង្ហូរ​ឈាម​ច្រើន​ណាស់។ ដូច្នេះ អ្នក​មិន​ត្រូវ​សង់​ដំណាក់​សំរាប់​នាម​យើង​ទេ”។


word:
 ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ជ្រើស​រើស​ខ្ញុំ ពី​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​ទាំង​មូល អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​រហូត​ត​ទៅ។ ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា អោយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​នាំ​មុខ​គេ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ព្រះអង្គ​ជ្រើស​រើស​គ្រួសារ​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​កូន​របស់​ឪពុក​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​លើក​ខ្ញុំ​អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​បុត្រា​ជា​ច្រើន ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​បុត្រា​របស់​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​ជ្រើស​រើស​សាឡូម៉ូន អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ៊ីស្រាអែល ជា​អាណាចក្រ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា “សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​របស់​អ្នក នឹង​សង់​ដំណាក់ ព្រម​ទាំង​ទីលាន​របស់​យើង ដ្បិត​យើង​ជ្រើស​រើស​គេ​ធ្វើ​ជា​កូន​របស់​យើង ហើយ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​របស់​គេ។


word:
 ប្រសិន​បើ​គេ​គោរព ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​បទ​បញ្ជា និង​វិន័យ​របស់​យើង​យ៉ាង​ខ្ជាប់ខ្ជួន​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​រាជ្យ​របស់​គេ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច”។


word:
 ឥឡូវ​នេះ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដែល​ជា​ក្រុមជំនុំ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះ​នៃ​យើង ដែល​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា ចូរ​នាំ​គ្នា​ស្វែង​យល់ និង​ប្រតិបត្តិ​តាម​បទ​បញ្ជា​ទាំង​អស់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដើម្បី​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​តែ​កាន់​កាប់​ស្រុក​ដ៏​ល្អ​នេះ ព្រម​ទាំង​រក្សា​ទុក​ជា​មត៌ក អោយ​កូន​ចៅ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​រហូត​ត​ទៅ។


word:
 រីឯ​បុត្រ​វិញ សាឡូម៉ូន​អើយ! ចូរ​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​បិតា ហើយ​គោរព​បំរើ​ព្រះអង្គ​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត និង​អស់​ពី​គំនិត ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឈ្វេង​យល់​ចិត្ត​គំនិត និង​បំណង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​មនុស្ស។ ប្រសិន​បើ​បុត្រ​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ នោះ​ព្រះអង្គ​នឹង​អោយ​បុត្រ​រក​ឃើញ ក៏​ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​បុត្រ​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអង្គ នោះ​ព្រះអង្គ​នឹង​លះបង់​ចោល​បុត្រ​រហូត​ត​ទៅ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ចូរ​ពិចារណា​ចុះ  ព្រះអម្ចាស់ ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ជ្រើស​រើស​បុត្រ អោយ​សង់​ព្រះដំណាក់​ទុក​ជា​ទីសក្ការៈ។ ដូច្នេះ ចូរ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ហើយ​បំពេញ​ការងារ​ចុះ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ប្រគល់​គំរោង​សាង​សង់​ទីសក្ការៈ ព្រម​ទាំង​បន្ទប់​អម​ឃ្លាំង បន្ទប់​នៅ​ជាន់​ខាង​លើ សាល​ខាង​ក្នុង និង​កន្លែង​សំរាប់​តម្កល់​ហិប​នៃ​សន្ធិសញ្ញា អោយ​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រគល់​គំរោង​នៃ​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ដេច​បាន​គិតគូរ​នឹង​ធ្វើ​សំរាប់​ទីលាន​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​បន្ទប់​ទាំង​អស់ ដែល​នៅ​ជុំវិញ​សំរាប់​ដាក់​ទ្រព្យ​នៃ​ព្រះដំណាក់ និង​របស់​របរ​ដ៏​សក្ការៈ។


word:
 ស្ដេច​ប្រគល់​បញ្ជី​ពួក​បូជាចារ្យ និង​ពួក​លេវី ដែល​បែង​ចែក​ជា​ក្រុមៗ ព្រម​ទាំង​កិច្ចការ​ផ្សេងៗ ដែល​ត្រូវ​បំពេញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​ប្រាប់​អំពី​ទម្ងន់​ដែល​ត្រូវ​ការ ដើម្បី​ធ្វើ​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​អស់​ពី​មាស និង​ប្រាក់ សំរាប់​ការ​ប្រើប្រាស់​គ្រប់​បែប​យ៉ាង


word:
 ព្រម​ទាំង​ទម្ងន់​របស់​ជើង​ចង្កៀង​មាស និង​ចង្កៀង​មាស ទម្ងន់​របស់​ជើង​ចង្កៀង​ប្រាក់ និង​ចង្កៀង​ប្រាក់ ស្រប​តាម​ការ​ប្រើប្រាស់​របស់​ចង្កៀង​នីមួយៗ


word:
 ទម្ងន់​មាស​របស់​តុ​នីមួយៗ ដែល​ត្រូវ​ប្រើ​សំរាប់​ដាក់​នំបុ័ង​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​ទម្ងន់​របស់​តុ​ដែល​ធ្វើ​ពី​ប្រាក់


word:
 ទម្ងន់​របស់​សម ផើង សំរាប់​ប្រោះ​ឈាម ថូ​សំរាប់​ពិធី​ច្រួចស្រា​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ ព្រម​ទាំង​ទម្ងន់​របស់​ពែង​មាស និង​ទម្ងន់​របស់​ពែង​ប្រាក់​នីមួយៗ


word:
 ទម្ងន់​របស់​អាសនៈ​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ សំរាប់​ថ្វាយ​គ្រឿង​ក្រអូប និង​គំរូ​របស់​រទេះ រូប​ចេរូប៊ីន​ធ្វើ​ពី​មាស ដែល​ត្រដាង​ស្លាប​លើ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «របស់​ទាំង​នេះ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​ឯកសារ ដែល​បិតា​បាន​ទទួល​ពី​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ក្នុង​ឯកសារ​នេះ មាន​ពន្យល់​យ៉ាង​លំអិត​អំពី​របៀប​ធ្វើ តាម​គំរូ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​ថា៖ «ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន ហើយ​បំពេញ​ការងារ​អោយ​បាន​សំរេច! កុំ​ភ័យ​ខ្លាច ឬ​តក់ស្លុត​អោយ​សោះ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​បិតា​នឹង​គង់​ជា​មួយ​បុត្រ រហូត​ដល់​ការងារ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំរេច​ចប់​សព្វ​គ្រប់ ព្រះអង្គ​មិន​បោះ​បង់​ចោល​បុត្រ អោយ​នៅ​តែ​ឯង​ឡើយ។


word:
 ពួក​បូជាចារ្យ និង​ពួក​លេវី បាន​ត្រូវ​បែង​ចែក​ជា​ក្រុមៗ សំរាប់​បំរើ​ការងារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ក៏​មាន​មនុស្ស​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត និង​មាន​ថ្វី​ដៃ​នៅ​ជា​មួយ​បុត្រ ដើម្បី​ជួយ​សំរេច​ការងារ​នេះ។ រីឯ​ពួក​មេ​ដឹក​នាំ និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​បុត្រ​ដែរ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ជ្រើស​រើស​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ខ្ញុំ​តែ​ម្នាក់​គត់​ដែល​នៅ​ក្មេង​ខ្ចី។ រីឯ​ការងារ​ដែល​ត្រូវ​បំពេញ​ធំធេង​ណាស់ ដ្បិត​ព្រះដំណាក់​ដែល​យើង​សង់​នេះ មិន​មែន​សំរាប់​មនុស្ស​ទេ គឺ​ថ្វាយ​ ព្រះជាអម្ចាស់ ។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​ខំ​ប្រឹងប្រែង​អស់​ពី​កម្លាំង​កាយ ដើម្បី​ត្រៀម​សម្ភារៈ​សង់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រមូល​មាស សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​មាស ប្រាក់​សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​ប្រាក់ លង្ហិន​សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​លង្ហិន ដែក​សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​ដែក ឈើ​សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​ឈើ ព្រម​ទាំង​ត្បូង​មណីជោតិរស ត្បូង​សំរាប់​ដាំ​លំអ ត្បូង​ចំរុះ​ពណ៌ ពេជ្រ​គ្រប់​ប្រភេទ និង​ថ្ម​កែវ​ដ៏​ច្រើន​ឥត​គណនា។


word:
 មួយ​វិញ​ទៀត ខ្ញុំ​បាន​យក​មាស​ប្រាក់ ដែល​ជា​សម្បត្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​មក​ថ្វាយ សំរាប់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ បន្ថែម​ពី​លើ​របស់​របរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ខ្ញុំ​ត្រៀម​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​ដ៏វិសុទ្ធ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជំពាក់​ចិត្ត​នឹង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ខ្លាំង​ណាស់


word:
 គឺ​ខ្ញុំ​ប្រគល់​មាស​ពី​ស្រុក​អូភារ ចំនួន​បី​ពាន់​ហាប និង​ប្រាក់​សុទ្ធ​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ពាន់​ហាប សំរាប់​ពាស​ជញ្ជាំង​អាគារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន។


word:
 ថ្ងៃ​នេះ​តើ​នរណា​ខ្លះ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ថ្វាយ​មាស ប្រាក់ ដល់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​អោយ​ពួក​ជាង​ទង​យក​ទៅ​សិត​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​ទាំង​ប៉ុន្មាន អំពី​មាស​អំពី​ប្រាក់?»។


word:
 ពេល​នោះ មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​នានា​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មេ​កង មេ​ក្រុម ព្រម​ទាំង​អ្នក​ដឹក​នាំ​ការងារ​របស់​ស្ដេច នាំ​គ្នា​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត


word:
 ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​សំរាប់​ការងារ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ គឺ​មាន​មាស​ប្រាំ​ពាន់​ហាប ប្រាក់​កាក់​ ចំនួន​មួយ​ម៉ឺន ប្រាក់​សុទ្ធ​មួយ​ម៉ឺន​ហាប លង្ហិន​មួយ​ម៉ឺន​ហាប និង​ដែក​មួយ​សែន​ហាប។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ត្បូង​ពេជ្រ ក៏​បាន​យក​ទៅ​ប្រគល់​អោយ​លោក​យេហ៊ីអែល ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​គើរសុន ដើម្បី​យក​ទៅ​ទុក​ក្នុង​ឃ្លាំង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ប្រជាជន​មាន​អំណរ​សប្បាយ ព្រោះ​គេ​បាន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​មាន​ព្រះហឫទ័យ​រីករាយ​ជា​ខ្លាំង​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ចំពោះ​មុខ​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល ស្ដេច​មាន​រាជា​ឱង្ការ​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល ជា​បុព្វបុរស​របស់​យើង​តាំង​ពី​អស់កល្ប​ជានិច្ច រហូត​ដល់​អស់កល្ប​ត​រៀង​ទៅ!


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម ប្រកប​ដោយ​ឫទ្ធានុភាព ព្រះបារមី​តេជានុភាព និង​សិរីរុងរឿង ដ្បិត​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ និង​នៅ​លើ​ផែនដី សុទ្ធ​តែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ។  ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែរ។


word:
 ព្រះអង្គ​ជា​ប្រភព​នៃ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​សិរីរុងរឿង ហើយ​ព្រះអង្គ​គ្រប់គ្រង​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់។ ព្រះចេស្ដា និង​ឫទ្ធានុភាព ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ដ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ដោយសារ​ព្រះបារមី​របស់​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គ​អាច​ពង្រីក និង​ពង្រឹង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​អោយ​បាន​រឹងមាំ។


word:
 បពិត្រ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ! ឥឡូវ​នេះ យើង​ខ្ញុំ​សូម​អរ​ព្រះគុណ និង​កោត​សរសើរ​ព្រះនាម​ដ៏​ថ្កុំថ្កើង​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 តើ​ទូលបង្គំ​ជា​អ្វី? តើ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទូលបង្គំ​ជា​អ្វី​ដែរ បាន​ជា​យើង​ខ្ញុំ​អាច​នាំ​តង្វាយ​ដោយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​បែប​នេះ មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ? អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​មាន សុទ្ធ​តែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ ហើយ​អ្វីៗ​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ ក៏​ជា​របស់​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​មក​យើង​ខ្ញុំ​ដែរ។


word:
 នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ យើង​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ជា​ជន​បរទេស និង​ជា​អ្នក​ដែល​ស្នាក់​នៅ​បណ្ដោះអាសន្ន ដូច​បុព្វបុរស​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ដែរ។ អាយុ​ជីវិត​របស់​យើង​ខ្ញុំ​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ ប្រៀប​ដូច​ជា​ស្រមោល គ្មាន​អ្វី​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​ឡើយ។


word:
 ឱ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​ច្រើន​បរិបូណ៌​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​ត្រៀម​ទុក​សង់​ព្រះដំណាក់ សំរាប់​ព្រះនាម​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ សុទ្ធ​តែ​ជា​ព្រះអំណោយ​ទាន​របស់​ព្រះអង្គ។ អ្វីៗ​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ទូលបង្គំ​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​ស្ទង់​មើល​ចិត្ត​មនុស្ស ហើយ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​សេចក្ដី​ស្មោះ​ត្រង់។ ហេតុ​នេះ ទូលបង្គំ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​យក​តង្វាយ​ទាំង​នេះ មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ ហើយ​ទូលបង្គំ​ក៏​មាន​អំណរ​ដោយ​ឃើញ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​ជួបជុំ​នៅ​ទី​នេះ នាំ​យក​តង្វាយ​ដោយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ដែរ។


word:
 ឱ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អប្រាហាំ លោក​អ៊ីសាក និង​លោក​អ៊ីស្រាអែល ជា​បុព្វបុរស​របស់​យើង​ខ្ញុំ សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​ចិត្ត​គំនិត​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​ព្រះអង្គ​ជានិច្ច​ផង។


word:
 សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​សាឡូម៉ូន ជា​កូន​របស់​ទូលបង្គំ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា​ដំបូន្មាន និង​ច្បាប់​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ឥត​ងាក​រេ​ឡើយ ដើម្បី​អោយ​គេ​សង់​ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​ត្រៀម​ទុក​នេះ»។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ថា៖ «ចូរ​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា»។ អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ក៏​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ។ ពួក​គេ​ក្រាប​ចុះ ថ្វាយបង្គំ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​គោរព​ស្ដេច។


word:
 លុះ​ស្អែក​ឡើង ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​មាន​គោ​បា ១ ០០០ ក្បាល ចៀម​ឈ្មោល ១ ០០០ ក្បាល និង​កូន​ចៀម ១ ០០០ ក្បាល ដោយ​មាន​ស្រា​ដែល​ត្រូវ​ច្រួច​ថ្វាយ​ជា​មួយ ព្រម​ទាំង​យញ្ញបូជា​យ៉ាង​ច្រើន​ទៀត សំរាប់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ពួក​គេ​បរិភោគ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ក្រោម​បរិយាកាស​ដ៏​សែន​រីករាយ។ ពួក​គេ​ប្រកាស​សា​ជា​ថ្មី តែងតាំង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ព្រះមហាក្សត្រ ព្រម​ទាំង​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ស្ដេច អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  រួច​ចាក់​ប្រេង​តែងតាំង​លោក​សាដុក​ជា​បូជាចារ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ឡើង​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​រាជ្យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​ស្នង​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា ប្រកប​ដោយ​ជោគ​ជ័យ ហើយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ក៏​នាំ​គ្នា​ស្ដាប់​បង្គាប់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​កងទ័ព និង​បុត្រ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​លើក​តម្កើង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​អោយ​កាន់​តែ​ឧត្ដុង្គឧត្ដម នៅ​ចំពោះ​មុខ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ហើយ​ប្រោស​ប្រទាន​រាជ្យ​របស់​ស្ដេច​បាន​ថ្កុំថ្កើង​លើស​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មុនៗ។


word:
 ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ឆ្នាំ គឺ​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន និង​សាមសិប​បី​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សោយ​ទិវង្គត​ក្នុង​វ័យ​ជរា គឺ​បន្ទាប់​ពី​មាន​អាយុ​វែង សម្បូណ៌​សប្បាយ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​យ៉ាង​ស្ដុកស្ដម្ភ និង​ប្រកប​ដោយ​ភាព​ថ្កុំថ្កើង​រុង​រឿង។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ ត​ពី​បិតា។


word:
 រាជកិច្ច​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​តាំង​ពី​ដើម​រហូត​ដល់​ចប់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​កិច្ចការ​របស់​លោក​សាំយូអែល ជា​គ្រូ​ទាយ សៀវភៅ​កិច្ចការ​របស់​លោក​យ៉ូណាថាន ជា​ព្យាការី និង​សៀវភៅ​កិច្ចការ​របស់​លោក​កាដ ជា​គ្រូ​ទាយ​ដែរ។


word:
 គេ​ក៏​រៀប​រាប់​អំពី​រាជ​សម្បត្តិ និង​វិរភាព​ដ៏​អង់អាច​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ហេតុការណ៍​ផ្សេងៗ ដែល​កើត​មាន​នៅ​រជ្ជកាល​របស់​ស្ដេច​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ក្នុង​អាណាចក្រ​ដទៃ​ទៀត។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​អំណាច​កាន់​តែ​រឹងមាំ​ឡើង។  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច​គង់​នៅ​ជា​មួយ ហើយ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​បាន​ខ្ពង់ខ្ពស់​ថ្កុំថ្កើង​បំផុត។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​កោះ​ហៅ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ពួក​មេ​កង មេ​ក្រុម ចៅក្រម អ្នក​ដឹក​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ និង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល នាំ​គ្នា​ទៅ​កាន់​កន្លែង​សក្ការៈ​ទួល​ខ្ពស់​នៅ​គីបៀន​ ដ្បិត​ព្រះពន្លា​ជួប​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​លោក​ម៉ូសេ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​សង់​នៅ​វាល​រហោស្ថាន ស្ថិត​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 រីឯ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ដង្ហែ​ពី​ក្រុង​គាយ៉ាត់-យារីម​ មក​តម្កល់​នៅ​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​ត្រៀម​ទុក ក្នុង​ពន្លា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 អាសនៈ​លង្ហិន​ដែល​លោក​បេតសាលាល​ជា​កូន​របស់​លោក​យូរី និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​ហើរ​បាន​ធ្វើ​ ក៏​ស្ថិត​នៅ​មុខ​ព្រះពន្លា​នៅ​គីបៀន​ដែរ។ នៅ​ទី​នោះ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ឡើង​ទៅ​កាន់​អាសនៈ​លង្ហិន នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ត្រង់​ពន្លា​ជួប​ជា​មួយ​ព្រះអង្គ ហើយ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំនួន​មួយ​ពាន់។


word:
 នៅ​យប់​នោះ​ ព្រះអម្ចាស់  បាន​សំដែង​អោយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ឃើញ​ហើយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «បើ​អ្នក​ចង់​បាន​អ្វី​ចូរ​សុំ​មក​ចុះ យើង​នឹង​ប្រគល់​អោយ»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ទូល​ព្រះជាម្ចាស់​វិញ​ថា៖ «ព្រះអង្គ​បាន​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ដ៏​ធំធេង​ចំពោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​អោយ​ទូលបង្គំ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ត​ពី​បិតា​ទៀត។


word:
 បពិត្រ​ព្រះជាម្ចាស់ ឥឡូវ​នេះ​ព្រះអង្គ​សំរេច​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ចំពោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​ហើយ ដ្បិត​ព្រះអង្គ​បាន​តែងតាំង​ទូលបង្គំ អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ប្រជាជន​ដ៏​ច្រើន​ឥត​គណនា​ដូច​ធូលី។


word:
 សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ទូលបង្គំ​មាន​ប្រាជ្ញា និង​ការ​យល់​ដឹង ដើម្បី​អោយ​ទូលបង្គំ​ចេះ​ដឹក​នាំ​ប្រជារាស្ត្រ​នេះ។ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ តើ​នរណា​អាច​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជារាស្ត្រ​ដ៏​ច្រើន​របស់​ព្រះអង្គ​បាន?»។


word:
 ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថា៖ «អ្នក​មិន​បាន​ទូល​សូម អោយ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ស្ដុកស្ដម្ភ ភាព​ថ្កុំថ្កើង​រុងរឿង ឬ​អោយ​បច្ចាមិត្ត​របស់​អ្នក​ត្រូវ​ស្លាប់ ហើយ​ក៏​មិន​បាន​ទូល​សូម​អោយ​មាន​អាយុ​វែង​ដែរ តែ​អ្នក​ទូល​សូម​អោយ​មាន​ប្រាជ្ញា និង​ការ​យល់​ដឹង ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជារាស្ត្រ ដែល​យើង​បាន​តែងតាំង​អ្នក អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ពួក​គេ។ ដោយ​អ្នក​មាន​បំណង​ដូច្នេះ


word:
 យើង​អោយ​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា និង​ការ​យល់​ដឹង។ លើស​ពី​នេះ​យើង​ក៏​ផ្ដល់​អោយ​អ្នក​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ស្ដុកស្ដម្ភ ភាព​ថ្កុំថ្កើង​រុងរឿង គ្មាន​ស្ដេច​ណា​ម្នាក់​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​អ្នក​បាន​ឡើយ ទោះ​បី​ពី​មុន​ក្ដី ឬ​ទៅ​អនាគត​ក្ដី»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន យាង​ពី​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ នៅ​គីបៀន គឺ​ត្រង់​ពន្លា​ជួប​ ព្រះអម្ចាស់  វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ហើយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ប្រមូល​រទេះ​ចំបាំង និង​ពល​ទ័ព​សេះ​ទាំង​អស់​មក ឃើញ​មាន​រទេះ​ចំបាំង​ចំនួន​មួយ​ពាន់​បួន​រយ និង​ពល​ទ័ព​សេះ​ចំនួន​មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់។ ស្ដេច​ទុក​មួយ​ចំនួន​អោយ​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​មួយ​ចំនួន​ទៀត​អោយ​ទៅ​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា ដែល​ស្ដេច​បម្រុង​សំរាប់​ទ័ព​ទាំង​នោះ។


word:
 ព្រះរាជា​បាន​ធ្វើ​អោយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មាន​ប្រាក់ មាស សម្បូណ៌​ដូច​ដុំ​ថ្ម និង​មាន​ឈើ​តាត្រៅ​សម្បូណ៌ ដូច​ដើម​រាំង​ដែល​ដុះ​នៅ​តាម​វាល​ទំនាប។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​រទេះ​មក​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប រទេះ​មួយ​មាន​តម្លៃ​ជា​ប្រាក់​សុទ្ធ ប្រាំ​មួយ​រយ​ស្លឹង និង​សេះ​មួយ​តម្លៃ​មួយ​រយ​ហាសិប​ស្លឹង។ ពួក​ឈ្មួញ​ក៏​បាន​នាំ​សេះ និង​រទេះ​ទៅ​លក់​ថ្វាយ​ស្ដេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​ជន​ជាតិ​ហេត និង​ស្ដេច​នៃ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​ដែរ។


word:
 ​ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បញ្ជា​អោយ​គេ​សង់​ព្រះដំណាក់​មួយ ថ្វាយ​ព្រះនាម​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ដំណាក់​មួយ​សំរាប់​ស្ដេច​ផ្ទាល់។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​កេណ្ឌ​មនុស្ស​ប្រាំពីរ​ម៉ឺន​នាក់ សំរាប់​លី​សែង និង​ប្រាំ​បី​ម៉ឺន​នាក់ សំរាប់​ដាប់​ថ្ម​នៅ​លើ​ភ្នំ ព្រម​ទាំង​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចំនួន​បី​ពាន់​ប្រាំ​មួយ​រយ​នាក់។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម ជា​ស្ដេច​ក្រុង​ទីរ៉ុស​ថា៖ «ព្រះករុណា​បាន​ផ្ដល់​ឈើ​តាត្រៅ ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ ដើម្បី​សង់​ដំណាក់។


word:
 ទូលបង្គំ​ចង់​សង់​ព្រះដំណាក់​មួយ​ថ្វាយ​ព្រះនាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ទូលបង្គំ ដើម្បី​ញែក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ សំរាប់​តម្កល់​នំបុ័ង​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត*​ទាំង​មូល នៅ​ពេល​ព្រឹក នៅ​ពេល​ល្ងាច នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ នៅ​ថ្ងៃ​ចូល​ខែ​ថ្មី និង​នៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​សំខាន់​ផ្សេងៗ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង ជា​ទំនៀមទម្លាប់​ដែល​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​កាន់​តាម រហូត​ត​រៀង​ទៅ។


word:
 ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​ចង់​សង់​នោះ​មាន​ទំហំ​ធំ​ណាស់ ដ្បិត​ព្រះ​របស់​យើង​ជា​ព្រះ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម លើស​ព្រះ​នានា។


word:
 ប៉ុន្តែ តើ​នរណា​អាច​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​បាន? សូម្បី​តែ​ផ្ទៃ​មេឃ​ដ៏​ធំធេង ក៏​ពុំ​មាន​កន្លែង​ល្មម​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​គង់​ផង។ ទូលបង្គំ​ក៏​ពុំ​អាច​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​បាន​ដែរ គឺ​ទូលបង្គំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​សង់​កន្លែង​មួយ សំរាប់​ថ្វាយ​គ្រឿង​សក្ការបូជា​ចំពោះ​ព្រះអង្គ​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 ដូច្នេះ សូម​ចាត់​ជាង​ម្នាក់​ដ៏​ជំនាញ ដែល​ចេះ​សិត​មាស ប្រាក់ លង្ហិន ដែក ចេះ​ជ្រលក់​ក្រណាត់​ពណ៌​ក្រហម ខៀវ ស និង​ចេះ​ឆ្លាក់​ក្បាច់​គ្រប់​ប្រភេទ​ផង។ សូម​អោយ​គាត់​មក​ធ្វើ​ការ​រួម​ជា​មួយ​ជាង​ជំនាញ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​ទូលបង្គំ នៅ​ស្រុក​យូដា និង​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​អ្នក​ដែល​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​ជ្រើស​រើស។


word:
 សូម​បញ្ជូន​ឈើ​តាត្រៅ ឈើ​កកោះ និង​ខ្លឹមចន្ទន៍​ពី​ភ្នំ​លីបង់ មក​អោយ​ទូលបង្គំ​ផង ដ្បិត​ទូលបង្គំ​ដឹង​ថា ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ប្រសប់​កាប់​ឈើ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់​ណាស់។ រីឯ​អ្នក​បំរើ​របស់​ទូលបង្គំ នឹង​ទៅ​ធ្វើ​ការ​រួម​ជា​មួយ​ពួក​គេ


word:
 ដើម្បី​កាប់​ឈើ​អោយ​បាន​ច្រើន​សំរាប់​ទូលបង្គំ ដ្បិត​ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​ត្រូវ​សង់​នោះ​ធំ ហើយ​ស្កឹមស្កៃ​ណាស់។


word:
 ទូលបង្គំ​នឹង​ផ្ដល់​ស្បៀង​ជា​ស្រូវ​ប្រាំ​មួយ​ពាន់​តោន ពោត​ប្រាំ​មួយ​ពាន់​តោន ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ប្រាំ​បី​ពាន់​លីត្រ និង​ប្រេង​ឆា​ប្រាំ​បី​ពាន់​លីត្រ សំរាប់​ផ្គត់ផ្គង់​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ដែល​កាប់​ឈើ​នេះ»។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ទីរ៉ុស ផ្ញើ​សារ​មួយ​ឆ្លើយ​ទៅ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​វិញ​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ពិត​ជា​ស្រឡាញ់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ បាន​ជា​ព្រះអង្គ​តែងតាំង​ព្រះករុណា អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ពួក​គេ»។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ និង​ផែនដី ហើយ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​បុត្រ​មួយ​អង្គ ប្រកប​ដោយ​តម្រិះ​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ អាច​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​រាជ​វាំង​សំរាប់​ព្រះករុណា​ផ្ទាល់។


word:
 ជា​កូន​របស់​ស្ត្រី​ម្នាក់​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ដាន់ ហើយ​ឪពុក​ជា​អ្នក​ក្រុង​ទីរ៉ុស។ គាត់​ស្ទាត់​ជំនាញ​ក្នុង​ការ​សិត​មាស​ប្រាក់ លង្ហិន ដែក ឆ្លាក់​ថ្ម ឈើ ជ្រលក់​ក្រណាត់ ពណ៌​ក្រហម ខៀវ ស្វាយ និង​ក្រណាត់​ទេសឯក​ម៉ដ្ដ ព្រម​ទាំង​ចេះ​ឆ្លាក់​ក្បាច់​គ្រប់​ប្រភេទ និង​ចេះ​ផលិត​វត្ថុ​គ្រប់​ប្រភេទ តាម​គំរោង​ដែល​គេ​ប្រគល់​អោយ។ គាត់​នឹង​ធ្វើ​ការ​រួម​ជា​មួយ​ជាង​ដ៏​ជំនាញ​របស់​ព្រះករុណា និង​ជាង​ដ៏​ជំនាញ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ម្ចាស់ ដែល​ជា​បិតា​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះករុណា​ផ្ដល់​ស្រូវ ពោត ប្រេង​ឆា និង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ដូច​ព្រះករុណា​មាន​រាជឱង្ការ​ចុះ!


word:
 ពួក​ទូលបង្គំ​នឹង​កាប់​ឈើ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់ តាម​សេចក្ដី​ត្រូវ​ការ​របស់​ព្រះករុណា ហើយ​បណ្ដែត​ជា​ក្បូន​តាម​សមុទ្រ រហូត​ដល់​ក្រុង​យ៉ុបប៉េ​ថ្វាយ​ព្រះករុណា រួច​ព្រះករុណា​ដឹក​យក​ឈើ​ទាំង​នោះ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ចុះ»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​រាប់​ចំនួន​ជន​បរទេស​ទាំង​អស់ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល តាម​បញ្ជី​ជំរឿន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា ឃើញ​មាន ១៥៣ ៦០០ នាក់។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​កេណ្ឌ​ពួក​គេ ៧០ ០០០ នាក់​សំរាប់​លី​សែង ៨០ ០០០ នាក់​សំរាប់​ដាប់​ថ្ម​នៅ​លើ​ភ្នំ និង​៣ ៦០០ នាក់ អោយ​ត្រួត​ពិនិត្យ​ការងារ​របស់​កម្មករ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចាប់​ផ្ដើម​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម លើ​ភ្នំ​ម៉ូរីយ៉ា ត្រង់​កន្លែង​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្ហាញ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា គឺ​កន្លែង​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​បម្រុង​ទុក នៅ​ទីលាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អរ៉ៅណា ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​លើ​គ្រឹះ​ដែល​មាន​បណ្ដោយ​ហុកសិប​ហត្ថ និង​ទទឹង​ម្ភៃ​ហត្ថ តាម​រង្វាស់​ពី​បុរាណ។


word:
 បន្ទប់​ល្វែង​ខាង​មុខ​មាន​បណ្ដោយ​ម្ភៃ​ហត្ថ ត្រូវ​នឹង​រង្វាស់​ទទឹង​របស់​ព្រះដំណាក់ មាន​កំពស់​មួយ​រយ​ម្ភៃ​ហត្ថ ហើយ​ស្ដេច​អោយ​គេ​ស្រោប​មាស​សុទ្ធ នៅ​ផ្នែក​ខាង​ក្នុង​ផង។


word:
 នៅ​តាម​ជញ្ជាំង​បន្ទប់​ធំ​ ស្ដេច​បាន​អោយ​គេ​ពាស​ឈើ​តាត្រៅ និង​ស្រោប​មាស​ដ៏​មាន​គុណភាព​ខ្ពស់ ព្រម​ទាំង​ឆ្លាក់​ក្បាច់​ដើម​ចាក និង​ច្រវាក់។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​តុបតែង​លំអ​បន្ទប់​នេះ ដោយ​ត្បូង​ពេជ្រ​ដ៏​មាន​តម្លៃ ហើយ​មាស​ដែល​ស្រោប​នោះ សុទ្ធ​តែ​ជា​មាស​មក​ពី​ស្រុក​ផាវែម។


word:
 ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នោះ ស្ដេច​អោយ​គេ​ស្រោប​មាស​ទាំង​ធ្នឹម ទាំង​ក្រប​ទ្វារ ទាំង​ជញ្ជាំង ទាំង​សន្លឹក​ទ្វារ ហើយ​អោយ​គេ​ឆ្លាក់​រូប​ចេរូប៊ីន នៅ​លើ​ជញ្ជាំង​ទៀត​ផង។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​បន្ទប់​មួយ ហៅ​ថា «ទីសក្ការៈ​បំផុត» មាន​បណ្ដោយ​ម្ភៃ​ហត្ថ ស្រប​នឹង​រង្វាស់​ទទឹង​របស់​ព្រះដំណាក់ ហើយ​ទទឹង​របស់​បន្ទប់​នោះ ក៏​មាន​ម្ភៃ​ហត្ថ​ដែរ។ ផ្នែក​ខាង​ក្នុង​ស្ដេច​អោយ​គេ​ស្រោប​មាស ដែល​មាន​គុណភាព​ខ្ពស់ ទម្ងន់ ៦០០​ហាប។


word:
 ស្លាប​របស់​ចេរូប៊ីន​ទាំង​ពីរ​សរុប​គ្នា​មាន​ប្រវែង​ម្ភៃ​ហត្ថ គឺ​ស្លាប​ម្ខាង​របស់​ចេរូប៊ីន​ទី​មួយ មាន​ប្រវែង​ប្រាំ​ហត្ថ លាត​ទៅ​ទល់​នឹង​ជញ្ជាំង​ព្រះដំណាក់ ស្លាប​ម្ខាង​ទៀត ប្រវែង​ប្រាំ​ហត្ថ លាត​ទៅ​ទល់​នឹង​ស្លាប​របស់​ចេរូប៊ីន​ទី​ពីរ


word:
 រីឯ​ស្លាប​របស់​ចេរូប៊ីន​ទី​ពីរ​មាន​ប្រវែង​ប្រាំហត្ថ លាត​ទៅ​ទល់​ជញ្ជាំង​ព្រះដំណាក់ ហើយ​ស្លាប​ម្ខាង​ទៀត​មាន​ប្រវែង​ប្រាំហត្ថ លាត​ទៅ​ទល់​នឹង​ស្លាប​ចេរូប៊ីន​ទី​មួយ។


word:
 ដូច្នេះ ស្លាប​របស់​ចេរូប៊ីន​ទាំង​ពីរ​ដែល​ត្រដាង​នោះ មាន​ប្រវែង​ម្ភៃ​ហត្ថ។ ចេរូប៊ីន​ទាំង​ពីរ​នេះ​ឈរ​ទន្ទឹម​គ្នា បែរ​មុខ​ទៅ​រក​ច្រក​ចូល។


word:
 ស្ដេច​បាន​អោយ​គេ​ធ្វើ​វាំងនន​អំពី​ក្រណាត់​ទេសឯក​ម៉ដ្ដ មាន​ពណ៌​ស្វាយ ក្រហម ខៀវ ហើយ​មាន​ប៉ាក់​រូប​ចេរូប៊ីន នៅ​លើ​ក្រណាត់​នោះ​ផង។


word:
 ស្ដេច​បាន​អោយ​គេ​ធ្វើ​សសរ​ពីរ មាន​កំពស់​សាមសិប​ប្រាំ​ហត្ថ ដាក់​នៅ​មុខ​ព្រះដំណាក់ ហើយ​នៅ​ចុង​ខាង​លើ​សសរ​នីមួយៗ មាន​ក្បាល​សសរ​កំពស់​ប្រាំហត្ថ។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​ក្បាច់​ច្រវាក់ ដូច​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ ដាក់​ភ្ជាប់​ចុង​ខាង​លើ​សសរ​ដែរ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​ក្បាច់​ផ្លែ​ទទឹម ចំនួន​មួយ​រយ ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​ក្បាច់​ច្រវាក់​ផង។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​បញ្ឈរ​សសរ​ទាំង​ពីរ​នៅ​មុខ​ព្រះដំណាក់ គឺ សសរ​មួយ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ សសរ​មួយ​ទៀត​នៅ​ខាង​ឆ្វេង រួច​ដាក់​ឈ្មោះ​សសរ​ខាង​ស្ដាំ​ថា យ៉ាគីន និង​សសរ​ខាង​ឆ្វេង បូអូស។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​អាង​មួយ​យ៉ាង​ធំ​ពី​លង្ហិន ដែល​មាន​រាង​មូល មាន​អង្កត់​ផ្ចិត​ដប់​ហត្ថ មាន​កំពស់​ប្រាំ​ហត្ថ និង​រង្វង់​ជុំវិញ​សាមសិប​ហត្ថ។


word:
 នៅ​ក្រោម​គែម​មាត់​អាង មាន​សិត​រូប​គោ​ពីរ​ជួរ គឺ​ក្នុង​ប្រវែង​មួយ​ហត្ថ មាន​សិត​រូប​គោ​ដប់​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​អាង។ រូប​គោ​ទាំង​ពីរ​ជួរ​នោះ​សិត​ជាប់​ជា​មួយ​អាង។


word:
 អាង​នោះ​ទ្រ​ដោយ​រូប​គោ​លង្ហិន​ចំនួន​ដប់ពីរ គោ​បី​បែរ​ទៅ​ខាង​ជើង គោ​បី​បែរ​ទៅ​ខាង​លិច គោ​បី​បែរ​ទៅ​ខាង​ត្បូង និង​គោ​បី​ទៀត​បែរ​ទៅ​ខាង​កើត។ រីឯ​ខ្លួន​វា​បែរ​ចូល​ក្នុង​ដើម្បី​ទ្រ​អាង។


word:
 អាង​នេះ​មាន​កំរាស់​មួយ​ទះ មាត់​របស់​វា​រីក ដូច​មាត់​ពែង និង​មាន​រាង​ដូច​ផ្កា​ម្លិះ ហើយ​មាន​ចំណុះ ប្រមាណ ៣ ០០០ អំរែក។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​អាង​ពី​លង្ហិន ចំនួន​ដប់​ទៀត ហើយ​ដាក់​ប្រាំ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ និង​ប្រាំ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​សំរាប់​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ និង​លាង​សត្វ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល រីឯ​ពួក​បូជាចារ្យ​ត្រូវ​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​កាយ​ក្នុង​អាង​ធំ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន​វិញ។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​ជើង​ចង្កៀង​អំពី​មាស ចំនួន​ដប់​តាម​ក្បួន​តម្រា​ស្ដី​អំពី​ជើង​ចង្កៀង​នេះ រួច​យក​ទៅ​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ ជើង​ចង្កៀង​ប្រាំ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ និង​ប្រាំ​ទៀត​នៅ​ខាង​ឆ្វេង។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​តុ​ចំនួន​ដប់ សំរាប់​ដាក់​ក្នុង​ព្រះវិហារ គឺ​តុ​ប្រាំ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ និង​ប្រាំ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង។ ស្ដេច​ក៏​អោយ​គេ​ធ្វើ​ផើង​ដាក់​ឈាម​ពី​មាស ចំនួន​មួយ​រយ​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​ទីលាន​មួយ​សំរាប់​ពួក​បូជាចារ្យ និង​ទីធ្លា​យ៉ាង​ធំ​មួយ​ទៀត ព្រម​ទាំង​មាន​ទ្វារ​ផង ហើយ​សន្លឹក​ទ្វារ​ទាំង​នោះ​មាន​ស្រោប​លង្ហិន។


word:
 កាល​លោក​ហ៊ីរ៉ាម​ធ្វើ​អាង ប្រដាប់​ចូក​ផេះ និង​ផើង​ដាក់​ឈាម​រួច​រាល់​ហើយ កិច្ចការ​ទាំង​អស់​ដែល​លោក​ធ្វើ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ក៏​បាន​ចប់​សព្វ​គ្រប់


word:
 គឺ​មាន​សសរ​ពីរ ក្បាល​សសរ​រាង​មូល​ទាំង​ពីរ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​ចុង​សសរ ព្រម​ទាំង​ក្បាច់​ក្រឡា​សំណាញ់​ពីរ សំរាប់​គ្រប​ពី​លើ​ក្បាល​សសរ​នៅ​ខាង​លើ​សសរ


word:
 ក្បាច់​ផ្លែ​ទទឹម​ចំនួន​បួន​រយ​ចង​ភ្ជាប់​នឹង​ក្រឡា​សំណាញ់​ទាំង​ពីរ គឺ​ផ្លែ​ទទឹម​ពីរ​ជួរ សំរាប់​ភ្ជាប់​នឹង​ក្រឡា​សំណាញ់​នីមួយៗ ដែល​គ្រប​ពី​លើ​ក្បាល​សសរ​នៅ​ខាង​លើ​សសរ។


word:
 ធុង​សំរាប់​ដាក់​ផេះ ប្រដាប់​ចូក​ផេះ និង​សម​សំរាប់​ចាក់​សាច់។ គ្រឿង​ប្រដាប់​ទាំង​អស់​ដែល​លោក​ហ៊ីរ៉ាម​ធ្វើ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន សំរាប់​ដាក់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  សុទ្ធ​តែ​ធ្វើ​អំពី​លង្ហិន ដែល​ខាត់​យ៉ាង​រលោង។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​សិត​គ្រឿង​ប្រដាប់​ទាំង​នោះ ក្នុង​ពុម្ព​ដី​ឥដ្ឋ នៅ​វាល​ទំនាប​ទន្លេ​យ័រដាន់ ត្រង់​ចន្លោះ​សិកូត និង​សារថាន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​អោយ​គេ​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ ហេតុ​នេះ គេ​ពុំ​អាច​គិត​ពី​ទម្ងន់​លង្ហិន​បាន​ទេ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​អោយ​គេ​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​ផ្សេង​ទៀត​អំពី​មាស សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​មាន អាសនៈ​មាស តុ​សំរាប់​តម្កល់​នំបុ័ង​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់


word:
 កាំបិត ផើង​ដាក់​ឈាម ពែង និង​ភាជន៍​ធ្វើ​អំពី​មាស​សុទ្ធ​ទាំង​អស់។ រីឯ​សន្លឹក​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​ក្នុង​របស់​ព្រះដំណាក់ សំរាប់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​បំផុត និង​សន្លឹក​ទ្វារ​ចូល​ព្រះដំណាក់​សុទ្ធ​តែ​ធ្វើ​ពី​មាស។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ចប់​សព្វ​គ្រប់។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​នាំ​យក​វត្ថុ​អំពី​មាស​ប្រាក់ និង​គ្រឿង​ប្រដាប់​ផ្សេងៗ​ទៀត ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​បាន​ញែក​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​មក​ទុក​ក្នុង​ឃ្លាំង​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 គ្រា​នោះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​អញ្ជើញ​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន និង​តំណាង​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល អោយ​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ពី​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ គឺ​ក្រុង​ស៊ីយ៉ូន មក​ព្រះដំណាក់។


word:
 ពេល​នោះ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​មក​គាល់​ព្រះរាជា ដើម្បី​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ​។


word:
 ពួក​គេ​ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី ព្រម​ទាំង​ពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់ និង​វត្ថុ​សក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ពន្លា​មក​ជា​មួយ​ដែរ ពួក​បូជាចារ្យ​លេវី​ជា​អ្នក​សែង។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដែល​ស្ដេច​បាន​អញ្ជើញ​អោយ​មក​នោះ នាំ​គ្នា​ឈរ​នៅ​មុខ​ហិប​សម្ពន្ធមេត្រី ហើយ​យក​ចៀម និង​គោ យ៉ាង​ច្រើន​ឥត​គណនា​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា។


word:
 ពួក​បូជាចារ្យ​សែង​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទៅ​តម្កល់​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​គេ​បម្រុង​ទុក ក្នុង​ទីសក្ការៈ​របស់​ព្រះដំណាក់ គឺ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​បំផុត​នៅ​ក្រោម​ស្លាប​របស់​ចេរូប៊ីន។


word:
 ឈើ​ស្នែង​ទាំង​នោះ​វែង គេ​អាច​មើល​ឃើញ​ចុង​របស់​វា​ពី​ទីសក្ការៈ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​កន្លែង​តម្កល់​ហិប ប៉ុន្តែ ពី​ខាង​ក្រៅ គេ​ពុំ​អាច​មើល​ឃើញ​ឡើយ។ ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​ស្ថិត​នៅ​ទី​នោះ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 ក្នុង​ហិប​គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ថ្ម​ពីរ​បន្ទះ ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​តម្កល់​ទុក​នោះ​ឡើយ គឺ​បន្ទះ​ថ្ម​ដែល​លោក​ទទួល​នៅ​ភ្នំ​ហោរែប កាល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ក្រោយ​ពេល​ពួក​គេ​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប។


word:
 ពួក​បូជាចារ្យ​ក៏​ចេញ​ពី​ទីសក្ការៈ​មក​វិញ។ ពួក​បូជាចារ្យ​ទាំង​អស់​ដែល​មាន​វត្តមាន​នៅ​ទី​នោះ បាន​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​កាយ​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ ដោយ​ពុំ​គិត​ពី​ក្រុម​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។


word:
 រីឯ​ពួក​លេវី​ជា​អ្នក​ចំរៀង មាន​លោក​អេសាភ លោក​ហេម៉ាន លោក​យេឌូថិន ព្រម​ទាំង​កូន​ចៅ និង​បង​ប្អូន​ក្នុង​អំបូរ​របស់​ពួក​គេ សុទ្ធ​តែ​ស្លៀក​ពាក់​ក្រណាត់​ទេសឯក ហើយ​កាន់​ស្គរ ឃឹម និង​ពិណ ឈរ​នៅ​ខាង​កើត​អាសនៈ។ មាន​បូជាចារ្យ​មួយ​រយ​ម្ភៃ​នាក់ ឈរ​នៅ​ជា​មួយ​ក្រុម​ចំរៀង ទាំង​ផ្លុំ​ត្រែ​ផង។


word:
 ក្រុម​អ្នក​ផ្លុំ​ត្រែ និង​ក្រុម​ចំរៀង​នាំ​គ្នា​ប្រគំ​ជា​បទ​ភ្លេង និង​បន្លឺ​សំឡេង​ច្រៀង​ព្រម​គ្នា ដើម្បី​សរសើរ និង​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់ ។ កាល​សំឡេង​ត្រែ ស្គរ និង​ឧបករណ៍​តន្ត្រី​ឯ​ទៀតៗ​ប្រគំ​ឡើង ក្រុម​ចំរៀង​នាំ​គ្នា​ច្រៀង​សរសើរ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ពាក្យ​ថា «ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​ល្អ​សប្បុរស ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!» ស្រាប់​តែ​មាន​ពពក​ពេញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ដោយសារ​ពពក ក្រុម​បូជាចារ្យ​ពុំ​អាច​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន​បាន​ឡើយ ដ្បិត​សិរីរុងរឿង​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ស្ថិត​នៅ​ពេញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​រាជឱង្ការ​ដូច​ត​ទៅ៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​គង់​ក្នុង​ទី​ងងឹត!


word:
 ទូលបង្គំ​បាន​សង់​ព្រះវិហារ​ដ៏​ថ្កុំថ្កើង​នេះ ទុក​ជា​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​គង់ អស់កល្ប​ជានិច្ច!»។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គ​សំដែង​ព្រះបារមី ដើម្បី​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ចំពោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ខ្ញុំ។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 “តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​បាន​នាំ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប យើង​មិន​បាន​ជ្រើស​រើស​ក្រុង​ណា​មួយ ក្នុង​ចំណោម​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​សង់​ដំណាក់​មួយ​ទុក ជា​កន្លែង​សំរាប់​សំដែង​នាម​របស់​យើង​ឡើយ យើង​ក៏​ពុំ​បាន​ជ្រើស​រើស​នរណា​ម្នាក់​ផ្សេង ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ដែរ


word:
 គឺ​យើង​បាន​ជ្រើស​រើស​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​សំដែង​នាម​របស់​យើង ហើយ​ជ្រើស​រើស​ដាវីឌ​អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង”។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​ខ្ញុំ មាន​បំណង​សង់​ព្រះវិហារ​មួយ សំរាប់​ព្រះនាម​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​ខ្ញុំ​ថា “អ្នក​មាន​បំណង​សង់​ព្រះដំណាក់​សំរាប់​នាម​យើង​ដូច្នេះ ជា​ការ​ប្រសើរ​ណាស់


word:
 តែ​មិន​មែន​អ្នក​ទេ​ដែល​នឹង​សង់​ព្រះដំណាក់​នេះ គឺ​កូន​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​សាច់​ឈាម​របស់​អ្នក​ផ្ទាល់ ជា​អ្នក​សង់​ព្រះដំណាក់​សំរាប់​នាម​យើង”។​


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង់​ព្រះដំណាក់​នេះ​សំរាប់​ព្រះនាម​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​តម្កល់​ហិប​ដាក់​បន្ទះ​ថ្ម​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នេះ គឺ​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចង​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល»។


word:
 ព្រះរាជា​ឈរ​ពី​មុខ​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ចំពោះ​មុខ​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ស្ដេច​លើក​ព្រះហស្ដ​ឡើង​លើ​។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ធ្វើ​វេទិកា​មួយ​ពី​លង្ហិន តម្កល់​នៅ​ចំ​កណ្ដាល​ទីលាន​ព្រះដំណាក់ វេទិកា​នេះ​មាន​បណ្ដោយ​ប្រាំ​ហត្ថ ទទឹង​ប្រាំហត្ថ និង​កំពស់​បី​ហត្ថ។ ព្រះរាជា​យាង​ឡើង​គង់​លើ​វេទិកា​នោះ រួច​លុត​ជង្គង់ នៅ​ចំពោះ​មុខ​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ហើយ​លើក​ព្រះហស្ដ​ឡើង​ទៅ​លើ​មេឃ​ទូល​ថា៖


word:
 «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល! នៅ​លើ​មេឃ និង​នៅ​លើ​ផែនដី គ្មាន​ព្រះ​ណា​មួយ​ដូច​ព្រះអង្គ​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​រក្សា​សម្ពន្ធមេត្រី ហើយ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា ចំពោះ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​ដើរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល! ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអង្គ​ប្រោសប្រណី​ដល់​អ្នក​បំរើ​ព្រះអង្គ គឺ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ថា “ប្រសិន​បើ​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ចំពោះ​មាគ៌ា​របស់​ខ្លួន ដោយ​គោរព​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ*​របស់​យើង ដូច​អ្នក​បាន​ដើរ​តាម​យើង​ដែរ​នោះ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ តែងតែ​មាន​ម្នាក់​ ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ជានិច្ច”។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ឥឡូវ​នេះ​សូម​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​សន្យា​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ផង។


word:
 តើ​ព្រះជាម្ចាស់​គង់​នៅ​លើ​ផែនដី ជា​មួយ​មនុស្ស​លោក​កើត​ឬ? សូម្បី​តែ​ផ្ទៃ​មេឃ និង​លំហ​ដ៏​ធំធេង ក៏​ពុំ​ល្មម​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​គង់​ផង ចុះ​ទំរាំ​បើ​ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​សង់​ថ្វាយ​នេះ តើ​រឹងរឹត​តែ​ចង្អៀត​យ៉ាង​ណា​ទៅ!


