# words

word:
 ព្រះបាទ​សូល​ស្គាល់​សំឡេង​របស់​លោក​ដាវីឌ ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ដាវីឌ កូន​អើយ! នេះ​ពិត​ជា​សំឡេង​កូន​មែន​ឬ?»។ លោក​ដាវីឌ​ទូល​តប​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់! គឺ​ទូលបង្គំ​មែន!»។


word:
 លោក​ទូល​ទៀត​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ ចេះ​តែ​តាម​ចាប់​ទូលបង្គំ​ដូច្នេះ? តើ​ទូលបង្គំ​បាន​ធ្វើ​អ្វី? តើ​ទូលបង្គំ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​អ្វី​ខ្លះ?។


word:
 សូម​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​មេត្តា​សណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលបង្គំ នៅ​ពេល​នេះ​ផង។ ប្រសិន​បើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជំរុញ​ព្រះករុណា​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ​ចំពោះ​ទូលបង្គំ នោះ​សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទទួល​យក​តង្វាយ​មួយ​ចុះ ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​មនុស្ស​ជា​អ្នក​ជំរុញ​ព្រះករុណា​វិញ សូម​អោយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​បណ្ដាសា​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ​ពួក​គេ​បណ្ដេញ​ទូលបង្គំ​មិន​អោយ​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​មក​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ទុក​ជា​មត៌ក គឺ​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​ដេញ​ទូលបង្គំ​អោយ​ទៅ​គោរព​ព្រះ​ឯ​ទៀត


word:
 តែ​ទូលបង្គំ​មិន​ចង់​អោយ​គេ​បង្ហូរ​ឈាម​ទូលបង្គំ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ។ ព្រះមហាក្សត្រ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​តាម​ធ្វើ​សឹក​នឹង​ទូលបង្គំ ដែល​គ្រាន់​តែ​ជា​ចៃ​មួយ​ដ៏​តូច​ប៉ុណ្ណោះ ព្រះករុណា​ដេញ​តាម​ទូលបង្គំ ដូច​គេ​ដេញ​បាញ់​សត្វ​ទទា​នៅ​លើ​ភ្នំ»។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ដាវីឌ​កូន​អើយ បិតា​ខុស​ហើយ! ចូរ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ បិតា​ឈប់​ធ្វើ​បាប​កូន​ទៀត​ហើយ ព្រោះ​ថ្ងៃ​នេះ កូន​បាន​ទុក​ជីវិត​អោយ​បិតា។ បិតា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​ជា​មនុស្ស​លេលា បិតា​បាន​ធ្វើ​ខុស​យ៉ាង​ធ្ងន់»។


word:
 សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​យើង តាម​សេចក្ដី​សុចរិត និង​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​យើង​ម្នាក់ៗ។ ថ្ងៃ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រគល់​ព្រះករុណា​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​ទូលបង្គំ តែ​ទូលបង្គំ​មិន​ព្រម​លើក​ដៃ​ប្រហារ​ស្ដេច​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ឡើយ។


word:
 ថ្ងៃ​នេះ ព្រះជន្ម​របស់​ព្រះករុណា​មាន​តម្លៃ​ចំពោះ​ទូលបង្គំ​យ៉ាង​ណា សូម​អោយ​ជីវិត​ទូលបង្គំ​ក៏​មាន​តម្លៃ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​យ៉ាង​នោះ​ដែរ ហើយ​សូម​ព្រះអង្គ​រំដោះ​ទូលបង្គំ​អោយ​រួច​ផុត​ពី​គ្រោះ​កាច​សព្វ​បែប​យ៉ាង»។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ដាវីឌ​ថា៖ «ដាវីឌ​កូន​អើយ សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​កូន! អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​កូន​ធ្វើ មុខ​ជា​បាន​សំរេច​ពុំខាន!»។ លោក​ដាវីឌ​ក៏​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត រីឯ​ព្រះបាទ​សូល ក៏​វិល​ទៅ​កាន់​ដំណាក់​វិញ​ដែរ។


word:
 លោក​ដាវីឌ​រិះគិត​ថា៖ «ថ្ងៃ​ណា​មួយ ព្រះបាទ​សូល​មុខ​ជា​សម្លាប់​ខ្ញុំ​មិន​ខាន។ គ្មាន​ផ្លូវ​ណា​ល្អ​ជាង​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​នៅ​ស្រុក​ភីលីស្ទីន​ទេ ធ្វើ​ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សូល​នឹង​បោះ​បង់​ចោល​គំនិត​ដេញ​តាម​ចាប់​ខ្ញុំ នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​នាំ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​ទាំង​ប្រាំ​មួយ​រយ​នាក់ ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ដល់​ស្រុក​របស់​ព្រះបាទ​អគីស ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ម៉ាអុក និង​ជា​ស្ដេច​ក្រុង​កាថ។


word:
 លោក​ដាវីឌ និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក ព្រម​ទាំង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ ក៏​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​កាថ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​អគីស។ លោក​ដាវីឌ​បាន​នាំ​យក​ភរិយា​ទាំង​ពីរ​ទៅ​ជា​មួយ​ដែរ គឺ​នាង​អហ៊ីណោម ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល និង​នាង​អប៊ីកែល ជា​អ្នក​ភូមិ​កើមែល ដែល​ជា​ភរិយា​របស់​សព​លោក​ណាបាល។


word:
 មាន​គេ​ទូល​ព្រះបាទ​សូល​ថា លោក​ដាវីឌ​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​នៅ​ក្រុង​កាថ។ ដូច្នេះ ស្ដេច​ក៏​ឈប់​ដេញ​តាម​លោក​ទៀត។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ លោក​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ព្រះបាទ​អគីស​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! ប្រសិន​បើ​ស្ដេច​ពិត​ជា​អនុគ្រោះ​ដល់​ទូលបង្គំ​មែន សូម​មេត្តា​ប្រទាន​ភូមិ​ស្រុក​ណា​មួយ​អោយ​ទូលបង្គំ​ទៅ​ស្នាក់​អាស្រ័យ​ផង ដ្បិត​មិន​គួរ​អោយ​ទូលបង្គំ​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​រាជ​ធានី​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ឡើយ?»។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ព្រះបាទ​អគីស​ប្រទាន​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់​អោយ​លោក។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ក្រុង​នោះ​នៅ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ស្ដេច​យូដា រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 លោក​ដាវីឌ និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​រាត​ត្បាត​ទឹក​ដី​របស់​ជន​ជាតិ​កេស៊ូរី ទឹក​ដី​របស់​ជន​ជាតិ​កេស៊ើរ និង​ទឹក​ដី​របស់​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក។ ពី​ដើម ជន​ជាតិ​ទាំង​នោះ​រស់​នៅ​ចាប់​តាំង​ស្រុក​ស៊ើរ រហូត​ដល់​ស្រុក​អេស៊ីប។


word:
 លោក​ដាវីឌ​វាយ​កំទេច​ទឹក​ដី​នោះ ឥត​ទុក​អោយ​មនុស្ស​ប្រុស ឬ​ស្រី​ណា​ម្នាក់​រួច​ជីវិត​ឡើយ។ លោក​ប្រមូល​ហ្វូង​ចៀម និង​ហ្វូង​គោ ព្រម​ទាំង​លា អូដ និង​សម្លៀកបំពាក់ ហើយ​ត្រឡប់​មក​វិញ គាល់​ព្រះបាទ​អគីស។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​អគីស​សួរ​លោក​ដាវីឌ​ថា «តើ​ថ្ងៃ​នេះ លោក​ទៅ​វាយ​ស្រុក​ណា​ខ្លះ?» លោក​ដាវីឌ​តែងតែ​ទូល​ស្ដេច​ថា «ទូលបង្គំ​ទៅ​វាយ​តំបន់​ខាង​ត្បូង​ស្រុក​យូដា» ឬ«ខាង​ត្បូង​ស្រុក​របស់​ពួក​យេរ៉ាម្អែល» ឬ​ក៏ «ខាង​ត្បូង​ទឹក​ដី​របស់​ពួក​កែន»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​ពុំ​ដែល​ទុក​ជីវិត​អោយ​មនុស្ស​ប្រុស ឬ​ស្រី ដើម្បី​នាំ​មក​ក្រុង​កាថ​ទេ ព្រោះ​លោក​ខ្លាច​ក្រែង​ឈ្លើយ​សឹក​ទាំង​នោះ​រាយការណ៍​ថា ពួក​លោក​ដាវីឌ​បាន​ធ្វើ​ដូច្នេះ ឬ​ធ្វើ​ដូច្នោះ​មួយ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​លោក​ស្នាក់​អាស្រ័យ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ភីលីស្ទីន លោក​ដាវីឌ​តែងតែ​ប្រើ​វិធី​នេះ​ជា​រៀង​រហូត។


word:
 ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះបាទ​អគីស​ជឿ​ទុក​ចិត្ត​លើ​លោក​ដាវីឌ ព្រោះ​ស្ដេច​គិត​ថា៖ «ដាវីឌ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ជន​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​ស្អប់​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ដូច្នេះ ដាវីឌ​នឹង​បំរើ​យើង​រហូត​ត​ទៅ»។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​បាន​ប្រមូល​កងពល​របស់​ពួក​គេ​មក​ផ្ដុំ​គ្នា​ជា​កងទ័ព​តែ​មួយ ដើម្បី​ចេញ​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ ព្រះបាទ​អគីស​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ដាវីឌ​ថា៖ «លោក​ដឹង​ច្បាស់​ហើយ​ថា​លោក និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក ត្រូវ​ចូល​រួម​ក្នុង​កងពល​របស់​យើង»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​ទូល​តប​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ស្រាប់​ហើយ ដូច្នេះ ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា ទូលបង្គំ​អាច​បំពេញ​មុខងារ​ណា​មួយ​បាន»។ ព្រះបាទ​អគីស​មាន​រាជឱង្ការ​តប​ថា៖ «ល្អ​ហើយ! យើង​នឹង​តែងតាំង​លោក​ជា​អង្គរក្ស​របស់​យើង​រហូត​ត​ទៅ»។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ លោក​សាំយូអែល​ទទួល​មរណភាព​ផុត​ទៅ​ហើយ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​កាន់​ទុក្ខ ហើយ​ធ្វើ​ពិធី​បញ្ចុះ​សព​លោក​នៅ​រ៉ាម៉ា ជា​ភូមិ​កំណើត​របស់​លោក។ នៅ​ជំនាន់​នោះ ព្រះបាទ​សូល​បាន​លុប​បំបាត់​គ្រូ​អន្ទង​ខ្មោច និង​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង ចេញ​ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នា មក​បោះ​ទ័ព​នៅ​ស៊ូណែម។ រីឯ​ព្រះបាទ​សូល​ក៏​ប្រមូល​កងពល​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល មក​បោះ​ទ័ព​នៅ​គីលបោ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់  ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​មិន​ឆ្លើយ​តប​វិញ​ឡើយ ទោះ​បី​តាម​ការ​យល់​សប្ដិ ការ​ផ្សង​យូរីម* ឬ​តាម​រយៈ​ព្យាការី​ក្ដី។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​រាជ​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​រក​ស្ត្រី​ណា​ម្នាក់ ដែល​ចេះ​អន្ទង​ខ្មោច យើង​នឹង​ទៅ​សាក​សួរ​គេ»។ រាជ​បំរើ​ទូល​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «នៅ​ឯ​អេន-ដោរ មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​ចេះ​អន្ទង​ខ្មោច»។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​ក្លែង​ខ្លួន ដោយ​ស្លៀក​ពាក់​ដូច​ប្រជាជន​ធម្មតា រួច​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ​សេនា​ពីរ​នាក់​ទៀត។ ស្ដេច​យាង​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ស្ត្រី​នោះ​នៅ​ពេល​យប់ ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​នាង​ថា៖ «ខ្ញុំ​ចង់​អោយ​នាង​ចូល​រូប ហើយ​ខាប​ព្រលឹង​មនុស្ស​ម្នាក់ ដែល​ខ្ញុំ​នឹង​ប្រាប់​នាង​អោយ​ដឹង»។


word:
 ស្ត្រី​នោះ​ឆ្លើយ​ថា៖ «លោក​ដឹង​ស្រាប់​ហើយ​ថា ព្រះបាទ​សូល​បាន​លុប​បំបាត់​គ្រូ​អន្ទង​ខ្មោច និង​គ្រូ​ខាប​ព្រលឹង​ចេញ​ពី​ស្រុក។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​ចង់​ដាក់​អន្ទាក់​ខ្ញុំ លោក​ចង់​អោយ​ខ្ញុំ​បាត់​បង់​ជីវិត​ឬ?»។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​បាន​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា «នាង​មិន​ទទួល​ទោស​អ្វី​ក្នុង​រឿង​នោះ​ឡើយ»។


word:
 ស្ត្រី​នោះ​សួរ​ថា៖ «តើ​លោក​ចង់​អោយ​ខ្ញុំ​ខាប​ព្រលឹង​នរណា?»។ ស្ដេច​ឆ្លើយ​ថា៖ «ចូរ​ហៅ​លោក​សាំយូអែល​អោយ​ខ្ញុំ!»។


word:
 ពេល​ស្ត្រី​នោះ​ឃើញ​លោក​សាំយូអែល នាង​ស្រែក​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ទូល​សួរ​ព្រះបាទ​សូល​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​បញ្ឆោត​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ដូច្នេះ ព្រះករុណា​ជា​ព្រះបាទ​សូល​ទេ​តើ!»។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «កុំ​ខ្លាច​អ្វី! ចូរ​ប្រាប់​យើង​មក តើ​នាង​បាន​ឃើញ​អ្វី​ខ្លះ?»។ ស្ត្រី​នោះ ទូល​ថា៖ «ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ឃើញ​វិញ្ញាណ​មួយ​ ងើប​ចេញ​ពី​ក្នុង​ដី​មក»។


word:
 ស្ដេច​សួរ​ទៀត​ថា៖ «តើ​គេ​មាន​ទ្រង់​ទ្រាយ​ដូច​ម្ដេច​ដែរ?»។ នាង​ទូល​ថា៖ «គឺ​មនុស្ស​ចាស់​ម្នាក់​ដណ្ដប់​អាវ​ធំ កំពុង​តែ​ឡើង​មក»។ ព្រះបាទ​សូល​ជ្រាប​ភ្លាម​ថា​ជា​លោក​សាំយូអែល ស្ដេច​ក៏​ក្រាប​ចុះ អោន​ព្រះភក្ត្រ​ដល់​ដី។


word:
 លោក​សាំយូអែល​ទូល​សួរ​ព្រះបាទ​សូល​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​រំខាន​ទូលបង្គំ ដោយ​ហៅ​ទូលបង្គំ ឡើង​មក​ដូច្នេះ?»។ ព្រះបាទ​សូល​មាន​រាជឱង្ការ​តប​ថា៖ «ខ្ញុំ​មាន​ទុក្ខធុរៈ​ធ្ងន់​ណាស់ ព្រោះ​ពួក​ភីលីស្ទីន​នាំ​គ្នា​មក​ធ្វើ​សង្គ្រាម​នឹង​ខ្ញុំ ហើយ​ព្រះជាម្ចាស់​បោះ​បង់​ខ្ញុំ​ចោល ព្រះអង្គ​លែង​ឆ្លើយ​តប​មក​ខ្ញុំ​ទៀត​ហើយ ទោះ​បី​តាម​រយៈ​ព្យាការី ឬ​ការ​យល់​សប្ដិ​ក្ដី។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​អញ្ជើញ​លោក​មក ដើម្បី​អោយ​លោក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា តើ​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា?»។


word:
 លោក​សាំយូអែល​ទូល​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​សួរ​យោបល់​ពី​ទូលបង្គំ​ដូច្នេះ?  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បោះ​បង់​ព្រះករុណា​ចោល ហើយ​ព្រះអង្គ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​បច្ចាមិត្ត​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ព្រះករុណា ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល ដែល​ទូលបង្គំ​ទូល​ថ្វាយ​រួច​ស្រេច​ហើយ។ ព្រះអង្គ​បាន​ដក​ហូត​យក​រាជ​សម្បត្តិ​ពី​ព្រះករុណា ដើម្បី​ប្រគល់​ទៅ​អោយ​លោក​ដាវីឌ


word:
 ដ្បិត​ព្រះករុណា​ពុំ​បាន​គោរព​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ​ទេ គឺ​ព្រះករុណា​ពុំ​បាន​បំផ្លាញ​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក តាម​ព្រះពិរោធ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ ចំពោះ​ព្រះករុណា​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​ប្រគល់​ព្រះករុណា ព្រម​ទាំង​អ៊ីស្រាអែល ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន។ ស្អែក ព្រះករុណា ព្រម​ទាំង​បុត្រា​របស់​ព្រះករុណា នឹង​ទៅ​ជួប​ទូលបង្គំ​នៅ​ស្ថាន​មនុស្ស​ស្លាប់ ហើយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​ប្រគល់​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​ពួក​ភីលីស្ទីន»។


word:
 រំពេច​នោះ ព្រះបាទ​សូល​ដួល​ទាំង​ជំហរ ព្រោះ​ពាក្យ​របស់​លោក​សាំយូអែល​ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​ភ័យ​តក់ស្លុត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ មួយ​វិញ​ទៀត ព្រះបាទ​សូល​អស់​កម្លាំង ព្រោះ​ទ្រង់​ពុំ​បាន​សោយ​ព្រះស្ងោយ​មួយ​ថ្ងៃ​មួយ​យប់​មក​ហើយ។


word:
 ស្ត្រី​នោះ​ក៏​ចូល​ទៅ​ជិត​ស្ដេច ឃើញ​ថា ទ្រង់​ភ័យ​តក់ស្លុត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ដូច្នេះ នាង​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​គោរព​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះករុណា​ហើយ។ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ប្រថុយ​ជីវិត​ដោយ​ធ្វើ​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​ស្ដាប់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​សិន សូម​រាជានុញ្ញាត​អោយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​រៀបចំ​ព្រះស្ងោយ​ថ្វាយ​ព្រះករុណា ដើម្បី​អោយ​ព្រះករុណា​សោយ ហើយ​មាន​កម្លាំង​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត»។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​ប្រកែក​មិន​ព្រម​សោយ​ទេ តែ​ដោយ​ពួក​រាជ​បំរើ និង​ស្ត្រី​នោះ ទទូច​អង្វរ​ពេក ស្ដេច​ក៏​យល់​ព្រម។ ស្ដេច​ក្រោក​ពី​ដី ឡើង​ទៅ​គង់​លើ​គ្រែ។


word:
 ស្ត្រី​នោះ​ប្រញាប់ប្រញាល់​ទៅ​ចាប់​កូន​គោ​មួយ​យ៉ាង​ធាត់ ដែល​នាង​បាន​ចិញ្ចឹម​យក​មក​សម្លាប់ រួច​នាង​យក​ម្សៅ​មក​ច្របាច់ ហើយ​ដុត​ធ្វើ​នំបុ័ង​ឥត​មេ។


word:
 បន្ទាប់​មក នាង​លើក​ម្ហូប​អាហារ​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សូល និង​រាជ​បំរើ។ ក្រោយ​មក ស្ដេច​ក្រោក​ឡើង ចេញ​ដំណើរ​ជា​មួយ​រាជ​បំរើ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ នៅ​យប់​ដដែល​នោះ។


word:
 ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ទ័ព​ទាំង​មូល​របស់​ពួក​គេ នៅ​អាផេក។ ចំណែក​ឯ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​វិញ បោះ​ទ័ព​ជិត​ប្រភព​ទឹក នៅ​យេសរាល។


word:
 ពួក​ស្ដេច​ត្រាញ់​នៃ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​បាន​នាំ​កងពល​តូច និង​កងពល​ធំ​ដើរ​ទៅ​មុខ រីឯ​លោក​ដាវីឌ និង​ទាហាន​របស់​លោក នាំ​គ្នា​ហែហម​ព្រះបាទ​អគីស​នៅ​ខាង​ក្រោយ។


word:
 ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​សួរ​ថា៖ «តើ​ពួក​ហេប្រឺ​នេះ​មក​ធ្វើ​អ្វី​ដែរ?»។ ព្រះបាទ​អគីស​ឆ្លើយ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «អស់​លោក​មិន​ស្គាល់​ដាវីឌ​ទេ​ឬ? គាត់​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​សូល ជា​ស្ដេច​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ គាត់​មក​នៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​ប្រហែល​មួយ​ឆ្នាំ ពីរ​ឆ្នាំ​ហើយ។ តាំង​ពី​ពេល​គាត់​រត់​មក​នៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ ខ្ញុំ​មិន​ឃើញ​ថា​គាត់​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​ឡើយ»។


word:
 ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​នៃ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ខឹង​នឹង​ព្រះបាទ​អគីស ហើយ​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ដេញ​ជន​នេះ​អោយ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង ដែល​ស្ដេច​បាន​អោយ​គេ​ស្នាក់​នៅ​នោះ​វិញ​ទៅ! មិន​ត្រូវ​អោយ​គេ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​ជា​មួយ​ពួក​យើង​ឡើយ ព្រោះ​គេ​អាច​បែរ​ខ្នង​មក​ប្រឆាំង​នឹង​យើង​វិញ ក្នុង​ពេល​កំពុង​ច្បាំង។ ជន​នេះ​មុខ​ជា​បំពេញ​ចិត្ត​ចៅហ្វាយ​ចាស់​របស់​គេ ដោយ​សម្លាប់​ទាហាន​របស់​យើង។


word:
 គឺ​លោក​ដាវីឌ​នេះ​ហើយ ដែល​គេ​ច្រៀង​ឆ្លើយ​ឆ្លង​គ្នា​ថា: “ព្រះបាទ​សូល​ប្រហារ​បាន​រាប់​ពាន់​នាក់ រីឯ​លោក​ដាវីឌ​ប្រហារ​បាន​រាប់​ម៉ឺន​នាក់”»។


word:
 ព្រះបាទ​អគីស​ក៏​ហៅ​លោក​ដាវីឌ​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា លោក​ពិត​ជា​មនុស្ស​ត្រឹម​ត្រូវ​មែន។ យើង​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​អោយ​លោក​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​ជា​មួយ​យើង ព្រោះ​តាំង​ពី​ពេល​លោក​ស្នាក់​នៅ​នឹង​យើង​រហូត​ដល់​ពេល​នេះ យើង​ពុំ​ដែល​ឃើញ​លោក​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ខុស​ឆ្គង​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ពួក​ស្ដេច​ត្រាញ់​ឯ​ទៀតៗ​នៃ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ពុំ​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​លោក​ទេ។


word:
 ដូច្នេះ សូម​លោក​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ឥឡូវ​នេះ​ចុះ។ សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​ដោយ​សុខសាន្ត មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​ត្រាញ់​ទាំង​នោះ​ទាស់​ចិត្ត​ឡើយ»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​ទូល​ព្រះបាទ​អគីស​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ តើ​ទូលបង្គំ​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ? ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ទូលបង្គំ​មក​បំរើ​ព្រះករុណា រហូត​ដល់​ពេល​នេះ តើ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​ថា ទូលបង្គំ​មាន​កំហុស​អ្វី​ខ្លះ​ដែរ បាន​ជា​ទូលបង្គំ​មិន​អាច​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​សត្រូវ​របស់​ព្រះករុណា​ដូច្នេះ?»។


word:
 ព្រះបាទ​អគីស​មាន​រាជឱង្ការ​មក​កាន់​លោក​ដាវីឌ​ថា៖ «យើង​ដឹង​ហើយ យើង​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​លោក ដូច​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ទេវតា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែ ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​បាន​សំរេច​ថា មិន​អោយ​លោក​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​រួម​ជា​មួយ​ពួក​យើង​ឡើយ។


word:
 ដូច្នេះ លោក និង​ទាហាន​របស់​ស្ដេច​សូល​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក ត្រូវ​ក្រោក​ឡើង​ពី​ព្រលឹម ហើយ​នាំ​គ្នា​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​រះ»។


word:
 ព្រឹក​ឡើង​លោក​ដាវីឌ ព្រម​ទាំង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​ក្រោក​ពី​ព្រលឹម វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​ភីលីស្ទីន​វិញ។ ចំណែក​ឯ​កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​នាំ​គ្នា​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ដល់​យេសរាល។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បី លោក​ដាវីឌ និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​បាន​ទៅ​ដល់​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់។ ប៉ុន្តែ មុន​នោះ ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក​បាន​រាត​ត្បាត​តំបន់​ណេកិប និង​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់។ ពួក​គេ​ដុត​កំទេច​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់​ចោល


word:
 ហើយ​កៀរ​ពួក​ស្រីៗ និង​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ក្រុង​នោះ ទាំង​ក្មេង ទាំង​ចាស់ នាំ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ។ ពួក​គេ​មិន​បាន​សម្លាប់​នរណា​ម្នាក់​ឡើយ គឺ​គ្រាន់​តែ​កៀរ​យក​ទៅ​ជា​មួយ រួច​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។


word:
 កាល​លោក​ដាវីឌ និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​មក​ដល់​ទីក្រុង​វិញ ឃើញ​ក្រុង​នោះ​ត្រូវ​គេ​ដុត​បំផ្លាញ ហើយ​ប្រពន្ធ កូន​ប្រុស កូន​ស្រី ត្រូវ​ខ្មាំង​កៀរ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​ដូច្នេះ


word:
 ភរិយា​ទាំង​ពីរ​នាក់​របស់​លោក​ដាវីឌ គឺ​នាង​អហ៊ីណោម​ដែល​ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល និង​នាង​អប៊ីកែល ជា​ប្រពន្ធ​របស់​សព​លោក​ណាបាល អ្នក​ភូមិ​កើមែល ក៏​ត្រូវ​គេ​កៀរ​យក​ទៅ​ដែរ។


word:
 ពេល​នោះ លោក​ដាវីឌ​មាន​ទុក្ខ​កង្វល់​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រោះ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​គិត​គ្នា​ចង់​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់​សម្លាប់​លោក ដ្បិត​ម្នាក់ៗ​ឈឺ​ចាប់​ក្នុង​ចិត្ត ដោយ​ព្រួយ​បារម្ភ​ដល់​កូន​ប្រុស កូន​ស្រី​របស់​ពួក​គេ។ ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​លោក​ដាវីឌ ប្រទាន​អោយ​លោក​មាន​កម្លាំង​ចិត្ត​ឡើង​វិញ។


word:
 លោក​ដាវីឌ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីម៉ាឡេក​ថា៖ «សូម​យក​អាវ​អេផូដ*​មក​អោយ​ខ្ញុំ!»។ លោក​អបៀថើរ​ក៏​ទៅ​យក​អាវ​អេផូដ​មក​ជូន។


word:
 លោក​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ទូលបង្គំ​ដេញ​តាម​ពួក​ចោរ​នោះ តើ​ទូលបង្គំ​តាម​ទាន់​ឬ​ទេ?»។  ព្រះអម្ចា ស់  ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ចូរ​ដេញ​តាម​ពួក​គេ​ចុះ អ្នក​នឹង​តាម​ទាន់ ព្រម​ទាំង​រំដោះ​អស់​អ្នក​ដែល​គេ​កៀរ​យក​ទៅ​នោះ​បាន​មក​វិញ​ផង»។


word:
 លោក​ដាវីឌ និង​ទាហាន​ទាំង​ប្រាំ​មួយ​រយ​នាក់ ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក នាំ​គ្នា​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ។ លុះ​ទៅ​ដល់​ទឹក​ជ្រោះ​បេសោរ ទាហាន​មួយ​ក្រុម​ឈប់​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 លោក​ដាវីឌ និង​ទាហាន​បួន​រយ​នាក់​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​ទៀត ដោយ​ទុក​ទាហាន​ពីរ​រយ​នាក់​អោយ​នៅ​ខាង​ក្រោយ ព្រោះ​ពួក​គេ​ហេវហត់​ពេក ពុំ​អាច​ឆ្លង​ទឹក​ជ្រោះ​បេសោរ​នោះ​បាន។


word:
 ពួក​គេ​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​ជន​ជាតិ​អេស៊ីប​ម្នាក់ នៅ​ឯ​វាល ហើយ​នាំ​មក​ជូន​លោក​ដាវីឌ។ គេ​យក​នំបុ័ង និង​ទឹក​អោយ​គាត់​បរិភោគ


word:
 ព្រម​ទាំង​អោយ​នំ​ធ្វើ​ពី​ផ្លែ​ឧទុម្ពរ​ក្រៀម និង​ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ​ក្រៀម​ពីរ​កញ្ចប់​មក​គាត់​ដែរ។ ក្រោយ​ពី​បាន​បរិភោគ​រួច​ហើយ គាត់​ក៏​មាន​កម្លាំង​ឡើង​វិញ ដ្បិត​គាត់​អត់​បាយ​អត់​ទឹក​ចំនួន​បី​ថ្ងៃ​បី​យប់​មក​ហើយ។


word:
 លោក​ដាវីឌ​សួរ​គាត់​ថា៖ «តើ​អ្នក​ជា​កូន​ចៅ​នរណា? ហើយ​មក​ពី​ណា​ដែរ?»។ គាត់​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាទ​ជា​យុវជន​ជាតិ​អេស៊ីប និង​ជា​បាវ​បំរើ​របស់​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក​ម្នាក់។ ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​បាទ​បោះ​បង់​ខ្ញុំ​បាទ​ចោល​ចំនួន​បី​ថ្ងៃ​មក​ហើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាទ​មាន​ជំងឺ។


word:
 កាល​ពី​មុន ពួក​យើង​បាន​ទៅ​រាត​ត្បាត​នៅ​ប៉ែក​ខាង​ត្បូង​ស្រុក​របស់​ជន​ជាតិ​កេរេធីម ទឹក​ដី​ជន​ជាតិ​យូដា និង​ខាង​ត្បូង​ស្រុក​កាលែប ហើយ​ដុត​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់​ចោល​ផង»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​សួរ​ទៀត​ថា៖ «តើ​អ្នក​អាច​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​រក​ពួក​ចោរ​នោះ​បាន​ឬ​ទេ?»។ បុរស​នោះ​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាទ​អាច​នាំ​លោក​ទៅ​រក​ពួក​គេ​បាន តែ​សូម​លោក​មេត្តា​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ព្រះជាម្ចាស់​ថា លោក​មិន​សម្លាប់​ខ្ញុំ​បាទ​ចោល​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​ប្រគល់​ខ្ញុំ​បាទ​ទៅ​អោយ​ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​បាទ​វិញ​ដែរ»។


word:
 បុរស​នោះ​នាំ​លោក​ដាវីឌ​ទៅ​ដល់​ពួក​អាម៉ាឡេក ដែល​ស្នាក់​នៅ​ពាសពេញ​ក្នុង​តំបន់​នោះ ហើយ​កំពុង​តែ​ស៊ី​ផឹក​សប្បាយ ដោយសារ​គេ​រឹប​យក​បាន​ជយភ័ណ្ឌ​ដ៏​សន្ធឹក​សន្ធាប់ ពី​ស្រុក​ភីលីស្ទីន និង​ស្រុក​យូដា។


word:
 លោក​ដាវីឌ​វាយ​ប្រហារ​ពួក​នោះ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ តាំង​ពី​ព្រលឹម​រហូតទល់​ព្រលប់។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​រត់​រួច​ឡើយ លើកលែង​តែ​ពួក​យុវជន​បួន​រយ​នាក់ ដែល​ជិះ​អូដ្ឋ​គេច​ខ្លួន​ចេញ​ទៅ។


word:
 លោក​ដាវីឌ​រំដោះ​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ពួក​អាម៉ាឡេក​ប្លន់​យក​ទៅ ហើយ​លោក​ក៏​រំដោះ​ភរិយា​ទាំង​ពីរ​របស់​លោក​មក​វិញ​ដែរ។


word:
 លោក​ដាវីឌ​បាន​ដណ្ដើម​យក​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​មក​វិញ។ ពួក​លោក​មិន​បាត់​បង់​នរណា​ម្នាក់​សោះ​ឡើយ គឺ​គេ​បាន​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន ទាំង​ក្មេង ទាំង​ចាស់ ទាំង​កូន​ប្រុស ទាំង​កូន​ស្រី ហើយ​ដណ្ដើម​ជយភ័ណ្ឌ និង​អ្វីៗ​ដែល​ខ្មាំង​សត្រូវ​នាំ​យក​ទៅ​នោះ​មក​វិញ​ដែរ។


word:
 លោក​ដាវីឌ​រឹប​អូស​យក​បាន​ហ្វូង​ចៀម និង​ហ្វូង​គោ​ទាំង​អស់។ អស់​អ្នក​ដែល​ដឹក​នាំ​ហ្វូង​សត្វ​ទាំង​នោះ​ពោល​ថា៖ «នេះ​ហើយ​ជា​ជយភ័ណ្ឌ​របស់​លោក​ដាវីឌ»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​វិល​មក​ជួប​ទាហាន​ទាំង​ពីរ​រយ​នាក់ ដែល​ហេវហត់​ខ្លាំង​ពេក មិន​អាច​ទៅ​តាម​លោក ហើយ​ដែល​គេ​បាន​ទុក​អោយ​សំរាក​នៅ​ក្បែរ​ទឹក​ជ្រោះ​បេសោរ​នោះ។ ពួក​គេ​រត់​មក​ទទួល​លោក​ដាវីឌ និង​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​ផង។ លោក​ដាវីឌ​ចូល​ទៅ​ជិត ហើយ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ពួក​គេ។