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ សូម​ផ្ទៀង​ព្រះកាណ៌​ស្ដាប់​ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ទូលបង្គំ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​សូម​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​សំរែក និង​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​របស់​ទូលបង្គំ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ផង!


word:
 សូម​ទត​មើល​មក​ព្រះដំណាក់​នេះ ទាំង​ថ្ងៃ ទាំង​យប់ គឺ​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ជា​កន្លែង​សំរាប់​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​អធិស្ឋាន​នៅ​ទី​នេះ​ផង!


word:
 កាល​ទូលបង្គំ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ និង​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ អធិស្ឋាន​ឆ្ពោះ​មក​ទី​នេះ សូម​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ផង។ បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ* សូម​មេត្តា​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​យើង​ខ្ញុំ និង​អត់ទោស​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ផង!។


word:
 កាល​ណា​មនុស្ស​ម្នាក់​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ គេ​បង្ខំ​អោយ​អ្នក​នោះ​ស្បថ ហើយ​អ្នក​នោះ​មក​ស្បថ​នៅ​មុខ​អាសនៈ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ*​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ ហើយ​រក​យុត្តិធម៌​អោយ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​ធ្វើ​ទោស​អ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ខុស សម​នឹង​កំហុស​ដែល​គេ​បាន​ធ្វើ ហើយ​ផ្ដល់​យុត្តិធម៌​ដល់​មនុស្ស​សុចរិត តាម​ព្រះហឫទ័យ​សុចរិត​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 កាល​ណា​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​បរាជ័យ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្មាំង​សត្រូវ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​វិល​មក​រក​ព្រះអង្គ និង​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​អធិស្ឋាន និង​ទូលអង្វរ​ព្រះអង្គ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នេះ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ ហើយ​លើកលែង​ទោស​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ អោយ​បាន​រួច​ពី​បាប ព្រម​ទាំង​នាំ​ពួក​គេ​មក​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ដល់​ដូនតា​របស់​គេ​វិញ។


word:
 កាល​ណា​មេឃ​រាំង​ស្ងួត គ្មាន​ភ្លៀង ព្រោះ​តែ​ប្រជាជន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ពួក​គេ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​ទូលអង្វរ​ឆ្ពោះ​មក​ទី​នេះ រួច​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ និង​លះបង់​អំពើ​បាប


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ ហើយ​លើកលែង​ទោស​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ អោយ​បាន​រួច​ពី​បាប​ផង។ សូម​បង្រៀន​ពួក​គេ​អោយ​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​ដ៏​សុចរិត និង​ប្រទាន​ទឹក​ភ្លៀង​មក​លើ​ស្រុក​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ស្រុក​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ទុក​ជា​កេរមត៌ក។


word:
 កាល​ណា​ស្រុក​កើត​ទុរ្ភិក្ស ជំងឺ​រាត​ត្បាត ស្រូវ​ស្កក មាន​ក្រា កណ្ដូប និង​ចង្រិត ស៊ី​បង្ហិន​ស្រូវ ឬ​មាន​ខ្មាំង​សត្រូវ​មក​ឡោមព័ទ្ធ​ប្រជារាស្ត្រ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក និង​តាម​ក្រុង​ដ៏​រឹងមាំ​របស់​គេ ហើយ​កាល​ណា​មាន​គ្រោះ​កាច និង​ជំងឺ​ផ្សេងៗ


word:
 ប្រសិន​បើ​មាន​នរណា​ម្នាក់ ឬ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដែល​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​មាន​ទុក្ខ​ខ្លោចផ្សា និង​ឈឺ​ចុក​ចាប់ រួច​អធិស្ឋាន និង​ទូលអង្វរ ទាំង​លើក​ដៃ​ប្រណម្យ​ឆ្ពោះ​មក​ព្រះដំណាក់


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ព្រះហឫទ័យ ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ និង​លើកលែង​ទោស​អោយ​ពួក​គេ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ពួក​គេ តាម​អំពើ​ដែល​ម្នាក់ៗ​បាន​ធ្វើ ដ្បិត​មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ ដែល​ស្គាល់​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​លោក​យ៉ាង​ច្បាស់។


word:
 ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​នឹង​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​ដើរ​ក្នុង​មាគ៌ា​របស់​ព្រះអង្គ​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ។


word:
 សូម្បី​តែ​ជន​បរទេស ដែល​មិន​មែន​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ មក​ពី​ស្រុក​ឆ្ងាយ ព្រោះ​តែ​ព្រះនាម​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម ព្រម​ទាំង​ឫទ្ធិបារមី និង​តេជានុភាព​របស់​ព្រះអង្គ ប្រសិន​បើ​គេ​មក​អង្វរ​ព្រះអង្គ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នេះ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ និង​ប្រោស​ប្រទាន តាម​សំណូម​ពរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ជន​បរទេស​នោះ​ទូល​សូម​ពី​ព្រះអង្គ ដើម្បី​អោយ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី​ស្គាល់​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះអង្គ ដូច​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ។ ពួក​គេ​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​សង់​នេះ ពិត​ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​មែន។


word:
 កាល​ណា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ខ្មាំង​សត្រូវ​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ រួច​ទូលអង្វរ​ព្រះអង្គ​ឆ្ពោះ​មក​ក្រុង​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស និង​ឆ្ពោះ​មក​ព្រះដំណាក់ ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​សង់​ថ្វាយ​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ ស្ដាប់​ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​រក​យុត្តិធម៌​អោយ​ពួក​គេ​ផង។


word:
 កាល​ណា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ ដ្បិត​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មិន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ឡើយ ពេល​នោះ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នឹង​ពួក​គេ ហើយ​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ។ ពេល​ខ្មាំង​កៀរ​ពួក​គេ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ស្រុក​មួយ ទោះ​បី​ឆ្ងាយ ឬ​ជិត​ក្ដី


word:
 នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ដែល​ខ្មាំង​ចាប់​ពួក​គេ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ នោះ​ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​វិល​មក​រក​ព្រះអង្គ​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត អស់​ពី​គំនិត រួច​ទូលអង្វរ​ព្រះអង្គ ឆ្ពោះ​មក​ស្រុក​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​ដូនតា​របស់​គេ ឆ្ពោះ​មក​ក្រុង​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស និង​ឆ្ពោះ​មក​ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​សង់​សំរាប់​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​រក​យុត្តិធម៌​អោយ​ពួក​គេ​ផង។ សូម​លើកលែង​ទោស​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអង្គ។


word:
 បពិត្រ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ ឥឡូវ​នេះ​សូម​ព្រះអង្គ​ទត​មើល​មក​ទូលបង្គំ! សូម​ព្រះអង្គ​ផ្ទៀង​ព្រះកាណ៌​ស្ដាប់​ពាក្យ​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន នៅ​ទី​នេះ​ផង។


word:
 ព្រះជាអម្ចាស់ ​អើយ ឥឡូវ​នេះ​សូម​ក្រោក​ឡើង សូម​យាង​មក​ជា​មួយ​ហិប​នៃ​ឫទ្ធានុភាព របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​គង់​នៅ​ក្នុង​ទី​សំរាក​របស់​ព្រះអង្គ រហូត​ត​ទៅ។  ព្រះជាអម្ចាស់ ​អើយ សូម​អោយ​ការ​សង្គ្រោះ​ស្ថិត​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ ពួក​បូជាចារ្យ​របស់​ព្រះអង្គ ដូច​សម្លៀកបំពាក់ ហើយ​សូម​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ជួប​ប្រទះ​តែ​នឹង​សុភមង្គល!


word:
 ឱ​ ព្រះជាអម្ចាស់ ​អើយ! សូម​កុំ​បោះ​បង់​ចោល​ស្ដេច​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​នេះ​ឡើយ សូម​នឹក​ដល់​ភក្ដីភាព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ!»​។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​អធិស្ឋាន*​ចប់ ស្រាប់​តែ​មាន​ភ្លើង​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ ឆេះ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល* និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព ហើយ​សិរីរុងរឿង​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ស្ថិត​នៅ​ពេញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់។


word:
 ពួក​បូជាចារ្យ*​ពុំ​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​បាន​ទេ ដ្បិត​សិរីរុងរឿង​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ស្ថិត​នៅ​ពេញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​ឃើញ​ភ្លើង​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ និង​សិរីរុងរឿង​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ស្ថិត​នៅ​លើ​ព្រះដំណាក់ ក៏​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ចុះ អោន​មុខ​ដល់​ដី​នៅ​លើ​កំរាល​ឥដ្ឋ ហើយ​ថ្វាយបង្គំ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះអង្គ​ថា «ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​សប្បុរស ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល ធ្វើ​ពិធី​ឆ្លង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ក្នុង​ឱកាស​នោះ ព្រះរាជា​បាន​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា គឺ​មាន​គោ ២២ ០០០ ក្បាល និង​ចៀម ១២០ ០០០ ក្បាល។


word:
 បូជាចារ្យ*​ឈរ​នៅ​តាម​កន្លែង​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន រីឯ​ក្រុម​លេវី​កាន់​ឧបករណ៍​ភ្លេង​ផ្សេងៗ គឺ​ឧបករណ៍​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ធ្វើ ដើម្បី​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ពេល​ស្ដេច​ចាត់​ក្រុម​លេវី អោយ​ច្រៀង​សរសើរ​ព្រះជាម្ចាស់​ថា «ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ»។ ក្រុម​បូជាចារ្យ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ទល់​មុខ​នឹង​ក្រុម​លេវី នាំ​គ្នា​ផ្លុំ​ត្រែ ហើយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ញែក​ទីលាន​នៅ​ខាង​មុខ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​សក្ការៈ សំរាប់​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​ខ្លាញ់​របស់​សត្វ ដែល​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព ដ្បិត​អាសនៈ​លង្ហិន​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​នោះ ពុំ​អាច​ដាក់​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល តង្វាយ​ម្សៅ និង​ខ្លាញ់​របស់​សត្វ​បាន​ទេ។


word:
 ក្នុង​ឱកាស​នោះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ​បន្ត​ទៀត រួម​ជា​មួយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដែល​ធ្វើ​ដំណើរ​តាំង​ពី​ច្រក​ចូល​ក្រុង​ហាម៉ាត់ រហូត​ដល់​ទឹក​ធ្លាក់​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប មក​មូល​គ្នា ជា​អង្គ​ប្រជុំ​មួយ​យ៉ាង​ធំ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំ​បី​អង្គ​ប្រជុំ​ជួបជុំ​គ្នា ធ្វើ​ពិធី​ឆ្លង​អាសនៈ​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ ហើយ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ​ទៀត។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​បី នៃ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ព្រះរាជា​ក៏​អោយ​ប្រជាជន​វិល​ទៅ​កាន់​លំនៅដ្ឋាន​របស់​ពួក​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។ ពួក​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ ដោយ​ចិត្ត​សប្បាយ​រីករាយ ព្រោះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ចំពោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ព្រម​ទាំង​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  រាជ​វាំង និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​មាន​បំណង​ធ្វើ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ក្នុង​រាជ​វាំង​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​យាង​មក​ជួប​ស្ដេច​នៅ​ពេល​យប់ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «យើង​ឮ​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​របស់​អ្នក​ហើយ យើង​ក៏​បាន​ជ្រើស​រើស​កន្លែង​នេះ ទុក​ជា​ដំណាក់​សំរាប់​ធ្វើ​យញ្ញបូជា។


word:
 កាល​ណា​យើង​ធ្វើ​អោយ​មេឃ​រាំង គ្មាន​ភ្លៀង កាល​ណា​យើង​បញ្ជា​អោយ​កណ្ដូប​មក​ស៊ី​បំផ្លាញ​ស្រុក ឬ​ចាត់​ជំងឺ​រាត​ត្បាត​មក​ប្រហារ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង


word:
 ប្រសិន​បើ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង គឺ​ប្រជារាស្ត្រ​ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​យើង​ផ្ទាល់​ នាំ​គ្នា​បន្ទាប​ខ្លួន​អធិស្ឋាន* និង​ស្វែង​រក​យើង​ ហើយ​ប្រសិន​បើ​គេ​បោះ​បង់​ចោល​ផ្លូវ​អាក្រក់​របស់​ខ្លួន យើង​នឹង​ស្ដាប់​គេ​ពី​ស្ថាន​បរមសុខ* យើង​នឹង​លើកលែង​ទោស​គេ​អោយ​រួច​ពី​បាប ព្រម​ទាំង​ប្រោស​ស្រុក​គេ​អោយ​បាន​ជា​ផង។


word:
 យើង​ជ្រើស​រើស និង​ញែក​ដំណាក់​នេះ ទុក​សំរាប់​នាម​យើង​រហូត​ត​ទៅ។ យើង​នឹង​ថែរក្សា ហើយ​ជំពាក់​ចិត្ត​នឹង​កន្លែង​នេះ​ជានិច្ច។


word:
 រីឯ​អ្នក​វិញ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ដើរ​តាម​យើង ដូច​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​អ្នក ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​យើង​បង្គាប់ ហើយ​កាន់​តាម​ច្បាប់ និង​បទ​បញ្ជា​របស់​យើង


word:
 យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​អ្នក​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ ដូច​យើង​បាន​សន្យា​ជា​មួយ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​អ្នក​ថា “ក្នុង​ចំណោម​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក តែងតែ​មាន​ម្នាក់ ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ជានិច្ច”។​


word:
 ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បែក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​យើង ហើយ​មិន​កាន់​តាម​ច្បាប់ និង​បទ​បញ្ជា​ដែល​យើង​ប្រគល់​អោយ​ទេ ឬ​ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បែរ​ទៅ​គោរព និង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ដទៃ


word:
 យើង​នឹង​ដក​អ្នក​រាល់​គ្នា ចេញ​ពី​ទឹក​ដី​របស់​យើង គឺ​ទឹក​ដី​ដែល​យើង​ប្រគល់​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​យើង​ក៏​នឹង​បោះ​បង់​ចោល​ដំណាក់​ដែល​យើង​ញែក​ទុក​សំរាប់​នាម​យើង​នេះ អោយ​ឆ្ងាយ​ពី​មុខ​យើង​ដែរ។ ពេល​នោះ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​នឹង​ត្រូវ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​មាក់ងាយ និង​ចំអក​អោយ។


word:
 មនុស្សម្នា​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ឃើញ​ដំណាក់​ដ៏​ស្កឹមស្កៃ ពេល​ពួក​គេ​ដើរ​កាត់​តាម​នោះ ពួក​គេ​នឹង​ស្រឡាំងកាំង​ពោល​ថា: “ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ​ចំពោះ​ស្រុក​នេះ និង​ព្រះដំណាក់​នេះ?”។


word:
 គេ​នឹង​ឆ្លើយ​ប្រាប់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ថា: “មក​ពី​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បោះ​បង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ គឺ​ព្រះ​ដែល​បាន​នាំ​ពួក​គេ​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប។ ពួក​គេ​ជំពាក់​ចិត្ត​នឹង​ព្រះ​ដទៃ ហើយ​គោរព​បំរើ និង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ទាំង​នោះ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​រង​ទុក្ខ​វេទនា​ដូច្នេះ”»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចំណាយ​ពេល​អស់​ម្ភៃ​ឆ្នាំ ដើម្បី​កសាង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​វាំង​របស់​ស្ដេច។


word:
 ព្រះរាជា​សង់​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម ជា​ស្ដេច​ក្រុង​ទីរ៉ុស បាន​ថ្វាយ​នោះ​ឡើង​វិញ រួច​អោយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ​រស់​នៅ។


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​សង់​ក្រុង​ថាត់ម៉ោរ នៅ​តំបន់​វាល​រហោស្ថាន ព្រម​ទាំង​ក្រុង​នានា ធ្វើ​ជា​ឃ្លាំង​ដាក់​ស្បៀង នៅ​តំបន់​ហាម៉ាត់។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​ក្រុង​បេតហូរ៉ូន​ខាង​លើ និង​បេតហូរ៉ូន ខាង​ក្រោម ជា​ក្រុង​ដែល​មាន​បន្ទាយ និង​កំពែង​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ ហើយ​មាន​ទ្វារ និង​រនុក​ផង។


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​សង់​ក្រុង​បាឡាត និង​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​ទុក​ធ្វើ​ជា​ឃ្លាំង​សំរាប់​ដាក់​ស្បៀង ឃ្លាំង​សំរាប់​ដាក់​រទេះ​ចំបាំង និង​សំរាប់​ពល​សេះ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សង់​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ដែល​ស្ដេច​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ស្រុក​លីបង់ និង​ក្នុង​នគរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​គ្រប់គ្រង។


word:
 ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​ដែល​នៅ​សេសសល់ ពី​ជន​ជាតិ​ហេត ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី ជន​ជាតិ​ពេរិស៊ីត ជន​ជាតិ​ហេវី និង​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស មិន​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ទេ។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​នោះ​នៅ​សេសសល់​ក្នុង​ស្រុក ព្រោះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ពុំ​បាន​បំផ្លាញ​ពួក​គេ​អោយ​ផុត​ពូជ​ឡើយ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​កេណ្ឌ​ពួក​នោះ អោយ​ធ្វើ​ជា​កំណែន​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ពុំ​បាន​បង្ខំ​អោយ​នរណា​ម្នាក់ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ធ្វើ​ការ​ដូច​ទាសករ​ទេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ជា​ទាហាន មេ​បញ្ជា​ការ មេ​កងពល​រទេះ​ចំបាំង និង​កងពល​សេះ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​នាំ​បុត្រី​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ចាក​ចេញ​ពី​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មក​គង់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ដែល​ស្ដេច​បាន​សង់​ថ្វាយ​ព្រះនាង ដ្បិត​ស្ដេច​មាន​ព្រះតម្រិះ​ថា៖ «មហេសី​របស់​យើង​ពុំ​អាច​គង់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ស្ដេច​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ទេ ព្រោះ​កន្លែង​ដែល​គេ​តម្កល់​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​កន្លែង​ដ៏វិសុទ្ធ»។


word:
 គ្រា​នោះ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល*​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​លើ​អាសនៈ​ដែល​ស្ដេច​សង់​នៅ​មុខ​ទីសក្ការៈ


word:
 គឺ​តង្វាយ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ តង្វាយ​សំរាប់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ តង្វាយ​សំរាប់​ថ្ងៃ​ចូល​ខែ​ថ្មី ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​សំរាប់​បុណ្យ​សំខាន់ៗ​បី​ដង ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ គឺ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​នំបុ័ង​ឥត​មេ បុណ្យ​សប្ដាហ៍ និង​បុណ្យ​បារាំ ស្រប​តាម​បទ​បញ្ជា​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ចែង​ទុក។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​តែងតាំង​បូជាចារ្យ​ជា​ក្រុមៗ តាម​មុខងារ​របស់​ពួក​គេ ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​បាន​ចាត់​ចែង​ទុក​មក។ ស្ដេច​តែងតាំង​ក្រុម​លេវី​អោយ​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន​ដែរ គឺ​ច្រៀង​សរសើរ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ជួយ​ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្នុង​ការងារ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ដូច​មាន​ចែង​ទុក។ ស្ដេច​ក៏​បាន​ចាត់​អោយ​អ្នក​យាម​ទ្វារ ប្រចាំ​ការ​នៅ​មាត់​ទ្វារ​នីមួយៗ តាម​ក្រុម​របស់​ខ្លួន​ដែរ។ នេះ​ជា​វិន័យ​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ទុក។


word:
 គេ​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​នឹង​បញ្ជា​ដែល​ស្ដេច​បាន​ចែង​ទុក ស្ដី​ពី​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី ឬ​បញ្ជា​ផ្សេង​ទៀត ស្ដី​អំពី​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះដំណាក់​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សំរេច​គំរោងការ​ទាំង​អស់​ជា​ស្ថាពរ គឺ​ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​បង្ហើយ គឺ​ការ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចប់​សព្វ​គ្រប់។


word:
 គ្រា​នោះ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​យាង​ទៅ​ក្រុង​អេស៊ាន-គេប៊ើរ និង​ក្រុង​អេឡុត ដែល​នៅ​មាត់​សមុទ្រ ក្នុង​ស្រុក​អេដុម។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​បាន​បញ្ជូន​សំពៅ ដឹក​នាំ​ដោយ​ទាហាន​ជើង​ទឹក​ស្ទាត់​ជំនាញ​ខាង​សមុទ្រ មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​មួយ​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ទៅ​ដល់​ស្រុក​អូភារ ហើយ​នាំ​យក​មាស​ទម្ងន់​ដប់​ប្រាំ​មួយ​តោន មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ស្រុក​សេបា បាន​ឮ​អំពី​កិត្តិនាម​ដ៏​ល្បីល្បាញ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។ ដូច្នេះ ព្រះនាង​ក៏​យាង​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ល្បង​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដោយ​ចោទ​សួរ​ជា​ប្រស្នា​ផ្សេងៗ។ ព្រះនាង​យាង​មក​ដល់ ដោយ​មាន​រាជ​បំរើ​យ៉ាង​ច្រើន​ហែហម ព្រម​ទាំង​មាន​សត្វ​អូដ្ឋ​ជា​ច្រើន ដឹក​គ្រឿង​ក្រអូប មាស និង​ត្បូង​ពេជ្រ យ៉ាង​សន្ធឹក​សន្ធាប់​ផង។ ព្រះនាង​ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ហើយ​ចោទ​សួរ​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះនាង​បាន​រិះគិត​ទុក​ជា​មុន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ឆ្លើយ​នឹង​សំណួរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះនាង គ្មាន​សំណួរ​ណា​មួយ​ដែល​ស្ដេច​ឆ្លើយ​ពុំ​រួច​នោះ​ឡើយ។


word:
 ឃើញ​ព្រះស្ងោយ​របស់​ស្ដេច លំនៅដ្ឋាន​របស់​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​របៀប​របប និង​ឯក​សណ្ឋាន​របស់​ពួក​រាជ​បំរើ ពួក​មហាតលិក និង​ឯក​សណ្ឋាន​របស់​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​ឃើញ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ដែល​ស្ដេច​ថ្វាយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះនាង​ក៏​កោត​ស្ញប់ស្ញែង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​មាន​រាជ​សវនីយ៍​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថា៖


word:
 «ពាក្យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ឮ​គេ​និយាយ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ស្ដី​អំពី​ព្រះករុណា និង​អំពី​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះករុណា ពិត​ជា​ត្រឹម​ត្រូវ​មែន!


word:
 មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មក​ដល់ និង​មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ឃើញ​ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មិន​បាន​ជឿ​ពាក្យ​ដែល​គេ​ថ្លែង​ទេ ឥឡូវ​នេះ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​យល់​ឃើញ​ថា​អ្វីៗ​ដែល​គេ​រៀប​រាប់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ អំពី​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​របស់​ព្រះករុណា ត្រឹម​ត្រូវ​តែ​ពាក់​កណ្ដាល​ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះករុណា​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ លើស​ពី​សេចក្ដី​ដែល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ឮ​ទៅ​ទៀត។


word:
 ពួក​រាជ​បំរើ និង​ពួក​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ព្រះករុណា ពិត​ជា​មាន​សុភមង្គល​ហើយ ព្រោះ​ពួក​គេ​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា ហើយ​ឮ​រាជឱង្ការ​ពោរពេញ​ដោយ​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា ដែល​បាន​ប្រោសប្រណី​ព្រះករុណា ហើយ​ជ្រើស​រើស​ព្រះករុណា​អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ក្នុង​នាម​របស់​ព្រះអង្គ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ស្រឡាញ់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​អោយ​ពួក​គេ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ជ្រើស​រើស​ព្រះករុណា​អោយ​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច គ្រប់គ្រង​លើ​ពួក​គេ​ដោយ​សុចរិត និង​យុត្តិធម៌»។


word:
 ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ស្រុក​សេបា យក​មាស​មាន​ទម្ងន់​បួន​ពាន់​គីឡូ​ក្រាម មក​ថ្វាយ​ព្រះរាជា រួម​ជា​មួយ​គ្រឿង​ក្រអូប និង​ត្បូង​ពេជ្រ​យ៉ាង​ច្រើន​ផង។ តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក ពុំ​ដែល​មាន​នរណា​យក​គ្រឿង​ក្រអូប​បែប​នេះ មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដូច​ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ស្រុក​សេបា​ឡើយ។


word:
 ពួក​រាជ​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម និង​ពួក​រាជ​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដែល​ដឹក​មាស​ពី​ស្រុក​អូភារ​មក​នោះ ក៏​បាន​ដឹក​ឈើ​ខ្លឹមចន្ទន៍ និង​ត្បូង​យ៉ាង​ច្រើន​មក​ជា​មួយ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​យក​ឈើ​ខ្លឹមចន្ទន៍​នេះ មក​ធ្វើ​ក្ដារ​ក្រាល​ច្រក​ចូល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​វាំង​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ពិណ និង​ឃឹម​សំរាប់​ក្រុម​ចំរៀង។ តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក គេ​ពុំ​ដែល​ឃើញ​មាន​ឈើ​ខ្លឹមចន្ទន៍​បែប​នេះ នៅ​ស្រុក​យូដា​ឡើយ។


word:
 រីឯ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​វិញ អ្វីៗ​ដែល​ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ស្រុក​សេបា​ចង់​បាន និង​ទូល​សូម​ស្ដេច​ប្រគល់​អោយ​ទាំង​អស់។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថ្វាយ​របស់​ទៅ​ព្រះនាង លើស​ពី​អ្វីៗ​ដែល​ព្រះនាង​បាន​យក​មក​ថ្វាយ​ស្ដេច​ទៅ​ទៀត។ បន្ទាប់​មក ព្រះមហាក្សត្រិយានី និង​រាជ​បំរើ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​សេបា​វិញ។


word:
 លើស​ពី​នោះ​មាន​មាស​ដែល​បាន​មក​ពី​ពន្ធដារ​នៃ​ទំនិញ​នាំ​ចូល មាស​ដែល​បាន​មក​ពី​អ្នក​ជំនួញ ព្រម​ទាំង​មាស​ប្រាក់​ដែល​ស្ដេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ស្រុក​អារ៉ាប់ និង​ពួក​ទេសាភិបាល នាំ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​អោយ​គេ​ធ្វើ​ខែល​ធំៗ​ពី​មាស​ចំនួន​ពីរ​រយ ខែល​នីមួយៗ មាន​ទម្ងន់​ប្រាំ​មួយ​គីឡូ​ក្រាម


word:
 ខែល​តូចៗ​ពី​មាស ចំនួន​បី​រយ ខែល​នីមួយៗ​មាន​ទម្ងន់​មួយ​គីឡូ​ក្រាម​កន្លះ ហើយ​ព្រះរាជា​យក​ខែល​ទាំង​នោះ ទៅ​ទុក​ក្នុង​ដំណាក់ “ព្រៃ​ស្រុក​លីបង់”។


word:
 បល្ល័ង្ក​នេះ​ស្ថិត​នៅ​លើ​កំណល់​មួយ ដែល​មាន​ជណ្ដើរ​ប្រាំ​មួយ​ថ្នាក់ និង​កំណល់​ជើង​មួយ​ធ្វើ​ពី​មាស ព្រម​ទាំង​មាន​ដៃ​សង​ខាង ហើយ​មាន​រូប​ចម្លាក់​សិង្ហ​ពីរ ឈរ​នៅ​ជាប់​នឹង​ដៃ​ទាំង​សង​ខាង​នោះ។


word:
 មាន​រូប​ចម្លាក់​សិង្ហ​ដប់ពីរ​ទៀត ឈរ​អម​សង​ខាង​ជណ្ដើរ​ទាំង​ប្រាំ​មួយ​ថ្នាក់​នោះ​ដែរ។ គេ​ពុំ​ដែល​ឃើញ​នគរ​ណា​មាន​បល្ល័ង្ក​បែប​នេះ​ឡើយ។


word:
 រីឯ​ពែង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ស្ដេច​សុទ្ធ​តែ​ធ្វើ​ពី​មាស ហើយ​ចាន​ដែល​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ដំណាក់ “ព្រៃ​ស្រុក​លីបង់” ក៏​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ​ទាំង​អស់ គេ​ពុំ​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អ្វី​ពី​ប្រាក់​ទេ ដ្បិត​ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ប្រាក់​គ្មាន​តម្លៃ​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​សំពៅ សំរាប់​ធ្វើ​ជំនួញ​ទៅ​ស្រុក​តើរស៊ីស ដោយ​មាន​រាជ​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម ជា​អ្នក​បើក​បរ។ បី​ឆ្នាំ​ម្ដង​សំពៅ​ទាំង​នោះ​វិល​ត្រឡប់​មក​ពី​ស្រុក​តើរស៊ីស​វិញ ដោយ​នាំ​យក​មាស ប្រាក់ ភ្លុក ស្វា និង​ក្ងោក​មក​ផង។


word:
 ស្ដេច​ទាំងឡាយ​តែងតែ​ចង់​ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដើម្បី​ស្ដាប់​រាជឱង្ការ​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​មក​ស្ដេច។


word:
 រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​ស្ដេច​ទាំង​នោះ​តែងតែ​នាំ​យក​តង្វាយ​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន គឺ​មាន​វត្ថុ​ធ្វើ​ពី​មាស ធ្វើ​ពី​ប្រាក់ សម្លៀកបំពាក់ គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ គ្រឿង​ក្រអូប សេះ និង​លា។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​សេះ ៤ ០០០ ក្បាល សំរាប់​ទឹម​រទេះ​ចំបាំង ហើយ​សេះ ១២ ០០០ ក្បាល​ទៀត សំរាប់​ពល​ទ័ព​សេះ ទ្រង់​ទុក​មួយ​ចំនួន​អោយ​នៅ​ជា​មួយ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​មួយ​ចំនួន​ទៀត​អោយ​ទៅ​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា ដែល​ទ្រង់​បម្រុង​ទុក​សំរាប់​ទ័ព​ទាំង​នោះ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ត្រួតត្រា​លើ​ស្ដេច​ទាំង​អស់ ចាប់​ពី​ទន្លេ​អឺប្រាត រហូត​ដល់​ស្រុក​ភីលីស្ទីន និង​ព្រំប្រទល់​ស្រុក​អេស៊ីប។


word:
 ព្រះរាជា​បាន​ធ្វើ​អោយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មាន​ប្រាក់​សម្បូណ៌​ដូច​ដុំ​ថ្ម និង​មាន​ឈើ​តាត្រៅ​សម្បូណ៌​ដូច​ដើម​រាំង ដុះ​នៅ​តាម​វាល​ទំនាប។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន គឺ​តាំង​ពី​ដើម​រហូត​ដល់​ចប់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ «កិច្ចការ​របស់​ព្យាការី​ណាថាន»​ ក្នុង​សៀវភៅ «ទំនាយ​របស់​ព្យាការី​អហ៊ីយ៉ា»​ ជា​អ្នក​ភូមិ​ស៊ីឡូ និង​ក្នុង​សៀវភៅ «និមិត្ត​ហេតុ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​លោក​អ៊ីដោ ជា​គ្រូ​ទាយ» ស្ដី​អំពី​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត និង​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សោយ​រាជ្យ​លើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ឆ្នាំ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សោយ​ទិវង្គត គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា។ ព្រះបាទ​រេហូបោម ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 សម្ដេច​រេហូបោម​យាង​ទៅ​ស៊ីគែម ដ្បិត​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​បាន​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ទី​នោះ ដើម្បី​អភិសេក​សម្ដេច​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ។


word:
 កាល​លោក​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​ឮ​ដំណឹង​នេះ លោក​ស្ថិត​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប ព្រោះ​លោក​បាន​គេច​ខ្លួន​ពី​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។ លោក​ក៏​វិល​ត្រឡប់​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប​មក​វិញ។


word:
 ពេល​នោះ គេ​បាន​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​ហៅ​លោក​យេរ៉ូបោម​មក​ដែរ។ លោក​យេរ៉ូបោម និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​មក​ជួបជុំ​គ្នា ពួក​គេ​ទូល​ព្រះបាទ​រេហូបោម​ថា៖


word:
 «បិតា​របស់​ព្រះករុណា​បាន​ដាក់​នឹម​យ៉ាង​ធ្ងន់​លើ​យើង​ខ្ញុំ។ ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះករុណា​មេត្តា​សំរាល​នឹម​ដ៏​ធ្ងន់ ដែល​បិតា​របស់​ព្រះករុណា បាន​ដាក់​លើ​យើង​ខ្ញុំ​ផង នោះ​យើង​ខ្ញុំ​នឹង​បំរើ​ព្រះករុណា»។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ត្រឡប់​ទៅ​សិន​ចុះ ចាំ​បី​ថ្ងៃ​ទៀត សឹម​វិល​មក​ជួប​យើង​វិញ»។ ប្រជាជន​ក៏​នាំ​គ្នា​ចាក​ចេញ​ទៅ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ក្រុម​ព្រឹទ្ធាចារ្យ ដែល​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ជា​បិតា​ក្នុង​គ្រា​ដែល​ស្ដេច​នៅ​មាន​ព្រះជន្ម​នៅ​ឡើយ​ដោយ​សួរ​ថា៖ «តាម​យោបល់​របស់​អស់​លោក តើ​យើង​ត្រូវ​ឆ្លើយ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ចំពោះ​ប្រជាជន​នេះ?»។


word:
 អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទូល​វិញ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​មាន​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ចំពោះ​ប្រជាជន​នេះ ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​សន្ដោស​មេត្តា​ដល់​ពួក​គេ ហើយ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​ពួក​គេ​ដោយ​ទន់ភ្លន់ នោះ​ពួក​គេ​នឹង​បំរើ​ព្រះករុណា​រហូត​ត​ទៅ»។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​រេហូបោម​មិន​រវីរវល់​នឹង​យោបល់​របស់​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទេ ទ្រង់​បែរ​ជា​សួរ​យោបល់​ពី​ពួក​មន្ត្រី​ជំនិត ដែល​ធ្លាប់​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច​តាំង​ពី​កុមារ​មក។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «ប្រជាជន​សុំ​អោយ​យើង​សំរាល​នឹម ដែល​បិតា​របស់​យើង​បាន​ដាក់​លើ​ពួក​គេ។ តើ​អស់​លោក​មាន​យោបល់​ណា? តាម​យោបល់​អស់​លោក តើ​យើង​ត្រូវ​ឆ្លើយ​នឹង​ប្រជាជន​នេះ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច?»។


word:
 មន្ត្រី​ជំនិត​ដែល​ធ្លាប់​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច​តាំង​ពី​កុមារ​មក​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ប្រាប់​ប្រជាជន​ដែល​មក​សុំ​អោយ​ព្រះករុណា​សំរាល​នឹម​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​នោះ​វិញ​ថា “កូន​ដៃ​របស់​យើង​មាន​កម្លាំង​ជាង​ដៃ​​របស់​បិតា​យើង​ទៅ​ទៀត។


word:
 បិតា​របស់​យើង​បាន​ដាក់​នឹម​យ៉ាង​ធ្ងន់​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា រីឯ​យើង​វិញ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​នឹម​នេះ​រឹត​តែ​ធ្ងន់​ថែម​ទៀត។ បិតា​យើង​ប្រដៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដោយ​ប្រើ​រំពាត់ រីឯ​យើង​យើង​នឹង​ប្រដៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដោយ​ប្រើ​ខ្យាដំរី”»។


word:
 លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​ទី​បី​លោក​យេរ៉ូបោម និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​រេហូបោម តាម​ពេល​ដែល​ស្ដេច​បាន​កំណត់​ថា៖ «ចាំ​បី​ថ្ងៃ​ទៀត សឹម​វិល​ត្រឡប់​មក​ជួប​យើង​វិញ»។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​យ៉ាង​តឹងរ៉ឹង គឺ​ស្ដេច​មិន​រវីរវល់​នឹង​យោបល់​របស់​ក្រុម​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទេ។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន តាម​យោបល់​របស់​មន្ត្រី​ក្មេងៗ​ថា៖ «បិតា​យើង​បាន​ផ្ទុក​នឹម​យ៉ាង​ធ្ងន់​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា រីឯ​យើង​វិញ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​នឹម​នេះ រឹត​តែ​ធ្ងន់​ថែម​ទៀត។ បិតា​របស់​យើង​ប្រដៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ប្រើ​រំពាត់ រីឯ​យើង យើង​នឹង​ប្រដៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ប្រើ​ខ្យាដំរី»។


word:
 ស្ដេច​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​ប្រជាជន​ទេ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បណ្ដោយ​អោយ​មាន​សភាពការណ៍​ប្រែប្រួល​ដូច្នេះ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​ថ្លែង​មក​កាន់​លោក​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត តាម​រយៈ​ព្យាការី​អហ៊ីយ៉ា​នៅ​ស៊ីឡូ​។


word:
 ពេល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ឃើញ​ថា ស្ដេច​ពុំ​ព្រម​ស្ដាប់​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​ខ្លួន​ទេ ពួក​គេ​ក៏​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ពួក​យើង​គ្មាន​ជាប់​ជំពាក់​អ្វី នឹង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទៀត​ទេ ពួក​យើង​ក៏​គ្មាន​ចំណែក​មត៌ក​អ្វី​រួម​ជា​មួយ កូន​របស់​លោក​អ៊ីសាយ​ដែរ! ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អើយ ចូរ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ទី​លំនៅ​រៀង​ខ្លួនៗ​វិញ​ចុះ។ រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អើយ ឥឡូវ​នេះ សូម​បី​បាច់​ថែរក្សា​ខ្លួន​ឯង​ទៅ!»។ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ទី​លំនៅ​របស់​ខ្លួន​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​ចាត់​លោក​អដូរ៉ាម ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កំណែន អោយ​ទៅ​ជួប​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ឯ​ទៀតៗ តែ​ពួក​គេ​បាន​គប់​ដុំ​ថ្ម​សម្លាប់​លោក។ ព្រះបាទ​រេហូបោម​ឡើង​រាជរថ​ស្ទើរ​តែ​មិន​រួច ហើយ​ទ្រង់​ភៀស​ខ្លួន​ចូល​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​រេហូបោម​យាង​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ស្ដេច​ប្រមូល​ទាហាន​ក្នុង​ពូជពង្ស​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន​បាន​ចំនួន ១៨០ ០០០​នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​ចំបាំង​យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ ដើម្បី​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដណ្ដើម​យក​អាណាចក្រ​ទាំង​មូល​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​រេហូបោម​វិញ។


word:
 «ចូរ​ប្រាប់​រេហូបោម​ជា​បុត្រ​របស់​សាឡូម៉ូន​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រម​ទាំង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ថា


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: កុំ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​បង​ប្អូន​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ! ចូរ​វិល​ទៅ​កាន់​ទី​លំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន​ចុះ ដ្បិត​យើង​ទេ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​សភាពការណ៍​នេះ​កើត​មាន»។ ពួក​គេ​ក៏​ស្ដាប់​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ ដោយ​មិន​វាយ​លុក​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ទេ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​គង់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ស្ដេច​បាន​សង់​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​ជា​ច្រើន នៅ​ស្រុក​យូដា


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​សង់​កំពែង​អោយ​កាន់​តែ​រឹងមាំ​ថែម​ទៀត ព្រម​ទាំង​តែងតាំង​មេ​បញ្ជា​ការ​អោយ​គ្រប់គ្រង ហើយ​ផ្ទុក​ស្បៀង​អាហារ ប្រេង និង​ស្រា ក្នុង​ក្រុង​ទាំង​នោះ​ផង។


word:
 នៅ​ក្នុង​ក្រុង​នីមួយៗ​មាន​ខែល​ធំ និង​លំពែង​យ៉ាង​ច្រើន​ត្រៀម​ទុក។ ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​អោយ​ក្រុង​ទាំង​នោះ​ទៅ​ជា​រឹងមាំ​បំផុត ដើម្បី​ពង្រឹង​ការ​ត្រួតត្រា​លើ​ទឹក​ដី​យូដា និង​ទឹក​ដី​បេនយ៉ាមីន។


word:
 ពួក​បូជាចារ្យ និង​ពួក​លេវី​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល បាន​នាំ​គ្នា​មក​ពី​គ្រប់​ទី​កន្លែង សុំ​រួបរួម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​រេហូបោម។


word:
 ពួក​លេវី​បោះ​បង់​ចោល​ផ្ទះ​សម្បែង និង​ដីធ្លី​របស់​ខ្លួន​ទៅ​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រោះ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ព្រម​ទាំង​បុត្រ​មិន​អោយ​ពួក​គេ​បំពេញ​មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ​បំរើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​បាន​ជ្រើស​តាំង​មនុស្ស​អោយ​ធ្វើ​ជា​បូជាចារ្យ នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ដើម្បី​បំរើ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ មាន​រូប​ពពែ​ឈ្មោល និង​កូន​គោ​ដែល​ស្ដេច​បាន​សូន។


word:
 រីឯ​អស់​អ្នក​នៅ​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ក៏​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​តាម​ពួក​លេវី ដើម្បី​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ។


word:
 ដូច្នេះ ពួក​គេ​ពង្រឹង​អាណាចក្រ​យូដា និង​ជួយ​គាំទ្រ​ព្រះបាទ​រេហូបោម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ក្នុង​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ ដ្បិត​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​បី​ឆ្នាំ​នោះ គេ​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​រៀប​អភិសេក​ជា​មួយ​ព្រះនាង​ម៉ាហាឡាត ជា​បុត្រី​របស់​សម្ដេច​យេរីម៉ុត ដែល​ត្រូវ​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​នាង​អប៊ីហែល​ជា​កូន​របស់​លោក​អេលាប និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​អ៊ីសាយ។


word:
 ក្រោយ​មក​ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​អភិសេក​ជា​មួយ​ព្រះនាង​ម៉ាកា ជា​បុត្រី​របស់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម។ ព្រះនាង​ប្រសូត​បាន​បុត្រ​បួន​អង្គ គឺ​សម្ដេច​អប៊ីយ៉ា អថាយ ស៊ីសា និង​សឡូមីត។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​ស្រឡាញ់​នាង​ម៉ាកា ជា​បុត្រី​របស់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម ជាង​មហេសី និង​ស្រី​ស្នំ​ឯ​ទៀតៗ។ ស្ដេច​មាន​មហេសី​ទាំង​អស់​ដប់​ប្រាំ​បី​អង្គ និង​ស្រី​ស្នំ​ហុកសិប​នាក់ មាន​បុត្រា​ទាំង​អស់​ម្ភៃ​ប្រាំ​បី​អង្គ និង​បុត្រី​ហុកសិប​អង្គ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​លើក​សម្ដេច​អប៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះនាង​ម៉ាកា អោយ​មាន​ឋានៈ​ខ្ពស់​ជាង​គេ​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជវង្ស គឺ​ធ្វើ​ជា​ប្រមុខ​លើ​បុត្រ​ឯ​ទៀតៗ ដ្បិត​ស្ដេច​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​អោយ​សម្ដេច​អប៊ីយ៉ា​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​ឈ្លាស​វៃ ដោយ​ចាត់​បុត្រ​ឯ​ទៀតៗ​អោយ​ទៅ​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​នានា ក្នុង​ស្រុក​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន ព្រម​ទាំង​ឧបត្ថម្ភ​ស្បៀង​យ៉ាង​បរិបូណ៌ និង​រក​ភរិយា​ជា​ច្រើន​អោយ​បុត្រ​ទាំង​នោះ​ផង។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​រេហូបោម​ពង្រឹង​រាជ​សម្បត្តិ និង​អំណាច​រឹងមាំ​ហើយ ស្ដេច​បោះ​បង់​ចោល​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  រីឯ​ប្រជាជន​ក៏​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​ស្ដេច​ដែរ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​រេហូបោម ព្រះចៅ​ស៊ីសាក់​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប បាន​ឡើង​មក​វាយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ​កើត​មាន ព្រោះ​ប្រជាជន​យូដា​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះចៅ​ស៊ីសាក់​ដឹក​នាំ​កងទ័ព​ដែល​មាន​រទេះ​ចំបាំង ១ ២០០ ទ័ព​សេះ ៥០ ០០០ នាក់ ព្រម​ទាំង​មាន​ពល​ទាហាន​ជាតិ​លីប៊ី ស៊ូគី និង​អេត្យូពី​យ៉ាង​ច្រើន មក​ជា​មួយ​ផង។


word:
 ពេល​នោះ ព្យាការី​សេម៉ាយ៉ា​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​រេហូបោម និង​ជួប​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ពេល​ព្រះចៅ​ស៊ីសាក់​ចូល​មក​ជិត​ដល់​ទីក្រុង។ ព្យាការី​សេម៉ាយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​បោះ​បង់​ចោល​យើង! ដូច្នេះ យើង​ក៏​បោះ​បង់​ចោល​អ្នក​រាល់​គ្នា អោយ​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស៊ីសាក់​ដែរ”»។


word:
 ព្រះរាជា និង​ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដាក់​ខ្លួន ហើយ​ពោល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ពិត​ជា​សុចរិត​មែន!»។


word:
 កាល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទត​ឃើញ​ពួក​គេ​ដាក់​ខ្លួន​ដូច្នេះ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​លោក​សេម៉ាយ៉ា​ថា៖ «ពួក​គេ​ដាក់​ខ្លួន​ហើយ យើង​មិន​បំផ្លាញ​ពួក​គេ​ទេ។ យើង​នឹង​ជួយ​រំដោះ​ពួក​គេ​ជា​បន្ទាន់ ដ្បិត​យើង​មិន​ជះ​កំហឹង​របស់​យើង​ទៅ​លើ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដោយ​ទុក​អោយ​ស្ដេច​ស៊ីសាក់​បំផ្លាញ​ក្រុង​នេះ​ឡើយ។


word:
 ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ត្រូវ​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ស្ដេច​ស៊ីសាក់។ ពេល​នោះ ពួក​គេ​នឹង​ដឹង​ខ្លួន​ថា បំរើ​យើង និង​បំរើ​ស្ដេច​ស្រុក​ផ្សេងៗ​ខុស​គ្នា​ត្រង់​ណា»។


word:
 ព្រះចៅ​ស៊ីសាក់ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប​វាយ​លុក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​រាជ្យ​ទ្រព្យ​នៅ​ក្នុង​វាំង​អស់​គ្មាន​សល់។ ស្ដេច​ក៏​រឹប​អូស​យក​ខែល​មាស​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ធ្វើ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​អោយ​គេ​ធ្វើ​ខែល​ពី​លង្ហិន​ជំនួស​វិញ ហើយ​ប្រគល់​អោយ​មេ​ក្រុម​របស់​កង​ទាហាន ដែល​យាម​ខ្លោង​ទ្វារ​វាំង​មើល​ថែរក្សា។


word:
 គ្រប់​ពេល​ដែល​ស្ដេច​យាង​ចូល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ពួក​ទាហាន​នាំ​គ្នា​កាន់​ខែល​ទាំង​នោះ។ បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ប្រមូល​យក​ទៅ​ទុក​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​របស់​មេ​ក្រុម​វិញ។


word:
 ដោយ​ព្រះបាទ​រ៉ូបោម​ដាក់​ខ្លួន  ព្រះអម្ចាស់ ​លែង​ព្រះពិរោធ​នឹង​ស្ដេច ហើយ​ក៏​មិន​បំផ្លាញ​ស្ដេច​អោយ​វិនាស​សូន្យ​ដែរ។ ម្យ៉ាង​ទៀត​ក្នុង​ស្រុក​យូដា​ក៏​នៅ​មាន​សេចក្ដី​ល្អ​ខ្លះៗ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​ពង្រឹង​អំណាច ហើយ​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ កាល​ស្ដេច​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ស្ដេច​មាន​ជន្មាយុ​សែសិប​មួយ​ព្រះវស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ជា​ក្រុង​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ជ្រើស​រើស ពី​ក្នុង​ចំណោម​ទឹក​ដី​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ សំរាប់​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​ណាអាម៉ា ជា​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដ្បិត​ស្ដេច​ពុំ​បាន​ផ្ចង់​ចិត្ត​គំនិត​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ។


word:
 រាជកិច្ច​របស់​ព្រះបាទ​រេហូបោម តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ព្យាការី​សេម៉ាយ៉ា និង​លោក​អ៊ីដោ​ជា​គ្រូ​ទាយ។ ព្រះបាទ​រេហូបោម និង​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម តែងតែ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​នឹង​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ជានិច្ច។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​រេហូបោម​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​បាន​បី​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា មីកាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អូរាល អ្នក​ក្រុង​គីបៀរ។ ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា និង​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម តែងតែ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។


word:
 ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​បាន​លើក​ទ័ព​ចំនួន ៤០០ ០០០ នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ទាហាន​ដ៏​ពូកែ​អង់អាច​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ។ រីឯ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ក៏​បាន​លើក​ទ័ព​ចំនួន ៨០០ ០០០ នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ទាហាន​ដ៏​ពូកែ​អង់អាច​ចេញ​មក​តទល់​នឹង​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​បាន​ឡើង​ទៅ​ឈរ​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​សេម៉ារែប ដែល​ស្ថិត​នៅ​តាម​ជួរ​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម និង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ថា៖ «ចូរ​ស្ដាប់​យើង!