word:
 នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ទាហាន​របស់​លោក​ដាវីឌ មាន​អ្នក​ខ្លះ​មាន​ចិត្ត​អាក្រក់ និង​ចិត្ត​ពាល នាំ​គ្នា​ពោល​ឡើង​ថា៖ «អ្នក​ទាំង​នេះ​មិន​បាន​ទៅ​ជា​មួយ​ពួក​យើង​ទេ ដូច្នេះ មិន​ត្រូវ​ចែក​ជយភ័ណ្ឌ​ដែល​ដណ្ដើម​មក​វិញ​អោយ​ពួក​គេ​ទេ គឺ​ប្រគល់​ត្រឹម​តែ​ប្រពន្ធ និង​កូន​របស់​គេ អោយ​គេ​នាំ​ចេញ​ទៅ​វិញ​ប៉ុណ្ណោះ​បាន​ហើយ»។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​ដាវីឌ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «បង​ប្អូន​អើយ មិន​ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ ចំពោះ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​មក​យើង​នោះ​ឡើយ ដ្បិត​ព្រះអង្គ​បាន​ការពារ​យើង ព្រម​ទាំង​ប្រគល់​ពួក​ចោរ​ដែល​បាន​វាយ​ប្រហារ​យើង មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​ដែរ។


word:
 មិន​ត្រូវ​អោយ​នរណា​ម្នាក់​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​របស់​បង​ប្អូន​ឡើយ ដ្បិត​អ្នក​ទៅ​ច្បាំង​បាន​ទទួល​ប៉ុន​ណា អ្នក​នៅ​ចាំ​ឥវ៉ាន់​ក៏​ទទួល​ប៉ុណ្ណោះ​ដែរ គឺ​ត្រូវ​ចែក​អោយ​ដូចៗ​គ្នា»។


word:
 ពាក្យ​លោក​ដាវីឌ​ថ្លែង​នេះ​ជា​ច្បាប់ និង​ជា​វិន័យ​មួយ ដែល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​អនុវត្ត​តាម ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​ត​រៀង​មក រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 កាល​មក​ដល់​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់​វិញ លោក​ដាវីឌ​បាន​ផ្ញើ​ចំណែក​ជយភ័ណ្ឌ​ខ្លះ​ទៅ​ជូន​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ នៅ​ស្រុក​យូដា ដែល​ជា​មិត្តភក្ដិ​របស់​លោក ដោយ​ផ្ដាំ​ថា៖ «ជំនូន​ដែល​ខ្ញុំ​ផ្ញើ​មក​ជូន​អស់​លោក​នេះ ជា​ចំណែក​ជយភ័ណ្ឌ​ដែល​យើង​ដណ្ដើម​បាន​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ »។


word:
 លោក​បាន​ផ្ញើ​ជំនូន​ទាំង​នោះ​ទៅ​ជូន​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៅ​បេតអែល ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៅ​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​តំបន់​ណេកិប ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៅ​យ៉ាទៀរ


word:
 ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៅ​រ៉ាកាល ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៅ​ភូមិ​របស់​ពួក​យេរ៉ាម្អែល ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៅ​ភូមិ​របស់​ពួក​កែន


word:
 ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ហេប្រូន ព្រម​ទាំង​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​លោក និង​ទាហាន​របស់​លោក​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់។


word:
 កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​វាយ​ប្រហារ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល។ ពល​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព រត់​នៅ​មុខ​ពួក​ភីលីស្ទីន ហើយ​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន​នាក់​បាន​ស្លាប់​នៅ​លើ​ភ្នំ​គីលបោ។


word:
 ពួក​ភីលីស្ទីន​ដេញ​តាម​ព្រះបាទ​សូល និង​បុត្រា​យ៉ាង​ប្រកិត ពួក​គេ​សម្លាប់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន សម្ដេច​អប៊ីណាដាប់ និង​សម្ដេច​ម៉ាល់គីស៊ូអា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល។


word:
 បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​សំរុក​ទៅ​លើ​ព្រះបាទ​សូល ទ័ព​បាញ់​ព្រួញ​បាន​ដេញ​តាម​ទាន់​ព្រះបាទ​សូល ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​តក់ស្លុត​យ៉ាង​ខ្លាំង​។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​សេនា​ដែល​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​ស្ដេច​ថា៖ «ចូរ​ហូត​ដាវ​របស់​ឯង​ចាក់​យើង​មក ព្រោះ​យើង​មិន​ចង់​ស្លាប់​ដោយ​ដៃ​របស់​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​អោយ​ពួក​គេ​ប្រមាថ​មើលងាយ​យើង​ទេ»។ ប៉ុន្តែ សេនា​នោះ​មិន​ហ៊ាន​សម្លាប់​ស្ដេច​ឡើយ ព្រោះ​គាត់​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សូល​ក៏​ហូត​ដាវ ហើយ​ផ្ដួល​ខ្លួន​ទៅ​លើ​មុខ​ដាវ​នោះ។


word:
 កាល​សេនា​ដែល​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដា​របស់​ស្ដេច​ឃើញ​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត​ដូច្នេះ គាត់​ក៏​ហូត​ដាវ រួច​ផ្ដួល​ខ្លួន​ទៅ​លើ​មុខ​ដាវ ស្លាប់​ជា​មួយ​ស្ដេច​ដែរ។


word:
 ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សូល បុត្រា​ទាំង​បី​អង្គ សេនា​ដែល​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដា​របស់​ស្ដេច និង​ពល​ទាហាន​ទាំង​អស់ បាន​ស្លាប់​ជា​មួយ​គ្នា ក្នុង​ថ្ងៃ​តែ​មួយ។


word:
 កាល​ទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ភ្នំ​ម្ខាង​ទៀត និង​នៅ​ត្រើយ​ខាង​នាយ​ទន្លេ​យ័រដាន់ ដឹង​ថា អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព ហើយ​ព្រះបាទ​សូល ព្រម​ទាំង​បុត្រា​សុគត​អស់ នោះ​ពួក​គេ​ក៏​បោះ​បង់​ទីក្រុង​ចោល រត់​ភៀស​ខ្លួន​អស់។ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​ចូល​មក​កាន់​កាប់​ក្រុង​ទាំង​នោះ។


word:
 ស្អែក​ឡើង ពួក​ភីលីស្ទីន​នាំ​គ្នា​ដើរ​ប្រមូល​របស់​របរ​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​សាកសព ហើយ​ឃើញ​សាកសព​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​បុត្រា​ទាំង​បី​អង្គ នៅ​លើ​ភ្នំ​គីលបោ។


word:
 ពួក​គេ​ក៏​កាត់​ក​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ដោះ​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​ចេញ​ពី​សព​ផង រួច​ផ្ញើ​ទៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង​ក្នុង​ស្រុក​ភីលីស្ទីន​ទាំង​មូល។ គេ​ប្រកាស​ដំណឹង​នេះ​នៅ​តាម​វិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ និង​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​ផង។


word:
 បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​យក​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ទៅ​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​វិហារ​នៃ​ព្រះ​អាស្តារ៉ូត ហើយ​យក​សព​របស់​ស្ដេច​ទៅ​ព្យួរ​នៅ​កំពែង​ក្រុង​បេតសាន។


word:
 អ្នក​ក្រុង​យ៉ាបេស ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ បាន​ដឹង​អំពី​ហេតុការណ៍​ដែល​ពួក​ភីលីស្ទីន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ព្រះបាទ​សូល។


word:
 ពួក​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​នៅ​ក្រុង​នោះ​ក៏​នាំ​គ្នា​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ។ ក្រោយ​ពី​ដើរ​អស់​រយៈ​ពេល​ពេញ​មួយ​យប់ ពួក​គេ​បាន​ទៅ​ដល់​ក្រុង​បេតសាន ហើយ​ស្រាយ​សព​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​បុត្រា ចុះ​ពី​កំពែង​ក្រុង​នោះ រួច​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យ៉ាបេស​វិញ យក​សព​ទាំង​នោះ​ទៅ​បូជា។


word:
 ពួក​គេ​រើស​ធាតុ​យក​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្រោម​ដើម​ជ្រៃ​នៅ​ក្រុង​យ៉ាបេស ហើយ​នាំ​គ្នា​តម​អាហារ ចំនួន​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​សូល​សោយ​ទិវង្គត​ផុត​ទៅ លោក​ដាវីឌ​ដែល​បាន​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក ក៏​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់​វិញ ហើយ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​នោះ​ពីរ​ថ្ងៃ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បី មាន​បុរស​ម្នាក់​មក​ពី​ជំរំ​របស់​ព្រះបាទ​សូល គាត់​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​រហែក ហើយ​រោយ​ដី​លើ​ក្បាល​។ កាល​បាន​ជួប​លោក​ដាវីឌ​ហើយ គាត់​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ។


word:
 លោក​ដាវីឌ​សួរ​ទៀត​ថា៖ «តើ​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង? ចូរ​រៀប​រាប់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​មក​មើល៍!»។ បុរស​នោះ​ឆ្លើយ​ថា៖ «ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព​រត់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយ​មាន​ទាហាន​ជា​ច្រើន​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ សូម្បី​តែ​ព្រះបាទ​សូល និង​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន​ជា​បុត្រ ក៏​សោយ​ទិវង្គត​ដែរ»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​សួរ​យុវបុរស​ដែល​នាំ​ដំណឹង​មក​នោះ​ថា៖ «ម្ដេច​ក៏​អ្នក​ដឹង​ថា​ព្រះបាទ​សូល និង​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន​សុគត?»។


word:
 យុវបុរស​រៀប​រាប់​ថា៖ «ពេល​កើត​ហេតុការណ៍​នោះ ខ្ញុំ​បាទ​ក៏​ស្ថិត​នៅ​លើ​ភ្នំ​គីលបោ​ដែរ។ ខ្ញុំ​បាទ​បាន​ឃើញ​ព្រះបាទ​សូល​ច្រត់​នៅ​លើ​លំពែង​របស់​ស្ដេច ហើយ​មាន​រទេះ​ចំបាំង និង​ទ័ព​សេះ​របស់​សត្រូវ​ដេញ​តាម​យ៉ាង​ប្រកិត។


word:
 ព្រះរាជា​ងាក​មក​ទត​ឃើញ​ខ្ញុំ​បាទ ហើយ​ត្រាស់​ហៅ​ខ្ញុំ​បាទ។ ខ្ញុំ​បាទ​ឆ្លើយ​ថា “ព្រះករុណា​ថ្លៃ​វិសេស!”។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “អ្នក​ជា​នរណា?” ខ្ញុំ​បាទ​ទូល​ថា “ទូលបង្គំ​ជា​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក”។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះរាជា​បង្គាប់​មក​ខ្ញុំ​បាទ​ថា “ចូរ​មក​ជិត​យើង សម្លាប់​យើង​ទៅ! ទោះ​បី​យើង​នៅ​ដឹង​ខ្លួន​ក្ដី ក៏​យើង​កាន់​តែ​ល្វើយ​ទៅៗ”។


word:
 ខ្ញុំ​បាទ​ចូល​ទៅ​ជិត ហើយ​ធ្វើ​គុត​ព្រះរាជា​ទៅ ដ្បិត​ខ្ញុំ​បាទ​ដឹង​ច្បាស់​ថា ដោយ​ស្ដេច​បរាជ័យ​ដូច្នេះ ទ្រង់​មិន​អាច​រស់​ត​ទៅ​ទៀត​បាន​ឡើយ។ ខ្ញុំ​បាទ​ដោះ​យក​មកុដ និង​ខ្សែ​ដៃ​របស់​ស្ដេច ដែល​ខ្ញុំ​បាទ​សូម​យក​មក​ជូន​លោក​ម្ចាស់​នៅ​ទី​នេះ»។


word:
 ពួក​គេ​កាន់​ទុក្ខ យំ​សោក និង​តម​អាហារ​រហូត​ដល់​ល្ងាច ដើម្បី​រំលឹក​ដល់​ព្រះបាទ​សូល សម្ដេច​យ៉ូណាថាន​ជា​បុត្រ ព្រម​ទាំង​កងទ័ព​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ពូជពង្ស​អ៊ីស្រាអែល ដែល​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​នៅ​លើ​សមរភូមិ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​ដាវីឌ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​យុវបុរស​ដែល​នាំ​ដំណឹង​មក​ជំរាប​លោក​នោះ​ថា៖ «អ្នក​ជា​នរណា?»។ គាត់​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាទ​ជា​កូន​របស់​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក​ម្នាក់ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នេះ»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​ហ៊ាន​លើក​ដៃ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក?»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​ហៅ​ក្មេង​បំរើ​ម្នាក់​របស់​លោក​មក​រួច​បញ្ជា​ថា៖ «ចូរ​មក​ជិត ហើយ​សម្លាប់​អ្នក​នេះ​ចោល​ទៅ!»។ អ្នក​បំរើ​នោះ​ក៏​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក។


word:
 លោក​ដាវីឌ​ពោល​ថា៖ «អ្នក​ស្លាប់​ព្រោះ​តែ​កំហុស​របស់​អ្នក​ទេ ពាក្យ​សំដី​របស់​អ្នក​បាន​នាំ​ទោស​មក​លើ​ខ្លួន​ឯង​ ព្រោះ​អ្នក​ពោល​ថា អ្នក​បាន​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក»។


word:
 លោក​បាន​បញ្ជា​អោយ​គេ​បង្រៀន​ទំនុក​នេះ​ដល់​អ្នក​ស្រុក​យូដា គឺ«ទំនុក​ធ្នូ» ដែល​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​ក្រាំង «ជន​សុចរិត»​។


word:
 អ៊ីស្រាអែល​អើយ! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​វីរជន​របស់​អ្នក ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​យ៉ាង​នេះ? ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច ត្រូវ​បាត់​បង់​ជីវិត​ដូច្នេះ?


word:
 មិន​ត្រូវ​ប្រកាស​ដំណឹង​នេះ​នៅ​ក្រុង​កាថ​ឡើយ ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​ផ្សព្វផ្សាយ​ដំណឹង​នេះ នៅ​តាម​ផ្លូវ​ក្នុង​ក្រុង​អាសកាឡូន​ដែរ ក្រែង​លោ​កូន​ស្រី​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន នាំ​គ្នា​អរ​សប្បាយ ក្រែង​លោ​កូន​ស្រី​នៃ​សាសន៍​ដទៃ នាំ​គ្នា​ត្រេក​អរ។


word:
 ជួរ​ភ្នំ​គីលបោ​អើយ! សូម​កុំ​អោយ​មាន​ទឹក​សន្សើម ឬ​ភ្លៀង ធ្លាក់​មក​លើ​អ្នក​ឡើយ ហើយ​ក៏​កុំ​អោយ​មាន​ចំការ​ដែល​ផ្ដល់​ភោគផល​ទៀត​ដែរ។ ដ្បិត​នៅ​ទី​នេះ​ហើយ​ដែល​សត្រូវ​បាន បន្ទាប​បន្ថោក​ខែល​របស់​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច ហើយ​ខែល​របស់​ព្រះបាទ​សូល ក៏​លែង​បាន​លាប​ប្រេង​ត​ទៅ​ទៀត​ដែរ។


word:
 ធ្នូ​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន​ឥត​រេ​ថយ​ឡើយ ហើយ​ដាវ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ក៏​មិន​ស៊ក​ចូល​ស្រោម​វិញ​ដែរ ដរាប​ណា​មិន​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​សត្រូវ និង​សម្លាប់ ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​របស់​ពួក​គេ​ទេ​នោះ។


word:
 ព្រះបាទ​សូល និង​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ជា​មនុស្ស​គួរ​អោយ​ស្រឡាញ់ និង​គោរព​រាប់​អាន ពេល​រស់ គឺ​រស់​ជា​មួយ​គ្នា ហើយ​ពេល​សោយ​ទិវង្គត ក៏​សោយ​ទិវង្គត​ជា​មួយ​គ្នា​ដែរ។ ទាំង​បិតា ទាំង​បុត្រា រហ័ស​ដូច​សត្វ​ឥន្ទ្រី ហើយ​ខ្លាំង​ដូច​សត្វ​សិង្ហ។


word:
 ឱ​កូន​ស្រី​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​អើយ! ចូរ​យំ​ស្រណោះ​ព្រះបាទ​សូល​ទៅ ព្រោះ​ទ្រង់​តែង​ប្រទាន​អោយ​ពួក​នាង មាន​សម្លៀកបំពាក់​ដ៏​រុងរឿង​ត្រចះត្រចង់ ព្រម​ទាំង​មាន​រំយោល​មាស​ទៀត​ផង។


word:
 ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច​ត្រូវ​ស្លាប់ ក្នុង​ពេល​ប្រយុទ្ធ​ដូច្នេះ? ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ត្រូវ​ខ្មាំង​ចាក់​ទម្លុះ​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​ដូច្នេះ?។


word:
 បង​យ៉ូណាថាន ជា​ទី​ស្រឡាញ់​បំផុត​អើយ ចិត្ត​ខ្ញុំ​ឈឺ​ចាប់​ខ្លោចផ្សា ដោយសារ​បាត់​បង់​រូប​បង សេចក្ដី​ស្រឡាញ់​របស់​បង​វិសេស​បំផុត គឺ​ប្រសើរ​លើស​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ របស់​ស្រីៗ​ទៅ​ទៀត។


word:
 ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច ត្រូវ​ស្លាប់​ដូច្នេះ? ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ ក៏​ត្រូវ​វិនាស​អន្តរាយ​អស់​ដូច្នេះ?