word:
 អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ដឹង​ថា  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​រាជវង្ស សោយ​រាជ្យ​លើ​អាណាចក្រ​អ៊ីស្រាអែល​រហូត​ត​ទៅ គឺ​ជា​សម្ពន្ធមេត្រី*​ដែល​មិន​អាច​ប្រែប្រួល​បាន​ឡើយ​។


word:
 ប៉ុន្តែ យេរ៉ូបោម​កូន​របស់​លោក​នេបាត ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដែល​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ បាន​ក្រោក​ឡើង​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន។


word:
 មនុស្ស​ពាល និង​មនុស្ស​មិន​បាន​ការ បាន​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​ស្ដេច​យេរ៉ូបោម ហើយ​ពួក​គេ​មាន​ប្រៀប​លើ​ព្រះបាទ​រេហូបោម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។ ព្រះបាទ​រេហូបោម​នៅ​ក្មេង​ខ្ចី ខ្វះ​បទ​ពិសោធ ពុំ​អាច​ទប់​ទល់​នឹង​ពួក​គេ​បាន​ទេ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​គិត​ប្រឆាំង​តទល់​នឹង​រាជ​អំណាច​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​នៃ​កូន​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទៀត។ អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​កងទ័ព​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ ហើយ​ក៏​មាន​រូប​កូន​គោ​មាស ដែល​ស្ដេច​យេរ៉ូបោម​បាន​សិត​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​គោរព​បំរើ​ នៅ​ជា​មួយ​ដែរ។


word:
 អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​បណ្ដេញ​ពួក​បូជាចារ្យ*​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អើរ៉ុន និង​ពួក​លេវី​ចេញ រួច​ជ្រើស​រើស​បូជាចារ្យ តាម​របៀប​សាសន៍​ដទៃ គឺ​អោយ​តែ​នរណា​យក​គោ​បា​មួយ និង​ចៀម​ឈ្មោល​ប្រាំពីរ​មក នោះ​គេ​មុខ​តែ​បាន​ទទួល​ការ​តែងតាំង​ជា​បូជាចារ្យ​នៃ​វត្ថុ​ដែល​មិន​មែន​ជា​ព្រះ។


word:
 រីឯ​ពួក​យើង​វិញ  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​យើង ហើយ​យើង​មិន​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអង្គ​ឡើយ។ ពួក​បូជាចារ្យ​ដែល​បំពេញ​មុខងារ​បំរើ​ ព្រះអម្ចាស់  សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អើរ៉ុន ហើយ​ក៏​មាន​ពួក​លេវី​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន​ដែរ។


word:
 ពួក​គេ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល* និង​គ្រឿង​ក្រអូប​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  រាល់​ព្រឹក រាល់​ល្ងាច។ ពួក​គេ​ក៏​តម្កល់​នំបុ័ង​នៅ​លើ​តុ​ដ៏​បរិសុទ្ធ ព្រម​ទាំង​អុជ​ចង្កៀង​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ជើង​ចង្កៀង​មាស​ជា​រៀង​រាល់​ល្ងាច។ ពួក​យើង​ប្រណិប័តន៍​តាម​សេចក្ដី​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​បង្គាប់។ ចំណែក​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ អ្នក​រាល់​គ្នា​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអង្គ។


word:
 មើល​ចុះ ព្រះជាម្ចាស់ និង​ពួក​បូជាចារ្យ​របស់​ព្រះអង្គ​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​ពួក​យើង ហើយ​នាំ​មុខ​ពួក​យើង។ ពួក​បូជាចារ្យ​ត្រៀម​ខ្លួន​នឹង​ផ្លុំ​ត្រែ ដើម្បី​ប្រកាស​វាយ​លុក​អ្នក​រាល់​គ្នា។ កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​អើយ! ចូរ​កុំ​ធ្វើ​សឹក​ទល់​នឹង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ ដ្បិត​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពុំ​អាច​ឈ្នះ​ជា​ដាច់​ខាត!»។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​បាន​ចាត់​ទ័ព​ខ្លះ​អោយ​វាង​ទៅ​បង្កប់​ខ្លួន​នៅ​ខាង​ក្រោយ​ទ័ព​យូដា ដូច្នេះ មាន​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ស្ថិត​នៅ​ពី​មុខ​កងទ័ព​យូដា​ផង ហើយ​ក៏​មាន​ទ័ព​បង្កប់​នៅ​ខាង​ក្រោយ​កងទ័ព​យូដា​ដែរ។


word:
 កាល​កងទ័ព​យូដា​ក្រឡេក​មើល​ទៅ ឃើញ​មាន​ទ័ព​នៅ​ពី​មុខ​ផង ពី​ក្រោយ​ផង ដូច្នេះ ពួក​គេ​ស្រែក​អង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ពួក​បូជាចារ្យ​ក៏​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង​ដែរ។


word:
 កងទ័ព​យូដា​បន្លឺ​ជយឃោស ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​កងទ័ព​យូដា​ស្រែក​ឡើង  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​វាយ​ប្រហារ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម និង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល នៅ​មុខ​ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា និង​កងទ័ព​យូដា។


word:
 ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​កងទ័ព​យូដា ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រគល់​ពួក​គេ ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​កងទ័ព​យូដា។


word:
 ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា និង​កងទ័ព​យូដា ធ្វើ​អោយ​អ៊ីស្រាអែល​បរាជ័យ​យ៉ាង​ធ្ងន់ គឺ​គេ​បាន​ប្រហារ​ទាហាន​ដ៏​ពូកែ​នៃ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​អស់ ៥០០ ០០០ នាក់។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​អាម៉ាស់​យ៉ាង​ខ្លាំង រីឯ​កូន​ចៅ​យូដា​វិញ ពួក​គេ​បាន​ទទួល​ជោគ​ជ័យ ព្រោះ​ពួក​គេ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​ខ្លួន។


word:
 ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​ដេញ​តាម​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ហើយ​ដណ្ដើម​យក​បាន​ក្រុង​ខ្លះ​ពី​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម គឺ​ក្រុង​បេតអែល និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​យេសាណា និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អេប្រុន និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។


word:
 ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ចុះ​ទន់​ខ្សោយ ហើយ​បន្ទាប់​មក​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ប្រហារ​ស្ដេច​អោយ​សោយ​ទិវង្គត​ទៅ។


word:
 ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​ពង្រឹង​អំណាច​យ៉ាង​រឹងមាំ។ ស្ដេច​មាន​មហេសី​ដប់បួន​អង្គ មាន​បុត្រា​ម្ភៃ​ពីរ​អង្គ និង​បុត្រី​ដប់​ប្រាំ​មួយ​អង្គ។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា គឺ​អ្វីៗ​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ និង​រាជឱង្ការ​ដែល​ស្ដេច​បាន​ថ្លែង សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​អត្ថាធិប្បាយ​របស់​ព្យាការី​អ៊ីដោ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​សោយ​ទិវង្គត គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះបាទ​អេសា ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។ ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា ស្រុក​ទេស​បាន​សុខសាន្តត្រាណ អស់​រយៈ​ពេល​ដប់​ឆ្នាំ។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត និង​ទៀង​ត្រង់ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច។


word:
 ស្ដេច​បាន​លុប​បំបាត់​អាសនៈ​របស់​សាសន៍​ដទៃ និង​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ។ ស្ដេច​បាន​វាយ​បំបាក់​រូប​ស្ដូប និង​កាប់​រំលំ​បង្គោល​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រាប់​ជន​ជាតិ​យូដា អោយ​ស្វែង​រក ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ខ្លួន ព្រម​ទាំង​ប្រតិបត្តិ​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ និង​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ​ផង។


word:
 ស្ដេច​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ និង​អាសនៈ​សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​តាម​ក្រុង​ទាំងឡាយ ក្នុង​ស្រុក​យូដា។ ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​អេសា ស្រុក​ទេស​បាន​សុខសាន្តត្រាណ។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​ក្រុង​ដ៏​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា ព្រោះ​ស្រុក​បាន​សាន្ត​ត្រាណ។ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​នោះ ស្រុក​គ្មាន​សង្គ្រាម​ទេ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​មាន​សុខ​សន្តិភាព។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​យូដា​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​សង់​ក្រុង​ទាំង​នេះ ហើយ​ធ្វើ​កំពែង​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ ព្រម​ទាំង​ប៉ម ទ្វារ និង​រនុក​ក្នុង​ពេល​ដែល​ស្រុក​នៅ​សុខសាន្តត្រាណ។ យើង​រាល់​គ្នា​បាន​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង ព្រោះ​តែ​យើង​ស្វែង​រក​ហើយ ទើប​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​យើង​បាន​សុខសាន្ត គ្រប់​ទិសទី»។ ដូច្នេះ ពួក​គេ​សង់​ក្រុង​នានា​បាន​សំរេច​ជា​ស្ថាពរ។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​មាន​ទ័ព​ចំនួន ៣០០ ០០០​នាក់ ដែល​ជា​អ្នក​ស្រុក​យូដា ប្រដាប់​ដោយ​ខែល​ធំ និង​លំពែង ហើយ ២៨០ ០០០ នាក់​ទៀត ជា​អ្នក​ស្រុក​បេនយ៉ាមីន ប្រដាប់​ដោយ​ខែល​តូច និង​ជំនាញ​ខាង​បាញ់​ធ្នូ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ទាហាន​ដ៏​ពូកែ​អង់អាច។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ ព្រះបាទ​សេរ៉ាស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេត្យូពី បាន​លើក​ទ័ព​ចំនួន​មួយ​លាន​នាក់ ព្រម​ទាំង​រទេះ​ចំបាំង​បី​រយ​គ្រឿង មក​ច្បាំង​នឹង​កងទ័ព​យូដា ហើយ​មក​ដល់​ក្រុង​ម៉ារីសា។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​លើក​ទ័ព​ចេញ​មក​តទល់​នឹង​ពួក​គេ ហើយ​កងទ័ព​ទាំង​ពីរ​រៀប​ក្បួន​ទ័ព​ប្រយុទ្ធ​គ្នា នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​សេផាថា ជិត​ក្រុង​ម៉ារីសា។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​ស្រែក​អង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច​ដោយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះអង្គ​អាច​ជួយ​អ្នក​ទន់​ខ្សោយ អោយ​តតាំង​នឹង​អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ។ ឱ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ សូម​យាង​មក​ជួយ​យើង​ខ្ញុំ​ផង! ដ្បិត​មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ ដែល​យើង​ខ្ញុំ​ពឹង​ផ្អែក យើង​ខ្ញុំ​ចេញ​មក​ច្បាំង​នឹង​កងទ័ព​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​នេះ ក្នុង​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ។  ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ សូម​កុំ​អោយ​មនុស្ស​ឈ្នះ​ព្រះអង្គ​បាន​ឡើយ!»។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា និង​ពល​ទាហាន​ដែល​នៅ​ជា​មួយ បាន​ដេញ​តាម​ពួក​គេ​រហូត​ដល់​កេរ៉ា។ ទាហាន​អេត្យូពី​ដួល​ស្លាប់​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​បាន​រួច​ជីវិត​ឡើយ ដ្បិត​កងទ័ព​នេះ​ត្រូវ​អន្តរាយ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​នៅ​មុខ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះអង្គ។ កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​អេសា រឹប​អូស​យក​បាន​ជយភ័ណ្ឌ​យ៉ាង​ច្រើន។


word:
 កងទ័ព​យូដា​ក៏​បាន​វាយ​យក​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ក្រុង​កេរ៉ា​ដែរ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​ក្រុង​ទាំង​នោះ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង។ កងទ័ព​យូដា​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ក្រុង​ទាំង​នោះ ព្រោះ​មាន​ជយភ័ណ្ឌ​យ៉ាង​ច្រើន។


word:
 ពួក​គេ​បាន​វាយ​លុក​ជំរំ​របស់​គង្វាល​ហ្វូង​សត្វ ហើយ​រឹប​អូស​យក​ចៀម និង​អូដ្ឋ​យ៉ាង​ច្រើន។ បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​វិល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 លោក​ក៏​ចេញ​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​អេសា​ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះរាជា​អេសា ព្រម​ទាំង​កូន​ចៅ​យូដា និង​កូន​ចៅ​បេនយ៉ាមីន ទាំង​អស់​គ្នា​អើយ សូម​ស្ដាប់​ខ្ញុំ!  ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​ជា​មួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា កាល​ណា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះអង្គ។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ នោះ​ព្រះអង្គ​នឹង​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​រក​ឃើញ។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអង្គ នោះ​ព្រះអង្គ​ក៏​បោះ​បង់​ចោល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ។


word:
 ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដ៏​យូរលង់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គ្មាន​ព្រះ​ពិត​ប្រាកដ គ្មាន​បូជាចារ្យ​សំរាប់​បង្ហាត់​បង្រៀន ហើយ​ក៏​គ្មាន​ក្រឹត្យវិន័យ​ដែរ។


word:
 ប៉ុន្តែ ក្នុង​ពេល​មាន​អាសន្ន ពួក​គេ​វិល​មក​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គ​ក៏​អោយ​ពួក​គេ​រក​ឃើញ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ គ្មាន​សន្តិសុខ​ទេ ប្រជាជន​ពុំ​អាច​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​បាន​ឡើយ ព្រោះ​ជា​រយៈ​ពេល​មួយ​ដែល​អ្នក​ស្រុក​ទាំង​អស់​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ប្រជាជាតិ​មួយ​ច្បាំង​នឹង​ប្រជាជាតិ​មួយ ក្រុង​មួយ​ច្បាំង​នឹង​ក្រុង​មួយ​ទៀត ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​វឹកវរ ដោយសារ​ទុក្ខ​វេទនា​សព្វ​បែប​យ៉ាង។


word:
 ចំពោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ ចូរ​មាន​ចិត្ត​ខ្ជាប់ខ្ជួន​មិន​ត្រូវ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ឡើយ ព្រោះ​អំពើ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត តែងតែ​ទទួល​រង្វាន់​ជា​ពុំខាន!»។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អេសា​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ឮ​ពាក្យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្យាការី​អសារា ជា​កូន​របស់​លោក​អូដេត​បាន​ថ្លែង ទ្រង់​ក៏​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន ហើយ​លុប​បំបាត់​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា ដែល​ទ្រង់​វាយ​យក​បាន​នៅ​តំបន់​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម។ ស្ដេច​ជួសជុល​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​ស្ថិត​នៅ​មុខ​បន្ទប់​ល្វែង​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ថ្មី​ឡើង​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ប្រជាជន​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​ប្រជាជន​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម ម៉ាណាសេ និង​ស៊ីម្មាន ដែល​បាន​ភៀស​ខ្លួន​មក​នៅ​ស្រុក​យូដា ដ្បិត​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មួយ​ចំនួន​ធំ បាន​មក​រួបរួម​ជា​មួយ​ស្ដេច ព្រោះ​ពួក​គេ​ឃើញ​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច គង់​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច។


word:
 ពួក​គេ​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ខែ​ទី​បី ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ពួក​គេ​យក​សត្វ​ពី​ចំណោម​ហ្វូង​សត្វ​ដែល​ពួក​គេ​រឹប​អូស​បាន​ជា​ជយភ័ណ្ឌ មក​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​មាន​គោ​ប្រាំពីរ​រយ​ក្បាល និង​ចៀម​ប្រាំពីរ​ពាន់​ក្បាល។


word:
 ពួក​គេ​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​សម្ពន្ធមេត្រី ដោយ​តាំង​ចិត្ត​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ យ៉ាង​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត និង​អស់​ពី​ស្មារតី។


word:
 ប្រសិន​បើ​អ្នក​ណា​ម្នាក់ ទោះ​បី​ក្មេង ឬ​ចាស់​ក្ដី ប្រុស ឬ​ស្រី​ក្ដី មិន​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទេ អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​ទទួល​ទោស​ដល់​ស្លាប់។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ស្បថ​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដោយ​ស្រែក​ហ៊ោ​សប្បាយ​ជា​ខ្លាំង ព្រម​ទាំង​មាន​ផ្លុំ​ស្នែង និង​ត្រែ​ផង។


word:
 អ្នក​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល​មាន​អំណរ​សប្បាយ​នឹង​ពាក្យ​សម្បថ​នោះ ព្រោះ​ពួក​គេ​បាន​ស្បថ យ៉ាង​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត។ ពួក​គេ​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះសរ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​អោយ​ពួក​គេ​រក​ព្រះអង្គ​ឃើញ ព្រម​ទាំង​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ពួក​គេ​បាន​សុខសាន្ត​គ្រប់​ទិសទី។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​ហូត​ងារ​ជា​មហាក្សត្រិយានី​ពី​ព្រះរាជនី​ម៉ាកា​ជា​មាតា ព្រោះ​មាតា​បាន​កសាង​រូប​គំរក់​មួយ ជា​តំណាង​ព្រះអាសេរ៉ា។ ព្រះបាទ​អេសា​កំទេច​រូប​ដ៏​គំរក់​នោះ ហើយ​យក​ទៅ​ដុត​ចោល​នៅ​ជ្រោះ​កេដ្រូន។


word:
 ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​ស្ដេច​ស្រឡាញ់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដោយ​ស្មោះ​អស់​មួយ​ជីវិត​ក្ដី ក៏​ស្ដេច​ពុំ​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដែរ។


word:
 ព្រះរាជា​នាំ​តង្វាយ​ដែល​បិតា​របស់​ស្ដេច និង​ស្ដេច​ផ្ទាល់​បាន​ញែក​ជា​សក្ការៈ យក​ទៅ​ទុក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ គឺ​គ្រឿង​មាស ប្រាក់ និង​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​ទៀត។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ប្រាំ​មួយ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា ព្រះបាទ​បាសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​ស្រុក​យូដា ហើយ​សង់​កំពែង​ជុំវិញ​ក្រុង​រ៉ាម៉ា ដើម្បី​កុំ​អោយ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះបាទ​អេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​អាច​ចេញ​ចូល​បាន។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​យក​មាស ប្រាក់ ពី​ក្នុង​ឃ្លាំង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង​ព្រះរាជវាំង ហើយ​ចាត់​គេ​អោយ​យក​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​បេន-ហាដាឌ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី ដែល​គង់​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស ដោយ​ទូល​ថា៖


word:
 «ទូលបង្គំ​សូម​ចង​សម្ពន្ធមិត្ត​ជា​មួយ​ព្រះករុណា ដូច​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​ចង​ជា​មួយ​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ។ ទូលបង្គំ​សូម​ផ្ញើ​មាស និង​ប្រាក់​នេះ មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា។ សូម​ព្រះករុណា​ផ្ដាច់​ចំណង​សម្ពន្ធមិត្ត​ជា​មួយ​បាសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ស្ដេច​នោះ​ឡើង​មក​វាយ​ទូលបង្គំ​ទៀត»។


word:
 ព្រះបាទ​បេនហាដាឌ​យល់​ព្រម​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​ព្រះបាទ​អេសា ហើយ​ចាត់​មេទ័ព​អោយ​ទៅ​វាយ​ក្រុង​នានា​របស់​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ ពួក​គេ​វាយ​យក​ក្រុង​អ៊ីយ៉ូន ក្រុង​ដាន់ ក្រុង​អេបិល-ម៉ែម និង​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ព្រម​ទាំង​កន្លែង​ផ្ទុក​ស្បៀង នៅ​ស្រុក​ណែបថាលី។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​បាសា​ជ្រាប​ពី​ដំណឹង​នេះ ទ្រង់​ក៏​ឈប់​សង់​កំពែង​ក្រុង​រ៉ាម៉ា គឺ​ទ្រង់​ផ្អាក​កិច្ចការ​ទាំង​អស់។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​អេសា​បាន​កេណ្ឌ​ជន​ជាតិ​យូដា​ទាំង​មូល អោយ​ជញ្ជូន​ថ្ម និង​ឈើ​ដែល​ព្រះបាទ​បាសា​ប្រើប្រាស់​សំរាប់​សង់​កំពែង​ក្រុង​រ៉ាម៉ា។ ស្ដេច​យក​ថ្ម និង​ឈើ​ទាំង​នោះ​ទៅ​សង់​កំពែង​ក្រុង​កេបា និង​ក្រុង​មីសប៉ា។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ​លោក​ហាណានី​ជា​គ្រូ​ទាយ ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​អេសា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ទូល​ថា៖ «ដោយ​ព្រះករុណា​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី គឺ​ពុំ​បាន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា​ទេ​នោះ កងទ័ព​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​បាន​គេច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 កាល​ជន​ជាតិ​អេត្យូពី និង​ជន​ជាតិ​លីប៊ី លើក​ទ័ព​មក​ជា​មួយ​គ្នា ទោះ​បី​ពួក​គេ​មាន​ពល​ទ័ព​រទេះ​ចំបាំង និង​ទ័ព​សេះ​ច្រើន​ឥត​គណនា​ក្ដី ក៏​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រគល់​ពួក​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ ដ្បិត​ព្រះករុណា​បាន​ពឹង​ផ្អែក​លើ​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​រំពៃ​មើល​មក​ផែនដី​ទាំង​មូល ដើម្បី​គាំទ្រ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះអង្គ យ៉ាង​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត។ លើក​នេះ ព្រះករុណា​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​គ្មាន​វិចារណញ្ញាណ​។ ដូច្នេះ ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ទៅ ព្រះករុណា​ជួប​ប្រទះ​តែ​នឹង​សង្គ្រាម​ជានិច្ច»។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​ខ្ញាល់​នឹង​គ្រូ​ទាយ​ជា​ខ្លាំង ទ្រង់​ក៏​អោយ​គេ​យក​លោក​ទៅ​ឃុំឃាំង ដ្បិត​ពាក្យ​របស់​លោក​បាន​ធ្វើ​អោយ​ទ្រង់​ក្រេវក្រោធ។ ក្នុង​ពេល​ជា​មួយ​គ្នា​នោះ ព្រះបាទ​អេសា​សង្កត់សង្កិន​ប្រជាជន​មួយ​ចំនួន។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​អេសា ចាប់​ពី​ដើម រហូត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់ មាន​កត់ត្រា​ទុក​នៅ​ក្នុង​ក្រាំង​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ប្រាំ​បួន នៃ​រជ្ជកាល​របស់​ស្ដេច ទ្រង់​កើត​រោគា​យ៉ាង​ធ្ងន់​នៅ​ព្រះបាទា ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​ទ្រង់​ប្រឈួន​យ៉ាង​នេះ​ក្ដី ក៏​ទ្រង់​ពុំ​បាន​ទូលអង្វរ​សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជួយ​ដែរ គឺ​ទ្រង់​បែរ​ជា​រក​គ្រូ​ពេទ្យ​ព្យាបាល​ទៅ​វិញ។


word:
 គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​មួយ ដែល​ទ្រង់​បាន​អោយ​គេ​ជីក​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ គេ​តម្កល់​សព​របស់​ស្ដេច​លើ​គ្រែ​មួយ ដោយ​មាន​អប់​គ្រឿង​ក្រអូប​ដែល​រៀបចំ​ឡើង តាម​ក្បួន​តម្រា​របស់​អ្នក​អប់​សព ហើយ​គេ​ក៏​បាន​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​យ៉ាង​ច្រើន ដើម្បី​ទុក​ជា​គារវកិច្ច​ចំពោះ​ស្ដេច។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​ព្រះបាទ​អេសា​ជា​បិតា ហើយ​ស្ដេច​ពង្រឹង​កម្លាំង​តទល់​នឹង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​។


word:
 ស្ដេច​បាន​ដាក់​ទ័ព​នៅ​តាម​ទីក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា និង​ដាក់​ខ្សែ​ត្រៀម​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា ក្នុង​ស្រុក​អេប្រាអ៊ីម ជា​ក្រុង​ដែល​ព្រះបាទ​អេសា​ជា​បិតា ដណ្ដើម​យក​បាន។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ដ្បិត​ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​តាម​មាគ៌ា​ដើម​ដំបូង​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ព្រះអយ្យកោ គឺ​ទ្រង់​ពុំ​បាន​ស្វែង​រក​ព្រះ​បាល​ទេ។


word:
 ស្ដេច​បាន​ស្វែង​រក​ព្រះ​នៃ​អយ្យកោ​របស់​ស្ដេច និង​ធ្វើ​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ទ្រង់​មិន​ធ្វើ​ដូច​អ្នក​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទេ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ពង្រឹង​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ស្ដេច​អោយ​បាន​រឹងប៉ឹង ហើយ​ប្រជាជន​យូដា​ទាំង​មូល តែងតែ​នាំ​យក​តង្វាយ​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត។ ស្ដេច​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​កិត្តិយស​យ៉ាង​ច្រើន​បំផុត។


word:
 ស្ដេច​ខ្នះខ្នែង​ធ្វើ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត ហើយ​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ និង​បង្គោល​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា អស់​ពី​ទឹក​ដី​យូដា។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ស្ដេច​បាន​ចាត់​មន្ត្រី​មួយ​ក្រុម គឺ​មាន​លោក​បេន-ហែល លោក​អូបាឌា លោក​សាការី លោក​នេថានេល និង​លោក​មីកាយ៉ា អោយ​ចុះ​ទៅ​អប់រំ​ប្រជាជន​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ស្រុក​យូដា។


word:
 ក្រុម​លេវី​ដែល​មាន​លោក​សេម៉ាយ៉ា លោក​នេថានា លោក​សេបាឌា លោក​អេសាអែល លោក​សេមីរ៉ាម៉ុត លោក​យ៉ូណាថាន លោក​អដូនីយ៉ា លោក​ថូប៊ីយ៉ា លោក​ថូប-អដូនីយ៉ា ព្រម​ទាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ ដែល​មាន​លោក​អេលីសាម៉ា និង​លោក​យ៉ូរ៉ាម ក៏​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ​មន្ត្រី​ទាំង​នោះ​ដែរ។


word:
 ពួក​គេ​បង្រៀន​ប្រជាជន​នៅ​ស្រុក​យូដា ដោយ​យក​ក្រឹត្យវិន័យ*​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ក្រុង​ទាំង​អស់ នៃ​ស្រុក​យូដា​ហើយ​ប្រៀនប្រដៅ​អ្នក​ស្រុក។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​នគរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ជុំវិញ​ស្រុក​យូដា ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង ពួក​គេ​មិន​ហ៊ាន​ធ្វើ​សង្គ្រាម​តទល់​នឹង​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ឡើយ។


word:
 ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​នាំ​យក​តង្វាយ និង​សួយសារអាករ ជា​ប្រាក់ មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត។ ជន​ជាតិ​អារ៉ាប់​ក៏​នាំ​យក​ចៀម​ឈ្មោល ៧ ៧០០ ក្បាល និង​ពពែ​ឈ្មោល ៧ ៧០០ ក្បាល​មក​ថ្វាយ​ស្ដេច​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​អំណាច​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ។ ស្ដេច​សង់​បន្ទាយ​ជា​ច្រើន​នៅ​ស្រុក​យូដា ព្រម​ទាំង​សង់​ក្រុង​នានា ជា​កន្លែង​សំរាប់​ផ្ទុក​ស្បៀង។


word:
 ស្ដេច​មាន​ក្រសួង​ការងារ​ជា​ច្រើន​ នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ស្រុក​យូដា ព្រម​ទាំង​មាន​ទាហាន​ដ៏​ចំណានៗ និង​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ទាហាន​ទាំង​នោះ​មាន​ចែក​ជា​កងពល តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ។ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា មាន​មេ​បញ្ជាការ​កងពល ដូច​ត​ទៅ: លោក​អ័ឌណា ជា​មេ​បញ្ជាការ​លើ​កងពល ៣០០ ០០០​នាក់។


word:
 សហការី​មួយ​រូប​ទៀត គឺ​លោក​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីកគ្រី ដែល​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ញែក​ខ្លួន​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ជា​មេ​បញ្ជាការ​លើ​កងពល ២០០ ០០០ នាក់។


word:
 ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន មាន​លោក​អេលីយ៉ាដា ជា​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច និង​ជា​មេ​បញ្ជាការ​លើ​កងពល ២០០ ០០០ នាក់ ជា​ទាហាន​ដែល​ប្រដាប់​ខ្លួន​ដោយ​ធ្នូ និង​ខែល។


word:
 សហការី​របស់​គាត់​មាន​លោក​យ៉ូសាបា ជា​មេ​បញ្ជាការ​លើ​កងពល ១៨០ ០០០ នាក់ ដែល​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ក្នុង​ការ​ប្រយុទ្ធ។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​នៅ​បំរើ​ស្ដេច រួម​ទាំង​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ស្ដេច​ដាក់​អោយ​ប្រចាំ​ការ​នៅ​តាម​ក្រុង ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក្នុង​ស្រុក​យូដា។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​កិត្តិយស​យ៉ាង​ច្រើន។ ស្ដេច​បាន​ចង​ស្ពានមេត្រី​នឹង​ព្រះបាទ​អហាប់ តាម​ចំណង​អាពាហ៍ពិពាហ៍​។


word:
 ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​យាង​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​អហាប់ នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​អហាប់​រៀបចំ​ចៀម និង​គោ​មួយ​ចំនួន​ធំ ដើម្បី​ទទួល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត និង​អស់​អ្នក​ដែល​អម​ដំណើរ​ស្ដេច។ ព្រះបាទ​អហាប់​ក៏​បាន​បបួល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ឡើង​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «តើ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ យាង​ទៅ​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ​ជា​មួយ​ទូលបង្គំ​ឬ​ទេ?»។ ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​តប​វិញ​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ក៏​ដូច​ព្រះករុណា ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទូលបង្គំ​ក៏​ដូច​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះករុណា យើង​នឹង​ទៅ​ច្បាំង​រួម​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ដែរ!»។


word:
 ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​កោះ​ហៅ​ព្យាការី​ចំនួន​បួន​រយ​នាក់​មក ហើយ​សួរ​ពួក​គេ​ថា៖ «តើ​ពួក​យើង​ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត​នៅ​ស្រុក​កាឡាដ ឬ​មិន​ត្រូវ​ទៅ?»។ ពួក​គេ​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យាង​ទៅ​ចុះ ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​ប្រគល់​ក្រុង​នោះ មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា​មិន​ខាន»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ថា៖ «តើ​នៅ​ទី​នេះ​គ្មាន​ព្យាការី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​យើង​អាច​ទូល​សួរ​ព្រះអង្គ​ទេ​ឬ?»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទូល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «នៅ​មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត​ដែល​អាច​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន តែ​ទូលបង្គំ​ស្អប់​អ្នក​នោះ​ណាស់ ព្រោះ​គាត់​មិន​ដែល​ទាយ​ពី​ការ​ល្អ​អោយ​ទូលបង្គំ​ទេ គឺ​គាត់​ទាយ​តែ​ពី​ការ​អាក្រក់​ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នក​នោះ​ឈ្មោះ​មីកាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យីមឡា»។ ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​កុំ​មាន​រាជឱង្ការ​បែប​នេះ​ឡើយ!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​ហៅ​មហាតលិក​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ហៅ​លោក​មីកាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យីមឡា​មក​ជា​ប្រញាប់!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ស្លៀក​ពាក់​យ៉ាង​រុងរឿង គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​រៀងៗ​ខ្លួន គង់​ត្រង់​ព្រលាន​ដែល​នៅ​ទល់​មុខ​ទ្វារ​ក្រុង​សាម៉ារី ព្យាការី​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​ទស្សន៍ទាយ​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 លោក​សេដេគា​ជា​កូន​របស់​លោក​ក្នាណា​ធ្វើ​ស្នែង​ដែក​ហើយ​ពោល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ដោយ​ស្នែង​ដែក​ទាំង​នេះ អ្នក​នឹង​វាយ​កងទ័ព​ស៊ីរី​អោយ​វិនាស​សូន្យ!»។


word:
 ព្យាការី​ទាំង​អស់​ក៏​ទស្សន៍ទាយ​បែប​នោះ​ដែរ ពួក​គេ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យាង​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ​ចុះ ព្រះករុណា​មុខ​ជា​ទទួល​ជ័យជំនះ​មិន​ខាន។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រគល់​ក្រុង​នោះ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា​ហើយ!»។


word:
 មហាតលិក​ដែល​ស្ដេច​ចាត់​អោយ​ទៅ​តាម​ហៅ​លោក​មីកាយ៉ា បាន​ប្រាប់​លោក​ថា៖ «ព្យាការី​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​ទស្សន៍ទាយ​ការ​ល្អ​ព្រម​គ្នា ថ្វាយ​ព្រះរាជា ដូច្នេះ សូម​លោក​ទាយ​ការ​ល្អ​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​ដូច​គេ​ដែរ​ទៅ!»។


word:
 លោក​មីកាយ៉ា​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ជំរាប​លោក​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ណា ខ្ញុំ​នឹង​ប្រកាស​យ៉ាង​នោះ!»។


word:
 ពេល​លោក​មក​ដល់ ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​មក​កាន់​លោក​ថា៖ «មីកាយ៉ា​អើយ តើ​ពួក​យើង​ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ ឬ​មិន​ត្រូវ​ទៅ?»។ លោក​មីកាយ៉ា​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ទាំង​ពីរ​យាង​ទៅ​ចុះ! ព្រះករុណា​មុខ​ជា​ទទួល​ជ័យជំនះ​មិន​ខាន!  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រគល់​ក្រុង​នោះ មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា​ហើយ​តើ!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «ទូលបង្គំ​បាន​ទូល​ព្រះករុណា​ហើយ​ថា គាត់​មិន​ដែល​ទាយ​ពី​ការ​ល្អ​អោយ​ទូលបង្គំ​ទេ គឺ​ទាយ​តែ​ពី​ការ​អាក្រក់​ប៉ុណ្ណោះ!»។


word:
 លោក​មីកាយ៉ា​ទូល​ថា៖ «ពិត​មែន​ហើយ! ដូច្នេះ សូម​សណ្ដាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ទូលបង្គំ​ឃើញ​ ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​លើ​រាជ​បល្ល័ង្ក ហើយ​មាន​កងពល​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទាំង​មូល ឈរ​គាល់​ព្រះអង្គ​ទាំង​ឆ្វេង​ទាំង​ស្ដាំ​ផង។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “តើ​អ្នក​ណា​ចង់​ល្បួង​អហាប់ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ទៅ​ច្បាំង​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត​នៃ​ស្រុក​កាឡាដ ដើម្បី​អោយ​អហាប់​ដួល​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ?”។ អ្នក​ខ្លះ​ពោល​យ៉ាង​នេះ អ្នក​ខ្លះ​ពោល​យ៉ាង​នោះ។


word:
 ពេល​នោះ មាន​វិញ្ញាណ​មួយ​ចេញ​មក​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ទូល​ថា “ទូលបង្គំ​នឹង​ទៅ​ល្បួង!”  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​សួរ​ថា “តើ​អ្នក​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច?”។


word:
 វិញ្ញាណ​នោះ​ទូល​ថា “ទូលបង្គំ​នឹង​បណ្ដាល​ចិត្ត​ព្យាការី​ទាំង​អស់​របស់​ស្ដេច អោយ​ពោល​តែ​ពាក្យ​ភូត​កុហក”។  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “នេះ​ជា​មធ្យោបាយ​ដ៏​ប្រសើរ​សំរាប់​ល្បួង​គេ ដូច្នេះ ចូរ​ទៅ​ធ្វើ​ចុះ!”។


word:
 ឥឡូវ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ដាក់​វិញ្ញាណ​ភូត​កុហក ក្នុង​មាត់​ព្យាការី​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះករុណា ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំរេច​ដាក់​ទោស​ព្រះករុណា​អោយ​រង​ទុក្ខ​វេទនា​ហើយ»។


word:
 ពេល​នោះ លោក​សេដេគា ជា​កូន​របស់​លោក​ក្នាណា​ចូល​មក​ជិត ហើយ​ទះ​កំផ្លៀង​លោក​មីកាយ៉ា ទាំង​ពោល​ថា៖ «តើ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចេញ​ពី​ខ្លួន​ខ្ញុំ មក​និយាយ​ជា​មួយ​អ្នក​តាម​ផ្លូវ​ណា?»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ចាប់​លោក​មីកាយ៉ា នាំ​យក​ទៅ​ប្រគល់​អោយ​លោក​អាំម៉ូន ជា​ចៅហ្វាយ​ក្រុង និង​សម្ដេច​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​របស់​យើង​ទៅ!


word:
 រួច​ប្រាប់​គេ​ថា “ព្រះករុណា​បញ្ជា​អោយ​យក​មនុស្ស​នេះ​ទៅ​ដាក់​គុក ហើយ​ផ្ដល់​នំបុ័ង និង​ទឹក​បន្តិចបន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ព្រះករុណា​វិល​មក​ពី​ច្បាំង​វិញ ដោយ​សុខសាន្ត”»។


word:
 លោក​មីកាយ៉ា​ទូល​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​ពិត​ជា​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ ដោយ​សុខសាន្ត​មែន​នោះ បាន​សេចក្ដី​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​ពុំ​មាន​ព្រះបន្ទូល​តាម​រយៈ​ទូលបង្គំ​ទេ»។ បន្ទាប់​មក លោក​ពោល​ទៀត​ថា៖ «ប្រជាជន​ទាំង​អស់​គ្នា ចូរ​ស្ដាប់​ចុះ!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា នាំ​គ្នា​យាង​ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «ទូលបង្គំ​នឹង​ក្លែង​ខ្លួន​ជា​ពល​ទាហាន រីឯ​ព្រះករុណា​វិញ សូម​ទ្រង់​ព្រះភូសា​យ៉ាង​រុងរឿង​ចុះ!»។ ដូច្នេះ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​បាន​ក្លែង​ខ្លួន​ជា​ពល​ទាហាន រួច​ស្ដេច​ទាំង​ពីរ​យាង​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ចេញ​បញ្ជា​ដល់​មេ​បញ្ជាការ​កង​រទេះ​ចំបាំង​ថា៖ «មិន​បាច់​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ពល​ទាហាន ឬ​នាយ​ទាហាន​ឡើយ ចូរ​ប្រយុទ្ធ​តែ​នឹង​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ប៉ុណ្ណោះ»។


word:
 កាល​មេ​បញ្ជាការ​រទេះ​ចំបាំង​ទាំង​នោះ​ឃើញ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ពួក​គេ​ពោល​ថា “នុ៎ះ ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល” ពួក​គេ​ក៏​ឡោមព័ទ្ធ ដើម្បី​វាយ​ប្រហារ​ស្ដេច ប៉ុន្តែ ពេល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ស្រែក​ឡើង។  ព្រះអម្ចាស់ ​យាង​មក​ជួយ​ស្ដេច ដោយ​ធ្វើ​អោយ​មេទ័ព​ទាំង​នោះ​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ស្ដេច។


word:
 ប៉ុន្តែ មាន​ទាហាន​ស៊ីរី​ម្នាក់ យឹត​ធ្នូ​បាញ់​ព្រាវ​ទៅ ត្រូវ​ចំ​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ត្រង់​ចន្លោះ​អាវក្រោះ។ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អ្នក​បរ​រាជរថ​ថា៖ «ចូរ​បក​ក្រោយ នាំ​យើង​ចេញ​ពី​សមរភូមិ​ភ្លាម ព្រោះ​យើង​ត្រូវ​របួស​ហើយ»។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ការ​ប្រយុទ្ធ​មាន​សភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង គេ​ពុំ​អាច​នាំ​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ពី​សមរភូមិ​បាន​ឡើយ។ ដូច្នេះ ស្ដេច​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រាជរថ​រហូត​ដល់​ល្ងាច ហើយ​ស្ដេច​ក៏​សោយ​ទិវង្គត​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​លិច។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​ហាណានី ជា​គ្រូ​ទាយ បាន​ចេញ​មក​ជួប​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ហេតុ​ដូច​ម្ដេច​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ជួយ​មនុស្ស​អាក្រក់ ហើយ​ស្រឡាញ់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្អប់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច្នេះ? ដោយ​ព្រះករុណា​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នឹង​ព្រះករុណា។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះករុណា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ល្អ​មួយ​ចំនួន​ដែរ គឺ​ព្រះករុណា​បាន​លុប​បំបាត់​បង្គោល​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា​អស់​ពី​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​ព្រះករុណា​ស្វែង​រក​ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​យាង​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ប្រជារាស្ត្រ​តាំង​ពី​បៀរសេបា​ហូត​ដល់​តំបន់​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម ដើម្បី​ណែនាំ​ពួក​គេ​អោយ​វិល​មក​រក ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​ខ្លួន​វិញ។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ចៅក្រម​ទាំង​នោះ​ថា៖ «ចូរ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​នឹង​កិច្ចការ​ដែល​អស់​លោក​ធ្វើ ដ្បិត​អស់​លោក​កាត់​ក្ដី មិន​មែន​តាម​បែប​មនុស្ស​លោក​ទេ គឺ​តាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​វិញ ព្រះអង្គ​នឹង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​អស់​លោក​ក្នុង​ពេល​ដែល​អស់​លោក​កាត់​ក្ដី។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ចូរ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ចំពោះ​របៀប​ដែល​អស់​លោក​ប្រព្រឹត្ត ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​មិន​ចេះ​គៃបន្លំ ព្រះអង្គ​មិន​រើស​មុខ​នរណា ឬ​ក៏​ទទួល​សំណូក​ឡើយ»។


word:
 ពេល​វិល​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​តែងតាំង​ក្រុម​លេវី ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​មេ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​អោយ​កាត់​ក្ដី ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រម​ទាំង​ដោះ​ស្រាយ​ជម្លោះ​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​បង្គាប់​ទៅ​លោក​ទាំង​នោះ​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ និង​ឥត​លំអៀង។


word:
 ពេល​ណា​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​អស់​លោក ដែល​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា យក​រឿងរ៉ាវ​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ឃាតកម្ម ឬ​ជម្លោះ​ស្ដី​អំពី​ក្រឹត្យវិន័យ ច្បាប់​បទ​បញ្ជា និង​វិន័យៗ​ផ្សេងៗ មក​សុំ​អោយ​អស់​លោក​កាត់​ក្ដី ក្នុង​គ្រប់​ករណី​អស់​លោក​ត្រូវ​ក្រើន​រំលឹក​ពួក​គេ​អោយ​ដឹង​ខ្លួន ដើម្បី​កុំ​អោយ​ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​កុំ​អោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ចំពោះ​អស់​លោក និង​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​អស់​លោក។ អស់​លោក​ត្រូវ​តែ​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ ដើម្បី​កុំ​អោយ​មាន​កំហុស។


word:
 លោក​មហាបូជាចារ្យ​អម៉ារា នឹង​ដឹក​នាំ​អស់​លោក​ក្នុង​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ ព្រះអម្ចាស់ ។ លោក​សេបាឌា​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្មាអែល និង​ជា​ទេសាភិបាល​របស់​ប្រជាជន​យូដា​នឹង​ដឹក​នាំ​អស់​លោក​ក្នុង​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ស្ដេច។ រីឯ​ពួក​លេវី​បំពេញ​មុខងារ​ជា​អាជ្ញាធរ។ ចូរ​តាំង​ចិត្ត​ក្លាហាន ហើយ​បំពេញ​មុខងារ​នេះ​ចុះ សូម​ ព្រះអម្ចាស់  គង់​ជា​មួយ​អ្នក​ដែល​បំពេញ​មុខងារ​បាន​ល្អ»។


word:
 ក្រោយ​មក​ទៀត​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ និង​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន រួម​ជា​មួយ​អ្នក​ស្រុក​ម៉ាអូន​ បាន​លើក​គ្នា​មក​វាយ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត។


word:
 មាន​គេ​មក​ទូល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «កងទ័ព​មួយ​យ៉ាង​ធំ​លើក​គ្នា​ពី​ខាង​នាយ​សមុទ្រ​ គឺ​ពី​ស្រុក​អេដុម​ មក​វាយ​ព្រះករុណា។ ឥឡូវ​នេះ ពួក​គេ​មក​ដល់​ហាសាសូន-តាម៉ារ គឺ​នៅ​អេនកេឌី»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង ទ្រង់​ក៏​សំរេច​ចិត្ត​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ប្រកាស​អោយ​អ្នក​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល​តម​អាហារ។


word:
 អ្នក​ស្រុក​យូដា​ជួបជុំ​គ្នា​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ពី​គ្រប់​ទីក្រុង​នៃ​ស្រុក​យូដា ដើម្បី​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ឈរ​នៅ​កណ្ដាល​ចំណោម​អង្គ​ប្រជុំ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ខាង​មុខ​ព្រលាន​ថ្មី។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​យើង​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ ព្រះអង្គ​គ្រប់គ្រង​លើ​នគរ​ទាំង​អស់ នៃ​ប្រជាជាតិ​នានា។ ព្រះអង្គ​ប្រកប​ដោយ​ព្រះចេស្ដា និង​ប្ញទ្ធានុភាព​ គ្មាន​នរណា​អាច​តទល់​នឹង​ព្រះអង្គ​បាន​ឡើយ!


word:
 ឱ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ ព្រះអង្គ​បាន​បណ្ដេញ​អ្នក​ស្រុក​នេះ​ចេញ​ពី​មុខ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​ប្រទាន​ស្រុក​នេះ​អោយ​ពូជពង្ស​លោក​អប្រាហាំ ជា​មិត្ត​របស់​ព្រះអង្គ​រហូត​ត​ទៅ។


word:
 “ប្រសិន​បើ​មាន​ទុក្ខ​វេទនា សង្គ្រាម ទុក្ខ​ទោស ជំងឺ​រាត​ត្បាត ឬ​ទុរ្ភិក្ស កើត​មាន​ដល់​យើង​ខ្ញុំ នោះ​យើង​ខ្ញុំ​នឹង​មក​ឈរ​នៅ​មុខ​ព្រះដំណាក់​នេះ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ ដ្បិត​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នេះ។ ក្នុង​ពេល​មាន​អាសន្ន យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ទូលអង្វរ​សូម​ព្រះអង្គ​ជួយ។ ពេល​នោះ សូម​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​យើង​ខ្ញុំ ហើយ​សង្គ្រោះ​យើង​ខ្ញុំ​ផង”។​


word:
 ឥឡូវ​នេះ ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន និង​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ភ្នំ​សៀរ -គឺ​ស្រុក​ដែល​ព្រះអង្គ​ហាម​អ៊ីស្រាអែល​មិន​អោយ​ឆ្លង​កាត់​នៅ​ពេល​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប​-


word:
 ប៉ុន្តែ ជន​ជាតិ​ទាំង​នោះ​បែរ​ជា​សង​គុណ​យើង​ខ្ញុំ ដោយ​លើក​គ្នា​មក​ដេញ​យើង​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​ទឹក​ដី​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​មក​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ជា​កម្មសិទ្ធិ។


word:
 ឱ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ ម្ដេច​ក៏​ព្រះអង្គ​មិន​ដាក់​ទោស​ពួក​គេ? យើង​ខ្ញុំ​គ្មាន​កម្លាំង​តទល់​នឹង​កងទ័ព​យ៉ាង​ធំ ដែល​កំពុង​តែ​លើក​គ្នា​មក​វាយ​យើង​ខ្ញុំ​នេះ​ទេ។ យើង​ខ្ញុំ​ពុំ​ដឹង​ជា​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា ក្រៅ​ពី​សម្លឹង​ទៅ​រក​ព្រះអង្គ​ប៉ុណ្ណោះ»។


word:
 អ្នក​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​មាន​ប្រពន្ធ​កូន និង​ទារក​នៅ​ជា​មួយ​ដែរ។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  យាង​មក​ក្នុង​ចំណោម​អង្គ​ប្រជុំ ដោយ​សណ្ឋិត​លើ​លោក​យ៉ាហាសៀល ក្នុង​ក្រុម​លេវី គាត់​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​សាការី ជា​ចៅ​របស់​លោក​បេនណាយ៉ា ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​យីអែល និង​ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​ម៉ាថានា ដែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អេសាភ។


word:
 លោក​យ៉ាហាសៀល​ប្រកាស​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​យ៉ូសាផាត ព្រម​ទាំង​អ្នក​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម សូម​ត្រងត្រាប់​ស្ដាប់!  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះករុណា និង​បង​ប្អូន​ដូច​ត​ទៅ: ចូរ​កុំ​ភ័យ​ខ្លាច និង​តក់ស្លុត នៅ​ចំពោះ​មុខ​កងទ័ព​ដ៏​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​នេះ​ឡើយ ដ្បិត​ការ​ប្រយុទ្ធ​មិន​មែន​សំរេច​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ តែ​សំរេច​នៅ​លើ​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ស្អែក​ចូរ​នាំ​គ្នា​ចុះ​ទៅ​តទល់​នឹង​ពួក​គេ ព្រោះ​ពួក​គេ​នឹង​ឡើង​មក​តាម​ផ្លូវ​ស៊ីស។ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ជួប​ពួក​គេ​នៅ​ខាង​ចុង​ជ្រោះ ដែល​បែរ​ទៅ​រក​វាល​រហោស្ថាន​យេរួល។


word:
 អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ត្រូវ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ឡើយ គឺ​គ្រាន់​តែ​ឈរ​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ឃើញ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ជ័យជំនះ​​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​អើយ កុំ​ភ័យ​ខ្លាច និង​តក់ស្លុត​អោយ​សោះ ស្អែក ចូរ​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​ពួក​គេ​ចុះ  ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​គង់​ជា​មួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា!»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ក្រាប​ចុះ អោន​មុខ​ដល់​ដី ហើយ​អ្នក​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ក៏​នាំ​គ្នា​អោន​កាយ ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែរ។


word:
 ក្រុម​លេវី​ដែល​មក​ពី​អំបូរ​កេហាត់ និង​ពូជពង្ស​លោក​កូរេ​ នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង​សរសើរ​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​បន្លឺ​សំឡេង​យ៉ាង​រំពង។


word:
 ប្រជាជន​ក្រោក​ឡើង​តាំង​ពី​ព្រលឹម ចេញ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​វាល​រហោស្ថាន​ត្កូអា។ មុន​ពេល​ចេញ​ដំណើរ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ក្រោក​ឈរ​ឡើង ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​អើយ ចូរ​ស្ដាប់​យើង! ចូរ​ទុក​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង​លើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​មាន​កម្លាំង! ចូរ​ទុក​ចិត្ត​លើ​ព្យាការី​របស់​ព្រះអង្គ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​មាន​ជោគ​ជ័យ!»។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះរាជា​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ប្រជាជន រួច​តែងតាំង​ក្រុម​ចំរៀង ដែល​មាន​ស្លៀក​ពាក់​គ្រឿង​សក្ការៈ ហើយ​ដើរ​នៅ​មុខ​កងទ័ព​ដោយ​ច្រៀង​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា «ចូរ​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!»។


word:
 ក្នុង​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​បន្លឺ​សំឡេង​ចំរៀង​សរសើរ​តម្កើង  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​កើត​វឹកវរ​នៅ​ក្នុង​ជួរ​ទ័ព​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ និង​អ្នក​ស្រុក​ភ្នំ​សៀរ ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​វាយ​គ្នា​ឯង។


word:
 មុន​ដំបូង កងទ័ព​អាំម៉ូន​ព្រួត​គ្នា​ជា​មួយ​កងទ័ព​ម៉ូអាប់ វាយ​កំទេច និង​បំផ្លាញ​អ្នក​ស្រុក​ភ្នំ​សៀរ​អោយ​វិនាស​សូន្យ រួច​ហើយ​ពួក​គេ​កាប់​សម្លាប់​គ្នា​ឯង។


word:
 ពេល​ជន​ជាតិ​យូដា​ទៅ​ដល់​កន្លែង ដែល​សំរាប់​ពិនិត្យ​មើល​វាល​រហោស្ថាន ពួក​គេ​ក្រឡេក​មើល​ទៅ​ទី​តាំង​ទ័ព​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ ឃើញ​មាន​សុទ្ធ​តែ​សាកសព​នៅ​ពាសពេញ​ដី ឥត​មាន​នរណា​ម្នាក់​រួច​ជីវិត​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត និង​ប្រជាជន​របស់​ស្ដេច នាំ​គ្នា​រឹប​អូស​យក​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មាន​នៅ​ទី​នោះ។ គេ​ឃើញ​មាន​ហ្វូង​សត្វ សម្លៀកបំពាក់ ព្រម​ទាំង​វត្ថុ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ជា​ច្រើន​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​សាកសព។ ដោយ​ជយភ័ណ្ឌ​ទាំង​នោះ​មាន​ច្រើន​ពេក ទោះ​បី​គេ​ចំណាយ​ពេល​អស់​បី​ថ្ងៃ ក៏​នៅ​តែ​ប្រមូល​មិន​អស់​ដែរ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បួន ពួក​គេ​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​បេរ៉ាកា ហើយ​អរ​ព្រះគុណ​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ហៅ​កន្លែង​នោះ​ថា ជ្រលង​ភ្នំ​បេរ៉ាកា​ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទាំង​មូល វិល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ​យ៉ាង​សប្បាយ ដោយ​មាន​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​យាង​នាំ​មុខ​ពួក​គេ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​អំណរ​ដ៏​លើសលប់​ដល់​ពួក​គេ ដោយ​ធ្វើ​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​បរាជ័យ។


word:
 ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម តាម​ចង្វាក់​ឃឹម ពិណ និង​ត្រែ រហូត​ដល់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ពេល​នគរ​ឯ​ទៀតៗ​ទាំង​អស់​ឮ​ដំណឹង​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​វាយ​ប្រហារ​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង។


word:
 រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​បាន​សុខ​ក្សេមក្សាន្ត ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​មាន​សន្តិភាព នៅ​គ្រប់​ទិសទី។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា ក្នុង​ពេល​ដែល​ទ្រង់​មាន​ជន្មាយុ​សាមសិប​ប្រាំ​ព្រះវស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ម្ភៃ​ប្រាំ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​អស៊ូបា ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីលហ៊ី។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​អេសា​ជា​បិតា ដោយ​ឥត​ងាក​រេ​ឡើយ។ ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទៀង​ត្រង់​ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​ពុំ​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទេ គឺ​ប្រជាជន​ពុំ​ជំពាក់​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង លើ​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​ខ្លួន​ឡើយ។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​កិច្ចការ​របស់​លោក​យេហ៊ូវ ជា​កូន​របស់​លោក​ហាណានី ដែល​គេ​បញ្ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រាំង​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 មួយ​វិញ​ទៀត ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា បាន​រួម​សហការ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ជា​ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់។


word:
 ស្ដេច​ទាំង​ពីរ​អង្គ​អោយ​គេ​សង់​សំពៅ សំរាប់​ដើរ​ផ្លូវ​ឆ្ងាយ​ គេ​សង់​សំពៅ​ទាំង​នោះ​នៅ​ក្រុង​អេស៊ាន-គេប៊ើរ។


word:
 ពេល​នោះ ព្យាការី​អេលាស៊ើរ ជា​កូន​របស់​លោក​ដូដាវ៉ា អ្នក​ស្រុក​ម៉ារីសា ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​ទាស់​នឹង​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ដូច​ត​ទៅ៖ «ដោយ​ព្រះករុណា​រួម​សហការ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា នោះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​រំលាយ​អ្វីៗ ដែល​ព្រះករុណា​បាន​ធ្វើ​ជា​មិន​ខាន!»។ សំពៅ​ទាំង​នោះ​ក៏​ត្រូវ​បាក់​បែក មិន​អាច​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​បាន​ឡើយ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​សោយ​ទិវង្គត គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​មាន​អនុជ​ដូច​ត​ទៅ គឺ​សម្ដេច​អសារា យេហ៊ីអែល សាការី អសារា មីកែល និង​សេផាធា ហើយ​ទាំង​អស់​គ្នា សុទ្ធ​តែ​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ជា​បិតា បាន​ចែក​អំណោយ​ជា​មាស​ជា​ប្រាក់​យ៉ាង​ច្រើន អោយ​បុត្រ​ឯ​ទៀតៗ ព្រម​ទាំង​ប្រគល់​ក្រុង​នានា​ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ ក្នុង​ស្រុក​យូដា​អោយ​បុត្រ​ទាំង​នោះ​កាន់​កាប់​ទៀត​ផង តែ​ស្ដេច​ប្រគល់​រាជ​សម្បត្តិ​អោយ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ព្រោះ​ជា​បុត្រ​ច្បង។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​បិតា និង​ពង្រឹង​អំណាច​បាន​ហើយ ស្ដេច​ធ្វើ​គុត​អនុជ​ទាំង​អស់ ដោយ​មុខ​ដាវ ព្រម​ទាំង​សម្លាប់​មេ​ដឹក​នាំ​មួយ​ចំនួន​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត​ផង។


word:
 នៅ​ពេល​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​មាន​ជន្មាយុ​សាមសិប​ពីរ​ព្រះវស្សា។ ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​បាន​ប្រាំ​បី​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ស្ដេច​ទាំងឡាយ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់​ដែរ ព្រោះ​ស្ដេច​បាន​រៀប​អភិសេក​ជា​មួយ​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់​ ហើយ​ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​មិន​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​លុប​បំបាត់​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទេ ព្រោះ​យល់​ដល់​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​ព្រះអង្គ​ចង​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​សន្យា​ថា​នឹង​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ឡើង​សោយ​រាជ្យ​រហូត​ត​ទៅ​។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​យាង​ចេញ​ទៅ ដោយ​មាន​ពួក​មេទ័ព និង​រទេះ​ចំបាំង​ទាំង​អស់​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ កងទ័ព​អេដុម​បាន​ឡោមព័ទ្ធ​ស្ដេច និង​ពួក​មេ​បញ្ជាការ​កង​រទេះ​ចំបាំង។ ស្ដេច​ក៏​តើន​ឡើង​នៅ​ពេល​យប់ ហើយ​វាយ​បើក​ផ្លូវ។


word:
 តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ជន​ជាតិ​អេដុម បាន​រំដោះ​ខ្លួន​ពី​ការ​ត្រួតត្រា​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។ នៅ​គ្រា​នោះ ក្រុង​លីបណា​ក៏​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ដែរ ព្រោះ​ស្ដេច​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ខ្លួន។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​បាន​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ លើ​ភ្នំ​ទាំងឡាយ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា។ ស្ដេច​ជំរុញ​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​អ្នក​ស្រុក​អោយ​គោរព​ព្រះ​ដទៃ​។


word:
 ស្ដេច​បាន​ទទួល​លិខិត​មួយ​ច្បាប់​ពី​ព្យាការី​អេលីយ៉ា ដែល​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ “ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អយ្យកោ​របស់​ព្រះករុណា​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ព្រះករុណា​ពុំ​បាន​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​ទេ ហើយ​ព្រះករុណា​ក៏​មិន​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ព្រះបាទ​អេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ដែរ។


word:
 ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ព្រះករុណា​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ស្ដេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះករុណា​ទាក់ទាញ​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អោយ​គោរព​ព្រះ​ដទៃ ដូច​រាជវង្ស​របស់​ស្ដេច​អហាប់​បាន​ប្រព្រឹត្ត ហើយ​ព្រះករុណា​បាន​សម្លាប់​ប្អូន​បង្កើត​របស់​ព្រះករុណា ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ប្រសើរ​ជាង​ព្រះករុណា​ដែរ។


word:
 ហេតុ​នេះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​ប្រហារ​ប្រជារាស្ត្រ ព្រម​ទាំង​បុត្រា មហេសី និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះករុណា ដោយ​គ្រោះ​កាច​ដ៏​សាហាវ។


word:
 រីឯ​ព្រះករុណា​វិញ ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ព្រះករុណា​មាន​ជំងឺ​ជា​ទម្ងន់ គឺ​ព្រះករុណា​នឹង​មាន​រោគ​ពោះ​វៀន ដែល​បណ្ដាល​អោយ​ព្រះករុណា​ឈឺ​ចាប់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ រហូត​ដល់​ពោះ​វៀន​ធ្លាយ​ចេញ​មក”។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ជំរុញ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន និង​ជន​ជាតិ​អារ៉ាប់ ដែល​រស់​នៅ​ក្បែរ​ជន​ជាតិ​អេត្យូពី អោយ​មាន​គំនិត​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ លើក​គ្នា​ចូល​មក​រាត​ត្បាត​ស្រុក​យូដា និង​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​វាំង​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ចាប់​បុត្រ និង​មហេសី​របស់​ស្ដេច នាំ​យក​ទៅ​ជា​មួយ​ផង គឺ​នៅ​សល់​តែ​សម្ដេច​អហាស៊ីយ៉ា​មួយ​អង្គ​គត់ ដែល​ក្មេង​ជាង​គេ។


word:
 ជំងឺ​នោះ​កាន់​តែ​ធ្ងន់​ឡើងៗ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ​នោះ។ ប្រមាណ​ជា​ពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ពោះ​វៀន​របស់​ស្ដេច​យ៉ូរ៉ាម​ក៏​ធ្លាយ​ចេញ​ពី​រូប​កាយ ហើយ​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត ដោយ​ឈឺ​ចាប់​បំផុត។ ប្រជាជន​ពុំ​បាន​ធ្វើ​ពិធី​ថ្វាយ​ព្រះភ្លើង​ចំពោះ​ស្ដេច ដូច​គេ​បាន​ធ្វើ​ចំពោះ​អយ្យកោ​របស់​ស្ដេច​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ឡើង​សោយ​រាជ្យ នៅ​ពេល​មាន​ជន្មាយុ​សាមសិប​ពីរ​ព្រះវស្សា។ ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​បាន​ប្រាំ​បី​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ពេល​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត គ្មាន​នរណា​សោក​ស្ដាយ​ទេ។ គេ​បញ្ចុះ​សព​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ តែ​មិន​តម្កល់​នៅ​ក្នុង​ផ្នូរ​ដែល​គេ​បម្រុង​ទុក​សំរាប់​ព្រះមហាក្សត្រ​ឡើយ។


word:
 ប្រជាជន​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នាំ​គ្នា​លើក​សម្ដេច​អហាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​ពៅ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​បិតា ដ្បិត​បុត្រ​បងៗ​ត្រូវ​ជន​ជាតិ​អារ៉ាប់​សម្លាប់​អស់ នៅ​ពេល​ពួក​គេ​មក​លុកលុយ​ស្រុក។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ក្នុង​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​ព្រះវស្សា​ ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​មួយ​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា អថាលា ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​អូមរី។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ក៏​បាន​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​អហាប់​ដែរ ដ្បិត​មាតា​ជួយ​គំនិត​ស្ដេច​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​គ្រប់​យ៉ាង មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់​ដែរ ដ្បិត​ក្រោយ​ពេល​បិតា​សោយ​ទិវង្គត រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ ជួយ​គំនិត​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ដែល​ជំរុញ​អោយ​ស្ដេច​ត្រូវ​វិនាស។


word:
 ស្ដេច​ធ្វើ​តាម​យោបល់​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​នៅ​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។ ពេល​នោះ កងទ័ព​ស៊ីរី​វាយ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​របួស។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេសរាល​វិញ ដើម្បី​ព្យាបាល​របួស​ដែល​កងទ័ព​ស៊ីរី​បាន​វាយ​នៅ​ក្រុង​រ៉ាម៉ា ក្នុង​ពេល​ស្ដេច​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ហាសែល ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ស្ដេច​ស្រុក​យូដា យាង​ចុះ​ទៅ​ក្រុង​យីសរាល សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​ព្រះបាទ​អហាប់​ដែល​កំពុង​តែ​ប្រឈួន​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​យាង​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ដូច្នេះ មក​ពី​ព្រះជាម្ចាស់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ធ្វើ​អោយ​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​វិនាស។ ពេល​ទៅ​ដល់ ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​យាង​ទៅ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ដើម្បី​ជួប​នឹង​លោក​យេហ៊ូវ ជា​កូន​របស់​លោក​នីមស៊ី។ មុន​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​លោក​យេហ៊ូវ​ជា​ស្ដេច ដើម្បី​អោយ​លោក​រំលាយ​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​អហាប់។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ធ្វើ​ទោស​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​អហាប់ ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ពេល​លោក​ជួប​ពួក​មន្ត្រី​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា ព្រម​ទាំង​ក្មួយៗ​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ដែល​ជា​រាជ​បំរើ​របស់​ស្ដេច នោះ​លោក​ក៏​ប្រហារ​ជីវិត​ពួក​គេ​ទាំង​អស់​គ្នា។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​អោយ​គេ​តាម​រក​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ហើយ​គេ​ចាប់​ស្ដេច​បាន​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ព្រោះ​ស្ដេច​ពួន​នៅ​ទី​នោះ។ គេ​នាំ​ស្ដេច​ទៅ​ជួប​លោក​យេហ៊ូវ ហើយ​លោក​ក៏​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ទៅ។ បន្ទាប់​មក គេ​ធ្វើ​ពិធី​បញ្ចុះ​សព​ស្ដេច ដ្បិត​គេ​គិត​ថា ស្ដេច​ត្រូវ​ជា​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ដែល​ស្វែង​រក​ ព្រះអម្ចាស់ ​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត។ នៅ​ក្នុង​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មាន​សមត្ថភាព​អាច​នឹង​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​បាន​ឡើយ។


word:
 កាល​ព្រះនាង​អថាលា ជា​មាតា​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ជ្រាប​ថា ព្រះរាជ​បុត្រ​សោយ​ទិវង្គត​ហើយ ព្រះនាង​សំរេច​ចិត្ត​ប្រល័យ​ពូជពង្ស​ទាំង​អស់​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 ពេល​នោះ ម្ចាស់​ក្សត្រីយ៍​យ៉ូសេបា​បាន​យក​ព្រះអង្គ​ម្ចាស់​យ៉ូអាស ជា​បុត្រា​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ពី​ក្នុង​ចំណោម​បុត្រា​របស់​ស្ដេច ដែល​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​នោះ ទៅ​លាក់​ទុក។ ព្រះនាង​បាន​នាំ​បុត្រ​នោះ ព្រម​ទាំង​មេដោះ​ទៅ​លាក់​នៅ​បន្ទប់​ដេក​មួយ ក្នុង​ព្រះវិហារ​នៅ​ជា​មួយ​ផង។ ម្ចាស់​ក្សត្រីយ៍​យ៉ូសេបា ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម និង​ជា​អនុជ​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ហើយ​ត្រូវ​ជា​ភរិយា​របស់​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា បាន​លាក់​រាជ​កុមារ​នោះ មិន​អោយ​ព្រះនាង​អថាលា​ឃើញ ដូច្នេះ រាជ​កុមារ​ក៏​បាន​រួច​ពី​ស្លាប់។


word:
 ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះនាង​អថាលា​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក រាជ​កុមារ​លាក់​ខ្លួន​ជា​មួយ​គេ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ។


word:
 លុះ​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា បាន​តាំង​ចិត្ត​ក្លាហាន ហើយ​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​ជា​មួយ​ពួក​មេ​បញ្ជាការ គឺ​មាន​អសារា ជា​កូន​របស់​លោក​យេរ៉ូហាំ លោក​អ៊ីស្មាអែល ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូហាណាន លោក​អសារា ជា​កូន​របស់​លោក​អូបេដ លោក​ម៉ាសេយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អដាយ៉ា និង​លោក​អេលីសាផាត ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីកគ្រី។


word:
 មេ​បញ្ជាការ​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ដំណើរ​ពាសពេញ​ស្រុក​យូដា ហើយ​ប្រមូល​ពួក​លេវី​នៅ​តាម​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក្នុង​ស្រុក​យូដា ព្រម​ទាំង​ប្រមូល​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​បាន​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​ជា​មួយ​ព្រះរាជា នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ លោក​យេហូយ៉ាដា មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «នេះ​នែ៎ បុត្រ​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ! ទ្រង់​នឹង​គ្រង​រាជ្យ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង​ទុក ស្ដី​អំពី​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ត​ទៅ: ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​ត្រូវ​វេន​យាម​នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ* គឺ​ទាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ​ទាំង​ក្រុម​លេវី មួយ​ភាគ​បី​ត្រូវ​យាម​នៅ​ខ្លោង​ទ្វារ


word:
 មួយ​ភាគ​បី​យាម​ក្នុង​ដំណាក់​ស្ដេច ហើយ​មួយ​ភាគ​បី​ទៀត យាម​នៅ​ត្រង់​មាត់​ទ្វារ​យេសូដ។ រីឯ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 មិន​ត្រូវ​អោយ​នរណា​ម្នាក់​ចូល​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ គឺ​មាន​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​ដែល​ចំ​វេន​បំពេញ​មុខងារ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​អាច​ចូល​បាន ព្រោះ​ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​វិសុទ្ធ*។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ត្រូវ​គោរព​តាម​បំរាម​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ក្រុម​លេវី​ត្រូវ​ប្រដាប់​អាវុធ​នៅ​ការពារ​ជុំវិញ​ព្រះមហាក្សត្រ។ នរណា​ម្នាក់​ហ៊ាន​ចូល​មក​ជិត​ព្រះដំណាក់ ត្រូវ​សម្លាប់​គេ​ចោល។ ចូរ​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​ព្រះមហាក្សត្រ​ជានិច្ច ទោះ​បី​ស្ដេច​យាង​ចេញ ឬ​ចូល​ក៏​ដោយ»។


word:
 ក្រុម​លេវី និង​ប្រជាជន​យូដា​ទាំង​មូល នាំ​គ្នា​ធ្វើ​តាម​បញ្ជា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា ម្នាក់ៗ​នាំ​កូន​ទាហាន​របស់​ខ្លួន ទាំង​អ្នក​ត្រូវ​វេន​យាម​នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ទាំង​អ្នក​មិន​ត្រូវ​វេន​យាម ដ្បិត​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា​មិន​អោយ​ក្រុម​ណា​មួយ​នៅ​ទំនេរ​ឡើយ។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា​ចែក​លំពែង ព្រម​ទាំង​ខែល​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដែល​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ជូន​មេ​បញ្ជាការ​ទាំង​នោះ។


word:
 លោក​ដាក់​ពល​ទាហាន​ទាំង​អស់ ដែល​ប្រដាប់​អាវុធ​គ្រប់ៗ​ដៃ អោយ​ឈរ​យាម​ចាប់​ពី​ប៉ែក​ខាង​ស្ដាំ រហូត​ដល់​ប៉ែក​ខាង​ឆ្វេង​ព្រះដំណាក់ ព្រម​ទាំង​នៅ​ជិត​អាសនៈ និង​នៅ​ក្បែរ​ព្រះដំណាក់ ដើម្បី​ការពារ​ព្រះមហាក្សត្រ។


word:
 គេ​យាង​បុត្រ​របស់​ស្ដេច​ចេញ​មក ហើយ​យក​មកុដ​រាជ្យ​មក​បំពាក់ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​ឯកសារ​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​ផង លោក​យេហូយ៉ាដា និង​កូនៗ​របស់​លោក ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​រាជ​កុមារ តែងតាំង​ជា​ស្ដេច ទាំង​ស្រែក​ថា៖ «ជយោ ព្រះមហាក្សត្រ!»។


word:
 កាល​ព្រះនាង​អថាលា​ឮ​សំរែក​ប្រជាជន​ដែល​រត់​ទៅ​មក ស្រែក​អបអរសាទរ​ព្រះមហាក្សត្រ ព្រះនាង​យាង​ទៅ​មើល​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះនាង​ទត​ឃើញ​ព្រះមហាក្សត្រ​ថ្មី​ឈរ​នៅ​លើ​វេទិកា ត្រង់​មាត់​ទ្វារ​ដោយ​មាន​មេទ័ព និង​អ្នក​ផ្លុំ​ត្រែ​ឈរ​អម​ផង។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នាំ​គ្នា​អបអរសាទរ គេ​ផ្លុំ​ត្រែ ហើយ​អ្នក​ចំរៀង​នាំ​ប្រជាជន​ច្រៀង​សរសើរ​តម្កើង​ទាំង​ប្រគំ​តូរ្យតន្ត្រី​ផង។ ព្រះនាង​អថាលា​ហែក​ព្រះភូសា​ស្រែក​ថា៖ «នេះ​ជា​អំពើ​ក្បត់! នេះ​ជា​អំពើ​ក្បត់!»។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា​បញ្ជា​ទៅ​ពួក​មេ​បញ្ជាការ​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ពល​ទ័ព​ថា៖ «ចូរ​នាំ​ព្រះនាង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ! បើ​នរណា​គាំទ្រ​ព្រះនាង ចូរ​សម្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ​ទៅ!»។ លោក​បូជាចារ្យ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា៖ «មិន​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​ព្រះនាង​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ!»។


word:
 គេ​ចាប់​ព្រះនាង​នាំ​ទៅ​វាំង​វិញ។ កាល​មក​ដល់​មាត់​ខ្លោង​ទ្វារ​សេះ គេ​ក៏​ប្រហារ​ជីវិត​ព្រះនាង​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 លោក​យេហូយ៉ាដា​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​រវាង​ខ្លួន​ផ្ទាល់ ប្រជាជន​ទាំង​មូល និង​ព្រះមហាក្សត្រ ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​បំផ្លាញ​វិហារ​របស់​ព្រះ​បាល ហើយ​វាយ​កំទេច​អាសនៈ និង​រូប​សំណាក ព្រម​ទាំង​សម្លាប់ លោក​ម៉ាត់ថាន ជា​បូជាចារ្យ​របស់​ព្រះ​បាល នៅ​មុខ​អាសនៈ​ទៀត​ផង។


word:
 លោក​យេហូយ៉ាដា​ចាត់​ចែង​អោយ​ក្រុម​បូជាចារ្យ​លេវី ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​អ្នក​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ចែក​ជា​ក្រុម អោយ​បំពេញ​មុខងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​បាន​បង្គាប់​អោយ​គេ​ច្រៀង​ចំរៀង​យ៉ាង​សប្បាយ ក្នុង​ឱកាស​នោះ​ដែរ។


word:
 លោក​យេហូយ៉ាដា​បាន​ដាក់​អ្នក​យាម​ទ្វារ នៅ​តាម​ខ្លោង​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​កុំ​អោយ​អ្នក​ដែល​មិន​បរិសុទ្ធ​ដោយ​ប្រការ​ណា​មួយ​ក្ដី អាច​ចូល​បាន​ឡើយ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​នាំ​ពួក​មេ​បញ្ជាការ ពួក​អភិជន ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក មក​ដង្ហែ​ព្រះមហាក្សត្រ​ពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ចូល​វាំង តាម​ខ្លោង​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​លើ រួច​យាង​ព្រះរាជា​ឡើង​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​រាជ្យ។


word:
 ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នាំ​គ្នា​អបអរសាទរ ហើយ​ទីក្រុង​ក៏​បាន​សុខសាន្ត។ គេ​បាន​ប្រហារ​ជីវិត​ព្រះនាង​អថាលា ដោយ​មុខ​ដាវ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ក្នុង​ជន្មាយុ​ប្រាំពីរ​ព្រះវស្សា ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​សែសិប​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា ស៊ីបយ៉ា ជា​អ្នក​ស្រុក​បៀរសេបា។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  អស់​មួយ​ជីវិត​របស់​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា។


word:
 លោក​យេហូយ៉ាដា​រក​បាន​មហេសី​ពីរ​អង្គ​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ហើយ​ស្ដេច​បង្កើត​បាន​បុត្រា​បុត្រី​ជា​ច្រើន។


word:
 ស្ដេច​កោះ​ហៅ​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​តាម​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ស្រុក​យូដា ហើយ​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​ត្រូវ​ប្រមូល​ប្រាក់​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដើម្បី​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​អស់​លោក។ សូម​សំរេច​ការ​នេះ​អោយ​បាន​ឆាប់ៗ​ផង»។ ប៉ុន្តែ ក្រុម​លេវី​ពុំ​បាន​ធ្វើ​ការ​នេះ​អោយ​បាន​រួសរាន់​ទេ។


word:
 ព្រះរាជា​ក៏​ត្រាស់​ហៅ​លោក​មហា​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​មិន​ទាមទារ​អោយ​ក្រុម​លេវី​ប្រមូល​ប្រាក់ ដែល​ប្រជាជន​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ត្រូវ​យក​មក​បង់ ដូច​លោក​ម៉ូសេ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់ ព្រះអម្ចាស់  បាន​បង្គាប់​អោយ​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល​យក​មក​ថ្វាយ​សំរាប់​ពន្លា​នៃ​សន្ធិសញ្ញា?


word:
 ម្ចាស់​ក្សត្រីយ៍​អថាលា​ដ៏​អប្រិយ និង​បរិវារ​របស់​គាត់ បាន​បំផ្លាញ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​យក​វត្ថុ​សក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទៅ​ប្រើប្រាស់​សំរាប់​ព្រះ​បាល»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះរាជា​អោយ​គេ​ធ្វើ​ហិប​មួយ យក​ទៅ​ដាក់​នៅ​ខាង​មុខ​មាត់​ទ្វារ​ចូល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 គេ​ចេញ​ប្រកាស​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អោយ​ប្រជាជន​យក​ពន្ធដារ​មក​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  បាន​បង្គាប់​ដល់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​វាល​រហោស្ថាន។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់ និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល នាំ​គ្នា​យក​ប្រាក់​មក​ថ្វាយ ដោយ​ចិត្ត​សប្បាយ។ គេ​ដាក់​ប្រាក់​នៅ​ក្នុង​ហិប​រហូត​ដល់​ពេញ។


word:
 លុះ​ដល់​ពេល​ដែល​ត្រូវ​នាំ​ហិប ទៅ​អោយ​ក្រុម​លេវី​ត្រួត​ពិនិត្យ​មើល​ក្នុង​នាម​ព្រះរាជា គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​ឃើញ​មាន​ប្រាក់​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ហិប​ហើយ លោក​ស្មៀន​ហ្លួង និង​លោក​អធិការ​អម​មហាបូជាចារ្យ ក៏​មក​យក​ប្រាក់​ចេញ​ពី​ហិប នាំ​យក​ទៅ​ដោយ​ទុក​ហិប​នៅ​កន្លែង​ដើម​វិញ។ គេ​ធ្វើ​បែប​នេះ ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ហើយ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​យ៉ាង​ច្រើន។


word:
 ព្រះរាជា និង​លោក​យេហូយ៉ាដា​ប្រគល់​ប្រាក់​នោះ​ទៅ​អោយ​ពួក​មេ​ជាង ដែល​ទទួល​បន្ទុក​លើ​ការងារ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ពួក​មេ​ជាង​បាន​ជួល​កម្មករ​មក​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើង​វិញ គឺ​មាន​ជាង​ដាប់​ថ្ម និង​ជាង​ឈើ ព្រម​ទាំង​ជួល​ជាង​ដែក និង​ជាង​លង្ហិន​សំរាប់​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែរ។


word:
 មេ​ជាង​ទាំង​នោះ​នាំ​គ្នា​បំពេញ​កិច្ចការ ដោយ​ដឹក​នាំ​ការ​ជួល​ជុល​ទាំង​អស់ ធ្វើ​អោយ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ល្អ និង​មាំ ដូច​ដើម​ឡើង​វិញ។


word:
 ក្រោយ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ ពួក​គេ​យក​ប្រាក់​ដែល​នៅ​សល់​មក​ថ្វាយ​ព្រះរាជា និង​ប្រគល់​ជូន​លោក​យេហូយ៉ាដា។ គេ​ក៏​យក​ប្រាក់​នោះ​ទៅ​ធ្វើ​ប្រដាប់​ប្រដា​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​មាន​គ្រឿង​បរិក្ខារ​សំរាប់​ពិធី​ផ្សេងៗ គ្រឿង​បរិក្ខារ​សំរាប់​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ពែង ព្រម​ទាំង​របស់​ឯ​ទៀតៗ​ធ្វើ​ពី​មាស និង​ប្រាក់។ ក្នុង​មួយ​ជីវិត​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា គេ​តែងតែ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 លោក​យេហូយ៉ាដា​មាន​វ័យ​កាន់​តែ​ចាស់​ជរា និង​មាន​អាយុ​វែង រួច​លោក​ទទួល​មរណភាព ក្នុង​ជន្មាយុ​មួយ​រយ​សាមសិប​ឆ្នាំ។


word:
 គេ​បញ្ចុះ​សព​លោក​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​មួយ​ស្ដេច ដ្បិត​លោក​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​ចំពោះ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ក្រោយ​ពេល​លោក​យេហូយ៉ាដា​ទទួល​មរណភាព​ផុត​ទៅ ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា នាំ​គ្នា​មក​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះរាជា ហើយ​ព្រះរាជា​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពួក​គេ។


word:
 ពួក​គេ​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ខ្លួន ហើយ​គោរព​បំរើ​ព្រះអាសេរ៉ា និង​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ​ឯ​ទៀតៗ។ កំហុស​នេះ​បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់  ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​អ្នក​ស្រុក​យូដា ព្រម​ទាំង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចាត់​ពួក​ព្យាការី​ទៅ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ ដើម្បី​ណែនាំ​ពួក​គេ អោយ​វិល​មក​រក​ព្រះអង្គ​វិញ។ ព្យាការី​ប្រៀនប្រដៅ​ពួក​គេ តែ​ពួក​គេ​មិន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ស្ដាប់​ឡើយ។


word:
 ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​យាង​មក​សណ្ឋិត​លើ​លោក​សាការី ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា។ លោក​ប្រឈម​មុខ​ទល់​នឹង​ប្រជាជន​ហើយ​ប្រកាស​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​បំពាន​លើ​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអម្ចាស់? ដោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បោះ​បង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះអង្គ​ក៏​នឹង​បោះ​បង់​ចោល​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ដូច្នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​អ្វី ក៏​មិន​បាន​សំរេច​ដែរ»។


word:
 ប្រជាជន​ឃុប​ឃិត​គ្នា​ប្រឆាំង​នឹង​លោក​សាការី ហើយ​គេ​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់​សម្លាប់​លោក នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច។​


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ពុំ​នឹក​ឃើញ​សេចក្ដី​សប្បុរស​ដែល​លោក​យេហូយ៉ាដា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាការី បាន​សំដែង​ចំពោះ​ស្ដេច​ទេ គឺ​ស្ដេច​ប្រហារ​ជីវិត​កូន​របស់​លោក។ នៅ​ពេល​ស្លាប់​លោក​សាការី ពោល​ថា៖ «សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទត​មើល ហើយ​រក​យុត្តិធម៌​ចុះ!»។


word:
 មួយ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​ទៀត កងទ័ព​ស៊ីរី​បាន​ឡើង​មក​វាយ​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស។ ពួក​គេ​មក​ដល់​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ពួក​គេ​កាប់​សម្លាប់​មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ប្រជាជន ហើយ​បញ្ជូន​ជយភ័ណ្ឌ​ទាំង​អស់ ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស។


word:
 កងទ័ព​ស៊ីរី​មាន​ចំនួន​តែ​បន្តិច​ប៉ុណ្ណោះ តែ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ប្រគល់​កងទ័ព​យូដា​ដែល​មាន​គ្នា​ច្រើន ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ពួក​គេ ព្រោះ​ជន​ជាតិ​យូដា​បោះ​បង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ខ្លួន។ ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រើ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី សំរាប់​ដាក់​ទោស​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស។


word:
 បន្ទាប់​មក កងទ័ព​ស៊ីរី​ចាក​ចេញ​ទៅ ទុក​អោយ​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ប្រឈួន​ជា​ទម្ងន់។ ពួក​រាជ​បំរើ​ឃុប​ឃិត​គ្នា​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច ដើម្បី​សងសឹក​ចំពោះ​ឃាតកម្ម ទៅ​លើ​កូន​របស់​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា។ គេ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​នៅ​ក្នុង​ក្រឡាបន្ទំ រួច​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ តែ​គេ​មិន​បញ្ចុះ​នៅ​ក្នុង​ផ្នូរ ជា​មួយ​ស្ដេច​ឯ​ទៀតៗ​ទេ។


word:
 អ្នក​ដែល​បាន​ឃុប​ឃិត​គ្នា​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច គឺ​លោក​សាបាដ ជា​កូន​របស់​ស្ត្រី​សាសន៍​អាំម៉ូន ឈ្មោះ​ស៊ីម៉ាត និង​លោក​យ៉ូសាបាដ ជា​កូន​របស់​ស្ត្រី​សាសន៍​ម៉ូអាប់ ឈ្មោះ​ស៊ីមរីត។


word:
 រីឯ​ចំនួន​បុត្រ​របស់​ស្ដេច និង​សេចក្ដី​ជា​ច្រើន​ដែល​ព្យាការី​ថ្លែង​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​កំណត់​ហេតុ​ស្ដី​អំពី​ការ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​អធិប្បាយ​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ។ ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ឡើង​សោយ​រាជ្យ នៅ​ពេល​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​ប្រាំ​ព្រះវស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ម្ភៃ​ប្រាំ​បួន​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា យ៉ូអាដាន ជា​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត​ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  តែ​មិន​មែន​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត​ទេ។


word:
 ក្រោយ​ពី​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ និង​ពង្រឹង​អំណាច​ហើយ ស្ដេច​ប្រហារ​ជីវិត​ពួក​មេទ័ព​ដែល​បាន​ធ្វើ​គុត​បិតា​របស់​ស្ដេច។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​ពុំ​បាន​អោយ​គេ​ប្រហារ​ជីវិត​កូន​ចៅ​របស់​ពួក​ឃាតក​ទេ ដ្បិត​ស្ដេច​គោរព​តាម​សេចក្ដី​ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ គឺ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បង្គាប់​ថា៖ «ឪពុក​មិន​ត្រូវ​ស្លាប់ ព្រោះ​តែ​ទោស​របស់​កូន ហើយ​កូន​ក៏​មិន​ត្រូវ​ស្លាប់ ព្រោះ​តែ​ទោស​របស់​ឪពុក​ដែរ គឺ​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​មនុស្ស​ម្នាក់ៗ តាម​អំពើ​បាប​ដែល​ខ្លួន​ប្រព្រឹត្ត»។


word:
 ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ប្រមូល​ទាហាន​នៅ​ស្រុក​យូដា គឺ​ប្រជាជន​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ហើយ​ចែក​ពួក​គេ​ជា​កង តាម​អំបូរ​របស់​ខ្លួន ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​មេ​បញ្ជាការ​កងពល​ធំ និង​មេ​បញ្ជាការ​កងពល​តូច។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ជំរឿន​ប្រុសៗ​ដែល​មាន​អាយុ​ពី​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ ឃើញ​មាន​ទាំង​អស់ ៣០០ ០០០​នាក់ ជា​ទាហាន​ដ៏​ចំណាន​ដែល​ប្រើ​លំពែង ប្រើ​ខែល​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក​បាន។


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​យក​ប្រាក់​សុទ្ធ​មួយ​រយ​ណែន​ទៅ​ជួល​ទាហាន​ដ៏​ពូកែ​អង់អាច​ចំនួន ១០០ ០០០ នាក់ ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 មាន​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មួយ​រូប មក​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះរាជា សូម​កុំ​អោយ​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ទៅ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ឡើយ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​មិន​គង់​ជា​មួយ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ព្រះអង្គ​មិន​គង់​ជា​មួយ​កូន​ចៅ​អេប្រាអ៊ីម​ទាំង​នេះ​ទេ។


word:
 ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​អោយ​ពួក​គេ​ទៅ​ជា​មួយ ទោះ​បី​ព្រះករុណា​ខំ​ប្រឹង​ប្រយុទ្ធ​យ៉ាង​ណា​ក្ដី ក៏​ព្រះជាម្ចាស់​ធ្វើ​អោយ​ព្រះករុណា​បរាជ័យ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ដែរ ដ្បិត​មាន​តែ​ព្រះជាម្ចាស់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ប្រទាន​ជ័យជំនះ ឬ​ធ្វើ​អោយ​បរាជ័យ»។


word:
 ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «តើ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច ចំពោះ​ប្រាក់​ដែល​យើង​បាន​អោយ​ទៅ​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​នោះ!»។ អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​អាច​ប្រទាន​ប្រាក់​មក​ព្រះករុណា​វិញ​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​បំបែក​ទាហាន​អេប្រាអ៊ីម​ចេញ​ពី​ជួរ​ទ័ព អោយ​គេ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​របស់​ខ្លួន​វិញ។ ទាហាន​ទាំង​នោះ​ខឹង​ជន​ជាតិ​យូដា​យ៉ាង​ខ្លាំង គេ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ទាំង​ក្ដៅ​ក្រហាយ។


word:
 ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​តាំង​ចិត្ត​ក្លាហាន នាំ​មុខ​កងទ័ព ឆ្ពោះ​ទៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​អំបិល ហើយ​ប្រហារ​ទាហាន​អេដុម​ អស់​មួយ​ម៉ឺន​នាក់។


word:
 ទាហាន​យូដា​ចាប់​បាន​ខ្មាំង​មួយ​ម៉ឺន​នាក់​ទៀត ហើយ​នាំ​ឡើង​ទៅ​លើ​ចំណោត​ថ្ម​មួយ រួច​ច្រាន​ទម្លាក់​ចុះ​មក ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​ស្លាប់​ទាំង​អស់​គ្នា។


word:
 រីឯ​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​បណ្ដេញ​អោយ​វិល​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ទៅ​ច្បាំង​ជា​មួយ​នោះ បាន​នាំ​គ្នា​រាត​ត្បាត​ក្រុង​នានា ក្នុង​ស្រុក​យូដា ដែល​នៅ​ចន្លោះ​ក្រុង​សាម៉ារី និង​ក្រុង​បេតហូរ៉ូន ហើយ​សម្លាប់​ប្រជាជន​អស់​បី​ពាន់​នាក់ ព្រម​ទាំង​រឹប​អូស​យក​ជយភ័ណ្ឌ​ជា​ច្រើន​ទៀត​ផង។


word:
 ក្រោយ​ពេល​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​អេដុម​ហើយ ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ទាំង​នាំ​យក​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អេដុម​មក​ជា​មួយ។ ស្ដេច​យក​ព្រះ​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន​ដោយ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ថ្វាយ​ព្រះ​ទាំង​នោះ​ទៀត​ផង។


word:
 ពេល​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នឹង​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រះអង្គ​ចាត់​ព្យាការី​អោយ​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​ទូល​ថា៖ «ព្រះ​ទាំង​នេះ​មិន​បាន​រំដោះ​ប្រជាជន​របស់​ខ្លួន​អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា​ទេ ចុះ​ហេតុ​ដូច​ម្ដេច​បាន​ជា​ព្រះករុណា​បែរ​ទៅ​គោរព​ព្រះ​របស់​សាសន៍​នោះ​ដូច្នេះ!»។


word:
 លោក​មាន​ប្រសាសន៍​មិន​ទាន់​ផុត​ផង ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​លោក​ថា៖ «តើ​យើង​បាន​តែងតាំង​អ្នក​អោយ​ធ្វើ​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ស្ដេច​ពី​អង្កាល់? ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​ចង់​អោយ​គេ​វាយ​អ្នក​ទេ​នោះ ចូរ​នៅ​ស្ងៀម​ទៅ!»។ ប៉ុន្តែ មុន​នឹង​បញ្ចប់​ព្យាការី​ថ្លែង​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ដឹង​ហើយ​ថា ព្រះជាម្ចាស់​បាន​សំរេច​នឹង​បំផ្លាញ​ព្រះករុណា ដ្បិត​ព្រះករុណា​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ ហើយ​ព្រះករុណា​ក៏​បដិសេធ​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​យោបល់​របស់​ទូលបង្គំ​ដែរ»។


word:
 ក្រោយ​ពី​បាន​សួរ​យោបល់​ទី​ប្រឹក្សា​ឯ​ទៀតៗ​រួច​ហើយ ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស និង​ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ​ថា៖ «ចូរ​ចេញ​មក យើង​ប្រយុទ្ធ​តទល់​គ្នា!»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​មក​ទូល​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​វិញ​ថា៖ «គ្រា​មួយ​នោះ​គុម្ព​បន្លា​ដែល​ដុះ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់ ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ប្រាប់​ដើម​តាត្រៅ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់​ថា “ចូរ​លើក​កូន​ស្រី​របស់​អ្នក​អោយ​មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​របស់​កូន​ប្រុស​យើង”។ ប៉ុន្តែ មាន​សត្វ​ព្រៃ​ដើរ​កាត់​តាម​នោះ ហើយ​ជាន់​គុម្ព​បន្លា​ខ្ទេចខ្ទី​អស់។


word:
 ព្រះករុណា​អួត​ខ្លួន​ថា​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​អេដុម ដូច្នេះ ព្រះរាជា​កំពុង​តែ​មាន​មោទនភាព ហើយ​លើក​តម្កើង​ខ្លួន​ឯង។ ឥឡូវ​នេះ សូម​គង់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​ទៅ! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ចង់​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ដែល​បង្ក​អោយ​វេទនា​ដូច្នេះ? ព្រះករុណា និង​ប្រជាជន​យូដា​មុខ​ជា​បរាជ័យ​មិន​ខាន!»។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ពុំ​ព្រម​ស្ដាប់ តាម​សេចក្ដី​ព្រមាន​នេះ​ទេ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​បណ្ដាល​អោយ​កើត​មាន​ដូច្នេះ ដើម្បី​អោយ​ស្ដេច និង​កងទ័ព​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​បច្ចាមិត្ត ព្រោះ​ស្ដេច​បាន​បែក​ចិត្ត​ទៅ​រក​ព្រះ​នានា​របស់​ជន​ជាតិ​អេដុម។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ឡើង​មក​ប្រយុទ្ធ​តទល់​នឹង​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា នៅ​ក្រុង​បេតសេមែស​ក្នុង​ស្រុក​យូដា។


word:
 កងទ័ព​យូដា​វាយ​ចាញ់​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ពល​ទាហាន​យូដា​បាក់​ទ័ព​រត់​មក​កាន់​ទី​លំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ចាប់​បាន​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស និង​ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស​នៅ​បេតសេមែស ធ្វើ​ជា​ឈ្លើយ។ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​យ៉ូអាស នាំ​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​វាយ​បំបែក​កំពែង​ក្រុង​ចាប់​តាំង​ពី​ទ្វារ​អេប្រាអ៊ីម រហូត​ដល់​ទ្វារ​នៅ​ជ្រុង​កំពែង​ដែល​មាន​ប្រវែង​បួន​រយ​ហត្ថ។


word:
 ស្ដេច​ប្រមូល​យក​មាស​ប្រាក់ និង​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​មាន​លោក​អូបេដអេដុម ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ ព្រម​ទាំង​វត្ថុ​នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង​រាជ្យ​ទ្រព្យ ហើយ​នាំ​ចំណាប់​ខ្មាំង​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​វិញ។


word:
 ក្រោយ​ពី​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ស្ដេច​ស្រុក​យូដា មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​បាន​ដប់​ប្រាំ​វស្សា​ទៀត។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ក្រោយ​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​បែក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម មាន​មនុស្ស​ឃុបឃិត​គ្នា​ក្បត់​នឹង​ស្ដេច ដូច្នេះ ស្ដេច​ក៏​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ក្រុង​ឡាគីស តែ​គេ​បាន​ដេញ​តាម​ព្រះរាជា​រហូត​ដល់​ក្រុង​ឡាគីស​ទៀត ហើយ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 គេ​ដឹក​សព​របស់​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ដាក់​លើ​ខ្នង​សេះ នាំ​មក​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ស្រុក​យូដា​។


word:
 ប្រជាជន​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​លើក​ព្រះបាទ​អូសៀស​ ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​ដប់​ប្រាំ​មួយ​វស្សា អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ជា​បិតា។


word:
 ក្រោយ​ពេល​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​អូសៀស​បាន​សង់​ក្រុង​អេឡុត​ឡើង​វិញ រួច​ដាក់​អោយ​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ស្រុក​យូដា​ដូច​ពី​មុន។


word:
 ព្រះបាទ​អូសៀស​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា ក្នុង​ជន្មាយុ​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ព្រះវស្សា ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ហាសិប​ពីរ​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា យេកូលា ជា​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត​គ្រប់​យ៉ាង ដែល​ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ជា​បិតា​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​អូសៀស​យក​ព្រះហឫទ័យ​ទុក​ដាក់​ស្វែង​រក​ព្រះជាម្ចាស់ ក្នុង​ពេល​ដែល​លោក​សាការី​នៅ​រស់​នៅ​ឡើយ ព្រោះ​លោក​ណែនាំ​ស្ដេច​អោយ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់​។ ដរាប​ណា​ស្ដេច​ស្វែង​រក​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​បាន​ចំរុង​ចំរើន​ជានិច្ច។


word:
 ស្ដេច​លើក​ទ័ព​ទៅ​វាយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ហើយ​ទម្លុះ​កំពែង​ក្រុង​កាថ ក្រុង​យ៉ាប់ណេ និង​ក្រុង​អាសដូឌ។ ស្ដេច​បាន​សង់​ក្រុង​នៅ​តំបន់​ក្រុង​អាសដូឌ និង​ក្នុង​ទឹក​ដី​ភីលីស្ទីន។


word:
 ព្រះជាម្ចាស់​ជួយ​ស្ដេច​នៅ​ពេល​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ទល់​នឹង​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ជន​ជាតិ​អារ៉ាប់​ដែល​រស់​នៅ​ក្រុង​គើរ-បាល និង​ជន​ជាតិ​ម៉ាអូន។


word:
 ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​នាំ​យក​សួយសារអាករ​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​អូសៀស។ ព្រះកិត្តិនាម​របស់​ស្ដេច​ល្បីរន្ទឺ រហូត​ដល់​ទល់​ដែន​ស្រុក​អេស៊ីប ដ្បិត​ទ្រង់​មាន​ឫទ្ធិ​អំណាច​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ព្រះបាទ​អូសៀស​បាន​សង់​ប៉ម​ដ៏​រឹងមាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ខាង​លើ​ខ្លោង​ទ្វារ​នៅ​ជ្រុង​កំពែង​ទ្វារ​ជ្រលង​ភ្នំ និង​នៅ​លើ​មុម​កំពែង។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​ប៉ម​ចាំ​យាម​នៅ​តាម​វាល​រហោស្ថាន និង​ជីក​ស្រះ​ជា​ច្រើន ដ្បិត​ស្ដេច​មាន​ហ្វូង​សត្វ​ដ៏​សន្ធឹក​សន្ធាប់​នៅ​តំបន់​ខ្ពង់​រាប និង​តំបន់​វាល​ទំនាប ហើយ​ស្ដេច​ក៏​មាន​កសិករ​ដែល​ធ្វើ​ស្រែ និង​ដាំ​ទំពាំងបាយជូរ​ថ្វាយ​នៅ​តាម​តំបន់​ភ្នំ និង​នៅ​ភ្នំ​កើមែល​ដែរ ព្រោះ​ស្ដេច​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ខាង​វិស័យ​កសិកម្ម។


word:
 ព្រះបាទ​អូសៀស​មាន​កងទ័ព ដែល​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម។ កងទ័ព​នេះ​ចែក​ជា​កងពល​ផ្សេងៗ ដូច​លោក​យីអែល​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង និង​លោក​ម៉ាសេយ៉ា ជា​មន្ត្រី​រដ្ឋបាល​បាន​ជំរឿន ហើយ​ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ហាណានា ជា​មេទ័ព​របស់​ស្ដេច។


word:
 និង​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ៣០៧ ៥០០ នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ មាន​ចិត្ត​អង់អាច ហើយ​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ប្រយុទ្ធ​ទល់​នឹង​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ព្រះរាជា។


word:
 ព្រះបាទ​អូសៀស​បាន​ប្រគល់​ខែល លំពែង មួក​ដែក អាវក្រោះ ធ្នូ ព្រម​ទាំង​ដង្ហក់​សំរាប់​បាញ់​គ្រួស​អោយ​ទាហាន​គ្រប់ៗ​រូប។


word:
 នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ស្ដេច​អោយ​ជាង​ដ៏​ជំនាញ​ផលិត​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​ដាក់​នៅ​តាម​ប៉ម និង​តាម​មុម​កំពែង​ក្រុង ដើម្បី​បាញ់​ព្រួញ និង​ចោល​ដុំ​ថ្ម។ កិត្តិនាម​របស់​ស្ដេច​បាន​ល្បី​ខ្ចរខ្ចាយ​រហូត​ដល់​ស្រុក​ឆ្ងាយៗ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ជួយ​ស្ដេច​យ៉ាង​ច្រើន​បំផុត​ ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​ពង្រឹង​អំណាច​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ។


word:
 ប៉ុន្តែ ពេល​បាន​អំណាច​រឹងប៉ឹង​ហើយ ស្ដេច​ក៏​មាន​អំនួត រហូត​ដល់​បណ្ដាល​អោយ​ស្ដេច​ត្រូវ​វិនាស។ ស្ដេច​ក្បត់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន គឺ​ស្ដេច​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប នៅ​លើ​អាសនៈ​ថ្វាយ​គ្រឿង​ក្រអូប​។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​អសារា​ចូល​មក​តាម​ក្រោយ​ស្ដេច ដោយ​មាន​បូជាចារ្យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចំនួន​ប៉ែតសិប​នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​មាន​ចិត្ត​អង់អាច​មក​ជា​មួយ​ផង។


word:
 លោក​ទាំង​នោះ​ឈរ​នៅ​មុខ​ស្ដេច​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​អូសៀស ព្រះរាជា​គ្មាន​សិទ្ធិ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ គឺ​មាន​តែ​ក្រុម​បូជាចារ្យ​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អើរ៉ុន​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​បាន​ទទួល​ពិធី​តែងតាំង​សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប។ សូម​ព្រះករុណា​យាង​ចេញ​ពី​ទីសក្ការៈ​នេះ​ទៅ ដ្បិត​ព្រះករុណា​ក្បត់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ព្រះករុណា​នឹង​មិន​ទទួល​កិត្តិយស​អ្វី​ពី​ ព្រះជាអម្ចាស់ ​ឡើយ»។


word:
 ព្រះបាទ​អូសៀស​កាន់​ពាន​សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប ហើយ​ពេល​ស្ដេច​ខ្ញាល់​ឡើង​ទាស់​នឹង​បូជាចារ្យ ស្រាប់​តែ​មាន​រោគ​ឃ្លង់​កើត​ពាសពេញ​ថ្ងាស នៅ​ចំពោះ​មុខ​ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្បែរ​អាសនៈ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 លោក​មហាបូជាចារ្យ​អសារា និង​បូជាចារ្យ​ទាំង​អស់ បែរ​ទៅ​ឃើញ​ស្ដេច​កើត​ឃ្លង់​នៅ​លើ​ថ្ងាស​ដូច្នេះ ពួក​លោក​ក៏​នាំ​ស្ដេច​ចេញ​មក​ក្រៅ​ជា​បន្ទាន់។ រីឯ​ស្ដេច​ផ្ទាល់​ក៏​ប្រញាប់​ចេញ​មក​ដែរ ព្រោះ​ស្ដេច​ជ្រាប​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​វាយ​ប្រហារ​ស្ដេច។


word:
 ព្រះបាទ​អូសៀស​កើត​ឃ្លង់ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​ទ្រង់​អស់​ព្រះជន្ម។ ដោយ​ស្ដេច​កើត​ឃ្លង់​ដូច្នេះ ទ្រង់​ត្រូវ​គង់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​មួយ​ដាច់​ឡែក​ពី​គេ ហើយ​មិន​អាច​ចូល​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ឡើយ។ សម្ដេច​យ៉ូថាម​ជា​បុត្រ​មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​កិច្ចការ​ក្នុង​វាំង និង​ទទួល​បន្ទុក​គ្រប់គ្រង​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។


word:
 ព្យាការី​អេសាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ូស​បាន​កត់ត្រា​ទុក នូវ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អូសៀស​តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់។


word:
 ព្រះបាទ​អូសៀស​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​នៃ​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស ដ្បិត​ស្ដេច​កើត​ឃ្លង់។ ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​ជា​បុត្រ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ក្នុង​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​ប្រាំ​ព្រះវស្សា ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា យេរូសា ជា​កូន​របស់​លោក​សាដុក។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត​ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​អូសៀស​ជា​បិតា​ដែរ។ ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មិន​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ។ ពេល​នោះ ប្រជាជន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើងៗ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​បាន​សង់​ទ្វារ ដែល​នៅ​ខាង​លើ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ពង្រឹង​កន្លែង​ផ្សេងៗ​នៃ​កំពែង​ក្រុង​ត្រង់​អូផែល អោយ​រឹត​តែ​មាំ​ថែម​ទៀត។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​ក្រុង​នៅ​តាម​តំបន់​ភ្នំ​នៃ​ស្រុក​យូដា ព្រម​ទាំង​សង់​បន្ទាយ និង​ប៉ម​ចាំ​យាម​នៅ​តាម​ព្រៃ​ផង។


word:
 ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ទល់​នឹង​ស្ដេច​ស្រុក​អាំម៉ូន ហើយ​យក​ជ័យជំនះ​លើ​ពួក​គេ។ នៅ​ឆ្នាំ​នោះ ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​យក​ប្រាក់​ចំនួន​បី​តោន ស្រូវ​បី​ពាន់​តោន និង​ពោត​បី​ពាន់​តោន មក​ថ្វាយ​ជា​សួយសារអាករ​ដល់​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម។ នៅ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់ និង​ឆ្នាំ​ទី​បី ពួក​គេ​ក៏​ថ្វាយ​បែប​នោះ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​មាន​អំណាច​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ព្រោះ​ទ្រង់​ប្រព្រឹត្ត​តាម​មាគ៌ា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​យ៉ាង​ជាប់លាប់។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម ព្រម​ទាំង​សង្គ្រាម និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 នៅ​ពេល​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ស្ដេច​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​ប្រាំ​ព្រះវស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​នៃ​រាជវង្ស​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះបាទ​អហាស​ជា​បុត្រ ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ក្នុង​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​ព្រះវស្សា ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ស្ដេច​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ព្រះអយ្យកោ​ឡើយ។


word:
 ស្ដេច​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ស្ដេច​នានា នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ទ្រង់​ហ៊ាន​រហូត​ដល់​ធ្វើ​រូប​ចម្លាក់​ពី​លង្ហិន សំរាប់​ព្រះ​បាល​ទៀត​ផង។


word:
 ស្ដេច​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​ហ៊ីនណម និង​យក​បុត្រ​ទៅ​បូជាយញ្ញ តាម​ទំនៀមទម្លាប់​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​នៅ​តាម​ភ្នំ និង​នៅ​ក្រោម​ដើម​ឈើ​ដែល​មាន​ស្លឹក​ខៀវ​ខ្ចី​ផង។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច បាន​ប្រគល់​ស្ដេច​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។ កងទ័ព​ស៊ីរី​វាយ​ឈ្នះ​ព្រះបាទ​អហាស រួច​ចាប់​ប្រជាជន​ជា​ច្រើន​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស។ ព្រះបាទ​អហាស​ក៏​ត្រូវ​បរាជ័យ​យ៉ាង​ធ្ងន់ ហើយ​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ


word:
 គឺ​ក្នុង​ថ្ងៃ​តែ​មួយ ព្រះបាទ​ពេកា​ ជា​កូន​របស់​លោក​រេម៉ាលា ប្រហារ​ជន​ជាតិ​យូដា​អស់ ១២០ ០០០​នាក់ ដែល​សុទ្ធសឹង​ជា​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច ដ្បិត​អ្នក​ទាំង​នោះ​បោះ​បង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ខ្លួន។


word:
 លោក​ស៊ីកគ្រី​ជា​អ្នក​ចំបាំង​ដ៏​ពូកែ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម បាន​ប្រហារ​ជីវិត​សម្ដេច​ម៉ាសេយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាស ព្រម​ទាំង​លោក​អាសរីកាំ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ព្រះរាជវាំង និង​លោក​អែលកាណា ជា​មន្ត្រី​ជំនិត​របស់​ស្ដេច។


word:
 ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចាប់​ជន​ជាតិ​យូដា ជា​បង​ប្អូន​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​ចំនួន ២០០ ០០០​នាក់ គឺ​មាន​ស្ត្រី និង​ក្មេង​ប្រុស​ស្រី ព្រម​ទាំង​នាំ​យក​ជយភ័ណ្ឌ​ជា​ច្រើន ទៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 មាន​ព្យាការី​មួយ​រូប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ឈ្មោះ​អូដេឌ បាន​ចេញ​ទៅ​ជួប​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ដែល​វិល​មក​ក្រុង​សាម៉ារី​វិញ។ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​យ៉ាង​ខ្លាំង ទាស់​នឹង​ជន​ជាតិ​យូដា ព្រះអង្គ​បាន​ប្រគល់​ពួក​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ប៉ុន្តែ អ្នក​រាល់​គ្នា​សម្លាប់​រង្គាល​ពួក​គេ​យ៉ាង​សាហាវ ធ្វើ​អោយ​សំរែក​លាន់​ឮ​ដល់​ផ្ទៃ​មេឃ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​បំណង​យក​ប្រជាជន​ប្រុស​ស្រី​នៃ​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ធ្វើ​ជា​ទាសករ​ទៀត! ចំណែក​ឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពុំ​បាន​ធ្វើ​ខុស​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ​ឬ?


word:
 ដូច្នេះ សូម​ស្ដាប់​ខ្ញុំ សូម​ដោះ​លែង​បង​ប្អូន​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ចាប់​មក​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ពេល​នេះ​ចុះ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​កំពុង​តែ​ព្រះពិរោធ ទាស់​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ហើយ»។


word:
 ពេល​នោះ មាន​មេ​បញ្ជាការ​កងទ័ព​អេប្រាអ៊ីម​មួយ​ចំនួន គឺ​លោក​អសារា​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូហាណាន លោក​បេរេគា​ជា​កូន​របស់​លោក​មស៊ីលេម៉ុត លោក​យេហ៊ីសេគា​ជា​កូន​របស់​លោក​សាលូម និង​លោក​អម៉ាសា​ជា​កូន​របស់​លោក​ហាដឡៃ បាន​នាំ​គ្នា​ជំទាស់​នឹង​កងទ័ព ដែល​វិល​មក​ពី​ច្បាំង​វិញ។


word:
 លោក​ទាំង​នោះ​ពោល​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «សូម​កុំ​នាំ​ឈ្លើយ​សឹក​មក​ទី​នេះ​ឡើយ! អ្នក​រាល់​គ្នា​មុខ​ជា​ធ្វើ​អោយ​ពួក​យើង​មាន​ទោស​យ៉ាង​ធ្ងន់​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  ថែម​ពី​លើ​អំពើ​បាប និង​កំហុស​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ ដែល​ពួក​យើង​កំពុង​តែ​មាន​នេះ​ស្រាប់!  ព្រះអម្ចាស់ ​កំពុង​តែ​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ហើយ!»។


word:
 ពួក​ទាហាន​ក៏​ដោះ​លែង​ឈ្លើយ​សឹក នៅ​ចំពោះ​មុខ​មេ​ដឹក​នាំ និង​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បោះ​បង់​ចោល​ជយភ័ណ្ឌ​ដែរ។


word:
 គេ​បាន​ចាត់​តាំង​ទាហាន​មួយ​ចំនួន​តាម​ឈ្មោះ​របស់​ខ្លួន អោយ​ជួយ​ពួក​ឈ្លើយ​សឹក គឺ​យក​សម្លៀកបំពាក់ និង​ស្បែក​ជើង​ពី​ក្នុង​របស់​ជយភ័ណ្ឌ មក​ពាក់​អោយ​អ្នក​ដែល​នៅ​ខ្លួន​ទទេ យក​អាហារ និង​ទឹក​មក​អោយ​ពួក​គេ​បរិភោគ ព្រម​ទាំង​ព្យាបាល​អ្នក​របួស ហើយ​លើក​អ្នក​ដែល​ដើរ​ពុំ​បាន​ដាក់​លើ​ខ្នង​លា រួច​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​ជួបជុំ​បង​ប្អូន​របស់​ខ្លួន​នៅ​ក្រុង​យេរីខូ ជា​ក្រុង​ដើម​លម៉ើ។ បន្ទាប់​មក ទាហាន​ទាំង​នោះ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​វិញ។


word:
 មួយ​វិញ​ទៀត​កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​ក៏​វាយ​លុក​តំបន់​វាល​រាប និង​តំបន់​ខាង​ត្បូង​នៃ​ស្រុក​យូដា ហើយ​ដណ្ដើម​យក​បាន​ក្រុង​បេតសេមែស អាយ៉ាឡូន កេដេរ៉ូត សូគរ និង​ស្រុក​ភូមិ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ ព្រម​ទាំង​ក្រុង​ធីមណា និង​ស្រុក​ភូមិ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​គីមសូ និង​ស្រុក​ភូមិ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ រួច​ពួក​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​តាម​ក្រុង​ទាំង​នោះ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​ស្រុក​យូដា​បាត់​បង់​កិត្តិយស មក​ពី​ព្រះបាទ​អហាស​ជំរុញ​ប្រជាជន​អោយ​ឈប់​រវីរវល់​នឹង​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ស្ដេច​ក៏​បែក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​ព្រះអង្គ​ដែរ។


word:
 ព្រះចៅ​ទីកឡាត-ពេលេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី បាន​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​ព្រះបាទ​អហាស និង​ចាត់​ទុក​ស្ដេច​ជា​សត្រូវ គឺ​ពុំ​បាន​ជួយ​គាំទ្រ​ស្ដេច​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​យក​ទ្រព្យ​ពី​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រម​ទាំង​ទ្រព្យ​នៅ​ក្នុង​វាំង និង​ក្នុង​ផ្ទះ​មេ​ដឹក​នាំ ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។ ប៉ុន្តែ ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​នៅ​តែ​ពុំ​ព្រម​ជួយ​ដដែល។


word:
 ទោះ​បី​ព្រះបាទ​អហាស​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​អាសន្ន​យ៉ាង​នេះ​ក្ដី ក៏​ស្ដេច​នៅ​តែ​បែក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដដែល។


word:
 ស្ដេច​ធ្វើ​យញ្ញបូជា​ដល់​ព្រះ​ទាំងឡាយ​នៃ​ក្រុង​ដាម៉ាស ដែល​បាន​ប្រហារ​ឈ្នះ​ស្ដេច ដ្បិត​ស្ដេច​គិត​ថា «ព្រះ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​តែងតែ​ជួយ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ដល់​ព្រះ​ទាំង​នោះ ដើម្បី​អោយ​ទ្រង់​យាង​មក​ជួយ​ខ្ញុំ​ដែរ!»។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទាំង​នោះ​បណ្ដាល​អោយ​ស្ដេច និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​វិនាស។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​ប្រមូល​វត្ថុ​ផ្សេងៗ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មក​កំទេច​ចោល។ ស្ដេច​បាន​បិទ​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  រួច​សង់​អាសនៈ​នៅ​គ្រប់​ច្រកល្ហក​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​ចាត់​ចែង​អោយ​មាន​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ នៅ​ក្រុង​នីមួយៗ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា ដើម្បី​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ឧទ្ទិស​ដល់​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ ដែល​ជា​ហេតុ​បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ស្ដេច ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អហាស និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​សោយ​ទិវង្គត គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​គេ​ពុំ​បាន​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ ដែល​បម្រុង​ទុក​សំរាប់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ឡើយ។ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ហេសេគា​ជា​បុត្រ ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ក្នុង​ព្រះជន្មាយុ​ម្ភៃ​ប្រាំ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ម្ភៃ​ប្រាំ​បួន​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​អប៊ីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​សាការី។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ព្រះអយ្យកោ ឥត​ខុស​ត្រង់​ណា​ឡើយ។


word:
 នៅ​ខែ​ទី​មួយ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ នៃ​រជ្ជកាល​របស់​ស្ដេច ព្រះបាទ​ហេសេគា​បើក​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រម​ទាំង​ជួសជុល​ឡើង​វិញ។


word:
 រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «កូន​ចៅ​លេវី​អើយ សូម​ស្ដាប់​ខ្ញុំ! ឥឡូវ​នេះ សូម​អ្នក​រាល់​គ្នា​ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ ហើយ​ញែក​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា អោយ​បាន​វិសុទ្ធ​ដែរ។ ចូរ​យក​អ្វីៗ​ដែល​មិន​បរិសុទ្ធ​ចេញ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​ទីសក្ការៈ។


word:
 ដូនតា​របស់​ពួក​យើង​បាន​បែក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​ព្រះអម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង។ ពួក​លោក​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអង្គ ពួក​លោក​ងាក​មុខ​ចេញ​ពី​ទីសក្ការៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រម​ទាំង​បែរ​ខ្នង​ដាក់​ទៀត​ផង។


word:
 ពួក​លោក​បាន​បិទ​ទ្វារ​ព្រះវិហារ និង​ពន្លត់​ចង្កៀង ហើយ​លែង​ថ្វាយ​គ្រឿង​ក្រអូប ឬ​តង្វាយ​ដុត*​ទាំង​មូល ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​នេះ។


word:
 ហេតុ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​ស្រុក​នេះ និង​ក្រុង​នេះ​ក្លាយ​ជា​ទី​ស្មសាន ដែល​ធ្វើ​អោយ​មនុស្សម្នា​ព្រឺខ្លាច ហើយ​ប្រមាថ​មាក់ងាយ ដូច​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ​ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក​ស្រាប់។


word:
 ព្រោះ​តែ​កំហុស​នោះ ដូនតា​របស់​ពួក​យើង​បាន​ដួល​ស្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ កូន​ប្រុស កូន​ស្រី និង​ភរិយា​របស់​ពួក​យើង ត្រូវ​ខ្មាំង​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​មាន​បំណង​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​សូម​ព្រះអង្គ​ពង្វាង​ព្រះពិរោធ​ចេញ​ពី​ពួក​យើង។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​កូន​ចៅ​លែង​ខ្ជីខ្ជា​ទៀត​ទៅ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ជ្រើស​រើស​អ្នក​រាល់​គ្នា អោយ​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ ដើម្បី​បំពេញ​មុខងារ​បំរើ​ព្រះអង្គ ក្នុង​ការ​ថ្វាយ​គ្រឿង​ក្រអូប»។


word:
 ពេល​នោះ កូន​ចៅ​លេវី​នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង គឺ​ក្នុង​អំបូរ​កេហាត់ មាន​លោក​ម៉ាហាត់ ជា​កូន​របស់​អម៉ាសាយ លោក​យ៉ូអែល ជា​កូន​របស់​លោក​អសារា។ ក្នុង​អំបូរ​ម៉្រារី មាន​លោក​គីស ជា​កូន​របស់​លោក​អាប់ឌី លោក​អសារា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហាលែល។ ក្នុង​អំបូរ​គើរសុន មាន​លោក​យ៉ូអា។ ក្នុង​អំបូរ​ស៊ីម៉្មា មាន​លោក​អេដេន ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូអា។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​អេលីសាផាន មាន​លោក​ស៊ីមរី និង​លោក​យីអែល។ ក្នុង​អំបូរ​អេសាភ មាន​លោក​សាការី និង​លោក​ម៉ាថានា។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​ហេម៉ាន មាន​លោក​យីអែល និង​លោក​ស៊ីម៉ៃ។ ក្នុង​អំបូរ​យេឌូថិន មាន​លោក​សេម៉ាយ៉ា និង​លោក​អ៊ូស៊ាល។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ មក​ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ ហើយ​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច និង​ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ​នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​ព្រះដំណាក់​អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ។ ពួក​គេ​យក​អ្វីៗ​មិន​បរិសុទ្ធ​ដែល​គេ​រក​ឃើញ នៅ​ខាង​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ចេញ​មក​ទីធ្លា​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ក្រុម​លេវី​យក​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​បោះ​ចោល​នៅ​ជ្រោះ​កេដ្រូន។


word:
 ពួក​គេ​ធ្វើ​ពិធី​ញែក​ព្រះដំណាក់​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ*​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំ​បី ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ល្វែង​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ចំណាយ​ពេល​ប្រាំ​បី​ថ្ងៃ​ទៀត ដើម្បី​ធ្វើ​ពិធី​ញែក​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ពិធី​នេះ​ចប់​សព្វ​គ្រប់ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់​ប្រាំ​មួយ។


word:
 បន្ទាប់​មក ក្រុម​លេវី នាំ​គ្នា​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទូល​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​ព្រះករុណា ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​ព្រះដំណាក់​ទាំង​មូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រម​ទាំង​អាសនៈ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​អស់​ដែល​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់​ជា​មួយ តុ​តម្កល់​នំបុ័ង និង​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​អស់​ដែល​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់​ជា​មួយ ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ។


word:
 រីឯ​វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះបាទ​អហាស​ធ្វើ​អោយ​សៅហ្មង នៅ​ពេល​ទ្រង់​បោះ​បង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ក្នុង​គ្រា​ទ្រង់​គ្រង​រាជ្យ​នោះ យើង​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ជួសជុល និង​ញែក​ជា​វិសុទ្ធ​ហើយ​ដែរ។ យើង​ខ្ញុំ​ដាក់​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​នៅ​មុខ​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ »។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​តើន​ពី​ព្រលឹម ហើយ​ប្រមូល​មេ​ដឹក​នាំ​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា រួច​ឡើង​ទៅ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 គេ​នាំ​គោ​បា​ប្រាំពីរ ចៀម​ឈ្មោល​ប្រាំពីរ កូន​ចៀម​ប្រាំពីរ និង​ពពែ​ឈ្មោល​ប្រាំពីរ ទៅ​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​រំដោះ​បាប​សំរាប់​ព្រះរាជវង្ស ទីសក្ការៈ និង​ប្រជាជន​ស្រុក​យូដា។ ព្រះរាជា​បង្គាប់​ក្រុម​បូជាចារ្យ* ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អើរ៉ុន អោយ​យក​សត្វ​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​យញ្ញបូជា នៅ​លើ​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 បូជាចារ្យ​នាំ​គ្នា​សម្លាប់​គោ រួច​ទទួល​យក​ឈាម​ទៅ​ប្រោះ​លើ​អាសនៈ។ បន្ទាប់​មក គេ​សម្លាប់​ចៀម​ឈ្មោល យក​ឈាម​ប្រោះ​លើ​អាសនៈ ហើយ​សម្លាប់​កូន​ចៀម យក​ឈាម​ប្រោះ​លើ​អាសនៈ។


word:
 បន្ទាប់​មក​ទៀត គេ​នាំ​ពពែ​ឈ្មោល​ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​រំដោះ​បាប មក​ដាក់​នៅ​មុខ​ស្ដេច និង​នៅ​មុខ​អង្គ​ប្រជុំ។ ស្ដេច​ព្រម​ទាំង​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ ក៏​ដាក់​ដៃ​លើ​ពពែ​ឈ្មោល​ទាំង​នោះ។