word:
 ក្រោយ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​នោះ លោក​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «តើ​ទូលបង្គំ​គួរ​ទៅ​ក្រុង​ណា​មួយ ក្នុង​ស្រុក​យូដា​ឬ​ទេ?»។  ព្រះអម្ចា ស់  ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ទៅ​ចុះ!»។ លោក​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ត្រូវ​ទៅ​ក្រុង​ណា​ដែរ?»។  ព្រះអម្ចាស់ ​ឆ្លើយ​ថា៖ «ក្រុង​ហេប្រូន»។


word:
 លោក​ដាវីឌ​ក៏​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ដោយ​នាំ​ភរិយា​ទាំង​ពីរ​ទៅ​ជា​មួយ​ផង គឺ​នាង​អហ៊ីណោម ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល និង​នាង​អប៊ីកែល ជា​ភរិយា​របស់​សព​លោក​ណាបាល​នៅ​ភូមិ​កើមែល។


word:
 លោក​ដាវីឌ​បាន​នាំ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក និង​គ្រួសារ​របស់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ទៅ​ជា​មួយ​ដែរ រួច​តាំង​ទី​លំនៅ​ក្នុង​ភូមិ​នានា ជុំវិញ​ក្រុង​ហេប្រូន។


word:
 ពេល​នោះ អ្នក​ស្រុក​យូដា​នាំ​គ្នា​មក​ក្រុង​ហេប្រូន ហើយ​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​លោក​ដាវីឌ ជា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា។ មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​មក​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា អ្នក​ក្រុង​យ៉ាបេស នៅ​ស្រុក​កាឡាដ បាន​នាំ​គ្នា​បញ្ចុះ​សព​ព្រះបាទ​សូល។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ប្រាប់​អ្នក​ក្រុង​យ៉ាបេស នៅ​ស្រុក​កាឡាដ​ថា៖ «សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ពរ​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា ព្រោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​សំដែង​ភក្ដីភាព​ចំពោះ​ព្រះបាទ​សូល ជា​ម្ចាស់​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​បាន​បញ្ចុះ​សព​ស្ដេច។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស និង​ព្រះហឫទ័យ​ស្មោះស្ម័គ្រ​ចំពោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ។ ដោយសារ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​ដូច្នេះ ខ្ញុំ​ក៏​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​ចំពោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ។


word:
 ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង! ព្រះបាទ​សូល ជា​ម្ចាស់​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​សោយ​ទិវង្គត​ផុត​ទៅ​ហើយ។ ចំណែក​ខ្ញុំ​វិញ អ្នក​ស្រុក​យូដា​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ខ្ញុំ ជា​ស្ដេច​គ្រប់គ្រង​លើ​ពួក​គេ»។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ ដែល​ជា​មេទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​សូល បាន​នាំ​សម្ដេច​អ៊ីសបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ឆ្លង​ទៅ​ក្រុង​ម៉ាហាណែម។


word:
 នៅ​ទី​នោះ លោក​អប៊ីនើរ តែងតាំង​សម្ដេច​អ៊ីសបូសែត ជា​ស្ដេច​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក​កាឡាដ ស្រុក​អេស៊ើរ ស្រុក​យេសរាល ស្រុក​អេប្រាអ៊ីម ស្រុក​បេនយ៉ាមីន​ពោល គឺ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្ម​សែសិប​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ពីរ​ឆ្នាំ។ មាន​តែ​ស្រុក​យូដា​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ និង​ជា​រាជ​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង​ម៉ាហាណែម ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​គីបៀន។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ព្រម​ទាំង​រាជ​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​ដែរ។ កងទ័ព​ទាំង​ពីរ​បាន​មក​ជួប​គ្នា​នៅ​ត្រង់​បឹង​គីបៀន ហើយ​បោះ​ទ័ព​ទល់​មុខ​គ្នា​នៅ​មាត់​បឹង។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​លោក​យ៉ូអាប់​ថា៖ «ចូរ​អោយ​ពួក​យុវជន​ក្រោក​ឡើង ប្រកួត​គ្នា​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ទាំង​ពីរ!»។ លោក​យ៉ូអាប់​តប​វិញ​ថា៖ «អោយ​គេ​ក្រោក​ឡើង​ប្រកួត​គ្នា​ចុះ!»។


word:
 យុវជន​ទាំង​នោះ​ក៏​ចេញ​មក​មាន​ចំនួន​ស្មើ​គ្នា គឺ​ដប់ពីរ​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ខាង​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត ហើយ​ដប់ពីរ​នាក់​ទៀត​ជា​រាជ​បំរើ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ពួក​គេ​ចាប់​ក្បាល​គូ​សត្រូវ​របស់​ខ្លួន ហើយ​ហូត​ដាវ​ចាក់​ត្រង់​ឆ្អឹង​ជំនីរ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ជា​ហេតុ​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​ដួល​ស្លាប់​ទាំង​អស់​គ្នា។ គេ​បាន​ហៅ​កន្លែង​នៅ​ជិត​បឹង​គីបៀន​នោះ​ថា «ហេលកាត-ហាស៊ូរីម»។


word:
 ការ​ប្រយុទ្ធ​មួយ​យ៉ាង​សាហាវ បាន​ផ្ទុះ​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ លោក​អប៊ីនើរ ព្រម​ទាំង​ទាហាន​របស់​លោក វាយ​ចាញ់​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 កូន​ប្រុស​ទាំង​បី​រូប​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​ នៅ​ទី​នោះ​ទាំង​អស់​គ្នា គឺ​លោក​យ៉ូអាប់ លោក​អប៊ីសាយ និង​លោក​អេសាអែល។ លោក​អេសាអែល​រត់​លឿន​ដូច​ប្រើស


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ដេញ​តាម​ក្មេង​ណា​ម្នាក់​នៅ​ខាង​ឆ្វេង ឬ​ខាង​ស្ដាំ ហើយ​ចាប់​ដោះ​យក​គ្រឿង​អាវុធ​របស់​គេ​ទៅ»។ ប៉ុន្តែ លោក​អេសាអែល​មិន​ព្រម​ឈប់​ដេញ​តាម​លោក​អប៊ីនើរ​ទេ។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​ពោល​មក​កាន់​លោក​អេសាអែល​ទៀត​ថា៖ «ចូរ​ឈប់​ដេញ​តាម​ខ្ញុំ​ទៅ! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​បង្ខំ​ខ្ញុំ​អោយ​សម្លាប់​អ្នក? ធ្វើ​ដូច្នេះ នៅ​ពេល​ក្រោយ តើ​អោយ​ខ្ញុំ​មើល​មុខ​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​បង​របស់​អ្នក​ដូច​ម្ដេច​បាន?»។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​អេសាអែល​មិន​ព្រម​ឈប់​ដេញ​ទេ។ ពេល​នោះ លោក​អប៊ីនើរ​ក៏​បុក​លោក​អេសាអែល​មួយ​លំពែង ត្រូវ​ត្រង់​ពោះ​ធ្លុះ​ដល់​ខ្នង។ លោក​អេសាអែល​ដួល​ស្លាប់​នៅ​នឹង​កន្លែង។ អស់​អ្នក​ដែល​រត់​មក​ដល់​កន្លែង​លោក​អេសាអែល​ដួល​ស្លាប់​នោះ ក៏​នាំ​គ្នា​ឈប់។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​យ៉ូអាប់ និង​លោក​អប៊ីសាយ​នៅ​តែ​ដេញ​តាម​លោក​អប៊ីនើរ ហើយ​ទៅ​ដល់​ជំរាល​ភ្នំ​អាំម៉ា ដែល​ស្ថិត​នៅ​ទល់​មុខ​នឹង​គីយ៉ា តាម​ផ្លូវ​ទៅ​វាល​រហោស្ថាន​គីបៀន នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​លិច។


word:
 ពល​ទាហាន​បេនយ៉ាមីន​ប្រមូល​គ្នា មក​នៅ​ពី​ក្រោយ​លោក​អប៊ីនើរ។ គេ​ផ្ដុំ​គ្នា​ជា​ក្រុម ហើយ​ឈប់​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​ស្រែក​សួរ​លោក​យ៉ូអាប់​ថា៖ «តើ​យើង​នៅ​តែ​ច្បាំង​គ្នា​រហូត​ឬ? តើ​អ្នក​មិន​យល់​ថា ការ​នេះ​ត្រូវ​បញ្ចប់​ដោយ​ជូរ​ចត់​ទេ​ឬ? តើ​នៅ​រង់ចាំ​ដល់​ពេល​ណា ទើប​បញ្ជា​ទាហាន​អោយ​ឈប់​ដេញ​តាម​បង​ប្អូន​របស់​ខ្លួន​ទៀត?»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ស្រែក​ប្រាប់​ទៅ​វិញ​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​សុំ​អោយ​ខ្ញុំ​ឈប់​ដេញ​តាម​ទេ នោះ​ទាហាន​របស់​ខ្ញុំ​មុខ​ជា​នៅ​តែ​ដេញ​តាម​អ្នក​រាល់​គ្នា រហូត​ដល់​ព្រឹក​ស្អែក​»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ហើយ​ពួក​ពល​ទាហាន​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​ឈប់។ ពួក​គេ​លែង​ដេញ​តាម​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល និង​លែង​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ទៀត។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ និង​ពល​ទាហាន​របស់​លោក​នាំ​គ្នា​បន្ត​ដំណើរ​ពេញ​មួយ​យប់ ដោយ​ដើរ​កាត់​វាល​ទំនាប​ទន្លេ​យ័រដាន់ រួច​ឆ្លង​ទៅ​ត្រើយ​ម្ខាង។ បន្ទាប់​ពី​ដើរ​អស់​មួយ​ព្រឹក​ទៀត ពួក​គេ​ឆ្លង​កាត់​វាល​ប៊ីត្រោន ហើយ​ទៅ​ដល់​ក្រុង​ម៉ាហាណែម​វិញ។


word:
 កាល​លោក​យ៉ូអាប់​វិល​មក​ពី​ដេញ​តាម​លោក​អប៊ីនើរ​វិញ លោក​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ពល​ទាហាន ឃើញ​មាន​បាត់​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ចំនួន​ដប់​ប្រាំ​បួន​នាក់ និង​លោក​អេសាអែល​ម្នាក់​ទៀត។


word:
 ប៉ុន្តែ ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​សម្លាប់​ទាហាន​របស់​ពួក​បេនយ៉ាមីន និង​ទាហាន​របស់​លោក​អប៊ីនើរ អស់​បី​រយ​ហុកសិប​នាក់។


word:
 គេ​បាន​នាំ​យក​សព​លោក​អេសាអែល ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ឪពុក​លោក នៅ​បេថ្លេហិម។ បន្ទាប់​មក លោក​យ៉ូអាប់ និង​ទាហាន​របស់​លោក នាំ​គ្នា​ដើរ​ពេញ​មួយ​យប់ ហើយ​ទៅ​ដល់​ក្រុង​ហេប្រូន​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​រះ។


word:
 គ្រា​នោះ មាន​កើត​ចំបាំង​យ៉ាង​យូរ​រវាង​ញាតិ​វង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​ញាតិ​វង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​អំណាច​កាន់​តែ​រឹងមាំ​ឡើង ចំណែក​ឯ​ពូជពង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល​វិញ កាន់​តែ​ចុះ​ខ្សោយ​ជា​លំដាប់។


word:
 បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ច្រើន​អង្គ បាន​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន គឺ​បុត្រ​ច្បង​ព្រះនាម​អាំណូន ប្រសូត​ពី​នាង​អហ៊ីណោម ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល


word:
 បុត្រ​ទី​ពីរ ព្រះនាម​គីឡាប ប្រសូត​ពី​នាង​អប៊ីកែល ដែល​ត្រូវ​ជា​ភរិយា​របស់​សព​លោក​ណាបាល នៅ​ភូមិ​កើមែល បុត្រ​ទី​បី ព្រះនាម​អាប់សាឡុម ប្រសូត​ពី​ព្រះនាង​ម៉ាកា ដែល​ត្រូវ​ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​តាលម៉ាយ ស្ដេច​ស្រុក​កេសួរី


word:
 បុត្រ​ទី​បួន ព្រះនាម​អដូនីយ៉ា ប្រសូត​ពី​នាង​ហាគីត បុត្រ​ទី​ប្រាំ ព្រះនាម​សេផាធា ប្រសូត​ពី​នាង​អប៊ីថាល


word:
 បុត្រ​ទី​ប្រាំ​មួយ ព្រះនាម​យីតរាម ប្រសូត​ពី​នាង​អេកឡា ដែល​ជា​មហេសី​របស់​ស្ដេច​ដែរ។ នេះ​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ដែល​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។


word:
 នៅ​គ្រា​ដែល​មាន​ចំបាំង​រវាង​ញាតិ​វង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​ញាតិវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នោះ លោក​អប៊ីនើរ​បាន​ពង្រឹង​អំណាច​របស់​ខ្លួន ក្នុង​ញាតិ​វង្ស​ព្រះបាទ​សូល។


word:
 ព្រះបាទ​សូល​មាន​ស្នំ​ឯក​ម្នាក់​ឈ្មោះ​នាង​រីសប៉ា ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​អយ៉ា។ ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អប៊ីនើរ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​ស្នំ​ឯក​របស់​បិតា​យើង?»។


word:
 កាល​ឮ​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​មាន​រាជឱង្ការ​ដូច្នេះ លោក​អប៊ីនើរ​ច្រឡោត​ខឹង​ជា​ខ្លាំង ហើយ​ឆ្លើយ​ទៅ​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «តើ​ទូលបង្គំ​ជា​ឆ្កែ​បំរើ​ពួក​យូដា​ឬ? រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ទូលបង្គំ​សំដែង​ភក្ដីភាព ចំពោះ​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​សូល​ដែល​ជា​បិតា​របស់​ព្រះករុណា ចំពោះ​បង​ប្អូន និង​មិត្តភក្ដិ​របស់​ព្រះករុណា។ ទូលបង្គំ​ពុំ​បាន​ប្រគល់​ព្រះករុណា ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ដាវីឌ​ឡើយ។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ថ្ងៃ​នេះ ព្រះករុណា​បែរ​ជា​ស្ដី​បន្ទោស​ទូលបង្គំ ព្រោះ​តែ​រឿង​ស្រី​ទៅ​វិញ!។


word:
 ដូច្នេះ ប្រសិន​បើ​ទូលបង្គំ​មិន​ផ្ទេរ​រាជ​សម្បត្តិ​នេះ​ទៅ​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ សូម​ព្រះអង្គ​ដាក់​ទោស​ទូលបង្គំ​យ៉ាង​ធ្ងន់​ចុះ!