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ​ក៏​សម្លាប់​ពពែ​ឈ្មោល ហើយ​ថ្វាយ​ឈាម​នៅ​លើ​អាសនៈ ទូល​សូម​ព្រះជាម្ចាស់​រំដោះ​បាប​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដ្បិត​ព្រះរាជា​បាន​ប្រកាស​ថា តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល* និង​យញ្ញបូជា​រំដោះ​បាប​នេះ​ត្រូវ​ថ្វាយ​សំរាប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។


word:
 ព្រះរាជា​ចាត់​ក្រុម​លេវី​អោយ​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​កាន់​ស្គរ ឃឹម និង​ពិណ ស្រប​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​លោក​កាដ ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ព្យាការី​ណាថាន​ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បង្គាប់​ដូច្នេះ តាម​រយៈ​ព្យាការី​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ក្រុម​លេវី​ឈរ​នៅ​កន្លែង​របស់​ខ្លួន ទាំង​កាន់​ឧបករណ៍​តន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ក្រុម​បូជាចារ្យ​កាន់​ត្រែ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​បង្គាប់​អោយ​គេ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​នៅ​លើ​អាសនៈ។ នៅ​ពេល​គេ​ចាប់​ផ្ដើម​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល គេ​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ច្រៀង​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​មាន​ត្រែ និង​ឧបករណ៍​តន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ប្រគំ​កំដរ​ផង។


word:
 អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ រីឯ​អ្នក​ចំរៀង​នាំ​គ្នា​ច្រៀង ជា​មួយ​សំឡេង​ត្រែ រហូត​ទាល់​តែ​គេ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ចប់​សព្វ​គ្រប់។


word:
 ពេល​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​រួច​រាល់​ហើយ ព្រះរាជា និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច នាំ​គ្នា​ក្រាប​ចុះ​ថ្វាយបង្គំ។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ហេសេគា និង​ពួក​មន្ត្រី​បង្គាប់​អោយ​ក្រុម​លេវី​ច្រៀង​សរសើរ​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  តាម​ទំនុក​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​លោក​អេសាភ ជា​គ្រូ​ទាយ​បាន​តែង។ ពួក​គេ​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះអង្គ ដោយ​អំណរ​សប្បាយ​ដ៏​លើសលប់ រួច​នាំ​គ្នា​អោន​កាយ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ហេសេគា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​យក​តង្វាយ​មក​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ឥឡូវ​នេះ ចូរ​នាំ​សត្វ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​អរ​ព្រះគុណ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចុះ»។ អង្គ​ប្រជុំ​ក៏​នាំ​សត្វ​ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​ចូល​មក​ថ្វាយ ដើម្បី​អរ​ព្រះគុណ។ អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ទូលាយ​ក៏​បាន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ដែរ។


word:
 ចំនួន​សត្វ​ដែល​អង្គ​ប្រជុំ​យក​មក​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល មាន​គោ​ចិតសិប​ក្បាល ចៀម​ឈ្មោល​មួយ​រយ​ក្បាល កូន​ចៀម​ពីរ​រយ​ក្បាល។ គេ​ថ្វាយ​សត្វ​ទាំង​នោះ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ដោយ​បូជាចារ្យ​មាន​គ្នា​តិច​ពេក មិន​អាច​បក​ស្បែក​សត្វ​ទាំង​អស់ ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​បាន ក្រុម​លេវី​ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​គេ​នាំ​គ្នា​ជួយ រហូត​ទាល់​តែ​បង្ហើយ​កិច្ចការ ដោយ​ទុក​អោយ​ក្រុម​បូជាចារ្យ​ធ្វើ​ពិធី​ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ ដ្បិត​ក្រុម​លេវី​មាន​ចិត្ត​ខ្នះខ្នែង ក្នុង​ការ​ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ​ជាង​ក្រុម​បូជាចារ្យ។


word:
 មួយ​វិញ​ទៀត ក្រៅ​ពី​ចំនួន​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ដ៏​ច្រើន រួម​ទាំង​ស្រា​ដែល​ច្រួច​ជា​មួយ​នោះ គេ​ក៏​ត្រូវ​ថ្វាយ​ខ្លាញ់​របស់​សត្វ ដែល​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព​នៅ​លើ​អាសនៈ​ដែរ។ ដូច្នេះ គេ​បាន​ចាត់​ចែង អោយ​មាន​ពិធី​គោរព​បំរើ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើង​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​សប្បាយ​រីករាយ​ក្រៃលែង ព្រោះ​ព្រះជាម្ចាស់​ជួយ​គេ​អោយ​សំរេច​ការ​នេះ​បាន ដោយ​ឥត​បង្អែបង្អង់​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​ទៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ស្រុក​យូដា ទ្រង់​ក៏​សរសេរ​រាជសារ​ផ្ញើ​ទៅ​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម និង​ម៉ាណាសេ អញ្ជើញ​ពួក​គេ​មក​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ចូល​រួម​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង*​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះរាជា និង​ក្រុម​មន្ត្រី ព្រម​ទាំង​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​នៅ​ខែ​ទី​ពីរ​។


word:
 គេ​ពុំ​អាច​ប្រារព្ធ​ពិធី​នេះ​ចំ​ពេល​កំណត់​ឡើយ ព្រោះ​ក្រុម​បូជាចារ្យ​ពុំ​ទាន់​បាន​ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ​គ្រប់​ចំនួន​នៅ​ឡើយ ហើយ​ប្រជាជន​ក៏​ពុំ​ទាន់​មក​ជួបជុំ​គ្នា នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នៅ​ឡើយ​ដែរ។


word:
 ហើយ​សំរេច​ចេញ​សេចក្ដី​ប្រកាស​មួយ ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ចាប់​ពី​បៀរសេបា​រហូត​ដល់​ក្រុង​ដាន់ ដើម្បី​អញ្ជើញ​ប្រជាជន​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ពួក​អ្នក​នាំ​សារ​ធ្វើ​ដំណើរ​ពាសពេញ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល នាំ​សេចក្ដី​ប្រកាស​ដែល​ឡាយ​ព្រះហស្ដ​ដោយ​ព្រះរាជា និង​ចុះ​ហត្ថលេខា​ដោយ​ពួក​មន្ត្រី។ ពួក​គេ​ប្រកាស​តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច​ដូច​ត​ទៅ៖ «កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​នៅ​សេសសល់ ហើយ​គេច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​អើយ ចូរ​នាំ​គ្នា​វិល​មក​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អប្រាហាំ លោក​អ៊ីសាក និង​លោក​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​អោយ​ព្រះអង្គ​វិល​មក​រក​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ​ដែរ។


word:
 មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ដូនតា ឬ​បង​ប្អូន​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ខ្លួន​នោះ​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​វិនាស​អន្តរាយ ដូច​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ​ស្រាប់​ហើយ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ កុំ​តាំង​ចិត្ត​រឹងរូស ដូច​ដូនតា​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ តែ​ត្រូវ​ចុះ​ចូល​នឹង​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​នាំ​គ្នា​មក​ទីសក្ការៈ ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ញែក​ជា​វិសុទ្ធ*​រហូត​ត​ទៅ។ ចូរ​គោរព​បំរើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដើម្បី​អោយ​ព្រះអង្គ​លែង​ព្រះពិរោធ​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៀត។


word:
 ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិល​មក​រក​ ព្រះអម្ចាស់ ​វិញ បង​ប្អូន និង​កូន​ចៅ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា មុខ​ជា​ទទួល​ការ​អាណិត​មេត្តា​ពី​សំណាក់​អស់​អ្នក​ដែល​ចាប់​ពួក​គេ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​វិល​ត្រឡប់​មក​ស្រុក​វិញ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា តែងតែ​ប្រណី​សន្ដោស ទ្រង់​ប្រកប​ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​អាណិត​អាសូរ។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិល​មក​រក​ព្រះអង្គ​វិញ​នោះ ព្រះអង្គ​នឹង​មិន​បែរ​ព្រះភក្ត្រ​ចេញ​ពី​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ»។


word:
 ពួក​អ្នក​នាំ​សារ​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ក្រុង​មួយ​ទៅ​ក្រុង​មួយ ក្នុង​ទឹក​ដី​អេប្រាអ៊ីម និង​ម៉ាណាសេ រហូត​ដល់​ទឹក​ដី​សាប់យូឡូន តែ​ប្រជាជន​សើច​ចំអក និង​ប្រមាថ​មើលងាយ​ពួក​គេ។


word:
 ប៉ុន្តែ មាន​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេស៊ើរ ម៉ាណាសេ និង​សាប់យូឡូន​ទទួល​ស្គាល់​កំហុស ហើយ​នាំ​គ្នា​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 នៅ​ស្រុក​យូដា ព្រះជាម្ចាស់​ជំរុញ​ប្រជាជន​អោយ​មាន​ចិត្ត​គំនិត​តែ​មួយ ធ្វើ​តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច និង​ពួក​មន្ត្រី​ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ប្រជាជន​ជា​ច្រើន​បាន​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​នំបុ័ង​ឥត​មេ* នៅ​ខែ​ទី​ពីរ។ ពេល​នោះ អង្គ​ប្រជុំ​មាន​ចំនួន​ច្រើន​កុះករ។


word:
 ពួក​គេ​ផ្ដើម​ពិធី​បុណ្យ ដោយ​នាំ​គ្នា​រំលំ​អាសនៈ​ទាំងឡាយ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រម​ទាំង​រំលំ​អាសនៈ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ទាំង​ប៉ុន្មាន រួច​យក​ទៅ​បោះ​ចោល​នៅ​ជ្រោះ​កេដ្រូន។


word:
 បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​សម្លាប់​សត្វ ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា សំរាប់​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង* នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់បួន ក្នុង​ខែ​ទី​ពីរ។ ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​នឹក​ខ្មាស​ខ្លួន​ក៏​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ពិធី​ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ រួច​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ពួក​គេ​បំពេញ​មុខងារ​តាម​កន្លែង​រៀងៗ​ខ្លួន ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ក្រុម​បូជាចារ្យ​ទទួល​ឈាម​សត្វ​ពី​ក្រុម​លេវី យក​ទៅ​ប្រោះ​លើ​អាសនៈ។


word:
 នៅ​ក្នុង​អង្គ​ប្រជុំ ដោយ​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ពុំ​ទាន់​ធ្វើ​ពិធី​ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ​នៅ​ឡើយ ក្រុម​លេវី​ក៏​សម្លាប់​សត្វ​សំរាប់​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង ជំនួស​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​បរិសុទ្ធ ដើម្បី​ញែក​ពួក​គេ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់


word:
 ដ្បិត​ប្រជាជន​មួយ​ចំនួន​ធំ ជា​ពិសេស​អ្នក​ដែល​មក​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម ម៉ាណាសេ អ៊ីសាខារ និង​សាប់យូឡូន ពុំ​បាន​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​កាយ​អោយ​បរិសុទ្ធ​ទេ។ ពួក​គេ​បរិភោគ​ក្នុង​ពិធី​ជប់លៀង​បុណ្យ​ចម្លង ពុំ​ស្រប​តាម​វិន័យ​ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទូលអង្វរ​អោយ​ពួក​គេ​ថា៖


word:
 «ឱ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​យើង​ខ្ញុំ​អើយ ព្រះអង្គ​ប្រកប​ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស សូម​លើកលែង​ទោស​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត​នេះ​ផង ទោះ​បី​ពួក​គេ​ពុំ​បាន​ញែក​ខ្លួន​ជា​បរិសុទ្ធ​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​នៅ​ឡើយ​ក៏​ដោយ»។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ព្រះបាទ​ហេសេគា ព្រះអង្គ​មិន​ធ្វើ​ទោស​ប្រជាជន​ឡើយ។


word:
 ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​មាន​វត្តមាន​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​នំបុ័ង​ឥត​មេ​យ៉ាង​សប្បាយ​លើសលប់ អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ក្រុម​លេវី និង​ក្រុម​បូជាចារ្យ សរសើរ​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ប្រគំ​តូរ្យតន្ត្រី​យ៉ាង​រំពង​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​មាន​រាជឱង្ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​លេវី​ទាំង​អស់ ដែល​សុទ្ធសឹង​តែ​ជា​អ្នក​ជំពាក់​ចិត្ត​ទាំង​ស្រុង​លើ​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ ប្រជាជន​បរិភោគ​សាច់​របស់​សត្វ ដែល​គេ​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព* ហើយ​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​ខ្លួន។


word:
 អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​បាន​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ​បន្ត​ទៀត។ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ​នេះ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​បុណ្យ​យ៉ាង​សប្បាយ


word:
 ដ្បិត​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ផ្គត់ផ្គង់​គោ​បា​មួយ​ពាន់​ក្បាល និង​ចៀម​ប្រាំពីរ​ពាន់​ក្បាល​ដល់​ប្រជាជន ហើយ​ពួក​មន្ត្រី​ក៏​ផ្គត់ផ្គង់​គោ​បា​មួយ​ពាន់​ក្បាល និង​ចៀម​មួយ​ម៉ឺន​ក្បាល​ដល់​ប្រជាជន​ដែរ។ បូជាចារ្យ​មួយ​ចំនួន​ធំ​បាន​ធ្វើ​ពិធី​ញែក​ខ្លួន​អោយ​វិសុទ្ធ។


word:
 អង្គ​ប្រជុំ​យូដា​ទាំង​មូល រួម​ជា​មួយ​ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី ប្រជាជន​ទាំង​អស់​មក​ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ជន​បរទេស​ដែល​មក​ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ក្ដី ឬ​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា​ក្ដី នាំ​គ្នា​សប្បាយ​រីករាយ​ក្រៃលែង។


word:
 នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​គេ​មាន​អំណរ​សប្បាយ​ជា​ខ្លាំង គឺ​តាំង​ពី​ជំនាន់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ត​រៀង​មក មិន​ដែល​មាន​ពិធី​បុណ្យ​បែប​នេះ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទេ។


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង ជូន​ពរ​ប្រជាជន។ ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ពួក​គេ លាន់​ឮ​ឡើង រហូត​ដល់​ព្រះដំណាក់​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ* ហើយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​របស់​ពួក​គេ។


word:
 លុះ​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ដែល​បាន​មក​ចូល​រួម នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​តាម​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ស្រុក​យូដា ហើយ​កំទេច​ស្ដូប រំលំ​បង្គោល​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា បំផ្លាញ​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ និង​អាសនៈ​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​ទឹក​ដី​អេប្រាអ៊ីម និង​ម៉ាណាសេ។ បន្ទាប់​មក ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ទី​លំនៅ​របស់​ខ្លួន តាម​ក្រុង​នានា​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​បាន​តែងតាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​តាម​ជាន់​ថ្នាក់ អោយ​បំពេញ​មុខងារ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ គឺ​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​ដែល​បំពេញ​មុខងារ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត*​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព ព្រម​ទាំង​អ្នក​ដែល​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះវិហារ អ្នក​ចំរៀង​សំរាប់​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ និង​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ពន្លា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះរាជា​បាន​យក​រាជទ្រព្យ​មួយ​ចំណែក សំរាប់​បង់​ចំណាយ​ទៅ​លើ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​នៅ​ពេល​ព្រឹក នៅ​ពេល​ល្ងាច នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ* នៅ​បុណ្យ​ដើម​ខែ និង​បុណ្យ​ដ៏​សំខាន់ៗ​ផ្សេង​ទៀត ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះរាជា​បង្គាប់​ប្រជាជន និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អោយ​ប្រគល់​ចំណែក​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​ទៅ​ពួក​គេ ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​មិន​ខ្វល់​ខ្វាយ​នឹង​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត ក្រៅ​ពី​គិត​ដល់​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ពេល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទទួល​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច​ហើយ ពួក​គេ​នាំ​យក​ផល​ដំបូង​នៃ​ស្រូវ ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ថ្មី ប្រេង ទឹក​ឃ្មុំ និង​ផល​ដំណាំ​ផ្សេងៗ​ទៀត​យ៉ាង​ច្រើន​បរិបូណ៌ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​នាំ​យក​មួយ​ភាគ​ដប់​នៃ​អ្វីៗ​ដែល​ខ្លួន​មាន មក​ថ្វាយ​យ៉ាង​បរិបូណ៌​ដែរ​។


word:
 កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល និង​កូន​ចៅ​យូដា​ដែល​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា ក្នុង​ស្រុក​យូដា បាន​នាំ​គោ និង​ចៀម​មក​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​មួយ​ភាគ​ដប់ ហើយ​គេ​ក៏​យក​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ដែល​ញែក​ជា​សក្ការៈ​ថ្វាយ​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន មក​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​មួយ​ភាគ​ដប់​ដែរ។ គេ​ដាក់​តង្វាយ​ទាំង​នោះ​ជា​ច្រើន​គំនរ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា និង​ពួក​មន្ត្រី​មក​មើល​គំនរ​តង្វាយ​ទាំង​នោះ ហើយ​នាំ​គ្នា​អរ​ព្រះគុណ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 លោក​មហាបូជាចារ្យ​អសារា​ពី​អំបូរ​សាដុក​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ចាប់​ពី​ពេល​ប្រជាជន​នាំ​តង្វាយ​ដែល​គេ​បាន​ញែក​ទុក មក​ដាក់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នោះ​យើង​មាន​អាហារ​បរិភោគ​យ៉ាង​បរិបូណ៌ ថែម​ទាំង​នៅ​សេសសល់​ជា​ច្រើន​ឥត​គណនា​ផង ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។ អ្វីៗ​ដែល​គរ​នៅ​ទី​នេះ សុទ្ធ​តែ​ជា​របស់​ដែល​យើង​មាន​លើស​ពី​សេចក្ដី​ត្រូវ​ការ»។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​បង្គាប់​អោយ​គេ​រៀបចំ​បន្ទប់ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ពេល​រៀបចំ​រួច​ស្រេច​ហើយ


word:
 គេ​ក៏​នាំ​យក​តង្វាយ​ដែល​គេ​បាន​ញែក​ទុក​ដោយ​ឡែក និង​តង្វាយ​មួយ​ភាគ​ដប់ ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ដ៏​សក្ការៈ​ផ្សេង​ទៀត យក​មក​ទុក​ក្នុង​បន្ទប់​នោះ​ជា​ប្រក្រតី។ លោក​កូណានា​ជា​ក្រុម​លេវី មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​តង្វាយ​ទាំង​នោះ ដោយ​មាន​លោក​ស៊ីម៉ៃ ជា​ប្អូន​របស់​គាត់ ជា​អ្នក​ជំនួយ​ការ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា និង​លោក​មហាបូជាចារ្យ​អសារា ដែល​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ បាន​តែងតាំង​លោក​យេហ៊ីអែល លោក​អសាស៊ា លោក​ណាហាត លោក​អេសាអែល លោក​យេរីម៉ុត លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​អេលាល លោក​យីសម៉ាគា លោក​ម៉ាហាត និង​លោក​បេណាយ៉ា​អោយ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​លោក​កូណានា និង​លោក​ស៊ីម៉ៃ ជា​ប្អូន។


word:
 លោក​កូរេ​ជា​កូន​របស់​លោក​យីមណា​ពី​ក្រុម​លេវី ដែល​ជា​ឆ្មាំ​ខ្លោង​ទ្វារ​ខាង​កើត ទទួល​បន្ទុក​លើ​តង្វាយ​ស្ម័គ្រចិត្ត ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​លោក​ក៏​ទទួល​ភារកិច្ច​ចែក​ស្បៀង​អាហារ ដែល​ប្រជាជន​ញែក​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​តង្វាយ​សក្ការៈ​ឯ​ទៀតៗ​ដែរ។


word:
 លោក​មាន​សហការី នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​របស់​បូជាចារ្យ​ ដើម្បី​ជួយ​ចែក​ស្បៀង​អាហារ​យ៉ាង​ស្មោះ​ត្រង់ ដល់​បូជាចារ្យ​ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ​តាម​ជាន់​ថ្នាក់។ សហការី​ទាំង​នោះ មាន​លោក​អេដែន លោក​មីនយ៉ាមីន លោក​លោក​យេសួរ លោក​សេម៉ារា លោក​អម៉ារា និង​លោក​សេកានា។


word:
 ពួក​គេ​មិន​ចែក​ស្បៀង​អាហារ​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី ចាប់​ពី​បី​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺ​ចែក​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​ទទួល​ចូល​បំរើ​ការងារ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  តាម​វេន​តាម​ក្រុម​របស់​ខ្លួន ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ដែរ។


word:
 គេ​ជំរឿន​បូជាចារ្យ​តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន រីឯ​ក្រុម​លេវី​គេ​ជំរឿន​អ្នក​ដែល​មាន​អាយុ​ពី​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ តាម​ក្រុម​តាម​ជាន់​ថ្នាក់​របស់​ខ្លួន។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​ជំរឿន ដោយ​គិត​ទាំង​ប្រពន្ធ ទាំង​កូន​ប្រុស​កូន​ស្រី​របស់​គេ ហើយ​សូម្បី​តែ​ទារក​តូចៗ​ក៏​រាប់​បញ្ចូល​ដែរ ដ្បិត​ពួក​គេ​ត្រូវ​ញែក​ខ្លួន​ទាំង​ស្រុង ដើម្បី​បំពេញ​មុខងារ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ។


word:
 ចំណែក​ឯ​បូជាចារ្យ​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អើរ៉ុន ដែល​រស់​នៅ​តាម​ភូមិ​ស្រុក​ជុំវិញ​ក្រុង​នានា គេ​បាន​តែងតាំង​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ តាម​ឈ្មោះ​របស់​ខ្លួន អោយ​ចែក​ស្បៀង​អាហារ​ដល់​ក្រុម​បូជាចារ្យ ព្រម​ទាំង​ក្រុម​លេវី​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​បាន​ចាត់​ចែង​របៀប​នេះ ក្នុង​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល។ ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​យ៉ាង​សុចរិត​ល្អ​ត្រឹម​ត្រូវ និង​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះស្ម័គ្រ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច។


word:
 គ្រប់​កិច្ចការ​ដែល​ស្ដេច​ធ្វើ គឺ​ការ​ចាត់​ចែង​អោយ​មាន​ពិធី​គោរព​បំរើ​ព្រះជាម្ចាស់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​ក្ដី ការ​គោរព​ក្រឹត្យវិន័យ និង​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ក្ដី ស្ដេច​ធ្វើ​ដោយ​ចិត្ត​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ ហើយ​ស្ដេច​ក៏​ធ្វើ​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត រហូត​ដល់​សំរេច​បាន​ជោគ​ជ័យ។


word:
 ក្រោយ​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​សំដែង​ភក្ដីភាព ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់​នោះ​មក ព្រះចៅ​សានហេរីប​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី បាន​លើក​ទ័ព​មក​លុកលុយ​ស្រុក​យូដា ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​នានា​ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ ព្រម​ទាំង​បញ្ជា​អោយ​កងទ័ព​វាយ​សំរុក​ក្រុង​ទាំង​នោះ​ទៀត​ផង។


word:
 ស្ដេច​ក៏​ប្រជុំ​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ពួក​មេទ័ព និង​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​របស់​ស្ដេច ដើម្បី​សំរេច​បិទ​ប្រភព​ទឹក​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ទីក្រុង។ ពួក​គេ​គាំទ្រ​ស្ដេច


word:
 ហើយ​ប្រមូល​ប្រជាជន​ជា​ច្រើន​មក​ជួបជុំ​គ្នា រួច​បិទ​ប្រភព​ទឹក​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​ទប់​ប្រឡាយ​ដែល​បង្ហូរ​ទឹក​នៅ​តំបន់​នោះ​ផង​។ ពួក​គេ​គិត​គ្នា​ថា៖ «ពេល​ពួក​អាស្ស៊ីរី​មក​ដល់ គេ​មុខ​ជា​ខ្វះ​ទឹក​ពុំខាន»។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ពង្រឹង​ទីក្រុង ដោយ​ជួសជុល​កំពែង​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​បាក់​បែក ស្ដេច​លើក​ប៉ម​កំពែង​អោយ​កាន់​តែ​ខ្ពស់ ព្រម​ទាំង​សង់​កំពែង​មួយ​ជាន់​ទៀត​ពី​ខាង​ក្រៅ ហើយ​ជួសជុល​ប៉ម​មីឡូ​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ស្ដេច​ក៏​រក​បាន​អាវុធ និង​ខែល​មួយ​ចំនួន​ធំ​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​ចាត់​តាំង​មេទ័ព​អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​បញ្ជាការ​លើ​ប្រជាជន ហើយ​ស្ដេច​ត្រាស់​ហៅ​ពួក​គេ​អោយ​ប្រជុំ​គ្នា នៅ​ព្រលាន​ជិត​ទ្វារ​ក្រុង​រួច​មាន​រាជឱង្ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ថា៖


word:
 «ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​ទឹក​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង! កុំ​ភ័យ​ខ្លាច ឬ​តក់ស្លុត​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី និង​កងទ័ព​ដ៏​ច្រើន​កុះករ​របស់​គេ​ឡើយ ដ្បិត​នៅ​ខាង​យើង​មាន​កម្លាំង​ជាង​ពួក​គេ។


word:
 ខាង​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី មាន​តែ​កម្លាំង​មនុស្ស​លោក​ប៉ុណ្ណោះ រីឯ​ខាង​យើង​វិញ យើង​មាន​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង ព្រះអង្គ​នឹង​ជួយ​គាំទ្រ​យើង​នៅ​ពេល​ប្រយុទ្ធ»។ ប្រជាជន​ក៏​នាំ​គ្នា​ទុក​ចិត្ត​លើ​រាជឱង្ការ​របស់​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះចៅ​សានហេរីប ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី ចាត់​រាជ​បំរើ​អោយ​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ពេល​ដែល​ស្ដេច​គង់​នៅ​ក្បែរ​ក្រុង​ឡាគីស ជា​មួយ​កងទ័ព​ទាំង​អស់។ ស្ដេច​បាន​ចាត់​ពួក​គេ​អោយ​មក​ជួប​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​ប្រជាជន​យូដា​ទាំង​អស់ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ប្រកាស​ដូច​ត​ទៅ៖


word:
 «ព្រះចៅ​សានហេរីប ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​អ្វី​ជា​បង្អែក​បាន​ជា​ទ្រាំ​លំបាក នៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​បែប​នេះ?”។


word:
 ស្ដេច​ហេសេគា​បញ្ឆោត​អ្នក​រាល់​គ្នា ដើម្បី​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ស្លាប់ ដោយ​អត់​បាយ អត់​ទឹក គឺ​ស្ដេច​ប្រាប់​ថា “ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង នឹង​រំដោះ​យើង​អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​មិន​ខាន”។


word:
 ស្ដេច​ហេសេគា​ហ្នឹង​ហើយ ដែល​បាន​បំផ្លាញ​ទីសក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ព្រម​ទាំង​កំទេច​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  រួច​បង្គាប់​អោយ​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​អាសនៈ​តែ​មួយ ហើយ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប តែ​លើ​អាសនៈ​មួយ​នោះ!


word:
 អ្នក​រាល់​គ្នា​ដឹង​ទេ​ឬ​ថា តើ​យើង និង​ដូនតា​របស់​យើង​ប្រព្រឹត្ត​បែប​ណា ចំពោះ​ជាតិ​សាសន៍​ដទៃ​ទៀត​លើ​ផែនដី​នេះ? តើ​ព្រះ​របស់​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​បាន​រំដោះ​ស្រុក​របស់​ខ្លួន អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​ឬ​ទេ?


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ព្រះ​របស់​ប្រជាជាតិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ដូនតា​របស់​យើង​បំផ្លាញ ថ្វាយ​ផ្ដាច់​ដល់​ព្រះ​របស់​យើង​នោះ គ្មាន​ព្រះ​ណា​មួយ​អាច​រំដោះ​ប្រជាជន​របស់​ខ្លួន អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​បាន​ឡើយ។ រីឯ​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ក៏​ពុំ​អាច​រំដោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​បាន​ដែរ!


word:
 ដូច្នេះ មិន​ត្រូវ​អោយ​ស្ដេច​ហេសេគា​បញ្ឆោត​អ្នក​រាល់​គ្នា នៅ​ពេល​នេះ កុំ​ជឿ​សំដី​របស់​ស្ដេច​បែប​នេះ​ឡើយ! ដ្បិត​គ្មាន​ព្រះ​របស់​ប្រជាជាតិ​ណា​មួយ ឬ​នគរ​ណា​មួយ អាច​រំដោះ​ប្រជាជន​របស់​ខ្លួន អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង ឬ​ដូនតា​របស់​យើង​បាន​ឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះ​ទាំងឡាយ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ក៏​ពុំ​អាច​រំដោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​បាន​ដែរ!»។


word:
 រាជ​បំរើ​របស់​ព្រះចៅ​សានហេរីប ចេះ​តែ​នាំ​គ្នា​ពោល​ពាក្យ​ប្រមាថ​ ព្រះជាអម្ចាស់  និង​ប្រមាថ​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​បន្ត​ទៅ​ទៀត។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​សរសេរ​លិខិត​មួយ ដើម្បី​ប្រមាថ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ក្នុង​លិខិត​នោះ​ស្ដេច​ថ្លែង​ថា៖ «ព្រះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ប្រជាជាតិ​នានា​នៅ​ផែនដី​នេះ មិន​អាច​រំដោះ​ប្រជាជន​របស់​ខ្លួន​អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​បាន​ឡើយ។ ដូច្នេះ ព្រះ​របស់​ស្ដេច​ហេសេគា ក៏​ពុំ​អាច​រំដោះ​ប្រជាជន​របស់​ខ្លួន​អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​បាន​ដែរ!»។


word:
 រាជ​បំរើ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី នាំ​គ្នា​ស្រែក​ប្រកាស​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ​ជា​ភាសា​យូដា ក្នុង​គោល​បំណង​ធ្វើ​អោយ​ប្រជាជន ដែល​ស្ថិត​នៅ​តាម​កំពែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រឺ​ខ្លាច និង​ភ័យ​តក់ស្លុត ដើម្បី​អោយ​ពួក​គេ​ងាយ​ចូល​វាយ​យក​ទីក្រុង។


word:
 ពួក​គេ​និយាយ​ពី​ព្រះ​នៃ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហាក់​ដូច​ជា​និយាយ​ពី​ព្រះ​របស់​ជាតិ​សាសន៍​នានា​នៅ​ផែនដី ដែល​សុទ្ធសឹង​ជា​ស្នាដៃ​របស់​មនុស្ស។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា និង​ព្យាការី​អេសាយ ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ុស បាន​ទូលអង្វរ​ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បី​សូម​ព្រះអង្គ​ជួយ។


word:
 ពេល​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ចាត់​ទេវតា​មួយ​រូប អោយ​មក​ប្រល័យ​ជីវិត​ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ព្រម​ទាំង​ពួក​មេ​បញ្ជាការ និង​ពួក​មេទ័ព នៅ​ក្នុង​ទី​តាំង​ទ័ព​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។ ស្ដេច​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​វិញ​ទាំង​អាម៉ាស់​មុខ។ ស្ដេច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​ស្ដេច ហើយ​ពេល​នោះ​បុត្រ​បង្កើត​របស់​ស្ដេច នាំ​គ្នា​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ដោយ​មុខ​ដាវ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​រំដោះ​ព្រះបាទ​ហេសេគា និង​ប្រជាជន​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះចៅ​សានហេរីប ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី និង​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ហើយ​ការពារ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​គ្រប់​ទិសទី។


word:
 មនុស្សម្នា​ជា​ច្រើន​នាំ​យក​តង្វាយ​មក​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រម​ទាំង​យក​របស់​ផ្សេង​ទៀត​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ដែរ ដ្បិត​ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ប្រជាជាតិ​ទាំង​អស់​គោរព​រាប់​អាន​ស្ដេច​គ្រប់ៗ​គ្នា។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ប្រឈួន​ជា​ទម្ងន់ ហៀប​នឹង​សុគត។ ស្ដេច​បាន​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​តប​មក​វិញ ដោយ​ប្រទាន​ទី​សំគាល់​ដ៏​អស្ចារ្យ​មួយ។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ហេសេគា​ពុំ​បាន​ដឹង​គុណ​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ចំពោះ​ស្ដេច​ទេ គឺ​ស្ដេច​មាន​ចិត្ត​អួត​បំប៉ោង ធ្វើ​អោយ​ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ហេសេគា​ដឹង​ខ្លួន​ខុស ស្ដេច​ក៏​សារភាព​កំហុស​ជា​មួយ​ប្រជាជន​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ដូច្នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ពុំ​បាន​ដាក់​ទោស​គេ ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​នៅ​មាន​ព្រះជន្ម​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ទទួល​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​កិត្តិយស​យ៉ាង​ច្រើន។ ស្ដេច​បាន​សង់​ឃ្លាំង​សំរាប់​ទុក​ប្រាក់ មាស ត្បូង​ពេជ្រ គ្រឿង​ក្រអូប ខែល និង​វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដ៏​មាន​តម្លៃ។


word:
 ស្ដេច​ក៏​សង់​ឃ្លាំង​សំរាប់​ផ្ទុក​ស្រូវ ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ថ្មី និង​ប្រេង ព្រម​ទាំង​ក្រោល សំរាប់​សត្វ​ពាហនៈ​គ្រប់​មុខ និង​វាល​ស្មៅ​សំរាប់​ហ្វូង​ចៀម។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​ក្រុង​ផ្សេងៗ ហើយ​ស្ដេច​មាន​ហ្វូង​សត្វ​ជា​ច្រើន គឺ​ហ្វូង​គោ និង​ហ្វូង​ចៀម ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​យ៉ាង​ស្ដុកស្ដម្ភ​បំផុត។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ក៏​បាន​ទប់​ប្រភព​ទឹក​គីហូន​ប៉ែក​ខាង​លើ ហើយ​បំបែរ​ផ្លូវ​ទឹក​ចុះ​ទៅ​ខាង​លិច​ក្នុង​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​បាន​សំរេច​ទាំង​អស់។


word:
 ប៉ុន្តែ នៅ​គ្រា​ដែល​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ចាត់​ទូត​អោយ​មក ដើម្បី​សួរ​ដំណឹង​អំពី​ឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ ដែល​កើត​មាន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ដើម្បី​ល្បងល​មើល​ថា តើ​ស្ដេច​មាន​ព្រះហឫទ័យ​យ៉ាង​ណា។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​ហេសេគា និង​ភក្ដីភាព​របស់​ស្ដេច​ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​និមិត្តហេតុ​របស់​ព្យាការី​អេសាយ ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ូស ព្រម​ទាំង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​ស្ដេច​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​ខ្ពស់​ជាង​គេ ក្នុង​ទី​បញ្ចុះ​របស់​ព្រះរាជវង្ស​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​គោរព​ស្ដេច នៅ​ពេល​ដែល​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត។ ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ស្ដេច​មាន​ជន្មាយុ​ដប់ពីរ​ព្រះវស្សា ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ហាសិប​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ប្រជាជាតិ​នានា ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ឡើង​វិញ គឺ​កន្លែង​ដែល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ជា​បិតា បាន​កំទេច​ចោល។ ស្ដេច​បាន​សង់​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​បាល និង​ដំឡើង​បង្គោល​ព្រះអាសេរ៉ា ហើយ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ និង​គោរព​បំរើ​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​ដទៃ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​នៅ​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “យើង​នឹង​យក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នេះ ទុក​ជា​កន្លែង​សំរាប់​នាម​យើង​រហូត​ត​ទៅ”។


word:
 ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​សង់​អាសនៈ​សំរាប់​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ ក្នុង​ទីលាន​ទាំង​ពីរ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ស្ដេច​បាន​យក​បុត្រា​ទៅ​ធ្វើ​បូជាយញ្ញ​នៅ​ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ​ហ៊ីនណូម ស្ដេច​រក​គ្រូ​មើល​ជោគរាសី ប្រព្រឹត្ត​មន្តអាគម និង​អំពើ​អាបធ្មប់ ព្រម​ទាំង​តែងតាំង​អោយ​មាន​គ្រូ​អន្ទង​ខ្មោច និង​គ្រូ​ទស្សន៍ទាយ​ផង។ ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ធ្វើ​អោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​យក​រូប​បដិមា ដែល​ស្ដេច​បាន​អោយ​គេ​ឆ្លាក់ ទៅ​តម្កល់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ថ្វីដ្បិត​តែ​ព្រះជាម្ចាស់​ធ្លាប់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​ថា “យើង​បាន​ជ្រើស​រើស​ព្រះដំណាក់ និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ពី​ចំណោម​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទុក​ជា​កន្លែង​សំរាប់​នាម​យើង​រហូត​ត​ទៅ។


word:
 ប្រសិន​បើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​តាម​ច្បាប់ និង​បទ​បញ្ជា​ដែល​យើង​បាន​បង្គាប់​មក​តាម​រយៈ​ម៉ូសេ នោះ​យើង​មិន​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​ចាក​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ទឹក​ដី ដែល​យើង​បាន​ចែក​អោយ​ដូនតា​របស់​គេ​ឡើយ”។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​បាន​នាំ​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​អោយ​វង្វេង រហូត​ដល់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​ជាង​ប្រជាជាតិ​នានា​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បំផ្លាញ នៅ​ចំពោះ​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ​ទៀត។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ និង​ប្រជាជន តែ​ពួក​គេ​មិន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ស្ដាប់​ឡើយ។


word:
 ពេល​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​នាំ​កងទ័ព​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី អោយ​មក​វាយ​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​យូដា ហើយ​ចាប់​បាន​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ដាក់​កន្លុះ និង​ដាក់​ខ្នោះ​លង្ហិន​យ៉ាង​ជាប់​នាំ​ទៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​។


word:
 នៅ​ពេល​មាន​ទុក្ខ​ទោស​ដូច្នេះ ស្ដេច​បាន​អង្វរ​ករ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច ហើយ​សារភាព​កំហុស​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​អយ្យកោ​របស់​ស្ដេច។


word:
 ស្ដេច​ទូលអង្វរ​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ និង​ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ពាក្យ​ដែល​ស្ដេច​ទូលអង្វរ ដោយ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​វិល​ត្រឡប់​មក​គ្រង​រាជ្យ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។ ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ទទួល​ស្គាល់​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​ពិត​ជា​ព្រះជាម្ចាស់​មែន។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​បាន​សង់​កំពែង ពី​ក្រៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ គឺ​នៅ​ខាង​លិច​ប្រភព​ទឹក​គីហូន ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ រហូត​ដល់​ច្រក​ចូល​ទ្វារ​មច្ឆា។ កំពែង​នេះ​ព័ទ្ធ​ខាង​ក្រៅ​អូផែល ហើយ​ស្ដេច​បាន​សង់​យ៉ាង​ខ្ពស់។ ស្ដេច​ក៏​បាន​តែងតាំង​មេ​បញ្ជាការ​កងទ័ព នៅ​តាម​ក្រុង​នានា ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​ក្នុង​ស្រុក​យូដា។


word:
 ស្ដេច​បាន​យក​ព្រះ​ដទៃ​ព្រម​ទាំង​រូប​ចម្លាក់​ចេញ​ពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ស្ដេច​ក៏​យក​អាសនៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​បាន​សង់​នៅ​លើ​ភ្នំ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទៅ​បោះ​ចោល​ខាង​ក្រៅ​ទីក្រុង​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​បាន​សង់​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើង​វិញ រួច​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព* និង​យញ្ញបូជា​អរ​ព្រះគុណ។ ស្ដេច​បង្គាប់​អោយ​អ្នក​ស្រុក​យូដា​គោរព​បំរើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ប្រជាជន​នៅ​តែ​ធ្វើ​យញ្ញបូជា​នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដដែល តែ​គេ​ឧទ្ទិស​យញ្ញបូជា​នោះ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ ព្រម​ទាំង​ពាក្យ​ដែល​ស្ដេច​អធិស្ឋាន​ដល់​ព្រះ​របស់​ស្ដេច និង​ពាក្យ​ដែល​គ្រូ​ទាយ​ថ្លែង​ប្រាប់​ស្ដេច ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​កិច្ចការ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 រីឯ​ពាក្យ​ដែល​ស្ដេច​អធិស្ឋាន និង​របៀប​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ឆ្លើយ​តប​មក​វិញ ព្រម​ទាំង​អំពើ​បាប និង​ចិត្ត​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ស្ដេច កន្លែង​ផ្សេងៗ​ដែល​ស្ដេច​សង់​ទីសក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ហើយ​សង់​បង្គោល​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា និង​រូប​បដិមា មុន​ពេល​ដែល​ស្ដេច​សារភាព​អំពើ​បាប​នោះ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​លោក​ហូសាយ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​របស់​ស្ដេច​នៅ​ក្នុង​រាជវាំង ហើយ​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ស្ដេច​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​ពីរ​ព្រះវស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ពីរ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ជា​បិតា។ ស្ដេច​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ដល់​រូប​បដិមា​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ជា​បិតា​បាន​សូន​ធ្វើ ព្រម​ទាំង​គោរព​បំរើ​រូប​ទាំង​នោះ​ទៀត​ផង។


word:
 ស្ដេច​ពុំ​បាន​សារភាព​កំហុស​ដូច​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ជា​បិតា​បាន​សារភាព​នោះ​ឡើយ គឺ​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ជាង​បិតា​ទៅ​ទៀត។


word:
 ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន​បាន​ឃុប​ឃិត​គ្នា​ក្បត់​នឹង​ស្ដេច ហើយ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ក្នុង​រាជវាំង។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ស្ដេច​មាន​ជន្មាយុ​ប្រាំ​បី​ព្រះវស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​សាមសិប​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​អយ្យកោ​ឥត​ខ្ចោះ ដោយ​មិន​ងាក​ទៅ​ស្ដាំ ឬ​ទៅ​ឆ្វេង​ឡើយ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​បី​នៃ​រជ្ជកាល​របស់​ស្ដេច ក្នុង​គ្រា​ដែល​ស្ដេច​នៅ​ក្មេង​នៅ​ឡើយ ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ចាប់​ផ្ដើម​ស្វែង​រក​ព្រះ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​អយ្យកោ។ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់ពីរ ស្ដេច​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ព្រម​ទាំង​បង្គោល​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា រូប​បដិមា និង​រូប​ចម្លាក់​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​គេ​សិត​ធ្វើ អោយ​អស់​ពី​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 គេ​បាន​រំលំ​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​បាល​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច ហើយ​កំទេច​ស្កាក​សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​នោះ​ផង។ ស្ដេច​បាន​បំបាក់​បង្គោល​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា ព្រម​ទាំង​កំទេច​រូប​បដិមា និង​រូប​ចម្លាក់​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​គេ​សិត​ធ្វើ អោយ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ធូលី រួច​យក​ទៅ​ចាក់​លើ​ផ្នូរ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ធ្វើ​យញ្ញបូជា​នៅ​មុខ​រូប​ទាំង​នោះ។


word:
 ស្ដេច​ដុត​ធាតុ​របស់​ពួក​បូជាចារ្យ​នៃ​ព្រះ​ដទៃ នៅ​លើ​អាសនៈ​របស់​គេ។ ស្ដេច​ធ្វើ​ដូច្នេះ​ដើម្បី​ជំរះ​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ*។


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​រំលំ​អាសនៈ នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​នៃ​ទឹក​ដី​ម៉ាណាសេ អេប្រាអ៊ីម និង​ស៊ីម្មាន រហូត​ដល់​ទឹក​ដី​ណែបថាលី ព្រម​ទាំង​កន្លែង​បាក់​បែក​នៅ​តំបន់​ជុំវិញ​នោះ​ផង។


word:
 ស្ដេច​កំទេច​បង្គោល​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា និង​រូប​បដិមា​អោយ​ទៅ​ជា​ធូលី​ដី ហើយ​កំទេច​ស្កាក​សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល រួច​ស្ដេច​យាង​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំ​បី​នៃ​រជ្ជកាល​របស់​ស្ដេច គឺ​នៅ​គ្រា​ដែល​ស្ដេច​កំពុង​តែ​ជំរះ​ស្រុក និង​ព្រះវិហារ អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ចាត់​លោក​សាផាន​ជា​កូន​របស់​លោក​អសាលា លោក​ម៉ាសេយ៉ា​ជា​អភិបាល​ក្រុង ព្រម​ទាំង​លោក​យ៉ូអា ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូអាហាស និង​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង​អោយ​ទៅ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច។


word:
 លោក​ទាំង​នោះ​ក៏​ទៅ​ជួប​លោក​មហា​បូជាចារ្យ*​ហ៊ីលគីយ៉ា។ គេ​យក​ប្រាក់​ដែល​ប្រជាជន​ថ្វាយ​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​មក គឺ​ប្រាក់​ដែល​ក្រុម​លេវី​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ បាន​ទទួល​ពី​ប្រជាជន​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ អេប្រាអ៊ីម និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ឯ​ទៀតៗ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ព្រម​ទាំង​ប្រជាជន​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា បេនយ៉ាមីន និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 គេ​ប្រគល់​ប្រាក់​នោះ​ទៅ​ពួក​មេ​ជាង ដែល​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​បង់​ថ្លៃ​ឈ្នួល​ពួក​កម្មករ​ដែល​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​អោយ​បាន​រឹងមាំ​ឡើង​វិញ


word:
 គឺ​មាន​ពួក​ជាង​ឈើ ជាង​សំណង់ និង​សំរាប់​ទិញ​ថ្មដាប់ និង​ឈើ សំរាប់​ប្រើ​ជា​ធ្នឹម ផ្លាន ហើយ​សំរាប់​ជួសជុល​អាគារ​ផ្សេងៗ ដែល​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ជំនាន់​មុនៗ​បាន​បំផ្លាញ។


word:
 មេ​ជាង​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ការ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​បំផុត។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ការ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​លោក​យ៉ាហាត់ និង​លោក​អូបាឌា ជា​ក្រុម​លេវី​មក​ពី​អំបូរ​ម៉្រារី។ លោក​សាការី និង​លោក​មស៊ូឡាម ជា​ក្រុម​លេវី​មក​ពី​អំបូរ​កេហាត់ ជា​អ្នក​ត្រួត​ពិនិត្យ​លើ​ការ​សាង​សង់។ ពួក​លេវី​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​តន្ត្រីករ​យ៉ាង​ជំនាញ។


word:
 ពួក​គេ​ក៏​មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​អ្នក​លី​សែង ព្រម​ទាំង​កម្មករ​ដែល​ធ្វើ​ការងារ​ឯ​ទៀតៗ​ដែរ។ ពួក​លេវី​មួយ​ចំនួន​ទៀត​បំពេញ​មុខងារ​ជា​ស្មៀន រាជការ និង​ជា​ឆ្មាំ​ព្រះដំណាក់។


word:
 ពេល​គេ​យក​ប្រាក់ ដែល​ប្រជាជន​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចេញ​មក​នោះ លោក​មហាបូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា​រក​ឃើញ​គម្ពីរ​វិន័យ ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​មក តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ។


word:
 លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​លោក​សាផាន ជា​ស្មៀន​ហ្លួង​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​រក​ឃើញ​គម្ពីរ​វិន័យ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ !»។ លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​ជូន​គម្ពីរ​នោះ​ទៅ​លោក​សាផាន។


word:
 លោក​សាផាន​ក៏​យក​គម្ពីរ​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច ហើយ​ទូល​រៀប​រាប់​ដូច​ត​ទៅ៖ «យើង​ខ្ញុំ​ធ្វើ​តាម​រាជ​បញ្ជា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 គេ​បាន​ប្រគល់​ប្រាក់​តង្វាយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទៅ​អោយ​ពួក​មេ​ជាង ព្រម​ទាំង​ពួក​កម្មករ​រួច​ស្រេច​ហើយ»។


word:
 លោក​សាផាន​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង ទូល​ស្ដេច​ទៀត​ថា៖ «លោក​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា​បាន​ប្រគល់​គម្ពីរ​មួយ​ច្បាប់​អោយ​ទូលបង្គំ» រួច​លោក​ក៏​អាន​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​ស្ដាប់។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​បញ្ជា​ទៅ​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា លោក​អហ៊ីកាម​ជា​កូន​របស់​លោក​សាផាន លោក​អាប់ដូន ជា​កូន​របស់​លោក​មីកាយ៉ា លោក​សាផាន​ជា​ស្មៀន​ហ្លួង និង​លោក​អសាយ៉ា​ជា​រាជ​បំរើ​ថា៖


word:
 «សូម​អស់​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​អោយ​យើង និង​ប្រជាជន​ដែល​នៅ​សេសសល់ ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដា ពី​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ក្នុង​គម្ពីរ​ដែល​ទើប​រក​ឃើញ​នេះ​ផង។  ព្រះអម្ចាស់ ​មុខ​ជា​ព្រះពិរោធ​នឹង​យើង​ខ្លាំង​ណាស់ ដ្បិត​ពួក​ដូនតា​របស់​យើង មិន​បាន​កាន់​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​ប្រតិបត្តិ​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ​ទេ»។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​ហ៊ីលគីយ៉ា និង​អស់​លោក​ដែល​ព្រះរាជា​ចាត់​អោយ​ទៅ បាន​នាំ​គ្នា​ទៅ​ជួប​ព្យាការិនី​ហ៊ូលដា​ជា​ភរិយា​របស់​លោក​សាលូម ជា​កូន​របស់​លោក​កូន​ធីកវ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​ហារហាស និង​ជា​អ្នក​ថែរក្សា​សម្លៀកបំពាក់​បូជាចារ្យ។ នាង​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្កាត់​ថ្មី​នៃ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ លោក​ទាំង​នោះ​ជំរាប​ព្យាការិនី​តាម​ដំណើរ​រឿង។


word:
 ព្យាការិនី​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ចូរ​ប្រាប់​មនុស្ស​ដែល​គេ​ចាត់​អោយ​មក​រក​យើង​ថា


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ទុក្ខ​វេទនា​កើត​មាន​ដល់​ក្រុង​នេះ ព្រម​ទាំង​ប្រជាជន ស្រប​តាម​បណ្ដាសា​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ ដែល​គេ​បាន​អាន​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 ដោយ​ពួក​គេ​បាន​បោះ​បង់​ចោល​យើង ហើយ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ថ្វាយ​ព្រះដទៃ និង​បញ្ឆេះ​កំហឹង​របស់​យើង ព្រោះ​តែ​អំពើ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត នោះ​យើង​នឹង​ដាក់​ទោស​ក្រុង​នេះ គឺ​យើង​មិន​អាច​អត់អោន​បាន​ឡើយ!


word:
 ប៉ុន្តែ ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ដែល​ចាត់​អស់​លោក​អោយ​មក​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: អ្នក​បាន​ស្ដាប់​ឮ​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ​ហើយ។


word:
 ពេល​អ្នក​ឮ​សេចក្ដី​ដែល​យើង​ថ្លែង​ទាស់​នឹង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រម​ទាំង​ទាស់​នឹង​ប្រជាជន​នៅ​ក្រុង​នេះ អ្នក​ក៏​បាន​បើក​ចិត្ត​ទទួល ហើយ​ដាក់​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង ទាំង​ហែក​សម្លៀកបំពាក់​យំ​សោក ដូច្នេះ យើង​ក៏​ស្ដាប់​អ្នក​ដែរ -នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 យើង​នឹង​អោយ​អ្នក​ទៅ​ជួបជុំ​ដូនតា​របស់​អ្នក អ្នក​នឹង​ចែក​ស្ថាន​ទៅ​ដោយ​សុខសាន្ត គេ​នឹង​បញ្ចុះ​សព​អ្នក។ អ្នក​នឹង​ពុំ​ឃើញ​ទុក្ខ​វេទនា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​កើត​មាន​ដល់​ទីក្រុង និង​ប្រជាជន​នេះ​ឡើយ»។ ពួក​រាជ​បំរើ​ក៏​នាំ​យក​ចម្លើយ​នេះ​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​វិញ។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​យាង​ទៅ​កាន់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​មួយ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទាំង​មូល គឺ​មាន​អស់​លោក​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី និង​ប្រជាជន​ទាំង​អស់ គ្រប់​ជាន់​ថ្នាក់។ ព្រះរាជា​អាន​ព្រះបន្ទូល​ទាំង​ប៉ុន្មាន ក្នុង​គម្ពីរ​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​គេ​រក​ឃើញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​អោយ​ប្រជាជន​ស្ដាប់។


word:
 ព្រះរាជា​ឈរ​នៅ​កន្លែង​របស់​ស្ដេច នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​សន្យា​ថា សុខ​ចិត្ត​ដើរ​តាម​ព្រះអម្ចាស់ និង​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា​ដំបូន្មាន និង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះអង្គ​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត និង​អស់​ពី​ស្មារតី ដើម្បី​ប្រព្រឹត្ត​តាម​សេចក្ដី​ក្នុង​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​នេះ។


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​សុំ​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​អ្នក​ស្រុក​បេនយ៉ាមីន ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​នេះ​ដែរ។ អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​តាម​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ខ្លួន។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​បាន​កំចាត់​រូប​ព្រះ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​សាសន៍​ដទៃ ចេញ​ពី​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ ស្ដេច​បង្គាប់​ប្រជាជន​ទាំង​អស់ ដែល​រស់​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល អោយ​គោរព​បំរើ​តែ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ស្ដេច​នៅ​គង់​ព្រះជន្ម ពួក​គេ​ពុំ​បាន​បែក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង* ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ គេ​បាន​សម្លាប់​កូន​ចៀម ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់បួន ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ។


word:
 ស្ដេច​បាន​តែងតាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ អោយ​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន ហើយ​ដាស់​តឿន​ពួក​គេ​អោយ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បំរើ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ស្ដេច​បង្គាប់​ក្រុម​លេវី ដែល​គេ​ញែក​ទុក​ដោយ​ឡែក​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​មាន​ភារកិច្ច​ប្រៀនប្រដៅ​ប្រជាជន នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ថា៖ «ចូរ​ដាក់​ហិប​ដ៏វិសុទ្ធ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​សង់។ អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ត្រូវ​ការ​សែង​ហិប​នេះ​ទៀត​ទេ ឥឡូវ​នេះ​ចូរ​បំរើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​បំរើ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ទៅ។


word:
 ចូរ​រៀបចំ​ខ្លួន​តាម​ក្រុម​គ្រួសារ និង​តាម​ជាន់​ថ្នាក់​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​បាន​ចង​ក្រង​ជា​ក្បួន​តម្រា​ទុក​មក​ស្រាប់។


word:
 ចូរ​នាំ​គ្នា​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​តាម​លំដាប់លំដោយ គឺ​ក្រុម​គ្រួសារ​លេវី​នីមួយៗ​ធ្វើ​ជា​តំណាង​អោយ​ក្រុម​គ្រួសារ​ផ្សេងៗ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ចូរ​សម្លាប់​សត្វ​ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​សំរាប់​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង ហើយ​ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ ដើម្បី​រៀបចំ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​ជូន​បង​ប្អូន​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថ្លែង​តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​យក​កូន​ចៀម និង​កូន​ពពែ ៣០ ០០០ ក្បាល និង​គោ ៣ ០០០ ក្បាល ពី​ហ្វូង​សត្វ​របស់​ស្ដេច​ផ្ទាល់ ដើម្បី​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​សំរាប់​ប្រជាជន​ដែល​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 ពួក​មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច​ក៏​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​យក​សត្វ​របស់​ខ្លួន​ប្រគល់​ជូន​ប្រជាជន ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​ដែរ។ លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា លោក​សាការី និង​លោក​យេហ៊ីអែល​ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​កិច្ចការ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ យក​ចៀម ២ ៦០០ ក្បាល ព្រម​ទាំង​គោ ៣០០ ក្បាល ប្រគល់​ជូន​ក្រុម​បូជាចារ្យ​សំរាប់​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង។


word:
 លោក​កូណានា លោក​សេម៉ាយ៉ា និង​លោក​នេថានេល ជា​ប្អូន​របស់​លោក ព្រម​ទាំង​លោក​ហាសាបយ៉ា លោក​យីអែល និង​លោក​យ៉ូសាបាដ ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ក្រុម​លេវី យក​ចៀម ៥ ០០០ ក្បាល ព្រម​ទាំង​គោ ៥០០ ក្បាល ប្រគល់​ជូន​ក្រុម​លេវី សំរាប់​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង។


word:
 ពិធី​បុណ្យ​ចាប់​ផ្ដើម​ដូច​ត​ទៅ: ក្រុម​បូជាចារ្យ​ឈរ​តាម​កន្លែង​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន ហើយ​ក្រុម​លេវី​ក៏​ឈរ​តាម​ជាន់​ថ្នាក់​របស់​ខ្លួន ស្រប​តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច។


word:
 គេ​សម្លាប់​សត្វ​ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ចម្លង។ ក្រុម​លេវី​ប្រគល់​ឈាម​សត្វ​ទៅ​ក្រុម​បូជាចារ្យ ហើយ​បូជាចារ្យ​ក៏​ធ្វើ​ពិធី​ប្រោះ​ឈាម​នោះ​នៅ​លើ​អាសនៈ។ បន្ទាប់​មក ក្រុម​លេវី​នាំ​គ្នា​បក​ស្បែក​សត្វ។


word:
 គេ​ដាក់​សាច់​ដែល​ត្រូវ​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ដោយ​ឡែក សំរាប់​ប្រគល់​ទៅ​ក្រុម​គ្រួសារ​ផ្សេងៗ​របស់​ប្រជាជន ដើម្បី​អោយ​ពួក​គេ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​របស់​លោក​ម៉ូសេ។ ចំពោះ​សាច់​គោ​ក៏​គេ​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ដែរ។


word:
 គេ​អាំង​សាច់​កូន​ចៀម​ដែល​ថ្វាយ​សំរាប់​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​នៅ​លើ​ភ្លើង ស្រប​តាម​វិន័យ រីឯ​ចំណែក​សាច់​ដ៏​សក្ការៈ​វិញ គេ​ចំអិន​ក្នុង​ឆ្នាំង ថ្លាង និង​ខ្ទះ រួច​ប្រញាប់ប្រញាល់​ចែក​ជូន​ប្រជាជន​ទាំង​អស់។


word:
 បន្ទាប់​មក ក្រុម​លេវី​ចំអិន​សាច់​ដែល​ជា​ចំណែក​របស់​ពួក​គេ និង​ចំណែក​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ ដ្បិត​ក្រុម​បូជាចារ្យ​ជាប់​រវល់​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​ខ្លាញ់​រហូត​ដល់​យប់។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ក្រុម​លេវី​រៀបចំ​អាហារ​សំរាប់​ខ្លួន​ឯង​ផង និង​សំរាប់​ក្រុម​បូជាចារ្យ ដែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អើរ៉ុន​ផង។


word:
 ក្រុម​ចំរៀង​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អេសាភ បំពេញ​មុខងារ​តាម​កន្លែង​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ លោក​អេសាភ លោក​ហេម៉ាន និង​លោក​យេឌូថិន ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ស្ដេច​បាន​បង្គាប់​ទុក។ រីឯ​ឆ្មាំ​ទ្វារ​ក៏​ឈរ​នៅ​តាម​កន្លែង​របស់​ខ្លួន​ដែរ គ្មាន​នរណា​ចាក​ចេញ​ពី​កន្លែង​របស់​ខ្លួន​ឡើយ ព្រោះ​ក្រុម​លេវី​រៀបចំ​អាហារ​ជូន​ពួក​គេ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​គេ​បាន​ចាត់​ចែង​ពិធី​បុណ្យ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​តាម​របៀប​នេះ​ឯង គឺ​គេ​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង ដោយ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​លើ​អាសនៈ ស្រប​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស។


word:
 ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​នៅ​ទី​នោះ នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង និង​ពិធី​បុណ្យ​នំបុ័ង​ឥត​មេ​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។


word:
 តាំង​ពី​ជំនាន់​ព្យាការី​សាំយូអែល គេ​មិន​ដែល​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​ចម្លង​របៀប​នេះ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទេ ហើយ​ក៏​ពុំ​មាន​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​អង្គ​ណា ប្រារព្ធ​បុណ្យ​ចម្លង​ដូច​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី រួម​ជា​មួយ​នឹង​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រម​ទាំង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នៅ​ពេល​នោះ​ដែរ។


word:
 ក្រោយ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​នោះ​មក គឺ​ក្រោយ​ពេល​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះចៅ​នេកោ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប បាន​លើក​ទ័ព​ទៅ​វាយ​ក្រុង​កើកេមីស នៅ​តាម​ដង​ទន្លេ​អឺប្រាត ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​បាន​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​ស្ទាក់​ផ្លូវ។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះចៅ​នេកោ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​មក​ទូល​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះមហាក្សត្រ​ស្រុក​យូដា តើ​ទូលបង្គំ និង​ព្រះករុណា​មាន​រឿង​អ្វី​នឹង​គ្នា? ទូលបង្គំ​លើក​ទ័ព​មក​ថ្ងៃ​នេះ មិន​មែន​ដើម្បី​ច្បាំង​នឹង​ព្រះករុណា​ទេ គឺ​ទូលបង្គំ​ទៅ​ច្បាំង​ជា​មួយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ទូលបង្គំ​ទេ​តើ។ ព្រះជាម្ចាស់​បង្គាប់​ទូលបង្គំ​អោយ​ទៅ​យ៉ាង​រូតរះ។ ដូច្នេះ សូម​កុំ​ជំទាស់​នឹង​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ទូលបង្គំ​ឡើយ ក្រែង​លោ​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​ព្រះករុណា​វិនាស»។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​នៅ​តែ​ចង់​តទល់​នឹង​ព្រះចៅ​នេកោ គឺ​ស្ដេច​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​ពាក្យ​របស់​ព្រះចៅ​នេកោ ដែល​ជា​ពាក្យ​មក​ពី​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើយ។ ស្ដេច​ក៏​ក្លែង​ខ្លួន​ចូល​ច្បាំង​នឹង​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​មេគីដោ។


word:
 ទាហាន​បាញ់​ព្រួញ​របស់​ទ័ព​អេស៊ីប បាន​បាញ់​ចំ​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស។ ស្ដេច​បញ្ជា​ទៅ​រាជ​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​នាំ​យើង​ចេញ​ទៅ ដ្បិត​យើង​ត្រូវ​របួស​ខ្លាំង​ណាស់»។


word:
 រាជ​បំរើ​លើក​ស្ដេច​ចេញ​ពី​រាជរថ​ដែល​ស្ដេច​ជិះ ដាក់​ក្នុង​រាជរថ​មួយ​ទៀត ដឹក​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ស្ដេច​ក៏​សោយ​ទិវង្គត ហើយ​គេ​បញ្ចុះ​សព​ស្ដេច​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​ព្រះរាជវង្ស។ អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទាំង​មូល នាំ​គ្នា​កាន់​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស។


word:
 លោក​យេរេមា​បាន​តែង​បទ​ទំនួញ​មួយ រំលឹក​ដល់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស។ អ្នក​ចំរៀង​ប្រុស​ស្រី​នាំ​គ្នា​ស្មូត្រ​ទំនួញ​រំលឹក​ដល់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ ហើយ​ក៏​ក្លាយ​ជា​ទំនៀមទម្លាប់​មួយ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ ទំនុក​នេះ​មាន​ចង​ក្រង​នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ទំនួញ។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស និង​ភក្ដីភាព​ដែល​ស្ដេច​សំដែង​ចំពោះ​ព្រះបន្ទូល​ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់


word:
 គឺ​កិច្ចការ​ផ្សេងៗ​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 ប្រជាជន​យូដា​នាំ​គ្នា​តែងតាំង​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស់ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសៀស​អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​បិតា នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស់​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ស្ដេច​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​បី​ព្រះវស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​បី​ខែ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប​បាន​ទម្លាក់​រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស់ ហើយ​តំរូវ​អោយ​ស្រុក​យូដា​បង់​សួយសារអាករ ជា​ប្រាក់​ហាសិប​ហាប និង​មាស​កន្លះ​ហាប​ទៀត​ផង។


word:
 ព្រះចៅ​ផារ៉ោននេកោ​បាន​តែងតាំង​ព្រះបាទ​អេលាគីម ជា​អនុជ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស់​អោយ​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ដូរ​នាម​ថា យេហូយ៉ាគីម​វិញ។ រីឯ​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស់​ព្រះចៅ​នេកោ​នាំ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ ទ្រង់​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​ប្រាំ​ព្រះវស្សា ហើយ​ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច​ទេ។


word:
 ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន បាន​លើក​ទ័ព​ចេញ​មក​ច្បាំង​នឹង​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម ហើយ​ចាប់​ស្ដេច​ចង​នឹង​ច្រវាក់​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន នាំ​យក​ទៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។


word:
 ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​ក៏​បាន​នាំ​យក​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​ពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទៅ​ទុក​ក្នុង​វាំង​របស់​ស្ដេច​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​ដែរ។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យេហូយ៉ាគីម គឺ​អំពើ​ដ៏​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម ដែល​ស្ដេច​ផ្ទាល់​បាន​ប្រព្រឹត្ត សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។ ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ស្ដេច​មាន​ជន្មាយុ​ប្រាំ​បី​ព្រះវស្សា​ ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​បី​ខែ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ។


word:
 នៅ​ពេល​ចូល​ឆ្នាំ​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​ចាប់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នាំ​ទៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។ ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​បាន​តែងតាំង​ព្រះបាទ​សេដេគា ជា​អនុជ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីន អោយ​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​សេដេគា​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ស្ដេច​មាន​ជន្មាយុ​ម្ភៃ​មួយ​ព្រះវស្សា ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះបាទ​សេដេគា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច​ទេ ហើយ​ពេល​ព្យាការី​យេរេមា​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ក៏​ស្ដេច​ពុំ​ព្រម​សារភាព​កំហុស​ដែរ។


word:
 ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​បាន​អោយ​ស្ដេច​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​យ៉ាង​នេះ​ក្ដី ក៏​ស្ដេច​នៅ​តែ​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​ដែរ។ ស្ដេច​តាំង​ចិត្ត​មានះ មិន​ព្រម​វិល​ត្រឡប់​មក​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទេ។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ​ព្រម​ទាំង​ប្រជាជន នាំ​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​ក្បត់​ព្រះជាម្ចាស់​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើងៗ ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ប្រជាជាតិ​នានា ហើយ​បន្ថោក​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ញែក​ជា​សក្ការៈ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ បាន​ចាត់​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ អោយ​ទៅ​ដាស់​តឿន​ពួក​គេ​ជា​ច្រើន​ដង ព្រោះ​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ប្រជារាស្ត្រ និង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់។


word:
 ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​បែរ​ជា​ប្រមាថ​អ្នក​ដែល​ព្រះអង្គ​ចាត់​អោយ​ទៅ ពួក​គេ​មើលងាយ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​ប្រមាថ​ពួក​ព្យាការី រហូត​ធ្វើ​អោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​យ៉ាង​ខ្លាំង មិន​អាច​ប្រែប្រួល​បាន។


word:
 ពេល​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ក៏​បាន​ចាត់​ស្ដេច​នៃ​ជន​ជាតិ​ខាល់ដេ អោយ​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​ពួក​គេ។ ស្ដេច​នោះ​សម្លាប់​យុវជន​របស់​ពួក​គេ​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ ហើយ​សម្លាប់​រង្គាល​ប្រជាជន​ទាំង​អស់ ឥត​សំចៃ​នរណា​ម្នាក់​ឡើយ គឺ​សម្លាប់​យុវជន​ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី និង​មនុស្ស​ចាស់​ជរា​សក់​ស្កូវ។ ព្រះអង្គ​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទាំង​អស់​គ្នា ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​នោះ។


word:
 ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​ប្រមូល​វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​របស់​ទាំង​តូច ទាំង​ធំ ព្រម​ទាំង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដំណាក់​ស្ដេច និង​ផ្ទះ​របស់​ពួក​មន្ត្រី នាំ​យក​ទៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។


word:
 កងទ័ព​បាប៊ីឡូន​បាន​ដុត​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ផ្ដួល​រំលំ​កំពែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រម​ទាំង​ដុត​វិមាន​ផ្សេងៗ និង​កំទេច​វត្ថុ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ទាំង​អស់​ចោល។


word:
 ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​កៀរ​ប្រជាជន ដែល​នៅ​សេសសល់​ពី​សង្គ្រាម យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក​នៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ជា​ទាសករ​របស់​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា និង​បុត្រ​របស់​ស្ដេច រហូត​ដល់​អាណាចក្រ​ពែរ្ស​គ្រប់គ្រង​ស្រុក។


word:
 ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន​ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​ព្យាការី​យេរេមា​ថា «ស្រុក​ទេស​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ទី​ស្មសាន អស់​រយៈ​ពេល​ចិតសិប​ឆ្នាំ ដូច្នេះ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ ទឹក​ដី​នឹង​បាន​សំរាក​ជំនួស​ឆ្នាំ​សប្ប័ទ*​ដែល​ប្រជាជន​ពុំ​បាន​គោរព»។


word:
 ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ជំរុញ​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស អោយ​ចេញ​ប្រកាស និង​រាជក្រឹត្យ​ក្នុង​អាណាចក្រ​របស់​ស្ដេច​ទាំង​មូល ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង តាម​រយៈ​លោក​យេរេមា មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖


word:
 «ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស​មាន​រាជឱង្ការ​ដូច​ត​ទៅ:  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ បាន​ប្រគល់​នគរ​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី មក​អោយ​យើង​គ្រប់គ្រង។ ព្រះអង្គ​បញ្ជា​អោយ​យើង​សង់​ព្រះដំណាក់​មួយ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ស្រុក​យូដា ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា អ្នក​ណា​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ អ្នក​នោះ​វិល​ទៅ​កាន់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ហើយ​សូម​អោយ​ព្រះ​របស់​គេ គង់​នៅ​ជា​មួយ​គេ»។


word:
 ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ជំរុញ​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស អោយ​ចេញ​សេចក្ដី​ប្រកាស និង​រាជ​ក្រឹត្យ​ក្នុង​អាណាចក្រ​របស់​ស្ដេច​ទាំង​មូល ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​លោក​យេរេមា មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖


word:
 «ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស មាន​រាជឱង្ការ​ដូច​ត​ទៅ:  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ បាន​ប្រគល់​នគរ​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី​មក​អោយ​យើង​គ្រប់គ្រង។ ព្រះអង្គ​បញ្ជា​អោយ​យើង​សង់​ព្រះដំណាក់​មួយ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ក្នុង​ស្រុក​យូដា​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា អ្នក​ណា​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ សូម​អោយ​អ្នក​នោះ​វិល​ទៅ​កាន់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ស្រុក​យូដា​វិញ ហើយ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ជា​ព្រះ​ដែល​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ សូម​អោយ​ព្រះ​របស់​គេ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គេ។


word:
 ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​នៅ​សេសសល់ ទោះ​បី​រស់​នៅ​ទី​ណា​ក៏​ដោយ ប្រជាជន​នៅ​ទី​នោះ​ត្រូវ​តែ​ផ្ដល់​វិភាគទាន​ដល់​ពួក​គេ​ជា​ប្រាក់ មាស ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​សត្វ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ផង»។


word:
 ពេល​នោះ ពួក​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ជំរុញ​ចិត្ត នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង រៀបចំ​ខ្លួន​ទៅ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​ពួក​គេ យក​របស់​របរ​ធ្វើ​ពី​ប្រាក់ ពី​មាស ព្រម​ទាំង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ សត្វ និង​វត្ថុ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​គ្រប់​យ៉ាង​មក​ជួយ​ឧបត្ថម្ភ​ពួក​គេ ហើយ​ក៏​មាន​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ថែម​ទៀត​ផង។


word:
 គ្រឿង​បរិក្ខារ​ផ្សេងៗ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​រឹប​អូស​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ យក​មក​ដាក់​ក្នុង​វិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​ខ្លួន​នោះ ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ប្រគល់​មក​វិញ។


word:
 ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​បញ្ជា​អោយ​លោក​មីត្រាដាត ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​រាជ្យ​ទ្រព្យ យក​របស់​ទាំង​នោះ​ប្រគល់​ជូន​លោក​សេសបាសារ ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា។


word:
 គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​នោះ​មាន​ដូច​ត​ទៅ: ចាន​មាស​ចំនួន​សាមសិប ចាន​ប្រាក់​ចំនួន​មួយ​ពាន់ កាំបិត​ចំនួន​ម្ភៃ​ប្រាំ​បួន


word:
 ពែង​មាស​ចំនួន​សាមសិប ពែង​ប្រាក់​គុណភាព​លេខ​ពីរ​ចំនួន​បួន​រយ​ដប់ និង​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ចំនួន​មួយ​ពាន់។


word:
 សរុប​ទាំង​អស់​វត្ថុ​ធ្វើ​ពី​មាស និង​ប្រាក់​មាន​ចំនួន​ប្រាំ​ពាន់​បួន​រយ។ លោក​សេសបាសារ​បាន​នាំ​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ទៅ​ជា​មួយ នៅ​ពេល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ចាប់​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នោះ មាន​មួយ​ចំនួន​វិល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា​វិញ ហើយ​ទៅ​រស់​នៅ​តាម​ស្រុក​ភូមិ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​សូរ៉ូបាបិល លោក​យេសួរ លោក​នេហេមា លោក​សេរ៉ាយ៉ា លោក​រេអេឡាយ៉ា លោក​ម៉ាដេកាយ លោក​ប៊ីលសាន លោក​មីសផា លោក​ប៊ីគវ៉ាយ លោក​រេហ៊ូម និង​លោក​បាណា។ ចំនួន​មនុស្ស​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 ក្រុម​យាម​ទ្វារ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សាលូម កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេធើរ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ថាល់ម៉ូន កូន​ចៅ​របស់​លោក​អ័កគូប កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាធីថា និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូបាយ មាន​១៣៩​នាក់


word:
 កូន​ចៅ​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន គឺ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូថាយ កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូផេរេត កូន​ចៅ​របស់​លោក​ពេរូដា


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេផាធា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាធីល កូន​ចៅ​របស់​លោក​ផូកេរេត ពីសេបែម និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អាំម៉ូន។


word:
 រីឯ​អស់​អ្នក​ដែល​មក​ពី​ធេល-មែឡា ធេល-ហារេសា កេរូប-អដាន និង​អ៊ីមមើរ ហើយ​ពុំ​ស្គាល់​ញាតិសន្ដាន និង​ដូនតា​របស់​ខ្លួន​ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា គេ​ពិត​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មែន​នោះ​គឺ


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​ដេឡាយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ថូប៊ីយ៉ា និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​នេកូដា ដែល​មាន​ចំនួន ៦៥២​នាក់។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​បូជាចារ្យ មាន​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាបាយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាកូស កូន​ចៅ​របស់​លោក​បាស៊ីឡាយ ដែល​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​របស់​លោក​បាស៊ីឡាយ​ជា​អ្នក​ស្រុក​កាឡាដ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ខ្លួន​ដូច​ឪពុក​ក្មេក។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​រក​នាម​ត្រកូល​ពូជពង្ស​របស់​ខ្លួន​ពុំ​ឃើញ​ទេ ដូច្នេះ គេ​ចាត់​ទុក​អ្នក​ទាំង​នោះ​មិន​បរិសុទ្ធ* ដែល​ពុំ​អាច​បំពេញ​មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ​បាន​ឡើយ។


word:
 លោក​ទេសាភិបាល​ហាម​ពួក​គេ​បរិភោគ​អាហារ​ដ៏​សក្ការៈ​បំផុត រហូត​ទាល់​តែ​បូជាចារ្យ​ណា​ម្នាក់​សាក​សួរ​យូរីម និង​ធូមីម*​ជា​មុន​សិន។


word:
 ដោយ​ឥត​រាប់​បញ្ចូល​អ្នក​បំរើ​ប្រុស​ស្រី​របស់​ពួក​គេ​ដែល​មាន​ចំនួន​៧ ៣៣៧​នាក់​ទេ។ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​មាន​អ្នក​ចំរៀង​ប្រុស​ស្រី​២០០ នាក់។


word:
 ពេល​មក​ដល់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម មាន​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​មួយ​ចំនួន​ធំ​បាន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត សំរាប់​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​កន្លែង​ដើម​ឡើង​វិញ។


word:
 ពួក​គេ​ថ្វាយ​សំរាប់​ការ​សង់​ព្រះវិហារ​តាម​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន គឺ​មាន​មាស​ចំនួន​ប្រាំ​មួយ​ម៉ឺន​មួយ​ពាន់​តម្លឹង និង​ប្រាក់​ប្រាំ​ពាន់​ណែន ព្រម​ទាំង​សម្លៀកបំពាក់​បូជាចារ្យ​ចំនួន​មួយ​រយ​សាមសិប​សំរាប់។


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី ប្រជាជន ក្រុម​ចំរៀង ក្រុម​យាម​ទ្វារ ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នាំ​គ្នា​ទៅ​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 លុះ​ដល់​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ​ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​របស់​ខ្លួន​បាន​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដោយ​មាន​ចិត្ត​គំនិត​តែ​មួយ។


word:
 លោក​យេសួរ ជា​កូន​របស់​យ៉ូសាដាក និង​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ជា​បង​ប្អូន​លោក​មក​ជា​មួយ​ផង ព្រម​ទាំង​លោក​សូរ៉ូបាបិល ជា​កូន​របស់​លោក​សាលធាល និង​បង​ប្អូន​របស់​លោក នាំ​គ្នា​សង់​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​សង់​អាសនៈ​នេះ​នៅ​លើ​គ្រឹះ​ចាស់ ព្រោះ​ពួក​គេ​ភ័យ​ខ្លាច​ចំពោះ​ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​លើ​អាសនៈ​នោះ ទាំង​ព្រឹក​ទាំង​ល្ងាច។


word:
 បន្ទាប់​មក ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​បារាំ​ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ ហើយ​ពួក​គេ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ តាម​ចំនួន​ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​វិន័យ។


word:
 ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍ តង្វាយ​ដុត​សំរាប់​បុណ្យ​ចូល​ខែ​ថ្មី និង​បុណ្យ​ដ៏​សំខាន់ៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​គេ​ប្រារព្ធ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ទី​មួយ​នៃ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ពួក​គេ​ចាប់​ផ្ដើម​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  ទោះ​បី​គ្រឹះ​នៃ​ព្រះវិហារ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ពុំ​ទាន់​បាន​ចាក់​នៅ​ឡើយ​ក៏​ដោយ។


word:
 ពួក​គេ​ជួល​ជាង​ដាប់​ថ្ម និង​ជាង​ឈើ ព្រម​ទាំង​ផ្ដល់​ស្បៀង​អាហារ ភេសជ្ជៈ និង​ប្រេង​អូលីវ ដល់​អ្នក​ក្រុង​ស៊ីដូន និង​ក្រុង​ទីរ៉ុស ដើម្បី​អោយ​ពួក​នោះ​នាំ​ឈើ​តាត្រៅ​តាម​សមុទ្រ​ពី​ស្រុក​លីបង់ រហូត​មក​ដល់​កំពង់ផែ​យ៉ុបប៉េ យោង​តាម​ការ​អនុញ្ញាត​របស់​ព្រះបាទ​ស៊ីរូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ ក្នុង​ខែ​ទី​ពីរ ក្រោយ​ពួក​គេ​វិល​ត្រឡប់​មក​ដល់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ លោក​សូរ៉ូបាបិល​ជា​កូន​របស់​លោក​សាលធាល លោក​យេសួរ​ជា​កូន​លោក​យ៉ូសាដាក និង​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ​ជា​បង​ប្អូន​របស់​លោក ក្រុម​លេវី ព្រម​ទាំង​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​គេ​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ក៏​នាំ​គ្នា​ចាប់​ផ្ដើម​សង់​ព្រះដំណាក់។ ពួក​គេ​ចាត់​តាំង​ក្រុម​លេវី ដែល​មាន​អាយុ​ចាប់​ពី​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 លោក​យេសួរ និង​កូន ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​លោក គឺ​មាន​លោក​កាឌមាល និង​កូន​របស់​លោក ដែល​មក​ពី​អំបូរ​យូដា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហេណាដាដ ព្រម​ទាំង​កូន និង​ក្រុម​លេវី​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ រួម​គ្នា​ត្រួត​ពិនិត្យ​មើល​អស់​អ្នក​ដែល​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 នៅ​ពេល​ពួក​ជាង​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះវិហារ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គេ​សុំ​អោយ​អស់​លោក​បូជាចារ្យ​ដែល​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​សំរាប់​ពិធី​បុណ្យ នាំ​គ្នា​មក​ទាំង​កាន់​ត្រែ ហើយ​ក្រុម​លេវី​ដែល​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេសាភ កាន់​ឈិង​សំរាប់​ប្រគំ​ភ្លេង​សរសើរ​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បង្គាប់​ទុក។


word:
 ពួក​គេ​ច្រៀង​ឆ្លើយ​ឆ្លង​គ្នា​លើក​តម្កើង និង​អរ​ព្រះគុណ​ ព្រះអម្ចាស់ ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ ចំពោះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច!»។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ក៏​ស្រែក​ជយឃោស សរសើរ​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់ ​យ៉ាង​កង​រំពង ព្រោះ​គេ​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 មាន​បូជាចារ្យ​ជា​ច្រើន​ព្រម​ទាំង​ក្រុម​លេវី និង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​មាន​វ័យ​ចាស់ៗ ហើយ​ធ្លាប់​ឃើញ​ព្រះដំណាក់​ពី​ជំនាន់​មុន នាំ​គ្នា​យំ​សោក​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ពេល​ដែល​ឃើញ​គេ​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះដំណាក់​ថ្មី​នេះ។ ប៉ុន្តែ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នាំ​គ្នា​ស្រែក​ហ៊ោ​កញ្ជ្រៀវ​យ៉ាង​សប្បាយ។


word:
 ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ប្រជាជន​ពុំ​អាច​ដឹង​ថា សំឡេង​ណា​ជា​សំឡេង​ហ៊ោ​កញ្ជ្រៀវ​យ៉ាង​សប្បាយ ហើយ​សំឡេង​ណា​ជា​សំឡេង​យំ​សោក​ឡើយ ព្រោះ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ស្រែក​យ៉ាង​រំពង លាន់​ឮ​ទៅ​ឆ្ងាយ។


word:
 ពេល​បច្ចាមិត្ត​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ឮ​ថា ពួក​ឈ្លើយ​ដែល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នាំ​គ្នា​សង់​ព្រះវិហារ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល


word:
 នោះ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​មក​ជួប​លោក​សូរ៉ូបាបិល និង​អស់​លោក​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ហើយ​ជំរាប​ថា៖ «ពួក​យើង​ចង់​សាង​សង់​ជា​មួយ​អស់​លោក ដ្បិត​ពួក​យើង​ក៏​គោរព​បំរើ​ព្រះជាម្ចាស់​ ជា​ព្រះ​របស់​អស់​លោក​ដូច​ជា​អស់​លោក​ដែរ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ចំពោះ​ព្រះអង្គ តាំង​ពី​ជំនាន់​ដែល​ព្រះចៅ​អេសារ-ហាដោន​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី នាំ​ពួក​យើង​មក​ទី​នេះ»។​


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​សូរ៉ូបាបិល លោក​យេសួរ និង​អស់​លោក​ឯ​ទៀតៗ ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ឆ្លើយ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «អស់​លោក​មិន​ត្រូវ​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ពួក​យើង ក្នុង​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះ​របស់​ពួក​យើង​ទេ​ មាន​តែ​ពួក​យើង​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ត្រូវ​សង់​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដូច​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បាន​បញ្ជា​ដល់​ពួក​យើង»។


word:
 ពេល​នោះ អ្នក​ស្រុក​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​អោយ​ប្រជាជន​យូដា​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ព្រម​ទាំង​បំភ័យ​ពួក​គេ​មិន​អោយ​សាង​សង់​ទៀត។


word:
 អ្នក​ស្រុក​ទាំង​នោះ​បាន​សូកប៉ាន់​ពួក​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ស្ដេច អោយ​រារាំង​គំរោងការ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា តាំង​ពី​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស រហូត​ដល់​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ដារីយុស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស។


word:
 នៅ​ដើម​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អហាស៊ូរុស​ អ្នក​ស្រុក​នោះ​បាន​ផ្ញើ​សារ​មួយ​ថ្វាយ​ស្ដេច ដើម្បី​ចោទ​ប្រកាន់​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 នៅ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស លោក​ប៊ីសឡាំ លោក​មីត្រាដាត លោក​តាបេល និង​បក្ស​ពួក​របស់​គេ ក៏​បាន​សរសេរ​សារ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស​ដែរ។ សារ​នោះ​សរសេរ​ជា​អក្សរ​អារ៉ាម និង​ភាសា​អារ៉ាម។


word:
 លោក​ទេសាភិបាល​រេហ៊ូម និង​លោក​ស៊ីមសៃ ជា​លេខា ក៏​បាន​សរសេរ​សារ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស​ស្ដី​អំពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ សារ​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖​


word:
 «ទូលបង្គំ​យើង​ខ្ញុំ រេហ៊ូម ជា​ទេសាភិបាល និង​ស៊ីមសៃ ជា​លេខា ព្រម​ទាំង​សហការី​គ្រប់​រូប​នៃ​តំបន់ ឌីណា អផារសាថាក់ ថើផែល អផារ៉ាស អើកាវេ បាប៊ីឡូន ស៊ូសានដេហាវេអេឡាំ


word:
 និង​ប្រជាជន​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​ព្រះបាទ​អស្នាផារ ជា​ស្ដេច​ដ៏​ប្រសើរ​ឧត្ដម​បាន​កៀរ​អោយ​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​សាម៉ារី និង​តំបន់​ដែល​នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត។ ល។»


word:
 សេចក្ដី​នៅ​ក្នុង​សារ​ដែល​ពួក​គេ​ផ្ញើ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស មាន​ដូច​ត​ទៅ៖ «ទូលបង្គំ​យើង​ខ្ញុំ​ជា​ប្រជាជន​រស់​នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច ទន្លេ​អឺប្រាត។ ល។


word:
 សូម​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា ជន​ជាតិ​យូដា​ដែល​ត្រឡប់​ពី​នគរ​របស់​ព្រះករុណា មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ចំណោម​យើង​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​នាំ​គ្នា​សង់​ក្រុង​អាក្រក់ និង​បះបោរ​នេះ​ឡើង​វិញ។ ពួក​គេ​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង ព្រម​ទាំង​កំពុង​ចាក់​គ្រឹះ​ទៀត​ផង។


word:
 សូម​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​សង់​ក្រុង​នេះ​ឡើង​វិញ ហើយ​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង ពួក​គេ​មុខ​ជា​ឈប់​បង់​ពន្ធដារ សួយសារអាករ និង​ពន្ធ​ផ្លូវ ធ្វើ​អោយ​ព្រះករុណា​ខាត​បង់​រាជទ្រព្យ​មិន​ខាន។


word:
 ដោយ​យើង​ខ្ញុំ​ជ្រក​ក្រោម​ម្លប់​បារមី​របស់​ព្រះករុណា យើង​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ព្រងើយ​កន្តើយ ទុក​អោយ​គេ​បង្អាប់​កិត្តិយស​របស់​ព្រះករុណា​ឡើយ ដូច្នេះ ទើប​យើង​ខ្ញុំ​ផ្ញើ​ដំណឹង​ទាំង​នេះ​មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា។


word:
 សូម​ព្រះករុណា​អោយ​គេ​ស្រាវជ្រាវ​ក្នុង​ឯកសារ ដែល​អយ្យកោ​របស់​ព្រះករុណា​ចង​ក្រង​ទុក នោះ​ព្រះរាជា​នឹង​ឃើញ​ច្បាស់​ថា ក្រុង​នេះ​តែងតែ​បះបោរ​ជានិច្ច ព្រម​ទាំង​បង្ក​អោយ​មាន​វិបត្តិ ដល់​ព្រះមហាក្សត្រ និង​ទេសាភិបាល​នានា។ តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក​ប្រជាជន​នៅ​ក្រុង​នេះ តែងតែ​បង្ក​អោយ​មាន​ចលនា​បះបោរ​ជានិច្ច។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ក្រុង​នេះ​ត្រូវ​គេ​បំផ្លាញ​ខ្ទេចខ្ទី​អស់។


word:
 ទូលបង្គំ​យើង​ខ្ញុំ​សូម​ទូល​ព្រះករុណា អោយ​បាន​ជ្រាប​ថា ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​សង់​ក្រុង​នេះ​ឡើង​វិញ ហើយ​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង នោះ​ព្រះករុណា​នឹង​បាត់​បង់​ទឹក​ដី​នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​ជា​មិន​ខាន»។


word:
 ព្រះរាជា​ផ្ញើ​សារ​តប​វិញ​ដូច​ត​ទៅ៖ «ជូន​ចំពោះ​លោក​ទេសាភិបាល​រេហ៊ូម និង​លោក​ស៊ីមសៃ ជា​លេខា ព្រម​ទាំង​សហការី​គ្រប់​រូប​នៅ​ស្រុក​សាម៉ារី និង​តំបន់​ដែល​នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​សូម​ជ្រាប។


word:
 យើង​បញ្ជា​អោយ​គេ​ស្រាវជ្រាវ​ហើយ​ឃើញ​ថា តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម តែងតែ​បង្ក​ចលនា​បះបោរ និង​ឃុបឃិត​គ្នា​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច​ជានិច្ច។


word:
 កាល​ពី​ដើម​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នេះ មាន​ស្ដេច​ខ្លាំង​ពូកែ គ្រប់គ្រង​តំបន់​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​ហូត​ពន្ធដារ​សួយសារអាករ និង​ពន្ធ​ផ្លូវ​ទៀត​ផង។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ចូរ​អស់​លោក​បញ្ជា​អោយ​ពួក​គេ​បញ្ឈប់​កិច្ចការ​របស់​ខ្លួន​ទៅ។ ដរាប​ណា​គ្មាន​បញ្ជា​ពី​យើង​ទេ គេ​មិន​ត្រូវ​សង់​ក្រុង​នោះ​ឡើង​វិញ​ជា​ដាច់​ខាត។


word:
 សូម​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នឹង​កិច្ចការ​នេះ អោយ​បាន​ដិត​ដល់ ក្រែង​លោ​ផល​អាក្រក់​កាន់​តែ​រីក​ធំ​ឡើង នាំ​អោយ​ខាត​បង់​រាជទ្រព្យ»។


word:
 កាល​គេ​អាន​រាជសារ​របស់​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស​អោយ​លោក​រេហ៊ូម និង​លោក​ស៊ីមសៃ​ជា​លេខា ព្រម​ទាំង​សហការី​គ្រប់​រូប​ស្ដាប់​ហើយ អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​ប្រញាប់ប្រញាល់​នាំ​គ្នា​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ប្រើ​កម្លាំង​បង្ខំ​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា​បញ្ឈប់​ការ​សាង​សង់​ជា​បន្ទាន់។


word:
 ជន​ជាតិ​យូដា​ផ្អាក​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ដារីយូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស។


word:
 ព្យាការី​ហាកាយ និង​ព្យាការី​សាការី​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីដោ បាន​នាំ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទៅ​ថ្លែង​ប្រាប់​ជន​ជាតិ​យូដា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​នៅ​ស្រុក​យូដា។


word:
 គ្រា​នោះ លោក​សូរ៉ូបាបិល ជា​កូន​របស់​លោក​សាលធាល និង​លោក​យេសួរ ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូសាដាក ក៏​នាំ​គ្នា​ងើប​ឡើង សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើង​វិញ ដោយ​មាន​ព្យាការី​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ជួយ​គាំទ្រ​ផង។


word:
 គ្រា​ដដែល​នោះ​លោក​ថាថ្នាយ ជា​ទេសាភិបាល​នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត និង​លោក​សេថារ-បូសណាយ​ព្រម​ទាំង​សហការី នាំ​គ្នា​មក​ជួប​ជន​ជាតិ​យូដា​ហើយ​សួរ​ថា៖ «តើ​នរណា​អនុញ្ញាត​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​សង់​ដំណាក់​នេះ ព្រម​ទាំង​ជួសជុល​ជញ្ជាំង​ឡើង​វិញ។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់​តាម​ការពារ​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​យូដា។ ក្នុង​ពេល​ដែល​គេ​បញ្ជូន​សំណុំ​រឿង​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​ដារីយូស ហើយ​រង់ចាំ​ចម្លើយ​វិញ​នោះ គេ​មិន​បាន​បញ្ឈប់​ការ​សាង​សង់​ទេ។


word:
 សារ​ដែល​លោក​ថាថ្នាយ​ជា​ទេសាភិបាល និង​លោក​សេថារ-បូសណាយ ព្រម​ទាំង​ពួក​រាជការ​ជា​សហការី​របស់​ពួក​គេ នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត ផ្ញើ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​ដារីយូស


word:
 សូម​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ស្រុក​យូដា ហើយ​ទៅ​ដល់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​ដ៏​ប្រសើរ​ឧត្ដម។ ពួក​គេ​យក​ថ្ម​ធំៗ​មក​សង់​ព្រះដំណាក់ និង​យក​ឈើ​មក​ស៊ក​ក្នុង​ជញ្ជាំង​ធ្វើ​ជា​ធ្នឹម។ គេ​ធ្វើ​កិច្ចការ​នេះ​យ៉ាង​ម៉ត់ចត់ ហើយ​រីក​ចំរើន​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ទៀត​ផង។


word:
 យើង​ខ្ញុំ​បាន​សួរ​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ថា “តើ​នរណា​អនុញ្ញាត​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​សង់​ដំណាក់​នេះ ព្រម​ទាំង​ជួសជុល​ជញ្ជាំង​ឡើង​វិញ?”។


word:
 យើង​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​ឈ្មោះ​ពួក​គេ​ដែរ ដើម្បី​ស្រង់​ឈ្មោះ​អស់​អ្នក​ដែល​ដឹក​នាំ​កិច្ចការ​នោះ យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា។


word:
 ពួក​គេ​ឆ្លើយ​មក​យើង​ខ្ញុំ​ថា “ពួក​យើង​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ* និង​ផែនដី ពួក​យើង​សង់​ព្រះដំណាក់​នេះ​ឡើង​វិញ គឺ​ព្រះដំណាក់​ដែល​ស្ដេច​មួយ​អង្គ​ដ៏​ប្រសើរ​ឧត្ដម នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​សង់​តាំង​ពី​យូរលង់​ណាស់​មក​ហើយ។


word:
 ប៉ុន្តែ ដូនតា​របស់​ពួក​យើង បាន​ធ្វើ​អោយ​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ជា​ជន​ជាតិ​ខាល់ដេដេ និង​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។ ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​បាន​បំផ្លាញ​ព្រះដំណាក់​នេះ ហើយ​កៀរ​ប្រជាជន​ទៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។


word:
 ប៉ុន្តែ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ស្ដេច​បាន​បញ្ជា​អោយ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើង​វិញ។


word:
 កាល​ពី​មុន​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា​បាន​រឹប​អូស​យក​គ្រឿង​បរិក្ខារ​អំពី​មាស និង​ប្រាក់​ពី​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ទៅ​ដាក់​ក្នុង​វិហារ​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។ ក្រោយ​មក​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​យក​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​នោះ ចេញ​ពី​វិហារ​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន ប្រគល់​អោយ​លោក​សេសបាសារ ដែល​ស្ដេច​បាន​តែងតាំង​ជា​ទេសាភិបាល​របស់​អាណាខេត្ត​យូដា។


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​បង្គាប់​អោយ​លោក​យក​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​នេះ ទៅ​ដាក់​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ហើយ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​កន្លែង​ដើម​ឡើង​វិញ។


word:
 ដូច្នេះ លោក​សេសបាសារ​បាន​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រម​ទាំង​បាន​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក គេ​នៅ​តែ​សង់​ព្រះដំណាក់ តែ​មិន​ទាន់​បាន​ចប់​សព្វ​គ្រប់​នៅ​ឡើយ”។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​គាប់​ព្រះហឫទ័យ សូម​អោយ​គេ​ស្រាវជ្រាវ​ក្នុង​ឯកសារ​របស់​រាជទ្រព្យ​នៃ​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ពិត​ជា​បាន​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មែន​ឬ​យ៉ាង​ណា​រួច​សូម​ព្រះករុណា​ផ្ញើ​សេចក្ដី​សំរេច​អំពី​រឿង​នេះ​មក​យើង​ខ្ញុំ​ផង»។


word:
 ព្រះចៅ​ដារីយូស​បញ្ជា​អោយ​គេ​ស្រាវជ្រាវ​ឯកសារ​រាជ្យ​ទ្រព្យ ដែល​គេ​រក្សា​ទុក​ក្នុង​មន្ទីរ​តម្កល់​ឯកសារ​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។


word:
 គេ​រក​ឃើញ​ក្រាំង​មួយ​នៅ​អាក់មេថា ជា​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​នៃ​អាណាខេត្ត​មេឌី។ ក្នុង​ក្រាំង​នោះ​មាន​ចែង​ដូច​ត​ទៅ៖ «កំណត់​ហេតុ:


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ស្ដេច​បាន​ចេញ​រាជ​បញ្ជា​មួយ ស្ដី​អំពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ត្រូវ​សង់​ព្រះដំណាក់​ឡើង​វិញ​នៅ​លើ​គ្រឹះ​ចាស់ ទុក​ជា​កន្លែង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា។ ព្រះដំណាក់​នេះ​ត្រូវ​មាន​កំពស់​ហុកសិប​ហត្ថ និង​ទទឹង​ហុកសិប​ហត្ថ។


word:
 គេ​ត្រូវ​រៀប​ថ្ម​ធំៗ​បី​ជួរ​ឆ្លាស់​គ្នា​នឹង​ឈើ​មួយ​ជួរ។ រីឯ​ប្រាក់​ចំណាយ​លើ​ការ​សង់​ត្រូវ​បើក​ពី​ឃ្លាំង​រាជទ្រព្យ។


word:
 គ្រឿង​បរិក្ខារ​អំពី​មាស និង​ប្រាក់​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​ស្ដេច​នេប៊ូក្នេសា​បាន​រឹប​អូស​យក​ពី​ព្រះវិហារ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មក​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​នោះ ត្រូវ​តែ​នាំ​ទៅ​ព្រះវិហារ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ដាក់​នៅ​កន្លែង​ដើម​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់»។


word:
 ព្រះចៅ​ដារីយូស​ផ្ញើ​រាជសារ ទៅ​លោក​ថាថ្នាយ ជា​ទេសាភិបាល​នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត និង​លោក​សេថា-បូសណាយ ព្រម​ទាំង​ពួក​រាជការ​ជា​សហការី​របស់​ពួក​គេ នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖ «សុំ​អស់​លោក​កុំ​រវីរវល់​នឹង​រឿង​នេះ​ឡើយ។


word:
 ទុក​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើង​វិញ​ចុះ។ ត្រូវ​អោយ​ទេសាភិបាល និង​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា សង់​ព្រះដំណាក់​ត្រង់​កន្លែង​ដើម។


word:
 សុំ​អស់​លោក​ជួយ​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា ក្នុង​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើង​វិញ​ផង។ ចំពោះ​ចំណាយ​ក្នុង​ការ​សង់​ត្រូវ​យក​ពី​ឃ្លាំង​រាជទ្រព្យ គឺ​ប្រាក់​នៃ​ពន្ធអាករ​ដែល​ទារ​ពី​តំបន់​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត មក​បើក​អោយ​ពួក​គេ​គ្រប់​ចំនួន កុំ​បី​អាក់ខាន​ឡើយ។


word:
 សុំ​អស់​លោក​ផ្គត់ផ្គង់​អ្វីៗ ដែល​ក្រុម​បូជាចារ្យ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ត្រូវ​ការ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ គឺ​គោ​បា ចៀម​ឈ្មោល និង​កូន​ចៀម​សំរាប់​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ថ្វាយ​ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ ព្រម​ទាំង​ស្រូវ អំបិល ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ និង​ប្រេង តាម​សំណូម​ពរ​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ​កុំ​បី​អាក់ខាន​ឡើយ។


word:
 ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​អាច​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដែល​មាន​ក្លិន​ឈ្ងុយ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ពួក​គេ​ទូលអង្វរ សូម​អោយ​ព្រះរាជា និង​រាជបុត្រ​មាន​ជន្មាយុ​យឺនយូរ។


word:
 ប្រសិន​បើ​នរណា​ម្នាក់​មិន​គោរព​តាម​សេចក្ដី​ដែល​យើង​បង្គាប់​ទេ ត្រូវ​ដក​ឈើ​ពី​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​នោះ បញ្ឈរ​ឡើង​សំរាប់​ដោត​គេ ហើយ​យក​ផ្ទះ​របស់​គេ​ធ្វើ​ជា​កន្លែង​បន្ទោរបង់​ផង។


word:
 សូម​អោយ​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​តាំង​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ​នៅ​ទី​នោះ ទម្លាក់​ស្ដេច ឬ​ប្រជាជន​ណា​ដែល​បំពាន​លើ​សេចក្ដី​សំរេច​របស់​យើង ដោយ​មាន​បំណង​បំផ្លាញ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ យើង​ដារីយូស​ចេញ​បញ្ជា​នេះ ដូច្នេះ ត្រូវ​តែ​អនុវត្ត​តាម​ជា​កំហិត»។


word:
 លោក​ថាថ្នាយ​ជា​ទេសាភិបាល​នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត និង​លោក​សេថា-បូសណាយ ព្រម​ទាំង​ពួក​សហការី នាំ​គ្នា​អនុវត្ត​តាម​រាជ​បញ្ជា​របស់​ព្រះចៅ​ដារីយូស​យ៉ាង​ម៉ត់ចត់​បំផុត។


word:
 ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​យូដា បន្ត​ការ​សាង​សង់​ព្រះវិហារ​ដោយ​ជោគជ័យ ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ដែល​ព្យាការី​ហាកាយ និង​ព្យាការី​សាការី ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីដោ​បាន​ថ្លែង។ ពួក​គេ​បង្ហើយ​ការ​សាង​សង់​ព្រះវិហារ​ស្រប​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល និង​ស្រប​តាម​រាជក្រឹត្យ​របស់​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ព្រះចៅ​ដារីយូស និង​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស។


word:
 គេ​បាន​សង់​ព្រះដំណាក់​ចប់​សព្វ​គ្រប់ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បី ខែ​ផល្គុន ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ដារីយូស។


word:
 ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី និង​ប្រជាជន​នៅ​សេសសល់​ដែល​ត្រូវ​គេ​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ឆ្លង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដោយ​អំណរ។


word:
 ក្នុង​ឱកាស​ពិធី​បុណ្យ​ឆ្លង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នេះ ពួក​គេ​យក​គោ​បា​មួយ​រយ​ក្បាល ចៀម​ឈ្មោល​ពីរ​រយ​ក្បាល និង​កូន​ចៀម​ចំនួន​បួន​រយ​ក្បាល មក​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​រំដោះ​បាប សំរាប់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ គេ​ក៏​បាន​ថ្វាយ​ពពែ​ឈ្មោល​ដប់ពីរ​ក្បាល តាម​ចំនួន​កុលសម្ព័ន្ធ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ។


word:
 គេ​បាន​តែងតាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ​តាម​ឋានៈ​របស់​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​តែងតាំង​ពួក​លេវី​ជា​ក្រុមៗ​តាម​មុខងារ ដែល​ពួក​គេ​បំពេញ​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​របស់​លោក​ម៉ូសេ។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​គេ​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់បួន​ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ​