word:
 ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់​នឹង​ដក​រាជ​សម្បត្តិ​ចេញ​ពី​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ ហើយ​តែងតាំង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដា​ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុង​ដាន់ រហូត​ដល់​ក្រុង​បៀរសេបា»​។


word:
 ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​មិន​ហ៊ាន​ឆ្លើយ​ទៅ​លោក​អប៊ីនើរ​វិញ សូម្បី​តែ​មួយ​ម៉ាត់​ក៏​គ្មាន​ដែរ ព្រោះ​ទ្រង់​ខ្លាច​លោក​អប៊ីនើរ​ណាស់។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ អោយ​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ដើម្បី​ទូល​ថា៖ «តើ​ស្រុក​នេះ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​នរណា? សូម​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ទូលបង្គំ​មក នោះ​ទូលបង្គំ​នឹង​ជួយ​ប្រមូល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អោយ​មក​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះករុណា»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឆ្លើយ​ទៅ​វិញ​ថា៖ «យើង​យល់​ព្រម​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​លោក ប៉ុន្តែ យើង​មាន​សំណូម​ពរ​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ពេល​លោក​មក​ជួប​យើង ត្រូវ​នាំ​ព្រះនាង​មិកាល់ ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​សូល​មក​ជា​មួយ​ផង បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ សូម​កុំ​មក​ជួប​មុខ​យើង​ឡើយ»។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ថា៖ «សូម​ប្រគល់​ព្រះនាង​មិកាល់ ជា​មហេសី​របស់​ទូលបង្គំ មក​អោយ​ទូលបង្គំ​វិញ គឺ​មហេសី​ដែល​ទូលបង្គំ​យក​ស្បែក​អង្គជាតិ​របស់​ពួក​ភីលីស្ទីន ចំនួន​មួយ​រយ​ជូន​ជា​បណ្ដាការ»។


word:
 ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​បញ្ជា​គេ​អោយ​ទៅ​នាំ​ព្រះនាង​មិកាល់ ពី​ផ្ទះ​ប្ដី​របស់​ព្រះនាង​មក គឺ​លោក​ប៉ាសធាល​ ជា​កូន​របស់​លោក​ឡាអ៊ីស។


word:
 លោក​ប៉ាសធាល​ដើរ​ពី​ក្រោយ​នាង ទាំង​យំ​ផង រហូត​មក​ដល់​បាហ៊ូរីម។ ពេល​នោះ លោក​អប៊ីនើរ​ប្រាប់​គាត់​ថា «ចូរ​វិល​ទៅ​វិញ​ទៅ!» គាត់​ក៏​វិល​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ក្រុម​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដោយ​ពោល​ថា៖ «អស់​លោក​ចង់​បាន​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ស្ដេច​តាំង​ពី​យូរ​ណាស់​មក​ហើយ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​យាង​ស្ដេច​មក​គ្រង​រាជ្យ​ចុះ! ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​អំពី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា “យើង​នឹង​សង្គ្រោះ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន និង​ខ្មាំង​សត្រូវ​ឯ​ទៀតៗ តាម​រយៈ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង”»។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​មាន​ប្រសាសន៍​បែប​នេះ​ជា​មួយ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ដែរ។ បន្ទាប់​មក លោក​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន អោយ​បាន​ជ្រាប​អំពី​សេចក្ដី​សំរេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ទាំង​មូល។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ដោយ​មាន​មនុស្ស​ម្ភៃ​នាក់​អម​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​រៀបចំ​ពិធី​ជប់លៀង​ជូន​លោក​អប៊ីនើរ និង​អស់​អ្នក​ដែល​មក​ជា​មួយ។


word:
 លោក​អប៊ីនើរ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា ទូលបង្គំ​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន នឹង​ចេញ​ទៅ​ប្រមែប្រមូល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អោយ​មក​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់។ ពួក​គេ​នឹង​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ព្រះករុណា ហើយ​ពេល​នោះ ព្រះករុណា​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​នេះ​ទាំង​មូល តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះករុណា»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អនុញ្ញាត​អោយ​លោក​អប៊ីនើរ​ចាក​ចេញ​ទៅ ដោយ​សុខសាន្ត។


word:
 បន្តិច​ក្រោយ​មក លោក​យ៉ូអាប់ និង​ពល​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វិល​មក​ពី​ច្បាំង​វិញ ទាំង​នាំ​យក​ជយភ័ណ្ឌ​យ៉ាង​សន្ធឹក​សន្ធាប់​មក​ជា​មួយ​ផង។ ពេល​នោះ លោក​អប៊ីនើរ​ពុំ​បាន​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ហេប្រូន​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទេ ដ្បិត​ព្រះរាជា​អនុញ្ញាត​អោយ​លោក​ចាក​ចេញ​ទៅ ដោយ​សុខសាន្ត។


word:
 កាល​លោក​យ៉ូអាប់ និង​កងទ័ព​ទាំង​មូល​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​មក​ដល់ មាន​គេ​ជំរាប​លោក​ថា៖ «លោក​អប៊ីនើរ ជា​កូន​របស់​នើរ​បាន​ចូល​មក​គាល់​ព្រះរាជា ហើយ​ស្ដេច​អនុញ្ញាត​អោយ​គាត់​ចាក​ចេញ​ទៅ​ដោយ​សុខសាន្ត»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ទូល​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ធ្វើ​ដូច្នេះ? អប៊ីនើរ​ចូល​មក​គាល់​ព្រះករុណា ហើយ​ព្រះករុណា​អនុញ្ញាត​អោយ​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ​ដោយ​ស្រួល។


word:
 ព្រះករុណា​ស្គាល់​អប៊ីនើរ ដែល​ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ​ស្រាប់​ហើយ! គឺ​គេ​មក​នេះ ដើម្បី​បោក​បញ្ឆោត​ព្រះករុណា ដើម្បី​ស៊ើបការណ៍​អំពី​ក្បួន​យុទ្ធសាស្ត្រ​របស់​ព្រះករុណា និង​ដឹង​អំពី​គ្រប់​កិច្ចការ​ដែល​ព្រះករុណា​កំពុង​ធ្វើ»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ចាក​ចេញ​ពី​ស្ដេច ហើយ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​តាម​លោក​អប៊ីនើរ។ ពួក​គេ​ហៅ​លោក​អប៊ីនើរ​ពី​អណ្ដូង​ទឹក​ស៊ីរ៉ា​មក​វិញ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពុំ​បាន​ជ្រាប​ពី​រឿង​នេះ​ទេ។


word:
 កាល​លោក​អប៊ីនើរ​មក​ដល់​ក្រុង​ហេប្រូន​វិញ លោក​យ៉ូអាប់​នាំ​គាត់​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង ធ្វើ​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់​ដោយ​សម្ងាត់។ នៅ​ទី​នោះ លោក​យ៉ូអាប់​ចាក់​លោក​អប៊ីនើរ​មួយ​កាំបិត​ត្រង់​ពោះ ដើម្បី​សងសឹក​អោយ​លោក​អេសាអែល​ជា​ប្អូន ហើយ​លោក​អប៊ីនើរ​ក៏​ស្លាប់​ទៅ។


word:
 ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប​អំពី​រឿង​នេះ ទ្រង់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ជ្រាប​ថា ខ្ញុំ និង​រាជ្យ​របស់​ខ្ញុំ ឥត​មាន​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​រឿង​ឃាតកម្ម​លើ​រូប​លោក​អប៊ីនើរ ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ​ទេ។


word:
 សូម​អោយ​បំណុល​ឈាម​នេះ​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​លោក​យ៉ូអាប់ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​ទាំង​អស់! សូម​អោយ​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​នេះ​តែងតែ​មាន​មនុស្ស​កើត​ដំបៅងារ កើត​ឃ្លង់ ឬ​ពិការ​ជើង ហើយ​មាន​មនុស្ស​ស្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ និង​ស្លាប់​ដោយ​អត់​អាហារ!»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់ និង​លោក​អប៊ីសាយ​ជា​ប្អូន បាន​សម្លាប់​លោក​អប៊ីនើរ ព្រោះ​លោក​អប៊ីនើរ​បាន​សម្លាប់​លោក​អេសាអែល ជា​ប្អូន​របស់​ពួក​លោក​ក្នុង​ពេល​ប្រយុទ្ធ​នៅ​គីបៀន។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​ថា៖ «ចូរ​ហែក​សម្លៀកបំពាក់​រួច​ស្លៀក​បាវ ហើយ​កាន់​ទុក្ខ​សព​របស់​លោក​អប៊ីនើរ​ទៅ»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​តាម​ក្រោយ​មឈូស។


word:
 គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​លោក​អប៊ីនើរ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។ ព្រះរាជា​ទ្រង់​ព្រះកន្សែង ហើយ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ក៏​នាំ​គ្នា​យំ​ដែរ។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​លើក​ទំនុក​មួយ​រំលឹក​ពី​លោក​អប៊ីនើរ​ដូច​ត​ទៅ៖ «អប៊ីនើរ​អើយ លោក​មិន​គួរ​ស្លាប់ ដូច​មនុស្ស​លេលា​បែប​នេះ​សោះ!


word:
 ដៃ​របស់​លោក​គ្មាន​ជាប់​ចំណង ជើង​របស់​លោក​ក៏​គ្មាន​ជាប់​ច្រវាក់​ដែរ តែ​លោក​បាន​ដួល​ស្លាប់ ដូច​គេ​ដួល​ស្លាប់​នៅ​មុខ​ជន​ទុច្ចរិត»។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​យំ​ស្ដាយ​លោក​អប៊ីនើរ​សា​ជា​ថ្មី។


word:
 បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដើម្បី​ថ្វាយ​ព្រះស្ងោយ​ទាន់​មេឃ​នៅ​ភ្លឺ ប៉ុន្តែ ព្រះរាជា​សច្ចា​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​យើង​បរិភោគ​នំបុ័ង ឬ​អ្វី​ក៏​ដោយ​មុន​ពេល​ថ្ងៃ​លិច សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ដាក់​ទោស​យើង​ចុះ!»។


word:
 ឃើញ​ដូច្នេះ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ពេញ​ចិត្ត​ណាស់ គឺ​ដូច​គេ​តែងតែ​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​កិច្ចការ​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ព្រះរាជា​បាន​ធ្វើ​ដែរ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ កងទ័ព និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ដឹង​ថា ព្រះរាជា​មិន​បាន​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​គេ​សម្លាប់​លោក​អប៊ីនើរ ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ​ទេ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​មន្ត្រី​ថា៖ «អស់​លោក​ដឹង​ទេ​ថា ថ្ងៃ​នេះ​អ៊ីស្រាអែល​បាត់​បង់​វរជន​មួយ​រូប ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ដ៏​សំខាន់!


word:
 ទោះ​បី​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ខ្ញុំ ជា​ស្ដេច​ក្ដី ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ទន់​ខ្សោយ​ដែរ។ រីឯ​កូនៗ​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា គេ​កាច​ជាង​ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដាក់​ទោស​មនុស្ស​អាក្រក់ តាម​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចុះ»។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ជ្រាប​ថា លោក​អប៊ីនើរ​ស្លាប់​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន​ទ្រង់​ក៏​ធ្លាក់​ទឹក​ចិត្ត ហើយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​រន្ធត់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​មាន​មេទ័ព​ពីរ​នាក់ ម្នាក់​ឈ្មោះ​បាណា ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ​រេកាប។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ជា​កូន​របស់​លោក​រីម៉ូន ជា​អ្នក​ភូមិ​បៀរ៉ុត ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន។ គេ​ចាត់​ទុក​ភូមិ​បៀរ៉ុត​នេះ ជា​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន


word:
 ដ្បិត​ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅ​ទី​នោះ​ពី​មុន បាន​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​គីថែម ហើយ​រស់​នៅ​ទី​នោះ​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល មាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់ ខ្វិន​ជើង​ទាំង​ពីរ ឈ្មោះ​មេភីបូសែត។ កាល​អាយុ​បាន​ប្រាំ​ឆ្នាំ នៅ​ពេល​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល​ឮ​ដំណឹង​ថា ព្រះបាទ​សូល និង​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន​សោយ​ទិវង្គត មេ​ដោះ​បាន​ពរ​កុមារ​នោះ​រត់​ទៅ ប៉ុន្តែ ដោយ​ប្រញាប់​ពេក នាង​ធ្វើ​អោយ​កុមារ​នោះ​ធ្លាក់ ហើយ​ទៅ​ជា​ខ្វិន។


word:
 លោក​រេកាប និង​លោក​បាណា ដែល​ជា​កូន​របស់​លោក​រីម៉ូន ជា​អ្នក​ភូមិ​បៀរ៉ុត បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាក់​របស់​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​ត្រង់ ពេល​នោះ ស្ដេច​កំពុង​តែ​ផ្ទំ។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ស្ដេច ធ្វើ​ហាក់​ដូច​ជា​ទៅ​យក​ស្រូវ ហើយ​ចាក់​មួយ​កាំបិត​ត្រង់​ពោះ​ស្ដេច។ បន្ទាប់​មក លោក​រេកាប និង​លោក​បាណា ជា​ប្អូន​ក៏​នាំ​គ្នា​រត់​ចេញ​ទៅ។


word:
 មុន​ដំបូង ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាក់ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​កំពុង​ផ្ទំ​លើ​ព្រះទែន​ក្នុង​ក្រឡាបន្ទំ។ ពួក​គេ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច ហើយ​កាត់​យក​ព្រះសិរសា រួច​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ។ ពួក​គេ​ដើរ​អស់​មួយ​យប់ កាត់​តាម​តំបន់​អារ៉ាបា។


word:
 ពួក​គេ​យក​ព្រះសិរសា​របស់​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ហើយ​ទូល​ព្រះរាជា​ថា៖ «នេះ​ជា​ព្រះសិរសា​របស់​ស្ដេច​អ៊ីសបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ដែល​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ព្រះករុណា។ ព្រះបាទ​សូល​តែងតែ​ប៉ុនប៉ង​ធ្វើ​គុត​ព្រះករុណា ថ្ងៃ​នេះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សងសឹក​ព្រះបាទ​សូល និង​រាជវង្ស ថ្វាយ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ហើយ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​រេកាប និង​លោក​បាណា ជា​កូន​របស់​លោក​រីម៉ូន អ្នក​ភូមិ​បៀរ៉ុត​ថា៖ «ខ្ញុំ​សុំ​ប្រាប់​អ្នក​ទាំង​ពីរ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ហើយ​ជា​ព្រះ​ដែល​បាន​រំដោះ​ខ្ញុំ នៅ​គ្រប់​គ្រា​មាន​អាសន្ន​ថា


word:
 ពេល​បុរស​ម្នាក់​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​ព្រះបាទ​សូល​សោយ​ទិវង្គត​នោះ គេ​នឹក​ស្មាន​ថា ខ្លួន​នាំ​ដំណឹងល្អ​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​ចាប់​អ្នក​នោះ សម្លាប់​នៅ​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់ ដើម្បី​តប​ស្នង​នឹង​ដំណឹងល្អ​របស់​គេ!


word:
 ឥឡូវ​នេះ ពេល​មនុស្ស​អាក្រក់​ធ្វើ​ឃាត​មនុស្ស​សុចរិត​ដែល​កំពុង​តែ​ដេក​លក់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​ខ្លួន តើ​ខ្ញុំ​គួរ​យក​អ្វី​ទៅ​តប​ស្នង​វិញ ក្រៅ​ពី​លុប​បំបាត់​ឃាតក​ចេញ​ពី​ផែនដី?»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​បញ្ជា​អោយ​ពួក​ទាហាន​យក​លោក​រេកាប និង​លោក​បាណា​ទៅ​សម្លាប់។ គេ​កាត់​ដៃ​កាត់​ជើង​អ្នក​ទាំង​ពីរ យក​ទៅ​ចង​ព្យួរ​ជិត​បឹង​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។ រីឯ​ព្រះសិរសា​របស់​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​វិញ គេ​យក​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​លោក​អប៊ីនើរ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។


word:
 កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​អស់​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល នាំ​គ្នា​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ហើយ​ទូល​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ទាំង​អស់​គ្នា ក៏​ជា​សាច់​សា​លោហិត​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ។


word:
 កាល​ពី​មុន នៅ​គ្រា​ដែល​ព្រះបាទ​សូល​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ពួក​ទូលបង្គំ ព្រះករុណា​ធ្លាប់​ដឹក​នាំ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក ហើយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះករុណា​ថា “អ្នក​នឹង​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង អ្នក​នឹង​ដឹក​នាំ​ពួក​គេ”»។


word:
 ដូច្នេះ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​អស់​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ចូល​មក​គាល់​ព្រះរាជា​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​នោះ ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន រួច​ហើយ​ពួក​គេ​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា​បាន​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​កន្លះ បន្ទាប់​មក នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​សាមសិប​បី​ឆ្នាំ លើ​ស្រុក​យូដា និង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រម​ទាំង​កងទ័ព​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ជន​ជាតិ​យេប៊ូស​ដែល​រស់​នៅ​តំបន់​នោះ និយាយ​ប្រមាថ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «អ្នក​ឯង​ចូល​ក្នុង​ទីក្រុង​របស់​យើង​មិន​បាន​ទេ ទោះ​បី​មនុស្ស​ខ្វាក់ ឬ​មនុស្ស​ខ្វិន ក៏​អាច​រុញ​ច្រាន​អ្នក​អោយ​ថយ​ក្រោយ​វិញ​បាន​ដែរ»។ គេ​ពោល​ដូច្នេះ មក​ពី​គេ​គិត​ថា ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មិន​អាច​ដណ្ដើម​យក​ទីក្រុង​បាន​ឡើយ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ចង់​វាយ​ពួក​យេប៊ូស ត្រូវ​ឡើង​តាម​ប្រឡាយ​ទឹក នោះ​នឹង​ទៅ​ដល់​ពួក​ខ្វិន និង​ពួក​ខ្វាក់ ដែល​ដាវីឌ​ស្អប់​នោះ​មិន​ខាន!»។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​មាន​ពាក្យ​ថា៖ «អ្នក​ខ្វាក់ អ្នក​ខ្វិន គ្មាន​សិទ្ធិ​ចូល​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​ទេ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ក្នុង​បន្ទាយ ដែល​ស្ដេច​ហៅ​ថា «បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ»។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ពង្រីក​ទីក្រុង​ចាប់​តាំង​ពី​មីឡូ រហូត​ដល់​ដំណាក់​របស់​ស្ដេច។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​អំណាច​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល គង់​នៅ​ជា​មួយ។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម ជា​ស្ដេច​នៅ​ក្រុង​ទីរ៉ុស ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដោយ​នាំ​ឈើ​តាត្រៅ ជាង​សំណង់ ជាង​ដាប់​ថ្ម​មក​ជា​មួយ​ផង ដើម្បី​សង់​ដំណាក់​មួយ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឈ្វេង​យល់​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​តែងតាំង​ស្ដេច​អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ស្ដេច​បាន​ចំរុង​ចំរើន​ឡើង ព្រោះ​តែ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ។