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​កាយ​អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​បរិសុទ្ធ​ទាំង​អស់​គ្នា។ ពួក​គេ​អារ ក​កូន​ចៀម​នៃ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង សំរាប់​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ សំរាប់​ក្រុម​បូជាចារ្យ ជា​បង​ប្អូន និង​សំរាប់​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់។


word:
 ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ នាំ​គ្នា​បរិភោគ​អាហារ​នៃ​បុណ្យ​ចម្លង រួម​ជា​មួយ​អស់​អ្នក​ដែល​ផ្ដាច់​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ភាព​សៅហ្មង*​របស់​សាសន៍​ដទៃ​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​វិល​មក​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ៊ីស្រាអែល​វិញ។


word:
 ពួក​គេ​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​នំបុ័ង​ឥត​មេ​នេះ អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ​យ៉ាង​សប្បាយ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​អោយ​ពួក​គេ​បាន​ពោរពេញ​ដោយ​អំណរ គឺ​ព្រះអង្គ​ដូរ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះចៅ​អធិរាជ​ អោយ​មេត្តា​ចំពោះ​ពួក​គេ ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ក្នុង​ការ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ក្រោយ​មក​ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស មាន​បូជាចារ្យ​មួយ​រូប ឈ្មោះ​អែសរ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​សេរ៉ាយ៉ា ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​អសារា ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា


word:
 ជា​កូន​របស់​លោក​អប៊ីសួរ ជា​កូន​របស់​លោក​ភីនេហាស ជា​កូន​របស់​អេឡាសារ ជា​កូន​របស់​មហាបូជាចារ្យ​អើរ៉ុន។


word:
 លោក​អែសរ៉ា​មក​ពី​ស្រុក​បាប៊ីឡូន លោក​ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ ហើយ​ស្គាល់​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ​យ៉ាង​ជ្រៅ​ជ្រះ គឺ​ក្រឹត្យវិន័យ​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ប្រទាន​អោយ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​លោក​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​លោក ហេតុ​នេះ​ហើយ​ទើប​ព្រះរាជា​ប្រទាន​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ តាម​សំណូម​ពរ​របស់​លោក។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​មួយ​ចំនួន​ព្រម​ទាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី ក្រុម​ចំរៀង ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ និង​ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ នាំ​គ្នា​វិល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ​លោក​អែសរ៉ា​បាន​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស។


word:
 លោក​កំណត់​ពេល​ចេញ​ដំណើរ​ពី​ក្រុង​បាប៊ីឡូន នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ​ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ ហើយ​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ​ក្នុង​ខែ​ទី​ប្រាំ ដ្បិត​ព្រះ​ដ៏​សប្បុរស​របស់​លោក​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​លោក។


word:
 លោក​អែសរ៉ា​ខិតខំ​រៀន​សូត្រ និង​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត ព្រម​ទាំង​បង្រៀន​ច្បាប់ និង​វិន័យ​ដល់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត​ផង។


word:
 ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស​ប្រគល់​រាជសារ​មួយ​ជូន​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ លោក​មាន​នាទី​ចម្លង​ព្រះបន្ទូល​នៃ​បទ​បញ្ជា និង​ច្បាប់​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ប្រទាន​មក​អ៊ីស្រាអែល។ រាជសារ​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖


word:
 «យើង​អើថាស៊ើកសេស​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ​លើ​មហាក្សត្រ​ទាំង​អស់ ផ្ញើ​ជូន​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា​ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ​របស់​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​


word:
 យើង​ចេញ​បញ្ជា​ថា ក្នុង​ចំណោម​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​រាជាណាចក្រ​របស់​យើង គឺ​ប្រជាជន ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី អស់​អ្នក​ដែល​មាន​បំណង​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នោះ​យើង​អនុញ្ញាត​អោយ​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 យើង និង​ទី​ប្រឹក្សា​ទាំង​ប្រាំពីរ​នាក់ ចាត់​លោក​អោយ​ទៅ​ពិនិត្យ​មើល នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា អំពី​របៀប​ដែល​គេ​គោរព​ក្រឹត្យវិន័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក គឺ​គម្ពីរ​ដែល​លោក​កាន់​នេះ។


word:
 យើង​ក៏​ចាត់​លោក​អោយ​នាំ​យក​មាស​ប្រាក់​ដែល​យើង និង​ទី​ប្រឹក្សា​ទាំង​ប្រាំពីរ​រូប សំរេច​ថ្វាយ​ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 លោក​ក៏​ត្រូវ​នាំ​យក​ប្រាក់ និង​មាស​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​លោក​រៃ​បាន​ក្នុង​អាណាខេត្ត​បាប៊ីឡូន​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ដែល​ប្រជាជន និង​បូជាចារ្យ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ថ្វាយ សំរាប់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ដែរ។


word:
 លោក​ត្រូវ​លៃលក​យក​ប្រាក់​ទាំង​នោះ ទិញ​គោ​បា ចៀម​ឈ្មោល និង​កូន​ចៀម ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ម្សៅ និង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ដែល​ត្រូវ​ច្រួច​ជា​មួយ។ លោក​ត្រូវ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ទាំង​នោះ នៅ​លើ​អាសនៈ​របស់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​ពួក​លោក នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ប្រសិន​បើ​មាន​មាស​ប្រាក់​នៅ​សល់​លោក និង​បង​ប្អូន​របស់​លោក​អាច​យក​ទៅ​ប្រើ​ការ តាម​តែ​លោក​យល់​ឃើញ​ថា ល្អ​ត្រឹម​ត្រូវ ស្រប​តាម​ព្រះហឫទ័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​អស់​លោក។


word:
 ចំពោះ​គ្រឿង​បរិក្ខារ​សំរាប់​ប្រើប្រាស់ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក ដែល​គេ​បាន​ប្រគល់​ដល់​លោក​នោះ ចូរ​យក​ទៅ​ដាក់​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ប្រសិន​បើ​លោក​ត្រូវ​ការ​ចំណាយ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត សំរាប់​ព្រះវិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក ចូរ​បើក​ពី​ឃ្លាំង​រាជទ្រព្យ​ទៅ​ចំណាយ​ចុះ។


word:
 យើង​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស ចេញ​បញ្ជា​ដល់​អ្នក​កាន់​ឃ្លាំង​រាជទ្រព្យ​ទាំង​អស់ នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​ថា បើ​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ជា​បណ្ឌិត​ខាង​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​សុំ​អ្វី ត្រូវ​ប្រគល់​ជូន​លោក​កុំ​បី​អាក់ខាន​ឡើយ។


word:
 ពួក​គេ​នឹង​ប្រគល់​ជូន​លោក រហូត​ដល់​ប្រាក់​បី​តោន ស្រូវ​សាមសិប​តោន ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​បួន​ពាន់​លីត្រ ប្រេង​អូលីវ​បួន​ពាន់​លីត្រ ព្រម​ទាំង​អំបិល​តាម​សេចក្ដី​ត្រូវ​ការ។


word:
 អ្វីៗ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​បង្គាប់ ស្ដី​អំពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​តាម​យ៉ាង​រួសរាន់ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ព្រះជាម្ចាស់​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​នគរ ឬ​រាជវង្ស​របស់​យើង។


word:
 មួយ​វិញ​ទៀត យើង​សុំ​ប្រាប់​អស់​លោក​អោយ​ដឹង​ថា អស់​លោក​គ្មាន​សិទ្ធិ​ទារ​ពន្ធដារ សួយសារអាករ និង​ពន្ធ​ផ្លូវ​ពី​ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី ក្រុម​អ្នក​ចំរៀង ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ ឬ​អ្នក​បំពេញ​ការងារ​ផ្សេង​ទៀត ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើយ។


word:
 ចំពោះ​លោក​អែសរ៉ា​វិញ យោង​តាម​គម្ពីរ​ដែល​បង្ហាញ​អំពី​ព្រះប្រាជ្ញាញាណ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក គឺ​គម្ពីរ​ដែល​លោក​កាន់​នោះ ចូរ​តែងតាំង​ចៅក្រម និង​អ្នក​គ្រប់គ្រង ដើម្បី​កាត់​ក្ដី​អោយ​ប្រជាជន ដែល​រស់​នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្គាល់​ក្រឹត្យវិន័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក​ហើយ។ លោក​ក៏​ត្រូវ​តែ​បង្ហាត់​បង្រៀន​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​ស្គាល់​ក្រឹត្យវិន័យ​ដែរ។


word:
 អ្នក​ណា​មិន​គោរព​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក ហើយ​មិន​គោរព​តាម​ច្បាប់​របស់​ស្ដេច​អោយ​បាន​ម៉ត់ចត់​ទេ អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​ទទួល​ទោស សម​តាម​ការ​ដែល​ខ្លួន​ប្រព្រឹត្ត គឺ​ទទួល​ទោស​ដល់​ស្លាប់ ឬ​ត្រូវ​និរទេស ឬ​ត្រូវ​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យសម្បត្តិ ឬ​ត្រូវ​ជាប់​ពន្ធនាគារ»។


word:
 លោក​អែសរ៉ា​បន្លឺ​សំឡេង​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​យើង ដែល​ព្រះអង្គ​ជំរុញ​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះរាជា អោយ​មាន​បំណង​លើក​កិត្តិយស​ព្រះដំណាក់​នៃ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ព្រះអម្ចាស់​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ដល់​ខ្ញុំ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះមហាក្សត្រ ចំពោះ​អស់​លោក​ដែល​ជា​ទី​ប្រឹក្សា ព្រម​ទាំង​នាម៉ឺន​សព្វ​មុខ​មន្ត្រី​របស់​ព្រះរាជា​ទៀត​ផង។  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​ខ្ញុំ ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​កម្លាំង ហើយ​ប្រមូល​អស់​លោក ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ»។


word:
 «នេះ​ជា​បញ្ជី​រាយ​នាម​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​វិល​ត្រឡប់​ពី​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​មក​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស:


word:
 ក្នុង​អំបូរ​ភីនេហាស​មាន​លោក​គើសុន។ ក្នុង​អំបូរ​អ៊ីថាម៉ារ​មាន​លោក​ដានីយ៉ែល។ ក្នុង​អំបូរ​ដាវីឌ​មាន​លោក​ហាធូស។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​ផាហាត់-ម៉ូអាប់ មាន​លោក​អេលីយ៉ូណៃ ជា​កូន​របស់​លោក​សេរ៉ាហ៊ា ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ២០០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​សាទូ​មាន​លោក​សេកានា ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាហាសៀល ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៣០០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​អេឌីន​មាន​លោក​អេបេដ ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូណាថាន ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៥០ នាក់​នៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​អេឡាំ​មាន​លោក​យេសាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អថាលា ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៧០​នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​សេផាធា​មាន​លោក​សេបាឌា ជា​កូន​របស់​លោក​មីកែល ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៨០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​យ៉ូអាប់​មាន​លោក​អូបាឌា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហ៊ីអែល ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ២១៨​នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 ក្នុង​អំបូរ​អដូនីកាំ​មាន​លោក​អេលីផាលេត លោក​យីអែល និង​លោក​សេម៉ាយ៉ា​ដែល​ក្មេង​ជាង​គេ ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៦០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ។


word:
 «ខ្ញុំ​បាន​ប្រមូល​បណ្ដាជន​ទាំង​នោះ នៅ​ជិត​ព្រែក​ដែល​ហូរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​ស្រុក​អាហាវ៉ា ហើយ​យើង​បោះ​ជំរំ​នៅ​ទី​នោះ​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ។ ខ្ញុំ​សង្កេត​ឃើញ​ថា មាន​តែ​ប្រជាជន និង​ក្រុម​បូជាចារ្យ គឺ​ពុំ​ឃើញ​មាន​ក្រុម​លេវី​ទេ។


word:
 ដូច្នេះ ខ្ញុំ​បាន​ចាត់​អស់​លោក​ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ គឺ​មាន​លោក អេលាស៊ើរ លោក​អើរាល លោក​សេម៉ាយ៉ា លោក​អែលណាថាន លោក​យ៉ារីប លោក​អែលណាថាន លោក​ណាថាន លោក​សាការី និង​លោក​មស៊ូឡាម ព្រម​ទាំង​លោក​យ៉ូយ៉ារីប និង​លោក​អែលណាថាន អ្នក​បង្រៀន​វិន័យ


word:
 ខ្ញុំ​បាន​បង្គាប់​លោក​ទាំង​នោះ អោយ​ទៅ​ជួប​លោក​អ៊ីដោ ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​នៅ​តំបន់​កាសិភា។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​អំពី​របៀប​ដែល​ត្រូវ​និយាយ​ជា​មួយ​លោក​អ៊ីដោ និង​បង​ប្អូន​លោក​ជា​ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ​ដែល​រស់​នៅ​តំបន់​កាសិភា ដើម្បី​អោយ​ពួក​គេ​នាំ​មនុស្ស​មក​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​យើង។


word:
 ដោយ​ព្រះ​ដ៏​សប្បុរស​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​យើង ពួក​គេ​នាំ​លោក​សេរេប៊ីយ៉ា​មក​អោយ​ពួក​យើង។ គាត់​ជា​បុរស​ម្នាក់​ដែល​មាន​សុភនិច្ឆ័យ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ម៉ាសលី ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​លេវី ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល។ គាត់​នាំ​កូន​ប្រុស និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​មក​ជា​មួយ​ដែរ ដែល​មាន​ចំនួន ១៨​នាក់។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​លោក​ហាសាបយ៉ា និង​លោក​យេសាយ៉ា​ពី​អំបូរ​ម៉្រារី ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន និង​កូនៗ​របស់​ពួក​គេ ដែល​មាន​ចំនួន ២០ នាក់។


word:
 បន្ទាប់​មក​ទៀត មាន​ក្រុម​បំរើ​ព្រះវិហារ​ចំនួន ២២០​នាក់ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី។ ពួក​គេ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​មេ​ដឹក​នាំ​តែងតាំង​អោយ​ជួយ​ធ្វើ​ការ​ក្រុម​លេវី។


word:
 នៅ​ក្បែរ​ព្រែក​អាហាវ៉ា​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ប្រកាស​អោយ​ធ្វើ​ពិធី​តម​អាហារ ដើម្បី​ដាក់​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង សូម​ព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​យើង និង​កូន​ចៅ​របស់​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ប្រកប​ដោយ​សុខសាន្ត ហើយ​អោយ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​យើង​បាន​គង់វង្ស​ផង។


word:
 ខ្ញុំ​នឹក​ខ្មាស​មិន​ហ៊ាន​ទូល​សូម​ព្រះរាជា​ប្រទាន​កងទ័ព​សេះ សំរាប់​ការពារ​ពួក​យើង នៅ​តាម​ផ្លូវ ក្រែង​លោ​មាន​ខ្មាំង​មក​យាយី​នោះ​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​យើង​បាន​ទូល​ព្រះរាជា​ថា ព្រះ​នៃ​យើង​សំដែង​ព្រះចេស្ដា និង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ការពារ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ តែ​ទ្រង់​ពិរោធ​ដាក់​ទោស​អស់​អ្នក​ដែល​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអង្គ។


word:
 ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ពួក​យើង​តម​អាហារ និង​អង្វរ​រក​ព្រះ​នៃ​យើង ហើយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពួក​យើង។


word:
 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ញែក​បូជាចារ្យ​ដប់ពីរ​រូប ពី​ចំណោម​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ គឺ​មាន​លោក​សេរេប៊ីយ៉ា និង​លោក​ហាសាបយ៉ា ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​លោក​ដប់​រូប​ទៀត។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​ថ្លឹង​ប្រាក់ មាស និង​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​មួយ​ចំណែក​ជូន​អស់​លោក​ទាំង​នោះ គឺ​ចំណែក​ញែក​ចេញ​ពី​តង្វាយ​ដែល​ព្រះរាជា ទី​ប្រឹក្សា មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្នុង​ស្រុក​បាន​ថ្វាយ​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​ប្រគល់​ប្រាក់​ជូន​លោក​ទាំង​នោះ​ចំនួន​ម្ភៃ​តោន វត្ថុ​ធ្វើ​អំពី​ប្រាក់​ចំនួន​បី​តោន មាស​បី​តោន


word:
 ពែង​មាស​ចំនួន​ម្ភៃ​ដែល​មាន​តម្លៃ​ជា​មាស មួយ​ពាន់​តម្លឹង ព្រម​ទាំង​ផើង​ពីរ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន​ដ៏​រលើប​ដែល​មាន​តម្លៃ​ដូច​មាស​ដែរ។


word:
 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​កាន់​បូជាចារ្យ​ទាំង​នោះ​ថា: “អស់​លោក​បាន​ញែក​ខ្លួន​ជា​សក្ការៈ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  រីឯ​វត្ថុ​ទាំង​នេះ​ក៏​សក្ការៈ​ដែរ។ ប្រាក់ និង​មាស​នេះ​សុទ្ធសឹង​ជា​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត ដែល​គេ​ថ្វាយ​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​បុព្វបុរស​នៃ​អស់​លោក។


word:
 សូម​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ថែរក្សា​វត្ថុ​ទាំង​នេះ រហូត​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ នៅ​ទី​នោះ​អស់​លោក​ត្រូវ​ថ្លឹង​វត្ថុ​ទាំង​នេះ នៅ​ចំពោះ​មុខ​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី ព្រម​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ”។


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​ទទួល​យក​មាស​ប្រាក់ និង​វត្ថុ​ទាំង​អស់​ដែល​គេ​បាន​ថ្លឹង ដើម្បី​នាំ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដាក់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​យើង»។


word:
 «នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់ពីរ​ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ ពួក​យើង​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ព្រែក​អាហាវ៉ា ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ នៅ​តាម​ផ្លូវ​ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​ការពារ​យើង មិន​អោយ​មាន​ខ្មាំង​សត្រូវ​មក​យាយី ឬ​ត្រូវ​ចោរ​ប្លន់​ឡើយ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បួន​យើង​បាន​ថ្លឹង​ប្រាក់​មាស និង​វត្ថុ​ទាំង​អស់ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង រួច​ប្រគល់​ជូន​លោក​បូជាចារ្យ​ម្រេម៉ូត ជា​កូន​លោក​អ៊ូរីយ៉ា។ នៅ​ជា​មួយ​លោក​មាន​លោក​អេឡាសារ ជា​កូន​របស់​លោក​ភីនេហាស ព្រម​ទាំង​មាន​លោក​យ៉ូសាបាដ ជា​កូន​របស់​លោក​យេសួរ និង​លោក​ណូអាឌា​ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីនុយ ដែល​ជា​ក្រុម​លេវី។


word:
 គេ​បាន​រាប់​ចំនួន និង​ថ្លឹង​វត្ថុ​ទាំង​នោះ ព្រម​ទាំង​កត់ត្រា​ទម្ងន់​សរុប ទុក​ជា​លាយលក្ខណ៍​អក្សរ​ផង។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​គេ​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ នាំ​គ្នា​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​គោ ១២​ក្បាល សំរាប់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ចៀម​ឈ្មោល ៩៦​ក្បាល កូន​ចៀម ៧៧​ក្បាល និង​ពពែ​ឈ្មោល ២០ ក្បាល ជា​តង្វាយ​រំដោះ​បាប។ ពួក​គេ​ដុត​សត្វ​ទាំង​នោះ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 បន្ទាប់​មក គេ​បាន​ប្រគល់​រាជ​ក្រឹត្យ​ជូន​អស់​លោក​ឧបរាជ និង​ទេសាភិបាល តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត។ អស់​លោក​ទាំង​នោះ​បាន​ជួយ​គាំទ្រ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់»។


word:
 ក្រោយ​ពី​នោះ​មក ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​មិន​បាន​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ជាតិ​សាសន៍​នានា ដែល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ​ទេ។ ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​អោយ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដូច​សាសន៍​ទាំង​នោះ​ដែរ គឺ​មាន​ជន​ជាតិ​កាណាន ជន​ជាតិ​ហេត ជន​ជាតិ​ពេរិស៊ីត ជន​ជាតិ​យេប៊ូស ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ជន​ជាតិ​អេស៊ីប និង​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី។


word:
 ពួក​គេ និង​កូន​ប្រុស​របស់​គេ​បាន​យក​កូន​ស្រី​របស់​ជន​ជាតិ​ទាំង​នោះ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​ជា​ហេតុ​ធ្វើ​អោយ​ជាតិ​ដ៏វិសុទ្ធ លាយ​ជា​មួយ​ជាតិ​សាសន៍​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ។ ពួក​មេ​ដឹក​នាំ និង​ពួក​គ្រប់គ្រង​នាំ​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ក្បត់​នេះ​មុន​គេ”។


word:
 ពេល​ឮ​ពាក្យ​ទាំង​នេះ ខ្ញុំ​ហែក​អាវ​ធំ និង​សម្លៀកបំពាក់​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​បោច​សក់ និង​បោច​ពុក​ចង្កា​ខ្លួន​ឯង ហើយ​អង្គុយ​កើត​ទុក្ខ។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​ខ្លាច​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដាក់​ទោស​ជន​ជាតិ​យូដា​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ដែល​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ក្បត់​បែប​នេះ ក៏​នាំ​គ្នា​មក​អង្គុយ​ជុំវិញ​ខ្ញុំ​ដែរ។ ខ្ញុំ​អង្គុយ​បែប​នេះ រហូត​ដល់​ពេល​ថ្វាយ​តង្វាយ​ល្ងាច។


word:
 លុះ​ដល់​ពេល​ថ្វាយ​តង្វាយ​ល្ងាច​ខ្ញុំ​ក៏​ងើប​ពី​ភាព​សោក​សៅ។ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់ និង​ពាក់​អាវ​ធំ​រហែក​ដដែល​នោះ ខ្ញុំ​លុត​ជង្គង់​ចុះ ហើយ​លើក​ដៃ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ខ្ញុំ


word:
 ដោយ​ទូលអង្វរ​ថា៖ «ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ! ទូលបង្គំ​អាម៉ាស់​មុខ​ខ្លាំង​ណាស់! ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ទូលបង្គំ​ខ្មាស​មិន​ហ៊ាន​សម្លឹង​ទៅ​រក​ព្រះអង្គ​ទេ ដ្បិត​កំហុស​របស់​យើង​ខ្ញុំ​កើន​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង ខ្ពស់​ជាង​ក្បាល​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត។ រីឯ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ក៏​គរ​ឡើង​ជា​ច្រើន រហូត​ដល់​ផ្ទៃ​មេឃ​ដែរ។


word:
 តាំង​ពី​ជំនាន់​ដូនតា​របស់​យើង​ខ្ញុំ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ យើង​ខ្ញុំ​មាន​កំហុស​ធ្ងន់​ណាស់។ ដោយសារ​តែ​អំពើ​អាក្រក់​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ប្រគល់​យើង​ខ្ញុំ ស្ដេច​របស់​យើង​ខ្ញុំ និង​បូជាចារ្យ​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​ស្ដេច​របស់​ប្រជាជាតិ​នានា។ ពួក​គេ​កាប់​សម្លាប់​យើង​ខ្ញុំ​ដោយ​មុខ​ដាវ​កៀរ​យើង​ខ្ញុំ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​យើង​ខ្ញុំ ធ្វើ​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​អាម៉ាស់​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 ក៏​ប៉ុន្តែ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ បាន​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​ប្រណីសន្ដោស​មក​លើ​យើង​ខ្ញុំ ដោយ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ប្រជាជន​មួយ​ចំនួន​នៅ​សេសសល់ ហើយ​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ។ ទោះ​បី​យើង​ធ្លាក់​ខ្លួន​ជា​ទាសករ​ក្ដី ក៏​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​ប្រោស​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ភ្លឺ​ភ្នែក និង​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​មាន​ជីវិត​ធូរ​ស្រាល​ឡើង​វិញ។


word:
 យើង​ខ្ញុំ​ជា​ទាសករ​មែន ប៉ុន្តែ ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ ពុំ​បាន​បោះ​បង់​ចោល​យើង​ខ្ញុំ​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ដល់​យើង​ខ្ញុំ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​ស្រុក​ពែរ្ស គឺ​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ជីវិត​ថ្មី​ដល់​យើង​ខ្ញុំ ដើម្បី​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​ឡើង​វិញ ជួសជុល​កន្លែង​បាក់​បែក ព្រម​ទាំង​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​មាន​ទី​ជំរក​ដ៏​រឹងមាំ​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ឱ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ ក្រោយ​ពី​មាន​ហេតុការណ៍​កើត​ឡើង​ដូច្នេះ តើ​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ពោល​ដូច​ម្ដេច? ដ្បិត​យើង​ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​គោរព​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ​ទេ


word:
 គឺ​បទ​បញ្ជា​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ដល់​យើង​ខ្ញុំ តាម​រយៈ​ព្យាការី​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​យើង​ខ្ញុំ​ជា​មុន​ថា “ស្រុក​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចូល​ទៅ​ចាប់​យក​នោះ ជា​ស្រុក​មិន​បរិសុទ្ធ ដ្បិត​ជាតិ​សាសន៍​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​នោះ​ជា​មនុស្ស​មិន​បរិសុទ្ធ ហើយ​គោរព​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ពាសពេញ​ក្នុង​ស្រុក។


word:
 ដូច្នេះ មិន​ត្រូវ​លើក​កូន​ស្រី​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​អោយ​រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​ប្រុស​របស់​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​អោយ​កូន​ប្រុស​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​របស់​ពួក​គេ​ដែរ។ ទោះ​បី​ពួក​គេ​បាន​សុខ និង​ចំរុង​ចំរើន​ក្ដី កុំ​រវីរវល់​នឹង​ពួក​គេ​ឡើយ។ ធ្វើ​ដូច្នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង​ក្លា ហើយ​បរិភោគ​ភោគផល​ដ៏​ល្អៗ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ព្រម​ទាំង​ទុក​ទឹក​ដី​នេះ​ជា​កេរមត៌ក អោយ​កូន​ចៅ​របស់​អ្នក​រហូត​ត​រៀង​ទៅ”។


word:
 ឱ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ យើង​ខ្ញុំ​រង​ទុក្ខ​វេទនា​បែប​នេះ ព្រោះ​តែ​អំពើ​បាប និង​កំហុស​ដ៏​ធ្ងន់​របស់​យើង​ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​ពុំ​បាន​ដាក់​ទោស​យើង​ខ្ញុំ​អោយ​សម​នឹង​កំហុស​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ឡើយ គឺ​ព្រះអង្គ​បាន​ទុក​អោយ​ពួក​យើង​ខ្ញុំ​មួយ​ចំនួន​នៅ​សេសសល់។


word:
 យើង​ខ្ញុំ​ពុំ​អាច​រំលោភ​លើ​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ ដោយ​ទៅ​ចង​ស្ពានមេត្រី​ជា​មួយ​ជាតិ​សាសន៍​ដ៏​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ទាំង​នោះ​ទៀត​ទេ។ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ព្រះអង្គ​មុខ​ជា​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​ពួក​យើង​ខ្ញុំ រហូត​បំផ្លាញ​យើង​ខ្ញុំ​អោយ​វិនាស​សូន្យ ឥត​ទុក​អោយ​នៅ​សេសសល់​ឡើយ។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​សុចរិត ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះអង្គ ទុក​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​នៅ​សេសសល់។ យើង​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ទាំង​មាន​បាប។ ធម្មតា​អ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​បែប​នេះ មិន​អាច​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ឡើយ»។


word:
 ពេល​លោក​អែសរ៉ា​ក្រាប​នៅ​មុខ​ព្រះដំណាក់​ព្រះជាម្ចាស់ លោក​ទូលអង្វរ និង​លន់តួ​បាប​ទាំង​សំរក់​ទឹក​ភ្នែក ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី និង​ក្មេង នាំ​គ្នា​មក​ជុំវិញ​លោក​ហើយ​យំ​សោក​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ពេល​នោះ លោក​សេកានា​ជា​កូន​របស់​លោក​យេហ៊ីអែល និង​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អេឡាំ ជំរាប​លោក​អែសរ៉ា​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​បាន​ក្បត់​ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ ជា​ប្រជាជន​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នេះ។ ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​យ៉ាង​នេះ​ក្ដី ក៏​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​តែ​មាន​សង្ឃឹម។


word:
 យើង​ខ្ញុំ​សូម​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ព្រះ​នៃ​យើង​ថា យើង​ខ្ញុំ​នឹង​បោះ​បង់​ប្រពន្ធ​សាសន៍​ដទៃ ព្រម​ទាំង​កូន​ដែល​កើត​ពី​ស្ត្រី​ទាំង​នោះ​ទៀត​ផង។ យើង​ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​លោក​ម្ចាស់ និង​អស់​អ្នក​ដែល​គោរព​កោត​ខ្លាច ចំពោះ​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ សូម​អោយ​បាន​សំរេច​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​ចុះ។


word:
 សូម​លោក​ក្រោក​ឡើង​ហើយ​បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​លោក​ចុះ យើង​ខ្ញុំ​គាំទ្រ​លោក។ សូម​លោក​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង រួច​សំរេច​កិច្ចការ​នេះ​ទៅ»។


word:
 លោក​អែសរ៉ា​ក្រោក​ឡើង បង្គាប់​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី ព្រម​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​អោយ​ស្បថ ហើយ​ធ្វើ​តាម​សំណើ​របស់​លោក​សេកានា។ ពួក​គេ​ក៏​នាំ​គ្នា​ស្បថ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​អែសរ៉ា​ចាក​ចេញ​ពី​មុខ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​របស់​លោក​យ៉ូហាណាន ដែល​ជា​កូន​លោក​អេលីយ៉ាស៊ីប។ នៅ​ទី​នោះ លោក​មិន​ព្រម​ពិសា​អាហារ ឬ​ទឹក​ឡើយ ដ្បិត​លោក​នៅ​តែ​សោក​សង្រេង ដោយសារ​កំហុស​ដ៏​ធ្ងន់​របស់​ប្រជាជន​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​មក​វិញ។


word:
 បន្ទាប់​មក​ទៀត គេ​ចេញ​ប្រកាស​ពាសពេញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា បង្គាប់​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​ហើយ​វិល​មក​វិញ​នោះ ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 អ្នក​ណា​មិន​ព្រម​មក​ក្នុង​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ តាម​សេចក្ដី​សំរេច​របស់​មេ​ដឹក​នាំ និង​ព្រឹទ្ធាចារ្យ គេ​នឹង​រឹប​អូស​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​អ្នក​នោះ ហើយ​បណ្ដេញ​គាត់​ចេញ​ពី​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ក្នុង​អំឡុង​ពេល​បី​ថ្ងៃ ប្រុសៗ​ទាំង​អស់​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​ក្នុង​ខែ​ទី​ប្រាំ​បួន ប្រជាជន​ទាំង​មូល​អង្គុយ​នៅ​ត្រង់​ទីធ្លា ខាង​មុខ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ពួក​គេ​ញាប់ញ័រ​ជា​ខ្លាំង ព្រោះ​តែ​ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ និង​ព្រោះ​តែ​មាន​ភ្លៀង​ផង។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា​ក្រោក​ឈរ​ឡើង ពោល​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ក្បត់​ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ ធ្វើ​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​រឹត​តែ​មាន​ទោស។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ចូរ​លន់តួ​បាប​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអង្គ។ ចូរ​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ជាតិ​សាសន៍​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ព្រម​ទាំង​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ប្រពន្ធ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​ជា​សាសន៍​ដទៃ​ផង»។


word:
 សហគមន៍​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​បន្លឺ​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ​ថា៖ «ពិត​មែន​ហើយ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​របស់​លោក!


word:
 ប៉ុន្តែ យើង​ខ្ញុំ​មាន​គ្នា​ច្រើន ហើយ​ជា​រដូវ​ភ្លៀង​ផង ដូច្នេះ យើង​ខ្ញុំ​មិន​អាច​នៅ​ខាង​ក្រៅ​បាន​ទេ។ មួយ​វិញ ទៀត​កិច្ចការ​នេះ​ពុំ​អាច​សំរេច​ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​ថ្ងៃ ឬ​ពីរ​ថ្ងៃ​ឡើយ ដ្បិត​មាន​គ្នា​ច្រើន​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​នេះ។


word:
 សូម​អោយ​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​ទី​នេះ ក្នុង​នាម​សហគមន៍​ទាំង​មូល។ រីឯ​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​តាម​ទីក្រុង​របស់​យើង ហើយ​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ​នោះ ត្រូវ​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន​ចំពោះ​មុខ​មេ​ដឹក​នាំ​នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ក្រុង​នីមួយៗ​បាន​កំណត់​ទុក។ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​បែប​នេះ រហូត​ទាល់​តែ​ព្រះពិរោធ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ស្ងប់»។


word:
 មាន​តែ​លោក​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​អេសាអែល និង​លោក​យ៉ាហាសយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ធឹកវ៉ា​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ជំទាស់​នឹង​ការ​សំរេច​នេះ ដោយ​មាន​ការ​គាំទ្រ​ពី​សំណាក់​លោក​មស៊ូឡាម និង​លោក​សាប់ថាយ​ពី​ក្រុម​លេវី។


word:
 ប្រជាជន​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​ហើយ​វិល​មក​វិញ យល់​ស្រប​ទាំង​អស់​គ្នា។ លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា​បាន​ជ្រើស​រើស​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ក្នុង​អំបូរ​នីមួយៗ តាម​ឈ្មោះ​របស់​ពួក​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ចូល​រួម​ពិនិត្យ​មើល​សំណុំ​រឿង​នេះ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ ក្នុង​ខែ​ទី​ដប់។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ​ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ គេ​បង្ហើយ​ការ​ពិនិត្យ​មើល​សំណុំ​រឿង​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​រៀបការ​នឹង​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ​នោះ។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​បូជាចារ្យ ដែល​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ​មាន: កូន​ចៅ​លោក​យេសួរ កូន​ចៅ​លោក​យ៉ូសាដាក និង​កូន​ចៅ​របស់​បង​ប្អូន​គាត់ គឺ​លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​អេលាស៊ើរ លោក​យ៉ារីប និង​លោក​កេដាលា។


word:
 កូន​ចៅ​លោក​ប៉ាសហ៊ើរ គឺ​លោក​អេលីយ៉ូណៃ លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​អ៊ីស្មាអែល លោក​នេថានេល លោក​យ៉ូសាបាដ និង​លោក​អេឡាសារ។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​លេវី មាន​លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​ស៊ីម៉ៃ លោក​កេឡាយ៉ា ហៅ​កេលីថា លោក​ពេថាហ៊ីយ៉ា និង​លោក​អេលាស៊ើរ។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ចំរៀង​មាន​លោក អេលី-យ៉ាស៊ីប។ ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​យាម​ទ្វារ​មាន​លោក​សាលូម លោក​ថេលែម និង​លោក​អ៊ូរី។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល: កូន​ចៅ​លោក​ប៉ារ៉ូស​មាន​លោក​រ៉ាម៉ា លោក​យីសយ៉ា លោក​ម៉ាល់គា លោក​មីយ៉ាមីម លោក​អេឡាសារ លោក​ម៉ាល់គា និង​លោក​បេណាយ៉ា។


word:
 កូន​ចៅ​លោក​ប៉ាហាត់-ម៉ូអាប់ មាន លោក​អាដណា លោក​កេឡាល លោក​បេណាយ៉ា លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​ម៉ាថានា លោក​បេសាលាល លោក​ប៊ីនុយ និង​លោក​ម៉ាណាសេ។


word:
 កូន​ចៅ​លោក​ហាស៊ូម​មាន​លោក​ម៉ាថ្នាយ លោក​ម៉ាត់ថាត់ថា លោក​សាបាដ លោក​អេលីផាលេត លោក​យេរេម៉ៃ លោក​ម៉ាណាសេ និង​លោក​ស៊ីម៉ៃ។


word:
 កូន​ចៅ​លោក​នេបូ​មាន​លោក​យីអែល លោក​ម៉ាធិធា លោក​សាបាដ លោក​សេប៊ីណា លោក​យ៉ាដៃ លោក​យ៉ូអែល និង​លោក​បេណាយ៉ា។


word:
 នេះ​ជា​ពាក្យ​របស់​លោក​នេហេមា ជា​កូន​លោក​ហាកាលា។ នៅ​ខែ​មិគសិរ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស គឺ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​ស៊ូសាន ជា​បុរី​របស់​ស្ដេច


word:
 មាន​បង​ប្អូន​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ហាណានី រួម​ជា​មួយ​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ស្រុក​យូដា​មក​ដល់​ទី​នោះ។ ខ្ញុំ​បាន​សួរ​ដំណឹង​ពួក​គេ​ស្ដី​អំពី​ជន​ជាតិ​យូដា​ដែល​នៅ​សេសសល់ គឺ​ពួក​អ្នក​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​វិញ​ រួច​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​ដំណឹង​អំពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ដែរ។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញ​ថា អស់​អ្នក​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ទៅ​ស្រុក​វិញ រស់​នៅ​ក្នុង​អាណាខេត្ត​យូដា​ដោយ​រង​ទុក្ខ​វេទនា និង​អាម៉ាស់​មុខ​ជា​ខ្លាំង។ រីឯ​កំពែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ក៏​បាក់​បែក ហើយ​ទ្វារ​ក្រុង​ត្រូវ​គេ​ដុត​កំទេច​ដែរ។


word:
 ពេល​ខ្ញុំ​ឮ​ពាក្យ​ទាំង​នោះ​ខ្ញុំ​អង្គុយ​ចុះ ហើយ​យំ​សោក ព្រម​ទាំង​កាន់​ទុក្ខ​អស់​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ។ ខ្ញុំ​តម​អាហារ ហើយ​ទូលអង្វរ​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ។


word:
 ខ្ញុំ​ទូល​ព្រះអង្គ​ដូច​ត​ទៅ: «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ* ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​គួរ​ស្ញែង​ខ្លាច ព្រះអង្គ​តែងតែ​រក្សា​សម្ពន្ធមេត្រី ហើយ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា ចំពោះ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះអង្គ និង​គោរព​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 សូម​ផ្ទៀង​ព្រះកាណ៌​ស្ដាប់ ព្រម​ទាំង​ទត​មើល​មក​ទូលបង្គំ សូម​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ផង។ ទូលបង្គំ​កំពុង​តែ​ទូលអង្វរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​យប់ សូម​ព្រះអង្គ​ប្រណី​សន្ដោស​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។ ទូលបង្គំ​សូម​សារភាព​អំពើ​បាប​ក្នុង​នាម​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ។ ទូលបង្គំ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ទូលបង្គំ​ក៏​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ។


word:
 យើង​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ចំពោះ​ព្រះអង្គ គឺ​យើង​ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​គោរព​តាម​បទ​បញ្ជា ច្បាប់ និង​វិន័យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​មក​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើយ។


word:
 សូម​នឹក​ចាំ​ពី​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​បង្គាប់​មក​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ថា: “បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​យើង​ទេ​នោះ យើង​នឹង​កំចាត់កំចាយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៅ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ជាតិ​សាសន៍​ទាំងឡាយ។​


word:
 ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិល​មក​រក​យើង​វិញ ហើយ​កាន់ និង​ប្រតិបត្តិ​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​យើង​នោះ ទោះ​បី​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​គេ​កៀរ​ទៅ​នៅ​ជើង​មេឃ​ក្ដី ក៏​យើង​ប្រមូល​ផ្ដុំ និង​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​មក​ទី​កន្លែង ដែល​យើង​បាន​ជ្រើស​រើស សំរាប់​សំដែង​នាម​យើង​នេះ​វិញ​ដែរ”។


word:
 យើង​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ជា​ប្រជារាស្ត្រ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​រំដោះ​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប ដោយ​មហិទ្ធិឫទ្ធិ និង​បារមី​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  សូម​ផ្ទៀង​ព្រះកាណ៌​ស្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​អ្នក​បំរើ​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ចង់​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​ប្រទាន​អោយ​ទូលបង្គំ​ទទួល​ជោគ​ជ័យ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ហើយ​សូម​អោយ​ព្រះរាជា​សន្ដោស​មេត្តា​ដល់​ទូលបង្គំ​ផង»។ នៅ​គ្រា​នោះ​ខ្ញុំ​បំពេញ​មុខងារ​ជា​មហាតលិក​របស់​ព្រះចៅ​អធិរាជ។


word:
 នៅ​ខែ​ចេត្រ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស ក្នុង​ពេល​ដែល​ស្ដេច​កំពុង​សោយ​ព្រះស្ងោយ ខ្ញុំ​បាន​យក​ស្រា​ចាក់​ថ្វាយ​ស្ដេច។ ខ្ញុំ​ពុំ​ធ្លាប់​មាន​ទឹក​មុខ​ក្រៀមក្រំ​បែប​នេះ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច​ឡើយ។


word:
 ព្រះចៅ​អធិរាជ​សួរ​ខ្ញុំ​ថា៖ «លោក​គ្មាន​ជំងឺ​ទាល់​តែ​សោះ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​មាន​ទឹក​មុខ​ក្រៀមក្រំ​បែប​នេះ តើ​លោក​ពិបាក​ចិត្ត​រឿង​អ្វី?»។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង។


word:
 ខ្ញុំ​ទូល​ព្រះចៅ​អធិរាជ​វិញ​ថា៖ «សូម​អោយ​ព្រះករុណា​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ជា​ដរាប​ត​រៀង​ទៅ! តើ​មិន​អោយ​ទូលបង្គំ​មាន​ទឹក​មុខ​ក្រៀមក្រំ​ដូច​ម្ដេច​បាន បើ​ក្រុង​ដែល​មាន​ផ្នូរ​បុព្វបុរស​របស់​ទូលបង្គំ នៅ​បាក់​បែក រីឯ​ទ្វារ​ក្រុង ក៏​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ​អស់​ទៅ​ហើយ»។


word:
 ព្រះចៅ​អធិរាជ​មាន​រាជឱង្ការ​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «តើ​លោក​ចង់​សុំ​អ្វី​ពី​យើង?»។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​អធិស្ឋាន​ដល់​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ


word:
 រួច​ខ្ញុំ​ទូល​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ ហើយ​បើ​ព្រះអង្គ​ប្រណីសន្ដោស​ដល់​ទូលបង្គំ​មែន​នោះ សូម​ចាត់​ទូលបង្គំ​អោយ​ទៅ​ស្រុក​យូដា គឺ​ទៅ​ក្រុង​ដែល​មាន​ផ្នូរ​បុព្វបុរស​របស់​ទូលបង្គំ ដើម្បី​សង់​ក្រុង​នោះ​ឡើង​វិញ​ផង»។


word:
 ព្រះរាជា​ដោយ​មាន​ព្រះមហេសី​គង់​នៅ​ក្បែរ​ផង​សួរ​ខ្ញុំ​ទៀត​ថា៖ «តើ​លោក​ត្រូវ​ការ​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ ហើយ​អង្កាល់​ទើប​លោក​ត្រឡប់​មក​វិញ?»។ ខ្ញុំ​ទូល​ព្រះចៅ​អធិរាជ​ពី​ពេល​វេលា​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ស្ដេច​ក៏​យល់​ព្រម​អោយ​ខ្ញុំ​ចេញ​ដំណើរ។


word:
 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ទូល​ព្រះចៅ​អធិរាជ​ទៀត​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ សូម​ប្រទាន​រាជសារ​អោយ​ទូលបង្គំ​យក​ទៅ​ជូន​អស់​លោក​ទេសាភិបាល​អាណាខេត្ត​នានា ដែល​នៅ​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត ដើម្បី​អនុញ្ញាត​អោយ​ទូលបង្គំ​ធ្វើ​ដំណើរ រហូត​ដល់​ស្រុក​យូដា


word:
 ហើយ​រាជសារ​មួយ​ទៀត​ជូន​លោក​អេសាភ ដែល​ជា​មេ​ព្រៃ​របស់​ព្រះករុណា ដើម្បី​អោយ​គាត់​ផ្ដល់​ឈើ​មក​ទូលបង្គំ សង់​ខ្លោង​ទ្វារ​បន្ទាយ​ដែល​នៅ​ក្បែរ​ព្រះដំណាក់ និង​សង់​កំពែង​ក្រុង ព្រម​ទាំង​សង់​ផ្ទះ​ដែល​ទូលបង្គំ​ត្រូវ​ស្នាក់​នៅ»។ ព្រះចៅ​អធិរាជ​ប្រទាន​រាជសារ​តាម​សំណូមពរ​របស់​ខ្ញុំ ដ្បិត​ព្រះ​ដ៏​សប្បុរស​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​ខ្ញុំ។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ជួប​អស់​លោក​ទេសាភិបាល​អាណាខេត្ត​នានា ដែល​នៅ​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត ហើយ​ប្រគល់​សារ​របស់​ព្រះចៅ​អធិរាជ ជូន​ពួក​លោក។ ព្រះចៅ​អធិរាជ​បាន​ចាត់​នាយ​ទាហាន និង​កងពល​សេះ អោយ​ជូន​ដំណើរ​ខ្ញុំ​ដែរ។


word:
 ពេល​លោក​សាន់បាឡាត់ ជា​អ្នក​ស្រុក​ហូរ៉ូណែម និង​លោក​ថូប៊ីយ៉ា ជា​មន្ត្រី​សាសន៍​អាំម៉ូន​ដឹង​ដំណឹង​នេះ ពួក​គេ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ទេ​ព្រោះ​ឃើញ​មនុស្ស​ម្នាក់​មក​រក​ផល​ប្រយោជន៍​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក្រោក​នៅ​ពេល​យប់ ហើយ​នាំ​អ្នក​ខ្លះ​ទៅ​ជា​មួយ តែ​ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ប្រាប់​អោយ​នរណា​ដឹង​អំពី​គំរោងការ ដែល​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ​បណ្ដាល​ចិត្ត​ខ្ញុំ អោយ​គិតគូរ​ធ្វើ​ចំពោះ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ឡើយ។ ក្រៅ​ពី​សត្វ​លា​ដែល​ខ្ញុំ​ជិះ គ្មាន​សត្វ​ណា​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​ទេ។


word:
 នៅ​ពេល​យប់​ខ្ញុំ​ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង តាម​ទ្វារ​ជ្រលង​ភ្នំ តម្រង់​ទៅ​ប្រភព​ទឹក​នាគ​រាជ និង​ទ្វារ​សំរាម។ ខ្ញុំ​ពិនិត្យ​មើល​កំពែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ត្រង់​កន្លែង​បាក់​បែក ព្រម​ទាំង​ទ្វារ​ក្រុង​ដែល​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ជិត​ទ្វារ​ប្រភព​ទឹក និង​ស្រះ​ហ្លួង ប៉ុន្តែ គ្មាន​ច្រក​អាច​អោយ​សត្វ​ដែល​ខ្ញុំ​ជិះ​នោះ ដើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត​បាន​ឡើយ។


word:
 ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ក៏​ឡើង​តាម​ជ្រោះ​ទៅ​ទាំង​យប់ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​កំពែង​ក្រុង រួច​ខ្ញុំ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​ដោយ​ចូល​តាម​ទ្វារ​ជ្រលង​ភ្នំ។


word:
 ពួក​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ក្រុង​ពុំ​បាន​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ទៅ​ទី​ណា​ហើយ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ទេ។ មក​ទល់​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ប្រាប់​ប្រជាជន​យូដា​ពួក​បូជាចារ្យ ពួក​អភិជន ពួក​អ្នក​គ្រប់គ្រង ឬ​មេ​ជាង​សំណង់​ឯ​ទៀតៗ អោយ​ដឹង​ពី​គំរោងការ​របស់​ខ្ញុំ​ឡើយ។


word:
 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «បង​ប្អូន​ជ្រាប​ស្រាប់​ហើយ ពួក​យើង​រង​ទុក្ខ​វេទនា​ដល់​កំរិត​ណា ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ត្រូវ​គេ​បំផ្លាញ​ចោល ហើយ​ទ្វារ​ក្រុង​ក៏​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ​អស់​ដែរ! ដូច្នេះ ចូរ​នាំ​គ្នា​មក យើង​សង់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ឡើង​វិញ ដើម្បី​កុំ​អោយ​យើង​បាក់​មុខ​ទៀត!»។


word:
 ពេល​នោះ ខ្ញុំ​បាន​រៀប​រាប់​អោយ​ពួក​គេ​ដឹង​ថា ព្រះ​ដ៏​សប្បុរស​របស់​ខ្ញុំ ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​ខ្ញុំ ហើយ​ព្រះចៅ​អធិរាជ​បាន​ថ្លែង​មក​ខ្ញុំ​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ។ ពួក​គេ​ក៏​ពោល​ឡើង​ថា៖ «ចូរ​យើង​ក្រោក​ឡើង ហើយ​នាំ​គ្នា​សង់!»។ ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​មាន​ទឹក​ចិត្ត​ក្លាហាន បំពេញ​កិច្ចការ​ដ៏​ល្អ​ប្រសើរ​នេះ។


word:
 លោក​សាន់បាឡាត់​ជា​អ្នក​ស្រុក​ហូរ៉ូណែម លោក​ថូប៊ីយ៉ា ជា​មន្ត្រី​សាសន៍​អាំម៉ូន និង​កេសែម ជា​ជន​ជាតិ​អារ៉ាប់ បាន​ដឹង​ដំណឹង​នេះ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​សើច​ចំអក និង​មើលងាយ​ពួក​យើង​ដោយ​ពោល​ថា៖ «តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ហ្នឹង? តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចង់​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះចៅ​អធិរាជ​ឬ?»។


word:
 ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ មុខ​ជា​ប្រទាន​អោយ​ពួក​យើង​ទទួល​ជោគជ័យ​មិន​ខាន! ពួក​យើង​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​នឹង​ក្រោក​ឡើង​សង់​ក្រុង​នេះ។ រីឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ អ្នក​រាល់​គ្នា​គ្មាន​ចំណែក គ្មាន​សិទ្ធិ ឬ​អនុស្សាវរីយ៍​អ្វី​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នេះ​ទេ»។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ​លោក​អេលីយ៉ាស៊ីប​ជា​មហាបូជាចារ្យ​បាន​ក្រោក​ឡើង​ជា​មួយ​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​លោក ហើយ​នាំ​គ្នា​សង់​ទ្វារ​ចៀម​ឡើង។ ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​ពិធី​ញែក​ទ្វារ​នោះ ជា​សក្ការៈ​នៅ​ពេល​ដាក់​សន្លឹក​ទ្វារ ពួក​គេ​ក៏​ធ្វើ​ពិធី​ញែក​កំពែង​ក្រុង​ត្រង់​នោះ​ជា​សក្ការៈ ចាប់​ពី​ប៉ម​ហាមេអា​រហូត​ដល់​ប៉ម​ហាណានាល​ដែរ។


word:
 នៅ​ក្បែរ​ពួក​លោក​មាន​អ្នក​ក្រុង​យេរីខូ​នាំ​គ្នា​សង់​មួយ​ផ្នែក​ទៀត ហើយ​បន្ទាប់​មក​មាន​លោក​សាគើរ ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីមរី។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេណាអា​នាំ​គ្នា​សង់​ទ្វារ​មច្ឆា។ ពួក​គេ​បាន​ដាក់​ធ្នឹម​ខ្លោង​ទ្វារ និង​សន្លឹក​ទ្វារ ព្រម​ទាំង​គន្លឹះ និង​រនុក​ទៀត​ផង។


word:
 នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ​មាន​លោក​ម្រេម៉ូត ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ូរីយ៉ា និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​ហាកូស ជា​អ្នក​ជួសជុល។ នៅ​ក្បែរ​នោះ មាន​លោក​មស៊ូឡាម ជា​កូន​របស់​លោក​បេរេគា និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​មសេសាបេល។ បន្ទាប់​មក​មាន​លោក​សាដុក ជា​កូន​របស់​លោក​បាណា។


word:
 នៅ​ក្បែរ​នោះ មាន​អ្នក​ស្រុក​តូអា ប៉ុន្តែ ពួក​អភិជន​របស់​គេ​មិន​ព្រម​ចូល​រួម​ធ្វើ​ការ តាម​បញ្ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។


word:
 លោក​យ៉ូយ៉ាដា ជា​កូន​របស់​លោក​ផាសេហា និង​លោក​មស៊ូឡាម ជា​កូន​របស់​លោក​បេសូឌា នាំ​គ្នា​ជួសជុល​ទ្វារ​ចាស់ ពួក​គេ​បាន​ដាក់​ធ្នឹម​ខ្លោង​ទ្វារ និង​សន្លឹក​ទ្វារ ព្រម​ទាំង​គន្លឹះ និង​រនុក​ទៀត​ផង។


word:
 នៅ​ក្បែរ​នោះ​មាន​លោក​មេឡាទា​ជា​អ្នក​ស្រុក​គីបៀន លោក​យ៉ាដោន​អ្នក​ស្រុក​ម៉េរូន ព្រម​ទាំង​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ​ពី​ក្រុង​គីបៀន និង​ក្រុង​មីសប៉ា ដែល​ស្ថិត​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​លោក​ទេសាភិបាល របស់​អាណាខេត្ត​នៅ​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត។


word:
 នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ មាន​លោក​អ៊ូស៊ាល ជា​កូន​របស់​លោក​ហារហាយ៉ា ដែល​ជា​ជាង​រចនា​គ្រឿង​អលង្ការ ហើយ​បន្ទាប់​មក​មាន​លោក​ហាណានា ជា​អ្នក​ផ្សំ​គ្រឿង​ក្រអូប ពួក​គេ​បាន​បង្ហើយ​សំណង់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​រហូត​ដល់​កំពែង​ធំ។


word:
 លោក​រេផាយ៉ា​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ គាត់​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ើរ និង​ជា​អភិបាល​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មួយ​ចំហៀង។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​លោក​យ៉ាដាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ហារូម៉ាប​ធ្វើ​ការ​ផ្នែក​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​ផ្ទះ​គាត់។ លោក​ហាធូស ជា​កូន​របស់​លោក​ហាសាបនា​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្បែរ​គាត់។


word:
 លោក​ម៉ាល់គា​ជា​កូន​របស់​លោក​ហារីម និង​លោក​ហាស៊ូប ជា​កូន​របស់​លោក​ផាហាត-ម៉ូអាប់ ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង​មួយ​ផ្នែក​ទៀត ព្រម​ទាំង​ប៉ម​ឡ​ភ្លើង។


word:
 នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ​មាន​លោក​សាលូម ជា​កូន​របស់​លោក​ហាឡូហេស និង​ជា​អភិបាល​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មួយ​ចំហៀង​ទៀត ធ្វើ​ការ​ជា​មួយ​កូន​ស្រីៗ​របស់​គាត់។


word:
 លោក​ហានូន និង​អ្នក​ស្រុក​សាណូអា នាំ​គ្នា​ជួសជុល​ទ្វារ​ជ្រលង​ភ្នំ។ ពួក​គេ​សង់​ខ្លោង​ទ្វារ ហើយ​ដាក់​សន្លឹក​ទ្វារ ព្រម​ទាំង​គន្លឹះ និង​រនុក។ លើស​ពី​នោះ ពួក​គេ​បាន​សង់​កំពែង​ក្រុង​ប្រវែង​មួយ​ពាន់​ហត្ថ រហូត​ដល់​ទ្វារ​សំរាម។


word:
 លោក​ម៉ាល់គា​ជា​កូន​របស់​លោក​រេកាប និង​ជា​ចៅហ្វាយ​ស្រុក​បេតហាកេរែម ជា​អ្នក​ជួសជុល​ទ្វារ​សំរាម។ គាត់​បាន​សង់​ខ្លោង​ទ្វារ ហើយ​ដាក់​សន្លឹក​ទ្វារ ព្រម​ទាំង​គន្លឹះ និង​រនុក។


word:
 លោក​សាលូន ជា​កូន​របស់​លោក​កុល-ហូសេ និង​ជា​ចៅហ្វាយ​ស្រុក​មីសប៉ា ជួសជុល​ទ្វារ​ប្រភព​ទឹក។ គាត់​បាន​សង់​ខ្លោង​ទ្វារ ហើយ​ប្រក់​ដំបូល ដាក់​សន្លឹក​ទ្វារ ព្រម​ទាំង​គន្លឹះ និង​រនុក។ លើស​ពី​នោះ​គាត់​បាន​ជួសជុល​កំពែង​ស្រះ​ស៊ីឡោម ដែល​នៅ​ក្បែរ​ឧទ្យាន​ហ្លួង រហូត​ដល់​ជណ្ដើរ ចុះ​មក​ពី​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 បន្ទាប់​ពី​គាត់​មាន​លោក​នេហេមា ជា​កូន​របស់​លោក​អាសប៊ូក និង​ជា​ចៅ​សង្កាត់​បេត-ស៊ើរ មួយ​ចំហៀង គាត់​ជួសជុល​រហូត​ដល់​ខាង​មុខ​ផ្នូរ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​រហូត​ដល់​ស្រះ ព្រម​ទាំង​បន្ទាយ​របស់​ពួក​វីរជន។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​ក្រុម​លេវី​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្បែរ​គាត់ គឺ​មាន​លោក​រេហ៊ូម​ជា​កូន​របស់​លោក​បានី និង​លោក​ហាសាបយ៉ា ជា​ចៅ​សង្កាត់​កៃឡា​មួយ​ចំហៀង ដែល​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​នាម​សង្កាត់​របស់​គាត់។


word:
 បន្ទាប់​មក​មាន​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ គឺ​លោក​បាវ៉ាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​ហេណាដាដ និង​ជា​ចៅ​សង្កាត់​កៃឡា​មួយ​ចំហៀង​ទៀត។


word:
 បន្ទាប់​មក​លោក​អេស៊ើរ​ជា​កូន​របស់​លោក​យេសួរ និង​ជា​ចៅហ្វាយ​ក្រុង​មីសប៉ា ជួសជុល​ផ្នែក​មួយ​ទៀត ដែល​នៅ​ទល់​មុខ​ផ្លូវ​ឡើង​ទៅ​ឃ្លាំង​សស្រ្ដាវុធ​ត្រង់​មុម​កំពែង។


word:
 បន្ទាប់​ពី​គាត់​មាន​លោក​បារូក ជា​កូន​របស់​លោក​សាប់បាយ ខំ​ប្រឹង​ជួសជុល​មួយ​ផ្នែក​ទៀត គឺ​ចាប់​តាំង​ពី​មុម​កំពែង រហូត​ដល់​មាត់​ទ្វារ​ផ្ទះ​របស់​លោក​មហាបូជាចារ្យ​អេលីយ៉ាស៊ីប។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​លោក​ម្រេម៉ូត​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ូរីយ៉ា និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​ហាកូស​ជួសជុល មួយ​ផ្នែក​ទៀត​ចាប់​ពី​មាត់​ទ្វារ​ផ្ទះ​របស់​លោក​អេលីយ៉ាស៊ីប រហូត​ដល់​កៀន​របង​ផ្ទះ។


word:
 បន្ទាប់​មក ពួក​បូជាចារ្យ​ដែល​រស់​នៅ​តាម​តំបន់​ជុំវិញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នាំ​គ្នា​ជួសជុល​នៅ​ក្បែរ​គាត់។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​លោក​បេនយ៉ាមីន និង​លោក​ហាស៊ូប ជួសជុល​ផ្នែក​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ។ បន្ទាប់​មក មាន​លោក​អសារា ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាសេយ៉ា និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​អណានា ជួសជុល​នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​របស់​គាត់។


word:
 បន្ទាប់​មក​ទៀត មាន​លោក​ប៊ីនុយ​ជា​កូន​របស់​លោក​ហេណាដាឌ ជួសជុល​មួយ​ផ្នែក​ទៀត ចាប់​ពី​ផ្ទះ​របស់​លោក​អសារា រហូត​ដល់​ជ្រុង និង​រហូត​ដល់​មុម​កំពែង។


word:
 លោក​ប៉ាឡាល ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ូសាយ ជួសជុល​ផ្នែក​នៅ​ទល់​មុខ​នឹង​ជ្រុង​កំពែង និង​ប៉ម​ខាង​លើ ដែល​លយ​ចេញ​ពី​ដំណាក់​ស្ដេច​ជិត​ទីធ្លា​ក្រុម​អង្គរក្ស។ បន្ទាប់​មក​មាន​លោក​ពេដាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ប៉ារ៉ូស។


word:
 ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ​ ដែល​រស់​នៅ​លើ​អូផែល ជួសជុល​រហូត​ដល់​ផ្នែក​នៅ​ទល់​មុខ​នឹង​ទ្វារ​គង្គា ប៉ែក​ខាង​កើត និង​ប៉ម​ដែល​លយ​ចេញ។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​អ្នក​ស្រុក​តូអា​ជួសជុល​មួយ​ផ្នែក​ទៀត គឺ​ពី​មុខ​នឹង​ប៉ម​ធំ​ដែល​លយ​ចេញ រហូត​ដល់​ជញ្ជាំង​អូផែល។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​សាដុក​ជា​កូន​លោក​អ៊ីមមើរ ជួសជុល​ផ្នែក​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​ផ្ទះ​របស់​លោក។ បន្ទាប់​ពី​លោក​មាន​លោក​សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​សេកានា ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ​ខាង​កើត។


word:
 បន្ទាប់​មក មាន​លោក​ហាណានា ជា​កូន​របស់​លោក​សេលេមា និង​លោក​ហានូន ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​មួយ​របស់​លោក​សាឡាប ជួសជុល​កំពែង​មួយ​ផ្នែក​ទៀត។ បន្ទាប់​មក មាន​លោក​មស៊ូឡាម ជា​កូន​របស់​លោក​បេរេគា ជួសជុល​ផ្នែក​ដែល​នៅ​ទល់​មុខ​នឹង​បន្ទប់​របស់​លោក។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​ម៉ាលគា ជា​ជាង​រចនា​គ្រឿង​អលង្ការ បាន​ជួសជុល​រហូត​ដល់​ម្ដុំ​ផ្ទះ​របស់​ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ និង​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​ជំនួញ​ដែល​នៅ​ទល់​មុខ​ទ្វារ​មីបកាដ និង​រហូត​ដល់​បន្ទប់​ខាង​លើ​នៃ​មុម​កំពែង។


word:
 ពួក​ជាង​រចនា​គ្រឿង​អលង្ការ និង​អ្នក​ជំនួញ នាំ​គ្នា​ជួសជុល​ផ្នែក​ដែល​នៅ​ចន្លោះ​បន្ទប់​ខាង​លើ​នៃ​មុម​កំពែង និង​ទ្វារ​ចៀម។


word:
 ពេល​លោក​សាន់បាឡាត់​ទទួល​ដំណឹង​ថា ពួក​យើង​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង​ឡើង​វិញ ដូច្នេះ គាត់​ខឹង​មួម៉ៅ​ជា​ខ្លាំង។ គាត់​ចំអក​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា


word:
 ដោយ​ពោល​នៅ​មុខ​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ និង​ពួក​ទាហាន​ពី​ស្រុក​សាម៉ារី​ថា៖ «តើ​ពួក​យូដា​ដ៏​ទន់​ខ្សោយ​នេះ​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​អ្វី? ពួក​គេ​ស្មាន​ថា​ខ្លួន​អាច​សង់​កំពែង​នេះ ហើយ​ធ្វើ​យញ្ញបូជា​ថ្វាយ​ព្រះ​របស់​ខ្លួន​កើត​ឬ? ពួក​គេ​បង្ហើយ​សំណង់​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​កើត​ឬ? ពួក​គេ​អាច​លើក​ថ្ម​ចេញ​ពី​គំនរ​ឥដ្ឋ និង​ចេញ​ពី​ផេះ​មក​ដាក់​គរ​លើ​គ្នា​វិញ​កើត​ឬ?»។


word:
 លោក​ថូប៊ីយ៉ា​ជា​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ដែល​នៅ​ក្បែរ​នោះ​ពោល​ឡើង​ថា៖ «ទុក​អោយ​ពួក​គេ​សង់​ទៅ! ពេល​ណា​កញ្ជ្រោង​ឡើង​ពី​លើ នោះ​កំពែង​ថ្ម​មុខ​ជា​រលំ​មិន​ខាន!»។


word:
 «ឱ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ សូម​ព្រះសណ្ដាប់​ចុះ ពួក​គេ​មើលងាយ​យើង​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ណាស់! សូម​អោយ​ពាក្យ​ប្រមាថ​មាក់ងាយ​ទាំង​នេះ ធ្លាក់​ទៅ​លើ​ពួក​គេ​វិញ! សូម​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​ពួក​គេ និង​កៀរ​ពួក​គេ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ


word:
 សូម​កុំ​លើកលែង​ទោស​ពួក​គេ​ឡើយ ហើយ​ក៏​កុំ​លុប​បំបាត់​អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ ចេញ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ ដ្បិត​ពួក​គេ​បាន​ជេរ​ប្រមាថ​យើង​ខ្ញុំ ជា​អ្នក​សង់​កំពែង​ក្រុង​នេះ​ឡើង​វិញ»។


word:
 ពួក​យើង​នាំ​គ្នា​សង់​កំពែង​ក្រុង​ឡើង​វិញ រហូត​ដល់​បាន​កំពស់​ពាក់​កណ្ដាល ដ្បិត​ប្រជាជន​ខំ​ប្រឹង​ខ្នះខ្នែង​ធ្វើ​ការ​នេះ​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត។


word:
 ប៉ុន្តែ ពេល​លោក​សាន់បាឡាត់ លោក​ថូប៊ីយ៉ា ព្រម​ទាំង​ជន​ជាតិ​អារ៉ាប់ ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន និង​អ្នក​ស្រុក​អាសដូឌ​ទទួល​ដំណឹង​ថា ការ​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មាន​ដំណើរ​ការ​ល្អ ហើយ​កន្លែង​ដែល​បាក់​បែក​ចាប់​ផ្ដើម​ភ្ជិត​ឡើង​វិញ​នោះ ពួក​គេ​ខឹង​ជា​ខ្លាំង។


word:
 ពេល​នោះ យើង​ក៏​ទូលអង្វរ​ព្រះ​នៃ​យើង រួច​ចាត់​ចែង​អោយ​មាន​អ្នក​យាមល្បាត​ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​យប់ ដើម្បី​ការពារ​ក្រុង​ក្រែង​ពួក​គេ​វាយ​លុក។


word:
 ប៉ុន្តែ ជន​ជាតិ​យូដា​ពោល​ថា៖ «កម្លាំង​អ្នក​លី​សែង កាន់​តែ​ចុះ​អន់ថយ​ទៅៗ គំនរ​ថ្ម​ដែល​បាក់​បែក​នោះ​មាន​ច្រើន​ពេក យើង​ពុំ​អាច​សង់​កំពែង​ក្រុង​បាន​ឡើយ»។


word:
 បច្ចាមិត្ត​របស់​ពួក​យើង​ពោល​ថា៖ «ពួក​គេ​មិន​ដឹង​ខ្លួន មិន​ឃើញ​អ្វី​ទាំង​អស់ យើង​នឹង​លប​ចូល​ទៅ​ដល់​កណ្ដាល​ចំណោម​ពួក​គេ ហើយ​សម្លាប់​ពួក​គេ ដើម្បី​បញ្ឈប់​កិច្ចការ​របស់​ពួក​គេ»។


word:
 ពេល​នោះ ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​រស់​នៅ​ក្បែរ​ពួក​គេ បាន​នាំ​គ្នា​មក​ប្រាប់​យើង​ដល់​ទៅ​ដប់​ដង​ថា សត្រូវ​លើក​គ្នា​ពី​គ្រប់​ទិសទី មក​វាយ​ប្រហារ​ពួក​យើង។


word:
 ហេតុ​នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​ដាក់​ប្រជាជន​តាម​អំបូរ​របស់​ពួក​គេ អោយ​ឈរ​យាម​នៅ​ពី​ក្រោយ​កំពែង ទាំង​កាន់​ដាវ កាន់​លំពែង និង​ធ្នូ។


word:
 ពេល​ពិនិត្យ​សព្វ​គ្រប់​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ក្រោក​ឡើង​ពោល​ទៅ​កាន់​ពួក​អភិជន ពួក​អ្នក​គ្រប់គ្រង និង​ប្រជាជន​ឯ​ទៀតៗ​ថា៖ «កុំ​ភ័យ​ខ្លាច​ពួក​គេ​ឡើយ! សូម​ចង​ចាំ​ថា ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​គួរ​ស្ញែង​ខ្លាច។ ដូច្នេះ ចូរ​នាំ​គ្នា​ប្រយុទ្ធ​ការពារ​បង​ប្អូន កូន​ប្រុស កូន​ស្រី ភរិយា និង​ផ្ទះ​សំបែង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា!»។


word:
 ខ្មាំង​សត្រូវ​ឮ​ថា ពួក​យើង​ដឹង​ខ្លួន ហើយ​ព្រះជាម្ចាស់​រំលាយ​ផែន​ការ​របស់​ពួក​គេ។ ពួក​យើង​ក៏​វិល​ទៅ​សង់​កំពែង​ក្រុង តាម​កន្លែង​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​មក គ្នា​ខ្ញុំ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ធ្វើ​កិច្ចការ​សំណង់ ហើយ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ទៀត​កាន់​លំពែង កាន់​ខែល កាន់​ធ្នូ និង​ប្រដាប់​ការពារ​ខ្លួន។ ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​ជួយ​ត្រួត​មើល​កូន​ចៅ​យូដា​ទាំង​អស់​គ្នា។


word:
 រីឯ​អ្នក​បូក​ឥដ្ឋ​វិញ គេ​ស្ពាយ​ដាវ​នៅ​នឹង​ចង្កេះ ហើយ​បំពេញ​ការងារ​របស់​ខ្លួន។ រីឯ​អ្នក​ផ្លុំ​ស្នែង​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ។


word:
 ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​កាន់​ពួក​អភិជន ពួក​អ្នក​គ្រប់គ្រង និង​ប្រជាជន​ឯ​ទៀតៗ​ថា៖ «យើង​នៅ​សល់​កិច្ចការ​ច្រើន​ណាស់ ព្រោះ​កំពែង​វែង ហើយ​យើង​ក៏​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​ទៀត។


word:
 ហេតុ​នេះ ពេល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឮ​សំឡេង​ស្នែង ចូរ​ប្រមូល​គ្នា​មក​ជិត​យើង។ ព្រះ​របស់​យើង​នឹង​ប្រយុទ្ធ ដើម្បី​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា»។


word:
 យើង​បាន​បន្ត​សំណង់​របស់​យើង​របៀប​នេះ គឺ​ពួក​យើង​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​កាន់​លំពែង​តាំង​ពី​ព្រលឹម ទល់​ព្រលប់។


word:
 នៅ​គ្រា​ដដែល​នោះ ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ទៀត​ថា៖ «នៅ​ពេល​យប់ អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​សំរាក​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ជា​មួយ​អ្នក​បំរើ​របស់​ខ្លួន គឺ​យើង​ត្រូវ​យាម​នៅ​ពេល​យប់ ហើយ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ»។


word:
 ដូច្នេះ ខ្ញុំ និង​បង​ប្អូន​ខ្ញុំ ព្រម​ទាំង​អ្នក​បំរើ និង​ពួក​ទាហាន​ដែល​មក​តាម​ខ្ញុំ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដោះ​សម្លៀកបំពាក់​ចេញ​ឡើយ យើង​កាន់​អាវុធ​ជាប់​នឹង​ខ្លួន​ជានិច្ច។


word:
 នៅ​ពេល​នោះ​មាន​ប្រជាជន​យូដា​ទាំង​ប្រុស ទាំង​ស្រី នាំ​គ្នា​រអ៊ូរទាំ​ទាស់​នឹង​បង​ប្អូន​រួម​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​មួយ​ចំនួន។


word:
 អ្នក​ខ្លះ​ពោល​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ និង​កូន​ប្រុស កូន​ស្រី​របស់​យើង​ខ្ញុំ​មាន​គ្នា​ច្រើន​ណាស់ យើង​ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ស្រូវ​មក​ទទួល​ទាន ដើម្បី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត»។


word:
 អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ពោល​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​បាន​បញ្ចាំ​ស្រែ និង​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ ដើម្បី​យក​ប្រាក់​ទៅ​បង់​ពន្ធ​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 សាច់​ឈាម​របស់​យើង​ខ្ញុំ មិន​ខុស​ពី​សាច់​ឈាម​បង​ប្អូន​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ទេ កូន​ប្រុស​របស់​យើង​ខ្ញុំ ក៏​មិន​ខុស​ពី​កូន​ប្រុស​របស់​គេ​ដែរ ប៉ុន្តែ យើង​ខ្ញុំ​បង្ខំ​ចិត្ត​អោយ​កូន​ប្រុស កូន​ស្រី​របស់​យើង​ខ្ញុំ ទៅ​ធ្វើ​ជា​ខ្ញុំ​បំរើ​គេ។ កូន​ស្រី​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ជា​ច្រើន​នាក់​លក់​ខ្លួន​ទៅ​អោយ​គេ ព្រោះ​យើង​ខ្ញុំ​ទាល់​ច្រក។ រីឯ​ដី​ស្រែ និង​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​យើង​ខ្ញុំ ក៏​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ម្ចាស់​បំណុល​ដែរ»។


word:
 ខ្ញុំ​ក៏​សំរេច​ចិត្ត​ស្ដី​បន្ទោស​ពួក​អភិជន និង​ពួក​អ្នក​គ្រប់គ្រង។ ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «អស់​លោក​អោយ​ប្រាក់​បង​ប្អូន​រួម​ជាតិ​ខ្ចី ដោយ​យក​ការ​យ៉ាង​ធ្ងន់​បែប​នេះ​ឬ!»។ ខ្ញុំ​បាន​កោះ​ហៅ​ពួក​គេ​អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា ជា​អង្គ​ប្រជុំ​មួយ​យ៉ាង​ធំ។


word:
 ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា៖ «យើង​តែងតែ​រក​គ្រប់​មធ្យោបាយ ដើម្បី​លោះ​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​យើង ដែល​ត្រូវ​គេ​លក់​ទៅ​អោយ​សាសន៍​ដទៃ។ ចំណែក​ឯ​អស់​លោក​វិញ អស់​លោក​បែរ​ជា​យក​បង​ប្អូន​រួម​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​លក់​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា​ដូច​គ្នា!»។ ពួក​គេ​នៅ​ស្ងៀម​ទាំង​អស់​គ្នា រក​ពាក្យ​ឆ្លើយ​មិន​បាន​ឡើយ។


word:
 ខ្ញុំ​ក៏​ពោល​ទៀត​ថា៖ «អស់​លោក​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ មិន​ល្អ​ទេ! អស់​លោក​គួរ​តែ​រស់​នៅ ដោយ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​យើង ដើម្បី​កុំ​អោយ​សាសន៍​ដទៃ ដែល​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​យើង​ប្រមាថ​មាក់ងាយ​យើង​បាន។


word:
 ចំពោះ​រូប​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន និង​អ្នក​បំរើ​របស់​ខ្ញុំ ក៏​បាន​អោយ​ប្រាក់ និង​ស្រូវ​ទៅ​ពួក​គេ​ខ្ចី​ដែរ។ ដូច្នេះ យើង​មិន​ត្រូវ​ទារ​បំណុល​ពី​ពួក​គេ​ឡើយ។


word:
 ចូរ​ប្រគល់​ដី​ស្រែ​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ ចំការ​អូលីវ និង​ផ្ទះ​របស់​គេ​អោយ​គេ​វិញ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ ហើយ​ក៏​កុំ​ទារ​ប្រាក់ ស្រូវ ស្រា និង​ប្រេង​ដែល​អស់​លោក​ចាត់​ទុក​ជា​ការ​នោះ​ដែរ»។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​តប​វិញ​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ប្រគល់​អោយ​ពួក​គេ​វិញ ហើយ​យើង​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ទាមទារ​អ្វី​ពី​ពួក​គេ​ទៀត​ដែរ យើង​ខ្ញុំ​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​របស់​លោក»។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ហៅ​អស់​លោក​បូជាចារ្យ​មក ហើយ​ខ្ញុំ​អោយ​ម្ចាស់​បំណុល​ស្បថ​នៅ​មុខ​បូជាចារ្យ​ទាំង​នោះ​ថា ពួក​គេ​នឹង​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​សំដី​របស់​ខ្លួន។


word:
 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​រលាស់​ហោប៉ៅ​អាវ​ធំ​របស់​ខ្ញុំ​ទាំង​ពោល​ថា៖ «អ្នក​ណា​មិន​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​សំដី​របស់​ខ្លួន​ទេ សូម​ព្រះជាម្ចាស់​រលាស់​អ្នក​នោះ​ដូច្នេះ​ដែរ។ សូម​អោយ​គេ​បាត់​បង់​ផ្ទះ​សំបែង និង​ទ្រព្យសម្បត្តិ សូម​កុំ​អោយ​គេ​នៅ​សល់​អ្វី​សោះ​ឡើយ!»។ អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​ថា “អាម៉ែន!” រួច​គេ​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់ ។ បន្ទាប់​មក ប្រជាជន​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​ដែល​ខ្លួន​បាន​សន្យា។


word:
 ចាប់​ពី​ពេល​ដែល​ព្រះរាជា​បាន​តែងតាំង​ខ្ញុំ អោយ​ធ្វើ​ជា​ទេសាភិបាល​ស្រុក​យូដា គឺ​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អើថាស៊ើកសេស ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដប់ពីរ​ឆ្នាំ​នោះ ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ប្រើ​សិទ្ធិ​ជា​ទេសាភិបាល ដើម្បី​ហូត​ពន្ធ​ពី​ប្រជាជន​មក​ធ្វើ​ជា​ប្រាក់​បៀរវត្សរ៍​របស់​ខ្ញុំ និង​សហការី​របស់​ខ្ញុំ​ឡើយ។


word:
 ពួក​ទេសាភិបាល​ដែល​កាន់​កាប់​ស្រុក​មុន​ខ្ញុំ តែងតែ​គាប​សង្កត់​ប្រជាជន ជំរិត​យក​ស្រូវ និង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ហើយ​ថែម​ទាំង​ទារ​ប្រាក់​សែសិប​ណែន​ទៀត​ផង។ សូម្បី​តែ​ពួក​រាជការ​ដែល​ធ្វើ​ការ​អោយ​ពួក​គេ ក៏​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជាជន ធ្វើ​ដូច​ខ្លួន​ជា​ម្ចាស់​ផែនដី​ដែរ។ ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 លើស​ពី​នោះ ខ្ញុំ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង។ មួយ​វិញ​ទៀត ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ឆ្លៀត​ឱកាស​ទិញ​ដី​ស្រែ​ចំការ​ណា​ឡើយ រីឯ​ពួក​សហការី​ដែល​ជួសជុល​កំពែង​រួម​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ក៏​ធ្វើ​ដូច​ខ្ញុំ​ដែរ។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​បរិភោគ​អាហារ​រួម​តុ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ មាន​ចំនួន​មួយ​រយ​ហាសិប​នាក់​ជា​ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​គ្រប់គ្រង​ស្រុក ហើយ​ក្រៅ​ពី​នោះ ក៏​មាន​ភ្ញៀវ​មក​ពី​ប្រជាជាតិ​នានា​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ដែរ។


word:
 រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​គេ​តែង​សម្លាប់​គោ​មួយ ចៀម​ដ៏​ល្អៗ​ចំនួន​ប្រាំ​មួយ ព្រម​ទាំង​សត្វ​ស្លាប​ឯ​ទៀតៗ ហើយ​ដប់​ថ្ងៃ​ម្ដង​គេ​យក​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ដ៏​ច្រើន​មក​អោយ​ខ្ញុំ​ដែរ។ ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ប្រើ​សិទ្ធិ​ជា​ទេសាភិបាល ទាមទារ​អោយ​ប្រជាជន​បង់​ប្រាក់​សំរាប់​ការ​ចាយ​វាយ​ទាំង​នេះ​ទេ ដ្បិត​ការ​ជួសជុល​កំពែង​ជា​បន្ទុក​យ៉ាង​ធ្ងន់​ដល់​ប្រជាជន​រួច​ស្រេច​ទៅ​ហើយ។


word:
 «ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ សូម​កុំ​ភ្លេច​ពី​ការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ប្រជាជន​នេះ សូម​មេត្តា​សន្ដោស​ដល់​ទូលបង្គំ​ផង»។


word:
 ពេល​លោក​សាន់បាឡាត់ លោក​ថូប៊ីយ៉ា លោក​កេសែម ជា​ជន​ជាតិ​អារ៉ាប់ ព្រម​ទាំង​ខ្មាំង​សត្រូវ​ឯ​ទៀតៗ ទទួល​ដំណឹង​ថា ខ្ញុំ​បាន​សង់​កំពែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ឡើង​វិញ រីឯ​កន្លែង​បាក់​បែក​ក៏​បាន​ជួសជុល​ហើយ - នៅ​គ្រា​នោះ ខ្ញុំ​ពុំ​ទាន់​បាន​ដាក់​សន្លឹក​ទ្វារ​ក្រុង​នៅ​ឡើយ -


word:
 លោក​សាន់បាឡាត់ និង​លោក​កេសែម​ក៏​ចាត់​គេ​អោយ​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​មក​ពិភាក្សា​គ្នា​នៅ​កេភីរីម ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ​អូណូ»។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ឃុបឃិត​គ្នា​ប៉ុនប៉ង​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ។


word:
 ខ្ញុំ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​យក​ចម្លើយ​ទៅ​ប្រាប់​ពួក​គេ​វិញ​ថា៖ «ខ្ញុំ​មាន​កិច្ចការ​ដ៏​ច្រើន​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ចុះ​មក​ជួប​អស់​លោក​បាន​ទេ។ ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ចុះ​មក​ជួប​អស់​លោក ការងារ​មុខ​ជា​ត្រូវ​ផ្អាក​ពុំខាន»។


word:
 ពួក​គេ​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​នាំ​ពាក្យ​ដដែល​នេះ មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ដល់​ទៅ​បួន​ដង ខ្ញុំ​ក៏​ផ្ដល់​ចម្លើយ​ដដែល​ទៅ​ពួក​គេ​វិញ។


word:
 លោក​សាន់បាឡាត់​ចាត់​អ្នក​ជំនិត​របស់​គាត់​អោយ​នាំ​ពាក្យ​ដដែល​មក​ជា​លើក​ទី​ប្រាំ។ អ្នក​នាំ​សារ​នោះ​កាន់​សំបុត្រ​ដែល​បើក​ចំហ​មក​ជា​មួយ​ផង។


word:
 សំបុត្រ​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖ «មាន​លេច​ឮ​ដំណឹង​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា​ថា លោក និង​ជន​ជាតិ​យូដា​មាន​បំណង​បះបោរ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​លោក​សង់​កំពែង​ក្រុង​នេះ​ឡើង។ លោក​កេសែម​បាន​បញ្ជាក់​អំពី​ដំណឹង​នេះ​ដែរ។ គេ​ថា​លោក​ចង់​ឡើង​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច​របស់​គេ។


word:
 លោក​ក៏​បាន​តែងតាំង​ពួក​ព្យាការី​អោយ​ប្រកាស​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ស្ដី​អំពី​រូប​លោក​ថា មាន​ស្ដេច​មួយ​អង្គ​នៅ​ស្រុក​យូដា​ហើយ! ដំណឹង​បែប​នេះ មុខ​ជា​លេច​ឮ​ទៅ​ដល់​ព្រះចៅ​អធិរាជ​មិន​ខាន។ ដូច្នេះ សូម​អញ្ជើញ​មក យើង​នឹង​ពិភាក្សា​គ្នា»។


word:
 ខ្ញុំ​ផ្ញើ​ចម្លើយ​ទៅ​គាត់​វិញ​ថា៖ «ពាក្យ​ចចាមអារ៉ាម​ដែល​លោក​រៀប​រាប់​នេះ មិន​ពិត​ទាល់​តែ​សោះ គឺ​លោក​ទេ​តើ​ដែល​ប្រឌិត​រឿង​ទាំង​នេះ!»។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​មាន​បំណង​បំភ័យ​ពួក​យើង ដោយ​គិត​ថា​ពួក​យើង​មុខ​ជា​បាក់​ទឹក​ចិត្ត លែង​ធ្វើ​ការ​ត​ទៅ​មុខ​ទៀត។ ឱ​ព្រះអម្ចាស់​អើយ សូម​ប្រទាន​កម្លាំង​អោយ​ទូលបង្គំ​ឥឡូវ​នេះ​ផង!


word:
 ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ​លោក​សេម៉ាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ដេឡាយ៉ា និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​មហេថាបែល ដ្បិត​គាត់​ពុំ​អាច​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​បាន​ទេ។ គាត់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា៖ «ចូរ​យើង​ទៅ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ជា​មួយ​គ្នា រួច​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង​ទីសក្ការៈ និង​បិទ​ទ្វារ​យ៉ាង​ជិត ដ្បិត​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​មក​រក​សម្លាប់​លោក នៅ​ពេល​យប់»។


word:
 ខ្ញុំ​ឆ្លើយ​វិញ​ថា៖ «មនុស្ស​ដូច​ខ្ញុំ​នេះ មិន​ចេះ​រត់​គេច​ខ្លួន​ទេ! មួយ​វិញ​ទៀត មនុស្ស​ដូច​ខ្ញុំ​នេះ​មិន​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ ហើយ​នៅ​រស់​បាន​ទៀត​ទេ។ ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ឡើយ»។


word:
 ខ្ញុំ​យល់​ឃើញ​ថា ព្រះជាម្ចាស់​មិន​បាន​ចាត់​គាត់ អោយ​នាំ​ពាក្យ​នេះ​មក​ថ្លែង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ទេ។ គាត់​ពោល​ដូច្នេះ​មក​ពី​លោក​សាន់បាឡាត់ និង​លោក​ថូប៊ីយ៉ា​សូក​គាត់។


word:
 ពួក​គេ​សូក​គាត់​មក​ពី​គេ​សង្ឃឹម​ថា ខ្ញុំ​នឹង​ភ័យ​ខ្លាច ហើយ​ធ្វើ​តាម​យោបល់​របស់​គាត់ ជា​ហេតុ​នាំ​អោយ​ខ្ញុំ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប រួច​គេ​នឹង​យក​រឿង​នេះ​ទៅ​បរិហារ ដើម្បី​បង្ខូច​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ។


word:
 «ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ សូម​នឹក​ចាំ​ពី​អំពើ​ដែល​លោក​ថូប៊ីយ៉ា និង​លោក​សាន់បាឡាត់​បាន​ប្រព្រឹត្ត ហើយ​សូម​នឹក​ចាំ​ពី​ព្យាការិនី​ណូអាឌា និង​ព្យាការី​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​ចង់​បំភ័យ​ទូលបង្គំ​ដែរ»។


word:
 កំពែង​ក្រុង​ត្រូវ​បាន​ជួសជុល​ចប់​សព្វ​គ្រប់ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំ ខែ​ភទ្របទ គឺ​អស់​រយៈ​ពេល​ហាសិប​ពីរ​ថ្ងៃ។


word:
 ពេល​ខ្មាំង​សត្រូវ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជាតិ ដែល​នៅ​ជុំវិញ​យើង ដឹង​ដំណឹង​នេះ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ភ័យ​ខ្លាច។ ពួក​គេ​បាក់​មុខ ហើយ​យល់​ឃើញ​ថា សំណង់​នេះ​សំរេច​ជា​រូប​រាង​ឡើង ដោយសារ​ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​ជួយ។


word:
 ដ្បិត​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នៅ​ស្រុក​យូដា​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​ជា​មួយ​គាត់ ដោយសារ​ពាក្យ​សម្បថ ព្រោះ​គាត់​ត្រូវ​ជា​កូន​ប្រសា​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា​ម្នាក់​ឈ្មោះ​សេកានា ជា​កូន​របស់​លោក​អើរ៉ាស ហើយ​លោក​យ៉ូហាណាន​ជា​កូន​ប្រុស​របស់​គាត់ ក៏​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​របស់​លោក​មស៊ូឡាម ជា​កូន​របស់​លោក​បេរេគា។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​ចេះ​តែ​និយាយ​សរសើរ​គាត់​នៅ​មុខ​ខ្ញុំ ហើយ​ថែម​ទាំង​នាំ​ពាក្យ​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ យក​ទៅ​ប្រាប់​គាត់​ទៀត​ផង។ លោក​ថូប៊ីយ៉ា​តែងតែ​ផ្ញើ​សំបុត្រ​មក​បំភ័យ​ខ្ញុំ។


word:
 នៅ​ពេល​សង់​កំពែង​ឡើង​វិញ​រួច​រាល់​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដាក់​សន្លឹក​ទ្វារ​ក្រុង ហើយ​គេ​ចាត់​តាំង​អោយ​មាន​អ្នក​យាម​ទ្វារ អ្នក​ចំរៀង និង​ពួក​លេវី​ឡើង​វិញ។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​ចាត់​តាំង​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​ទីក្រុង គឺ​លោក​ហាណានី ជា​ប្អូន​របស់​ខ្ញុំ និង​លោក​ហាណានា ជា​មេ​បញ្ជាការ​បន្ទាយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ និង​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់​ជាង​គេ​ទាំង​អស់។


word:
 ខ្ញុំ​បញ្ជា​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ថា៖ «មិន​ត្រូវ​បើក​ទ្វារ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មុន​ពេល​ព្រះអាទិត្យ​បញ្ចេញ​កំដៅ​ឡើយ ហើយ​នៅ​ពេល​ល្ងាច​ត្រូវ​អោយ​គេ​ខ្ទាស់​រនុក មុន​ពេល​ដែល​អ្នក​យាម​ចាក​ចេញ​ពី​កន្លែង​យាម។ រីឯ​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ត្រូវ​ដាក់​វេន​គ្នា​យាម​នៅ​មុខ​ផ្ទះ​របស់​ខ្លួន»។


word:
 យេរូសាឡឹម​ជា​ក្រុង​មួយ​ធំ​ទូលាយ ប៉ុន្តែ មាន​ប្រជាជន​តិច​រស់​នៅ ហើយ​មាន​ផ្ទះ​ជា​ច្រើន​ដែល​ពុំ​ទាន​បាន​សង់​ឡើង​វិញ​នៅ​ឡើយ។


word:
 ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​បណ្ដាល​ចិត្ត​ខ្ញុំ​អោយ​ប្រមូល​ពួក​អភិជន ពួក​អ្នក​គ្រប់គ្រង និង​ប្រជាជន​មក​ជួបជុំ​គ្នា ដើម្បី​ជំរឿន​ប្រជាជន។ ខ្ញុំ​បាន​ពិនិត្យ​មើល​បញ្ជី​រាយ​នាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​វិល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មុន​គេ ឃើញ​មាន​ឈ្មោះ​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល​ព្រះចៅ​នេប៊ូក្នេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ចាប់​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នោះ មាន​មួយ​ចំនួន​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា​វិញ ហើយ​ទៅ​រស់​នៅ​តាម​ស្រុក​ភូមិ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​សូរ៉ូបាបិល លោក​យេសួរ លោក​នេហេមា លោក​អសារា លោក​រ៉ាអាមា លោក​ណាហាម៉ានី លោក​ម៉ាដេកាយ លោក​ប៊ីលសាន លោក​មីសពេរែត លោក​ប៊ីគវ៉ាយ លោក​នេហ៊ូម និង​លោក​បាណា។ ចំនួន​មនុស្ស​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 ក្រុម​យាម​ទ្វារ ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សាលូម កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេធើ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ថាលម៉ូន កូន​ចៅ​របស់​លោក​អ័កគូប កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាធីថា និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូបាយ មាន ១៣៨​នាក់។


word:
 ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ ដែល​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ស៊ីហា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាស៊ូផា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ថាបាអូត


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេផាធា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាធីល កូន​ចៅ​របស់​លោក​ផូកេរេត-ពីសេបែម និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អាំម៉ូន


word:
 សរុប​ទាំង​អស់​ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ និង​កូន​ចៅ​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន មាន ៣៩២​នាក់។


word:
 រីឯ​អស់​អ្នក​ដែល​មក​ពី​ធេល-មែឡា ធេលហារេសា កេរូប-អដាន និង​អ៊ីមមើរ ហើយ​ពុំ​ស្គាល់​ញាតិសន្ដាន និង​ដូនតា​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា​គេ​ពិត​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មែន​នោះ​គឺ


word:
 កូន​ចៅ​របស់​លោក​ដេឡាយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ថូប៊ីយ៉ា និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​នេកូដា ដែល​មាន​ចំនួន ៦៤២​នាក់។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​បូជាចារ្យ មាន​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាបាយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាគូស កូន​ចៅ​របស់​លោក​បាស៊ីឡៃ ដែល​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​របស់​លោក​បាស៊ីឡៃ ជា​អ្នក​ស្រុក​កាឡាដ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ខ្លួន​ដូច​ឪពុក​ក្មេក។


word:
 អ្នក​ទាំង​នេះ​រក​នាម​ត្រកូល​ពូជពង្ស​របស់​ខ្លួន​ពុំ​ឃើញ​ទេ ដូច្នេះ គេ​ក៏​បាត់​បង់​តំណែង​ជា​បូជាចារ្យ


word:
 ហើយ​លោក​ទេសាភិបាល​ហាម​ពួក​គេ​បរិភោគ​អាហារ​ដ៏​សក្ការៈ​បំផុត រហូត​ទាល់​តែ​បូជាចារ្យ​ណា​ម្នាក់​សាក​សួរ​យូរឹម និង​ធូមីម* ជា​មុន​សិន។


word:
 ដោយ​ឥត​រាប់​បញ្ចូល​អ្នក​បំរើ​ប្រុស​ស្រី​របស់​ពួក​គេ ដែល​ចំនួន ៧ ៣៣៧​នាក់​ទេ។ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​មាន​អ្នក​ចំរៀង​ប្រុស​ស្រី ២៤៥​នាក់។


word:
 មាន​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​មួយ​ចំនួន​បាន​ថ្វាយ​ប្រាក់ សំរាប់​ការ​សង់​ព្រះវិហារ។ លោក​អភិបាល​បាន​ថ្វាយ​មាស​មួយ​ពាន់​តម្លឹង សំរាប់​ព្រះវិហារ ព្រម​ទាំង​ពែង​ហាសិប និង​សម្លៀកបំពាក់​បូជាចារ្យ ចំនួន​ប្រាំ​រយ​សាមសិប​សំរាប់។


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​គ្រួសារ​បាន​ថ្វាយ​មាស​ចំនួន​ពីរ​ម៉ឺន​តម្លឹង​សំរាប់​ការ​សង់​ព្រះវិហារ ព្រម​ទាំង​ប្រាក់​ពីរ​ពាន់​ពីរ​រយ​ណែន។


word:
 ប្រជាជន​ឯ​ទៀតៗ​បាន​ថ្វាយ​មាស​ចំនួន​ពីរ​ម៉ឺន​តម្លឹង ប្រាក់​ពីរ​ពាន់​ណែន និង​សម្លៀកបំពាក់​បូជាចារ្យ ហុកសិប​ប្រាំពីរ​សំរាប់។


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ​ក្រុម​លេវី ក្រុម​យាម​ទ្វារ​ក្រុម​ចំរៀង​ប្រជាជន ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ និង​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល បាន​ទៅ​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 លុះ​ដល់​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​របស់​ខ្លួន​បាន​មក​ជួបជុំ​គ្នា ដោយ​មាន​ចិត្ត​គំនិត​តែ​មួយ ក្នុង​ព្រលាន​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​មុខ​ទ្វារ​គង្គា។ ពួក​គេ​សុំ​អោយ​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ​យក​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ គឺ​ក្រឹត្យវិន័យ​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់  ប្រទាន​មក​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​កាន់​តាម។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ក៏​យក​ក្រឹត្យវិន័យ​មក​ខាង​មុខ​អង្គ​ប្រជុំ ដែល​មាន​ប្រជាជន​ប្រុស​ស្រី និង​ក្មេងៗ ដែល​មាន​វ័យ​អាច​យល់​បាន។ ថ្ងៃ​នោះ​ជា​ថ្ងៃ​ទី​មួយ នៃ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ។


word:
 តាំង​ពី​ព្រឹក​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រង់ លោក​អែសរ៉ា​អាន​គម្ពីរ​វិន័យ​នេះ​នៅ​ខាង​មុខ​ព្រលាន ដែល​ស្ថិត​នៅ​ទល់​មុខ​ទ្វារ​គង្គា​អោយ​ប្រជាជន​ស្ដាប់ គឺ​ប្រជាជន​ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី និង​ក្មេងៗ ដែល​មាន​វ័យ​អាច​យល់​បាន។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ស្ដាប់​លោក​អាន​ក្រឹត្យវិន័យ។


word:
 លោក​អែសរ៉ា​ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ ឈរ​នៅ​លើ​វេទិកា​ឈើ​មួយ​ដែល​គេ​បាន​ដំឡើង​សំរាប់​ពេល​នោះ។ លោក​ម៉ាធិធា លោក​សេម៉ា លោក​អណាយ៉ា លោក​អ៊ូរីយ៉ា លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា និង​លោក​ម៉ាសេយ៉ា ឈរ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​ដៃ​របស់​លោក ហើយ​លោក​ពេដាយ៉ា លោក​មីសាអែល លោក​ម៉ាល់គា លោក​ហាស៊ូម លោក​ហាសបាដាណា លោក​សាការី និង​លោក​មស៊ូឡាម ឈរ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​ដៃ​របស់​លោក។


word:
 លោក​អែសរ៉ា​បើក​គម្ពីរ ហើយ​ប្រជាជន​បាន​ឃើញ​ទាំង​អស់​គ្នា ដ្បិត​លោក​ឈរ​នៅ​ត្រង់​កន្លែង​ខ្ពស់​ជាង​គេ។ ពេល​គម្ពីរ​បើក​ចំហ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ឡើង។


word:
 លោក​អែសរ៉ា​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម ហើយ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​តប​វិញ ទាំង​លើក​ដៃ​ឡើង​លើ​ថា «អាម៉ែន! អាម៉ែន!» រួច​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ ព្រះអម្ចាស់ អោន​មុខ​ដល់​ដី។


word:
 លោក​យេសួរ លោក​បានី លោក​សេរេប៊ីយ៉ា លោក​យ៉ាមីន លោក​អ័កគូប លោក​សាបថាយ លោក​ហូឌា លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​កេលីថា លោក​អសារា លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​ហាណាន លោក​ពេឡាយ៉ា និង​ក្រុម​លេវី បក​ស្រាយ​ក្រឹត្យវិន័យ​ពន្យល់​ប្រជាជន ហើយ​ប្រជាជន​ឈរ​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 ពួក​គេ​អាន​គម្ពីរ​វិន័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ យ៉ាង​ច្បាស់ៗ ព្រម​ទាំង​បក​ស្រាយ​អត្ថន័យ​នៃ​សេចក្ដី ដែល​ពួក​គេ​អាន​នោះ​អោយ​ប្រជាជន​យល់។


word:
 ពេល​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឮ​ព្រះបន្ទូល ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​យំ។ ដូច្នេះ លោក​ទេសាភិបាល​នេហេមា លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ និង​ក្រុម​លេវី ដែល​មាន​នាទី​បក​ស្រាយ​ក្រឹត្យវិន័យ ពោល​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ថា៖ «ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​ដ៏​សក្ការៈ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា គឺ​មិន​មែន​ជា​ពេល​ដែល​ត្រូវ​កាន់​ទុក្ខ ឬ​សោក​សង្រេង​ឡើយ!»។


word:
 លោក​អែសរ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅ​ពិសា​សាច់ និង​ស្រា​ដ៏​ឆ្ងាញ់ៗ ហើយ​យក​មួយ​ចំណែក អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​ទាន់​រៀបចំ​បរិភោគ​នោះ​ផង ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ ជា​ថ្ងៃ​ដ៏​សក្ការៈ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង មិន​ត្រូវ​កើត​ទុក្ខ​ព្រួយ​ឡើយ ព្រោះ​អំណរ​ដែល​មក​ពី​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​កម្លាំង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា»។


word:
 ក្រុម​លេវី​ក៏​លួងលោម​ប្រជាជន​ដោយ​ពោល​ថា៖ «សូម​បង​ប្អូន​ឈប់​យំ​ទៅ ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ ជា​ថ្ងៃ​ដ៏វិសុទ្ធ គឺ​មិន​ត្រូវ​កើត​ទុក្ខ​ឡើយ!»។


word:
 ប្រជាជន​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​បរិភោគ​អាហារ និង​ស្រា ហើយ​យក​មួយ​ចំណែក​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​គ្មាន។ ពួក​គេ​សប្បាយ​រីករាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រោះ​តែ​បាន​យល់​ព្រះបន្ទូល​ដែល​គេ​បក​ស្រាយ​អោយ​ស្ដាប់។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ពីរ មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ប្រជាជន​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ជុំវិញ​លោក​អែសរ៉ា​ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ ដើម្បី​រិះគិត​អំពី​ព្រះបន្ទូល​ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ។


word:
 ពួក​គេ​ឃើញ​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​មក​តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ​មាន​ចែង​ថា នៅ​ក្នុង​ឱកាស​ពិធី​បុណ្យ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​រស់​នៅ​ក្នុង​បារាំ*។


word:
 ពួក​គេ​ត្រូវ​ប្រាប់​ដំណឹង​នេះ​អោយ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ដឹង​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា និង​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​ពួក​គេ​ប្រកាស​ថា “ចូរ​នាំ​គ្នា​ទៅ​តាម​ភ្នំ ហើយ​កាច់​មែក​អូលីវ​ស្រុក អូលីវ​ព្រៃ មែក​ចាក មែក​ទន្សែ និង​មែក​ឈើ​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​មាន​ស្លឹក​ច្រើន យក​មក​សង់​បារាំ​ដូច​មាន​ចែង​ទុក”។


word:
 ពេល​នោះ ប្រជាជន​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​កាច់​មែក​ឈើ​យក​មក​សង់​បារាំ នៅ​តាម​សំយាប​ផ្ទះ និង​ទីធ្លា​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន ព្រម​ទាំង​សង់​បារាំ នៅ​ទីធ្លា​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ព្រលាន​ទ្វារ​គង្គា និង​ព្រលាន​ទ្វារ​អេប្រាអិម។


word:
 សហគមន៍​ទាំង​មូល គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ​នាំ​គ្នា​សង់​បារាំ រួច​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​បារាំ​នោះ។ តាំង​ពី​ជំនាន់​លោក​យ៉ូស្វេ ជា​កូន​របស់​លោក​នូន​រហូត​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មិន​ដែល​ធ្វើ​បុណ្យ​បែប​នេះ​ទេ។ ពេល​នោះ ប្រជាជន​មាន​អំណរ​សប្បាយ​ជា​ខ្លាំង។


word:
 រៀង​រាល់​ថ្ងៃ គឺ​ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​ដំបូង​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​បង្ហើយ​បុណ្យ គេ​អាន​ព្រះបន្ទូល​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​វិន័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ គេ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំ​បី​គេ​ធ្វើ​បុណ្យ​យ៉ាង​ឱឡារិក ស្រប​តាម​វិន័យ​ដែល​មាន​ចែង​ទុក។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​ក្នុង​ខែ​ដដែល​នោះ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ស្លៀក​បាវ​កាន់​ទុក្ខ និង​រោយ​ដី​លើ​ក្បាល ហើយ​ជួបជុំ​គ្នា​ធ្វើ​ពិធី​តម​អាហារ។


word:
 អស់​អ្នក​ដែល​ជា​ពូជពង្ស​អ៊ីស្រាអែល បាន​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​សាសន៍​ដទៃ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ហើយ​នាំ​គ្នា​ចូល​មក​សារភាព​អំពើ​បាប​របស់​ខ្លួន និង​កំហុស​ដូនតា។


word:
 បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​តាម​កន្លែង​រៀងៗ​ខ្លួន ហើយ​ស្ដាប់​គម្ពីរ​វិន័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ពួក​គេ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​បី​ម៉ោង រួច​បី​ម៉ោង​ទៀត​ពួក​គេ​សារភាព​អំពើ​បាប និង​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ។


word:
 លោក​យេសួរ លោក​បានី លោក​កាឌមាល លោក​សេបានា លោក​ប៊ូននី លោក​សេរេប៊ីយ៉ា លោក​បានី និង​លោក​កេណានី នាំ​គ្នា​ឡើង​ទៅ​លើ​វេទិកា​របស់​ក្រុម​លេវី ហើយ​ស្រែក​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន​ដោយ​បន្លឺ​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ។


word:
 បន្ទាប់​មក ក្រុម​លេវី លោក​យេសួរ លោក​កាឌមាល លោក​បានី លោក​ហាសាបនា លោក​សេរេប៊ីយ៉ា លោក​ហូឌា លោក​សេបានា និង​លោក​ពេថាហ៊ីយ៉ា​ពោល​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា តាំង​ពី​អស់កល្ប​រៀង​មក រហូត​ដល់​អស់កល្ប​រៀង​ទៅ!»។ «បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់ យើង​ខ្ញុំ​សូម​លើក​តម្កើង ព្រះនាម​ដ៏​រុងរឿង​របស់​ព្រះអង្គ ជា​ព្រះនាម​ប្រសើរ​លើស​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ដែល​ពុំ​អាច​រក​ពាក្យ​មក​ថ្លែង ដើម្បី​លើក​តម្កើង និង​សរសើរ​បាន!


word:
 មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ​ដែល​ជា​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះអង្គ​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ ព្រម​ទាំង​ផ្ទៃ​មេឃ​ដ៏​ខ្ពស់​បំផុត និង​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​មេឃ ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​បង្កើត​ផែនដី និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី សមុទ្រ និង​អ្វីៗ​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ។ ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ជីវិត​ដល់​អ្វីៗ​សព្វ​សារពើ ហ្វូងតារា​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​មេឃ នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ


word:
 ឱ​ ព្រះជាអម្ចាស់ ​អើយ គឺ​ព្រះអង្គ​ហើយ ដែល​បាន​ជ្រើស​រើស​លោក​អាប់រ៉ាម​ និង​នាំ​លោក​ចេញ​ពី​ក្រុង​អ៊ើរ នៅ​ស្រុក​ខាល់ដេដេ ហើយ​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​នាម​លោក​ថា​អប្រាហាំ។


word:
 ព្រះអង្គ​ឈ្វេង​យល់​លោក​មាន ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​លោក ដើម្បី​ប្រគល់​ទឹក​ដី​របស់​ជន​ជាតិ​កាណាន ជន​ជាតិ​ហេត ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី ជន​ជាតិ​ពេរិស៊ីត ជន​ជាតិ​យេប៊ូស និង​ជន​ជាតិ​គើកាស៊ី អោយ​ពូជពង្ស​របស់​លោក។​ ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា ដ្បិត​ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​សុចរិត។