word:
 ក្រោយ​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង​ហេប្រូន មក​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ស្នំ​ឯក និង​មហេសី​ផ្សេងៗ​ទៀត ដែល​ប្រសូត​បាន​បុត្រា​បុត្រី​ជា​ច្រើន​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 នេះ​ជា​បញ្ជី​រាយ​នាម​បុត្រ​របស់​ស្ដេច ដែល​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​សាំមួរ សូបាប់ ណាថាន សាឡូម៉ូន


word:
 កាល​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ឮ​ថា ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​អភិសេក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ស្ដេច នោះ​ពួក​គេ​លើក​ទ័ព​ទាំង​អស់​មក​តាម​ចាប់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប​ដំណឹង​នេះ ស្ដេច​យាង​ទៅ​ជ្រក​ក្នុង​ជំរក​មួយ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «តើ​ទូលបង្គំ​ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ឬ​ទេ? តើ​ព្រះអង្គ​ប្រ គល់​ពួក​គេ មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ទូលបង្គំ​ដែរ​ឬ?»។  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ទៅ​ចុះ យើង​នឹង​ប្រគល់​ពួក​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក​ជា​មិន​ខាន!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​យាង​ទៅ​ដល់​បាល-ពេរ៉ាស៊ីម ហើយ​វាយ​ឈ្នះ​ពួក​ភីលីស្ទីន​នៅ​ទី​នោះ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​បាក់​ទ័ព​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ ដូច​ទឹក​បាក់​ទំនប់»។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ហៅ​កន្លែង​នោះ​ថា បាល-ពេរ៉ាស៊ីម។


word:
 ពេល​បាក់​ទ័ព​រត់​ទៅ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​បាន​បោះ​បង់​ចោល​រូប​ព្រះ​របស់​គេ នៅ​នឹង​កន្លែង។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ពល​ទាហាន​បាន​ប្រមូល​យក​រូប​ព្រះ​ទាំង​នោះ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «កុំ​វាយ​គេ​ចំ​ពី​មុខ​ឡើយ! ចូរ​ដើរ​វាង​ទៅ​ពី​ក្រោយ ហើយ​វាយ​ពួក​គេ​ពី​ម្ដុំ​ដើម​មន​នោះ​មក​វិញ។


word:
 កាល​ណា​អ្នក​ឮ​សន្ធឹក​ជើង​នៅ​លើ​ចុង​មន ចូរ​ប្រញាប់ប្រញាល់​ចេញ​ទៅ​ដ្បិត គឺ​ពេល​នោះ​ហើយ ដែល​យើង​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​នាំ​មុខ​អ្នក​វាយ​លុក​ទី​តាំង​ទ័ព​ភីលីស្ទីន»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ធ្វើ​តាម​បញ្ជា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទ្រង់​វាយ​ឈ្នះ​ពួក​ភីលីស្ទីន ហើយ​ដេញ​តាម​ពួក​គេ​ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុង​កេបា រហូត​ដល់​ក្រុង​កេស៊ើរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រមូល​ពល​ទាហាន​ដ៏​ចំណាន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ចំនួន​ប្រមាណ​បី​ម៉ឺន​នាក់​សា​ជា​ថ្មី។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ពល​ទាហាន​ដែល​នៅ​ជា​មួយ ក្រោក​ឡើង​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ពី​ក្រុង​បាលេ ក្នុង​ស្រុក​យូដា។ ហិប​នេះ​ឧទ្ទិស​ដល់​ព្រះនាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ដែល​គង់​នៅ​កណ្ដាល​ពួក​ចេរូប៊ីន*។


word:
 គេ​បាន​ដាក់​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​លើ​រទេះ​ថ្មី​មួយ ហើយ​ដឹក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​របស់​លោក​អប៊ីណាដាប់ ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ភ្នំ។ លោក​អ៊ូសា និង​លោក​អហ៊ីយ៉ូ ជា​កូន​របស់​លោក​អប៊ីណាដាប់ ជា​អ្នក​បរ​រទេះ​ថ្មី​នោះ។


word:
 គេ​ដឹក​ហិប​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​របស់​លោក​អប៊ីណាដាប់ ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ភ្នំ​ដង្ហែ​មក ដោយ​មាន​លោក​អហ៊ីយ៉ូ​ដើរ​នៅ​ខាង​មុខ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល សប្បាយ​រីករាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  គេ​នាំ​គ្នា​រាំ​តាម​ចង្វាក់​ឧបករណ៍​តន្ត្រី​គ្រប់​ប្រភេទ ដែល​ធ្វើ​អំពី​ឈើ​ខ្លឹម ព្រម​ទាំង​ពិណ ឃឹម ស្គរ ឃ្មោះ និង​ឈិង។


word:
 កាល​មក​ដល់​លាន​ស្រូវ​របស់​លោក​ណាកុន លោក​អ៊ូសា​លើក​ដៃ​ទៅ​ទប់​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រោះ​គោ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ហិប​នោះ​ផ្អៀង​ចង់​ធ្លាក់។


word:
 ពេល​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នឹង​លោក​អ៊ូសា ហើយ​ព្រះអង្គ​ប្រហារ​លោក​អោយ​ស្លាប់​នៅ​នឹង​កន្លែង ព្រោះ​តែ​ខ្វះ​ការ​គោរព​។ លោក​អ៊ូសា​បាត់​បង់​ជីវិត​នៅ​ក្បែរ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រំជួល​ព្រះហឫទ័យ​​យ៉ាង​ខ្លាំង ដោយ​ឃើញ​ ព្រះអម្ចាស់ ​វាយ​ប្រហារ​លោក​អ៊ូសា​អោយ​ស្លាប់​មួយ​រំពេច​ដូច្នេះ។ ហេតុ​នេះ​បាន​ជា​គេ​ហៅ​កន្លែង​នោះ​ថា «ពេរេស-អ៊ូសា» រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ភ័យ​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​មិន​ហ៊ាន​យក​ហិប​នៃ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាក់​របស់​យើង​ទេ!»។


word:
 ដូច្នេះ ស្ដេច​មិន​ចង់​យក​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាក់ នៅ​បុរី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ តែ​ទ្រង់​បាន​អោយ​គេ​នាំ​យក​ហិប​នោះ​ទៅ​ទុក នៅ​ផ្ទះ​លោក​អូបេដអេដុម ជា​អ្នក​ស្រុក​កាថ។


word:
 ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ស្ថិត​នៅ​ផ្ទះ​របស់​លោក​អូបេដអេដុម ជា​អ្នក​ស្រុក​កាថ​ចំនួន​បី​ខែ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ពរ​ដល់​លោក​អូបេដអេដុម និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ទាំង​មូល។


word:
 មាន​គេ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​លោក​អូបេដអេដុម ព្រម​ទាំង​អ្វីៗ​ដែល​គាត់​មាន ដោយសារ​តែ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់»។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​យាង​ទៅ​ផ្ទះ​លោក​អូបេដអេដុម ដើម្បី​នាំ​យក​ហិប​ចូល​មក​បុរី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដោយ​មាន​ក្បួន​ដង្ហែ​យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ​ផង។


word:
 នៅ​ពេល​ពួក​អ្នក​សែង​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើរ​បាន​ប្រាំ​មួយ​ជំហាន ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យក​គោ​ឈ្មោល​មួយ និង​កូន​គោ​ធាត់​មួយ​មក​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រាំ លោត​កព្ឆោង​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  យ៉ាង​អស់​ពី​កម្លាំង​កាយ ដោយ​ស្លៀក​តែ​អេផូដ* ធ្វើ​ពី​ក្រណាត់​ទេសឯក​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ឡើង​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ពួក​គេ​ស្រែក​ជយឃោស និង​ផ្លុំ​ត្រែ​យ៉ាង​រំពង។


word:
 ពេល​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចូល​មក​ដល់​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រះនាង​មិកាល់​ជា​បុត្រី​ព្រះបាទ​សូល អើត​តាម​បង្អួច ឃើញ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រាំ​លោត​កព្ឆោង នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះនាង​ក៏​មាន​ចិត្ត​មើលងាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 កាល​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទៅ​ដល់​ហើយ គេ​តម្កល់​នៅ​ក្នុង​ព្រះពន្លា​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​បម្រុង​ទុក។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព។


word:
 លុះ​បាន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព​រួច​ហើយ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ប្រជាជន​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រទាន​ម្ហូប​អាហារ ដល់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​ទាំង​ប្រុស ទាំង​ស្រី គឺ​ម្នាក់ៗ​ទទួល​បាន​នំបុ័ង​មួយ​ដុំ នំ​ដំណាប់​លម៉ើ​មួយ​ដុំ និង​នំ​ទំពាំងបាយជូរ​មួយ​ដុំ។ បន្ទាប់​មក ប្រជាជន​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វិល​ទៅ​ដំណាក់​វិញ ដើម្បី​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ព្រះរាជវង្ស។ ព្រះនាង​មិកាល់​ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​សូល ចេញ​មក​ទទួល​ស្ដេច​ទាំង​ពោល​ថា៖ «ថ្ងៃ​នេះ ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​រុងរឿង​ណាស់! ព្រោះ​ស្ដេច​បង្ហាញ​ខ្លួន​ទទេ​នៅ​មុខ​រាជ​បំរើ​ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី ដូច​មនុស្ស​វិកលចរិត!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​តប​ទៅ​ព្រះនាង​មិកាល់​ថា៖ «យើង​ធ្វើ​ដូច្នេះ ដើម្បី​ថ្វាយ​កិត្តិយស​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់ ! ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស​យើង​អោយ​ដឹក​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ជំនួស​បិតា​របស់​នាង និង​រាជវង្ស។ យើង​សំដែង​សេចក្ដី​សប្បាយ​នេះ ដើម្បី​ថ្វាយ​កិត្តិយស​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់ !


word:
 យើង​ចង់​ដាក់​ខ្លួន​អោយ​រឹត​តែ​ថោក​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត។ ទោះ​បី​ទាស់​ភ្នែក​នាង​ក៏​ដោយ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​មាន​ពួក​ស្រី​បំរើ​ដែល​នាង​ពោល​នោះ​លើក​តម្កើង​យើង​ដែរ!»។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​វាំង​គង់​នៅ​ស្រួលបួល ហើយ​បន្ទាប់​ពី​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​បាន​សុខ​ក្សេមក្សាន្ត រួច​ផុត​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ​គ្រប់​ទិសទី


word:
 ស្ដេច​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្យាការី​ណាថាន​ថា៖ «សូម​លោក​គិត​មើល ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ធ្វើ​អំពី​ឈើ​ដ៏​មាន​តម្លៃ រីឯ​ហិប​នៃ​ព្រះជាម្ចាស់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះពន្លា​ធ្វើ​អំពី​ក្រណាត់​សំពត់!»។


word:
 ព្យាការី​ណាថាន​ទូល​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ធ្វើ សូម​ធ្វើ​ចុះ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ហើយ»។


word:
 «ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “មិន​មែន​អ្នក​ទេ​ដែល​ត្រូវ​សង់​ដំណាក់​អោយ​យើង​នៅ”។


word:
 តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​បាន​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ យើង​មិន​ដែល​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ យើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​កន្លែង​មួយ​ទៅ​កន្លែង​មួយ ដោយ​ស្នាក់​នៅ​តែ​ក្នុង​ជំរំ និង​ព្រះពន្លា។


word:
 គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល យើង​មិន​ដែល​បង្គាប់​មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ណា​ម្នាក់ អោយ​សង់​ដំណាក់​ពី​ឈើ​ដ៏​មាន​តម្លៃ សំរាប់​យើង​ទេ។


word:
 ហេតុ​នេះ​ត្រូវ​ប្រាប់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “កាល​អ្នក​នៅ​ជា​គង្វាល​ចៀម​នៅ​ឡើយ​ យើង​បាន​យក​អ្នក​ចេញ​ពី​វាល​ស្មៅ​មក ដើម្បី​អោយ​អ្នក​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង។


word:
 យើង​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​អ្នក គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​អ្នក​ទៅ យើង​បាន​កំចាត់​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អ្នក​ចេញ​ពី​មុខ​អ្នក។ យើង​បាន​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ល្បីល្បាញ ដូច​អ្នក​ធំ​ទាំងឡាយ​នៅ​លើ​ផែនដី។


word:
 យើង​ប្រគល់​ស្រុក​មួយ​អោយ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង យើង​បាន​អោយ​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​ជាប់លាប់​រហូត ឥត​មាន​នរណា​មក​រំខាន​សោះ​ឡើយ។ គ្មាន​ជាតិ​សាសន៍​ដ៏​ទុច្ចរិត​ណា​ជិះជាន់​ពួក​គេ ដូច​កាល​ពី​មុន


word:
 ឬ​ដូច​នៅ​គ្រា​ដែល​យើង​បាន​តែងតាំង​ពួក​ចៅហ្វាយ អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ឡើយ។ យើង​អោយ​អ្នក​បាន​សុខ​ក្សេមក្សាន្ត រួច​ផុត​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​អោយ​អ្នក​មាន​សន្តតិវង្ស​មួយ​ផង។


word:
 ពេល​ណា​អ្នក​លា​ចាក​លោក​នេះ ទៅ​ជួបជុំ​នឹង​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក យើង​នឹង​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ផ្ទាល់ ឡើង​ស្នង​រាជ្យ ហើយ​យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ្យ​របស់​គេ​ផង​។


word:
 គឺ​បុត្រ​នោះ​ហើយ ដែល​នឹង​សង់​ដំណាក់​មួយ សំរាប់​នាម​យើង​ យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ​បល្ល័ង្ក​របស់​គេ អោយ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ។


word:
 យើង​នឹង​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​របស់​គេ ហើយ​គេ​ក៏​ជា​កូន​របស់​យើង​ដែរ។ ប្រសិន​បើ​គេ​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ខុស យើង​នឹង​វាយ​ប្រដៅ​គេ ដូច​មនុស្ស​លោក​វាយ​ប្រដៅ​កូន​របស់​ខ្លួន។


word:
 ប៉ុន្តែ យើង​នឹង​មិន​ដក​សេចក្ដី​សប្បុរស​ចេញ​ពី​គេ ដូច​យើង​បាន​ដក​ពី​សូល ដែល​យើង​បោះ​បង់​ចោល ហើយ​តែងតាំង​អ្នក​ជំនួស​នោះ​ទេ។​


word:
 ពូជពង្ស និង​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​អ្នក នឹង​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​រាជ​បល្ល័ង្ក​របស់​អ្នក​ក៏​នឹង​រឹងមាំ​រហូត​ត​ទៅ​ដែរ”»។


word:
 លោក​ណាថាន​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នូវ​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ប្រាប់​លោក​ក្នុង​សុបិន​និមិត្ត​នោះ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​យាង​ទៅ​គាល់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះជាអម្ចាស់  តើ​ទូលបង្គំ និង​អំបូរ​របស់​ទូលបង្គំ​ជា​អ្វី បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ទូលបង្គំ​ទទួល​ឋានៈ​ខ្ពង់ខ្ពស់​បែប​នេះ?


word:
 ប៉ុន្តែ  ព្រះជាអម្ចាស់ ​អើយ ព្រះអង្គ​យល់​ឃើញ​ថា នេះ​គឺ​ជា​ការ​តិចតួច​ទេ បាន​ជា​ព្រះអង្គ​សន្យា​ដល់​កូន​ចៅ​ទូលបង្គំ ដែល​នៅ​ជំនាន់​ក្រោយៗ​ទៀត​ដែរ។ របៀប​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រព្រឹត្ត មនុស្ស​លោក​គិត​ពុំ​ដល់​ទេ!


word:
 ឱ​ ព្រះជាអម្ចាស់ ​អើយ តើ​ទូលបង្គំ​មាន​អ្វី​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ទៀត បើ​ទ្រង់​ជ្រាប​អំពី​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ យ៉ាង​ច្បាស់​ហើយ​នោះ?


word:
 ព្រះអង្គ​បាន​សំដែង​ស្នា​ព្រះហស្ដ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​ទាំង​នេះ អោយ​ទូលបង្គំ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ឃើញ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា និង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ឱ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ព្រះអង្គ​ពិត​ជា​ព្រះ​ដ៏​ឧត្ដម​បំផុត! គ្មាន​ព្រះ​ណា​ប្រៀប​ផ្ទឹម​ស្មើ​នឹង​ព្រះអង្គ​បាន​ទេ។ តាម​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បាន​ឮ​គេ​តំណាល​ប្រាប់ ក្រៅ​ពី​ព្រះអង្គ ក៏​គ្មាន​ព្រះ​ឯ​ណា​ទៀត​ដែរ។


word:
 នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ គ្មាន​ប្រជាជាតិ​ណា​មួយ ដូច​ប្រជាជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទេ គឺ​ព្រះអង្គ​បាន​ទៅ​រំដោះ​ពួក​គេ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់ ព្រម​ទាំង​ប្រទាន​អោយ​ពួក​គេ​មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ទៀត​ផង។ ព្រះអង្គ​បាន​សំដែង​ការ​អស្ចារ្យ​ដ៏​ធំៗ​គួរ​ស្ញែង​ខ្លាច នៅ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ព្រះអង្គ អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ឃើញ គឺ​ប្រជារាស្ត្រ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​លោះ​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ប្រជាជាតិ និង​ព្រះ​របស់​ស្រុក​អេស៊ីប ដើម្បី​អោយ​គេ​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ! ព្រះអង្គ​បាន​ពង្រឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​អោយ​ពួក​គេ​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ទៅ​ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ​ដែរ។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះជាអម្ចាស់  ឥឡូវ​នេះ សូម​អោយ​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​សន្យា​ចំពោះ​ទូលបង្គំ និង​កូន​ចៅ​របស់​ទូលបង្គំ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​សូម​ទ្រង់​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​នេះ​ផង។


word:
 សូម​អោយ​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​ជានិច្ច ហើយ​សូម​អោយ​គេ​នៅ​តែ​ពោល​ថា “ ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល”។ សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ បាន​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ រហូត​ត​ទៅ​ផង។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល! ព្រះអង្គ​បាន​ប្រោស​អោយ​ទូលបង្គំ​ដឹង អំពី​គំរោងការ​ដែល​ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នឹង​តែងតាំង​ពូជពង្ស​របស់​ទូលបង្គំ អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​ទូលបង្គំ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ទូលបង្គំ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន ទូល​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​នេះ​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះជាអម្ចាស់ ! មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ​ជា​ព្រះជាម្ចាស់ សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​សុទ្ធ​តែ​ពិត ឥឡូវ​នេះ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​ប្រទាន​សុភមង្គល​មក​ទូលបង្គំ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ពូជពង្ស​របស់​ទូលបង្គំ ដើម្បី​អោយ​គេ​បាន​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ត​រៀង​ទៅ។  ព្រះជាអម្ចាស់ ​អើយ! សូម​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ពូជពង្ស​របស់​ទូលបង្គំ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ​ផង នោះ​ពួក​គេ​នឹង​ទទួល​ព្រះពរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច»។


word:
 ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ហើយ​បង្ក្រាប​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​ដក​អំណាច​ពី​ពួក​គេ លែង​អោយ​ត្រួតត្រា​លើ​តំបន់​នោះ​ទៀត​ផង។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ដែរ ស្ដេច​បង្ខំ​អោយ​ពួក​គេ​ដេក​នៅ​ដី ហើយ​រាប់​យក​ចំនួន​ពីរ​ភាគ​បី​យក​ទៅ​សម្លាប់ និង​ទុក​មួយ​ភាគ​បី​អោយ​នៅ​រស់។ ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ក៏​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ត្រូវ​ថ្វាយ​សួយសារអាករ​ផង។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វាយ​ឈ្នះ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​រេហូប និង​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​សូបា ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ កំពុង​តែ​ទៅ​កាន់​កាប់​តំបន់​ទន្លេ​អឺប្រាត​ឡើង​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាប់​បាន​ទ័ព​សេះ​របស់​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ចំនួន​មួយ​ពាន់​ប្រាំពីរ​រយ​នាក់ និង​កងពល​ថ្មើរ​ជើង​ចំនួន​ពីរ​ម៉ឺន​នាក់។ ស្ដេច​បាន​យក​សេះ​មួយ​រយ​ក្បាល​ទុក ក្រៅ​ពី​នោះ​ស្ដេច​កាត់​សរសៃ​កែង​ជើង​ទាំង​អស់។


word:
 ពេល​នោះ ជន​ជាតិ​ស៊ីរី នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស់ លើក​គ្នា​មក​ជួយ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​សូបា ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វាយ​ឈ្នះ​ពួក​គេ ហើយ​សម្លាប់​អស់​ចំនួន​ពីរ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ដាក់​ទេសាភិបាល អោយ​ត្រួតត្រា​លើ​ស្រុក​ស៊ីរី ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​ក៏​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ត្រូវ​ថ្វាយ​សួយសារអាករ​ផង។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ជ័យជំនះ នៅ​គ្រប់​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​យាង​ទៅ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​រឹប​អូស​យក​លង្ហិន​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ ពី​ក្រុង​បេថាស និង​ក្រុង​បេរ៉ូថាយ ដែល​ជា​ក្រុង​របស់​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ថូអ៊ី ជា​ស្ដេច​ក្រុង​ហាម៉ាត់​ជ្រាប​ថា ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​វាយ​ឈ្នះ​កងទ័ព​ទាំង​មូល​របស់​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ


word:
 ទ្រង់​ក៏​ចាត់​សម្ដេច​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​អោយ​ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​អបអរសាទរ​ចំពោះ​ជ័យជំនះ​លើ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ព្រោះ​ព្រះបាទ​ថូអ៊ី ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ​ដែរ។ សម្ដេច​យ៉ូរ៉ាម​នាំ​យក​វត្ថុ​ធ្វើ​អំពី​មាស ប្រាក់ និង​លង្ហិន​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យក​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ទៅ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ស្ដេច​ថ្វាយ​មាស ប្រាក់ យក​បាន​ពី​ប្រជាជាតិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ដេច​វាយ​ឈ្នះ​ដែរ


word:
 គឺ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន និង​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​យក​ជយភ័ណ្ឌ​ដែល​រឹប​អូស​បាន​ពី​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​រេហូប ស្ដេច​ស្រុក​សូបា ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់​ដែរ។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វិល​មក​ពី​ច្បាំង​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​វិញ ទ្រង់​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​អេដុម អស់​មួយ​ម៉ឺន​ប្រាំ​បី​ពាន់​នាក់ នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​អំបិល ដែល​ធ្វើ​អោយ​កិត្តិនាម​របស់​ស្ដេច​រឹត​តែ​ល្បីល្បាញ​ថែម​ទៀត។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ដាក់​ទេសាភិបាល​អោយ​ត្រួតត្រា​លើ​ស្រុក​អេដុម​ទាំង​មូល ហើយ​ជន​ជាតិ​អេដុម​ក៏​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ជ័យជំនះ​នៅ​គ្រប់​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​យាង​ទៅ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ទ្រង់​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជារាស្ត្រ​ដោយ​សុចរិត និង​យុត្តិធម៌។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់ កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា មាន​មុខងារ​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព។ លោក​យេហូសាផាត កូន​របស់​លោក​អហ៊ីលូដ ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​ស្ដេច។


word:
 លោក​សាដុក ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីទូប និង​លោក​អហ៊ីមាឡេក ជា​កូន​របស់​លោក​អបៀថើរ មាន​មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ*។


word:
 លោក​សេរ៉ាយ៉ា ជា​លេខាធិការ​របស់​ស្ដេច។ លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​លើ​ក្រុម​កេរេធីម និង​ក្រុម​ពេរេធីម។ រីឯ​បុត្រា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​មាន​កូន​ចៅ​ណា​ម្នាក់​របស់​ព្រះបាទ​សូល​នៅ​រស់​ឬ​ទេ? យើង​ចង់​សំដែង​ចិត្ត​សប្បុរស​ចំពោះ​គេ ដោយ​យល់​ដល់​សម្ដេច​យ៉ូណា​ថាន»។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​សូល មាន​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ស៊ីបា។ គេ​នាំ​គាត់​ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះរាជា​សួរ​គាត់​ថា៖ «តើ​អ្នក​ឈ្មោះ​ស៊ីបា​ឬ?»។ គាត់​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា គឺ​ទូលបង្គំ​នេះ​ហើយ»។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​ក្នុង​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល មាន​សល់​អ្នក​ណា​ម្នាក់​នៅ​រស់​ដែរ​ឬ​ទេ? យើង​ចង់​សំដែង​សេចក្ដី​សប្បុរស​ដល់​គេ តាម​ពាក្យ​ដែល​យើង​បាន​សន្យា​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់»។ ស៊ីបា​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា មាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន​នៅ​រស់ លោក​ខ្វិន​ជើង​ទាំង​ពីរ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​គេ​នៅ​ឯ​ណា?»។ ស៊ីបា​ទូល​ថា៖ «លោក​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​លោក​ម៉ាកៀរ ជា​កូន​របស់​លោក​អាំមាល នៅ​ក្រុង​ឡូរដេបា»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​តាម​រក​លោក​មេភីបូសែត នៅ​ផ្ទះ​លោក​ម៉ាកៀរ ជា​កូន​របស់​លោក​អាំមាល នៅ​ក្រុង​ឡូរដេបា។


word:
 កាល​លោក​មេភីបូសែត ជា​កូន​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន និង​ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​សូល បាន​មក​ជួប​ព្រះបាទ​ដាវីឌ លោក​អោន​ចុះ ក្រាប​មុខ​ដល់​ដី​ថ្វាយបង្គំ​ស្ដេច។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​លោក​ថា៖ «អ្នក​ឈ្មោះ​មេភីបូសែត​មែន​ឬ?»។ លោក​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា គឺ​ទូលបង្គំ​នេះ​ហើយ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​កុំ​ភ័យ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ យើង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ដោយ​សប្បុរស ព្រោះ​យើង​គិត​ដល់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ជា​ឪពុក​របស់​អ្នក។ យើង​នឹង​ប្រគល់​ដីធ្លី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ជា​ជីតា​របស់​អ្នក​អោយ​អ្នក​វិញ ហើយ​អ្នក​នឹង​បរិភោគ​រួម​តុ​ជា​មួយ​យើង​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ»។


word:
 លោក​មេភីបូសែត​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! តើ​ទូលបង្គំ​មាន​ឋានៈ​អ្វី​បាន​ជា​ទ្រង់​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នឹង​ទូលបង្គំ​ម៉្លេះ ទូលបង្គំ​ប្រៀប​បាន​នឹង​ឆ្កែ​ងាប់​ប៉ុណ្ណោះ?»។


word:
 ពេល​នោះ ស្ដេច​ត្រាស់​ហៅ​ស៊ីបា ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​គាត់​ថា៖ «យើង​ប្រគល់​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​ព្រះញាតិវង្ស​អោយ​មេភីបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ម្ចាស់​អ្នក។


word:
 ចូរ​អ្នក ព្រម​ទាំង​កូន​ចៅ និង​អ្នក​បំរើ​ទាំង​អស់​របស់​អ្នក នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ស្រែ​ចំការ​នោះ​អោយ​មេភីបូសែត ហើយ​ប្រមូល​ភោគផល ជា​ស្បៀង​អាហារ ទុក​សំរាប់​បុត្រ​របស់​ម្ចាស់​អ្នក​ផង។ រីឯ​មេភីបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ម្ចាស់​អ្នក ត្រូវ​បរិភោគ​រួម​តុ​ជា​មួយ​យើង​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ»។ ស៊ីបា​មាន​កូន​ប្រុស​ទាំង​អស់​ដប់​ប្រាំ​នាក់ និង​អ្នក​បំរើ​ម្ភៃ​នាក់។


word:
 គាត់​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះរាជា ទូលបង្គំ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​បញ្ជា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ តែ​លោក​មេភីបូសែត​មាន​ទម្លាប់​ពិសា​បាយ​រួម​តុ​ជា​មួយ​ទូលបង្គំ​ ដ្បិត​លោក​ជា​ពូជពង្ស​របស់​ស្ដេច»។


word:
 លោក​មេភីបូសែត​មាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​មីកា ហើយ​មនុស្ស​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​ស៊ីបា សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក។


word:
 ដោយ​លោក​មេភីបូសែត​បរិភោគ​រួម​តុ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ លោក​ត្រូវ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ លោក​មេភីបូសែត​ខ្វិន​ជើង​ទាំង​ពីរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទ្រង់​ព្រះតម្រិះ​ថា៖ «យើង​ចង់​សំដែង​ចិត្ត​សប្បុរស​ចំពោះ​ស្ដេច​ហានូន ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ណាហាស ដូច​បិតា​របស់​ស្ដេច​បាន​សំដែង​ចំពោះ​យើង​ដែរ»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​ចាត់​មន្ត្រី​អោយ​ទៅ​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​ហានូន ក្នុង​ឱកាស​ដែល​បិតា​សោយ​ទិវង្គត។ ពេល​ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទៅ​ដល់​ស្រុក​អាំម៉ូន


word:
 មេ​ដឹក​នាំ​នៃ​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ទូល​ព្រះបាទ​ហានូន ជា​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​ថា៖ «តើ​ព្រះករុណា​ជឿ​ថា ស្ដេច​ដាវីឌ​ចាត់​ពួក​មន្ត្រី អោយ​មក​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ ដើម្បី​ថ្វាយ​កិត្តិយស​ដល់​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​មែន​ឬ? តាម​ពិត​ពួក​គេ​មក​នេះ ដើម្បី​សង្កេត​ការណ៍​ទីក្រុង ក្នុង​គោល​បំណង​វាយ​ដណ្ដើម​យក»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ហានូន​ចាប់​ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​អោយ​គេ​កោរ​ពុក​ចង្កា​មួយ​ចំហៀង ព្រម​ទាំង​កាត់​សម្លៀកបំពាក់​អោយ​ខ្លី​ត្រឹម​គូថ រួច​បណ្ដេញ​អោយ​ទៅ​វិញ។


word:
 មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​នេះ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ទ្រង់​ក៏​ចាត់​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​មក​ជួប​ពួក​មន្ត្រី ដែល​ត្រូវ​អាម៉ាស់​មុខ​យ៉ាង​ខ្លាំង​នោះ។ ស្ដេច​ត្រាស់​បង្គាប់​ដល់​ពួក​គេ​ថា៖ «ចូរ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​យេរីខូ​សិន​ចុះ ចាំ​ដល់​ពុក​ចង្កា​របស់​អស់​លោក​ដុះ​ឡើង​វិញ សឹម​ត្រឡប់​មក»។


word:
 កាល​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ឃើញ​ថា ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក្រេវក្រោធ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​ទៅ​ជួល​ពល​ទាហាន​ស៊ីរី​ចំនួន​ពីរ​ម៉ឺន​នាក់ ពី​ក្រុង​បេតរេហូប និង​ស្រុក​សូបា មួយ​ពាន់​នាក់​ទៀត​ពី​កងទ័ព​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ម៉ាកា ព្រម​ទាំង​មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ទៀត​ពី​ស្រុក​ថូប។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប​ដំណឹង​នេះ ទ្រង់​ក៏​ចាត់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​កងទ័ព​ទាំង​មូល ដែល​មាន​សុទ្ធ​តែ​ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ អោយ​ចេញ​ទៅ​តទល់​ជា​មួយ​ពួក​គេ។


word:
 ទ័ព​អាំម៉ូន​បាន​ចេញ​មក​ត្រៀម​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង រីឯ​ទ័ព​ស៊ីរី​មក​ពី​ស្រុក​សូបា និង​ក្រុង​បេតរេហូប ព្រម​ទាំង​ទ័ព​ស្រុក​ថូប និង​ស្រុក​ម៉ាកា ចេញ​មក​ត្រៀម​នៅ​តាម​ទី​វាល។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ឃើញ​ថា លោក​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​ច្បាំង​តទល់​នឹង​គេ ដល់​ទៅ​ពីរ​មុខ​ព្រួញ គឺ​មួយ​នៅ​ចំ​ពី​មុខ ហើយ​មួយ​ទៀត​នៅ​ពី​ក្រោយ ដូច្នេះ លោក​ជ្រើស​រើស​ទាហាន​ដ៏​ចំណានៗ​ពី​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល រៀប​ជា​ក្បួន​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​ពួក​ស៊ីរី។


word:
 លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​ប្អូន​របស់​លោក​ថា៖ «បើ​ពួក​ស៊ីរី​ខ្លាំង​ជាង​បង ប្អូន​ត្រូវ​មក​ជួយ​បង​ផង។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ បើ​ពួក​អាំម៉ូន​ខ្លាំង​ជាង​ប្អូន បង​នឹង​ទៅ​ជួយ​ប្អូន​វិញ។


word:
 ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន​ប្រយុទ្ធ ដើម្បី​ប្រជាជន​របស់​យើង និង​ក្រុង​នានា​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ សូម​ ព្រះអម្ចាស់  សំរេច​តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ​ចុះ»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​កងទ័ព​បាន​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​តទល់​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។ ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក។


word:
 កាល​ឃើញ​ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព​រត់ ពួក​អាំម៉ូន​ក៏​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក​អប៊ីសាយ វិល​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុង​របស់​គេ​វិញ​ដែរ។ លោក​យ៉ូអាប់​ក៏​វិល​ពី​ច្បាំង​តទល់​នឹង​កងទ័ព​អាំម៉ូន ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ប្រមូល​កងទ័ព​ស៊ីរី ដែល​នៅ​ឯ​នាយ​ទន្លេ​អឺប្រាត​មក​ជួយ។ កងទ័ព​ស៊ីរី​បាន​មក​ដល់​ហេឡាម ដោយ​មាន​លោក​សូបាក់​ដែល​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ។


word:
 មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​នេះ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ទ្រង់​ក៏​ប្រមូល​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់ មក​ដល់​ហេឡាម។ ពួក​ស៊ីរី​រៀប​ទ័ព​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​វាយ​សំរុក។


word:
 ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​មុខ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សម្លាប់​ទាហាន​ដែល​បរ​រទេះ​ចំបាំង​ អស់​ប្រាំពីរ​រយ​នាក់ និង​ពល​ទ័ព​សេះ​អស់​បួន​ម៉ឺន​នាក់ ស្ដេច​ក៏​បាន​ប្រហារ​លោក​សូបាក់ ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​អោយ​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ​ដែរ។


word:
 កាល​ស្ដេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ហាដារេស៊ើរ ឃើញ​ពួក​គេ​ចាញ់​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ដូច្នេះ ក៏​នាំ​គ្នា​មក​សុំ​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​សន្តិភាព​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ចុះ​ចូល​នឹង​ស្ដេច។ ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​មិន​ហ៊ាន​មក​ជួយ​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ទៀត​ឡើយ។


word:
 មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គឺ​នៅ​រដូវ​ដែល​ស្ដេច​នានា​មាន​ទម្លាប់​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​លោក​យ៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​នាយ​ទាហាន និង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អោយ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។ ពួក​គេ​បាន​កំទេច​ស្រុក​នោះ ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​រ៉ាបាត។ រីឯ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 មាន​ថ្ងៃ​មួយ នៅ​ពេល​រសៀល ព្រះបាទ​ដាវីឌ​តើន​ពី​ផ្ទំ ហើយ​ស្ដេច​យាង​កំសាន្ត​តាម​ថែវ ដែល​នៅ​ជាន់​ខាង​លើ​ព្រះដំណាក់។ ស្ដេច​ទត​ឃើញ​ស្ត្រី​ម្នាក់​កំពុង​មុជ​ទឹក ស្ត្រី​នោះ​មាន​រូប​ឆោម​ល្អ​ណាស់។


word:
 ស្ដេច​ក៏​ស៊ើបសួរ​ពី​ស្ត្រី​នោះ​គេ​ទូល​ថា «នាង​ឈ្មោះ​បាតសេបា ជា​កូន​របស់​លោក​អេលាម និង​ជា​ប្រពន្ធ​របស់​លោក​អ៊ូរី ជា​ជន​ជាតិ​ហេត»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​នាំ​នាង​មក នាង​មក​ឯ​ដំណាក់​ស្ដេច ហើយ​ស្ដេច​ក៏​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​នាង រួច​នាង​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។ ពេល​នោះ នាង​ទើប​នឹង​មាន​រដូវ ហើយ​ធ្វើ​ជំរះ​កាយ​អោយ​បរិសុទ្ធ។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ប្រាប់​លោក​យ៉ូអាប់​ថា៖ «ចូរ​បញ្ជូន​អ៊ូរី ជា​ជន​ជាតិ​ហេត​មក​ជួប​យើង»។ លោក​យ៉ូអាប់​ក៏​បញ្ជូន​លោក​អ៊ូរី​មក។


word:
 លុះ​លោក​អ៊ូរី​មក​ដល់ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សាក​សួរ​ដំណឹង​ពី​លោក​យ៉ូអាប់ និង​កងទ័ព ព្រម​ទាំង​សភាព​ការណ៍​សឹក។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​អ្នក​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ ហើយ​ទៅ​រួម​សុខ​ទុក្ខ​ជា​មួយ​គ្រួសារ​ចុះ»។ លោក​អ៊ូរី​ចាក​ចេញ​ពី​ដំណាក់ ហើយ​ស្ដេច​ក៏​អោយ​គេ​យក​អំណោយ​ទៅ​ជូន​លោក​តាម​ក្រោយ។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​អ៊ូរី​ពុំ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ទេ គឺ​លោក​ទទួល​ទាន​ដំណេក​ជា​មួយ​ពួក​នាយ​ទាហាន នៅ​ខ្លោង​ទ្វារ​ដំណាក់​ស្ដេច។


word:
 មាន​គេ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា លោក​អ៊ូរី​ពុំ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ទេ។ ពេល​នោះ ស្ដេច​សួរ​លោក​អ៊ូរី​ថា៖ «អ្នក​ទើប​នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​យ៉ាង​ឆ្ងាយ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​មិន​វិល​ទៅ​ផ្ទះ​របស់​អ្នក?»។


word:
 លោក​អ៊ូរី​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា ហិប​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះពន្លា ហើយ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដា​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​ជំរំ រីឯ​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​ចៅហ្វាយ​របស់​ទូលបង្គំ និង​នាយ​ទាហាន​ក៏​សំរាក​នៅ​តាម​វាល​ដែរ។ តើ​ពេល​នេះ អោយ​ទូលបង្គំ​ទៅ​ផ្ទះ ទទួល​ទាន​អាហារ​ឆ្ងាញ់ និង​ដេក​ឱប​ប្រពន្ធ​ម្ដេច​កើត? ទូលបង្គំ​សូម​ស្បថ​ថា ដរាប​ណា​ព្រះករុណា​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ទូលបង្គំ​មិន​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ​ឡើយ!»។


word:
 ស្ដេច​តប​វិញ​ថា៖ «ថ្ងៃ​នេះ​ចូរ​អ្នក​នៅ​ទី​នេះ​សិន​ចុះ ចាំ​ស្អែក​យើង​អោយ​អ្នក​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ»។ លោក​អ៊ូរី​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​រហូត​ដល់​ស្អែក។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អញ្ជើញ​លោក​មក ជប់លៀង​រួម​តុ ព្រម​ទាំង​បង្អក​ស្រា​លោក​អោយ​ស្រវឹង​ថែម​ទៀត​ផង។ លុះ​ដល់​ល្ងាច លោក​អ៊ូរី​ទៅ​ទទួល​ទាន​ដំណេក​ជា​មួយ​នាយ​ទាហាន​របស់​ស្ដេច​ដដែល គឺ​លោក​ពុំ​បាន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​របស់​លោក​ទេ។


word:
 ក្នុង​សំបុត្រ​នោះ​ស្ដេច​សរសេរ​ថា៖ «ចូរ​ដាក់​អ៊ូរី​អោយ​នៅ​សមរភូមិ​មុខ ត្រង់​ចំណុច​ដែល​ក្ដៅ​បំផុត រួច​ដក​ទ័ព​ថយ​មក​វិញ ទុក​អោយ​គាត់​នៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង ដើម្បី​អោយ​បច្ចាមិត្ត​ប្រហារ​ជីវិត​គាត់»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់ សង្កេត​មើល​ទីក្រុង​ដែល​លោក​ឡោមព័ទ្ធ ហើយ​ដាក់​លោក​អ៊ូរី​នៅ​កន្លែង​ដែល​លោក​ដឹង​ថា មាន​សត្រូវ​ខ្លាំង​ពូកែ។


word:
 កងទ័ព​សត្រូវ​ចេញ​មក​ច្បាំង​តទល់​នឹង​កងទ័ព​របស់​លោក​យ៉ូអាប់។ ពួក​គេ​សម្លាប់​ពល​ទាហាន​ខ្លះ ក្នុង​ជួរ​ទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ រីឯ​លោក​អ៊ូរី ជា​ជន​ជាតិ​ហេត​ក៏​ស្លាប់​ដែរ។


word:
 ប្រសិន​បើ​ស្ដេច​ខ្ញាល់ ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា “ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចូល​ទៅ​ជិត​កំពែង​ក្រុង ក្នុង​ពេល​ប្រយុទ្ធ? តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ដឹង​ថា ខ្មាំង​បាញ់​ព្រួញ​ពី​លើ​កំពែង​ក្រុង​មក​ទេ​ឬ?


word:
 តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ដឹង​ទេ​ឬ​ថា លោក​អប៊ីមាឡេក ជា​កូន​របស់​លោក​យេរូបាល​ត្រូវ​ស្លាប់​នៅ​ថេបេស ព្រោះ​តែ​ស្ត្រី​ម្នាក់​ទម្លាក់​ថ្ម​ត្បាល់​ពី​លើ​កំពែង​មក​ចំ​លោក។ ដូច្នេះ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចូល​ជិត​កំពែង​ក្រុង​យ៉ាង​នេះ?” នោះ​ត្រូវ​ទូល​ស្ដេច​ថា លោក​អ៊ូរី ជន​ជាតិ​ហេត ដែល​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ក៏​ស្លាប់​ដែរ»។


word:
 អ្នក​នាំ​សារ​ចេញ​ទៅ រាយការណ៍​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នូវ​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​លោក​យ៉ូអាប់​បាន​បង្គាប់។


word:
 អ្នក​នាំ​សារ​នោះ បាន​រៀប​រាប់​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «ពួក​ខ្មាំង​មាន​ប្រៀប​ជាង​យើង​ខ្ញុំ គេ​ចេញ​មក​វាយ​យើង​ខ្ញុំ​នៅ​តាម​វាល។ យើង​ខ្ញុំ​បាន​វាយ​បក​ទៅ​វិញ និង​រុញ​ពួក​គេ​រហូត​ដល់​ខ្លោង​ទ្វារ​ក្រុង។


word:
 ប៉ុន្តែ ពេល​នោះ ពួក​ខ្មាំង​បាន​បាញ់​ព្រួញ​ពី​លើ​កំពែង​តម្រង់​មក​រក​យើង​ខ្ញុំ ធ្វើ​អោយ​ពល​ទាហាន​ខ្លះ​ស្លាប់ រីឯ​លោក​អ៊ូរី ជា​ជន​ជាតិ​ហេត និង​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ក៏​ស្លាប់​ដែរ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អ្នក​នាំ​សារ​នោះ​ថា៖ «ចូរ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​លោក​យ៉ូអាប់​ថា កុំ​អោយ​ពិបាក​ចិត្ត​ព្រោះ​តែ​រឿង​នេះ​ឡើយ ដ្បិត​ក្នុង​សង្គ្រាម​តែងតែ​មាន​ការ​ស្លាប់​ទាំង​សង​ខាង​ដូច្នេះ។ ចូរ​ខំ​ប្រឹង​ច្បាំង​អោយ​កាន់​តែ​ខ្លាំងក្លា​ឡើង ហើយ​បំផ្លាញ​ក្រុង​នោះ​អោយ​បាន»។


word:
 លុះ​ចប់​ពេល​កាន់​ទុក្ខ​ហើយ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ហៅ​នាង ចូល​មក​ក្នុង​ដំណាក់ នាង​ធ្វើ​ជា​មហេសី​របស់​ស្ដេច ហើយ​សំរាល​បាន​បុត្រ​មួយ​ថ្វាយ​ស្ដេច។ អំពើ​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រព្រឹត្ត​នេះ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចាត់​ព្យាការី*​ណាថាន​អោយ​ទៅ​ជួប​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​។ លោក​ណាថាន​ចូល​គាល់​ស្ដេច​ហើយ​ទូល​ថា៖ «នៅ​ក្នុង​ក្រុង​មួយ មាន​បុរស​ពីរ​នាក់ ម្នាក់​ជា​សេដ្ឋី ម្នាក់​ទៀត​ជា​អ្នក​ក្រ។


word:
 រីឯ​អ្នក​ក្រ​វិញ មាន​កូន​ចៀម​ញី​តែ​មួយ​គត់ ដែល​គាត់​បាន​ទិញ​មក។ គាត់​ចិញ្ចឹម​វា ហើយ​វា​ក៏​ធំ​ឡើង​ជា​មួយ​កូនៗ​របស់​គាត់។ វា​ធ្លាប់​ស៊ី​ចំណី​អាហារ និង​ផឹក​ទឹក​ក្នុង​ពែង​របស់​គាត់ គាត់​ដេក​ឱប​វា ហើយ​គាត់​ស្រឡាញ់​វា​ទុក​ដូច​ជា​កូន​ស្រី​របស់​គាត់។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ មាន​អ្នក​ដំណើរ​ម្នាក់ បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ​របស់​សេដ្ឋី។ សេដ្ឋី​នោះ​ពុំ​ដាច់​ចិត្ត​យក​សត្វ​ក្នុង​ហ្វូង​ចៀម ឬ​ហ្វូង​គោ​របស់​គាត់ មក​សម្លាប់​ធ្វើ​ម្ហូប​អាហារ​ជូន​ភ្ញៀវ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​បែរ​ជា​ទៅ​យក​កូន​ចៀម​របស់​អ្នក​ក្រ មក​កាប់​ធ្វើ​ម្ហូប​ទទួល​ភ្ញៀវ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ខ្ញាល់​នឹង​សេដ្ឋី​នោះ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ណាថាន​ថា៖ «យើង​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា មនុស្ស​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ ត្រូវ​តែ​ទទួល​ទោស​ដល់​ស្លាប់។


word:
 ព្យាការី​ណាថាន​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វិញ​ថា៖ «បុរស​នោះ គឺ​ព្រះករុណា​ហ្នឹង​ហើយ!  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “យើង​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​អ្នក ជា​ស្ដេច​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​យើង​ក៏​បាន​រំដោះ​អ្នក អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​សូល​ដែរ។


word:
 យើង​បាន​ប្រគល់​រាជ​សម្បត្តិ ព្រម​ទាំង​ស្រី​ស្នំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ម្ចាស់​អ្នក មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក។ យើង​ក៏​បាន​អោយ​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដា​ដែរ។ បើ​អ្នក​នៅ​តែ​មិន​ស្កប់​ទេ យើង​អាច​បន្ថែម​លើស​ពី​នេះ​ទៅ​ទៀត!


word:
 ចុះ​ហេតុ​ដូច​ម្ដេច​បាន​ជា​អ្នក​មើលងាយ​ព្រះបន្ទូល​របស់​យើង ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ដែល​មិន​គាប់​ចិត្ត​យើង​ គឺ​អ្នក​បាន​ធ្វើ​ឃាត​អ៊ូរី ជា​ជន​ជាតិ​ហេត ដោយ​ប្រគល់​ទៅ​អោយ​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​សម្លាប់ រួច​យក​ប្រពន្ធ​របស់​អ៊ូរី​មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្លួន​ឯង។


word:
 ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​អ្នក​តែងតែ​មាន​មនុស្ស​ស្លាប់ ដោយ​មុខ​ដាវ​ជានិច្ច ព្រោះ​អ្នក​បាន​មើលងាយ​យើង​ដោយ​យក​ប្រពន្ធ​របស់​អ៊ូរី ជា​ជន​ជាតិ​ហេត​មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្លួន”។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​មាន​រឿង​អពមង្គល​កើត​ចេញ​ពី​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​អ្នក។ យើង​នឹង​យក​ស្ត្រី​ស្នំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អ្នក ប្រគល់​អោយ​មនុស្ស​ម្នាក់ ដែល​ជា​សាច់​ឈាម​របស់​អ្នក។ គេ​នឹង​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​ស្ត្រីៗ​នោះ នៅ​កណ្ដាល​វាល ចំពោះ​មុខ​អ្នក​ផង។


word:
 អ្នក​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​ដោយ​ស្ងាត់​កំបាំង រីឯ​យើង យើង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ការ​នេះ​ចំពោះ​អ្នក​វិញ​នៅ​កណ្ដាល​វាល អោយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ឃើញ”»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ណាថាន​ថា៖ «យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ហើយ!»។


word:
 ព្យាការី​ណាថាន​ទូល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​លើកលែង​ទោស​អោយ​ព្រះករុណា ព្រះករុណា​នឹង​មិន​សោយ​ទិវង្គត​ទេ។ ប៉ុន្តែ ដោយ​ព្រះករុណា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដ៏​ធ្ងន់​នេះ ជា​ឱកាស​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ប្រមាថ​មើលងាយ​ ព្រះអម្ចាស់  បុត្រ​របស់​ព្រះករុណា​ដែល​ទើប​ប្រសូត​មក​នោះ នឹង​ត្រូវ​សុគត​ជា​មិន​ខាន»។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្យាការី​ណាថាន ក៏​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​របស់​លោក​វិញ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​កូន ដែល​នាង​បាតសេបា ជា​ភរិយា​របស់​សព​លោក​អ៊ូរី បាន​បង្កើត​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នោះ​មាន​ជំងឺ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូលអង្វរ​ព្រះជាម្ចាស់​អោយ​កូន​នោះ ទាំង​តម​អាហារ។ កាល​ស្ដេច​យាង​ចូល​ក្រឡាបន្ទំ ស្ដេច​ផ្ទំ​ផ្ទាល់​នឹង​ដី។


word:
 ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ទទូច​សូម​អោយ​ស្ដេច​តើន​ឡើង ប៉ុន្តែ ទ្រង់​មិន​ព្រម​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​សោយ​ព្រះស្ងោយ​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ដែរ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ កូន​នោះ​ក៏​ស្លាប់។ រាជ​បំរើ​មិន​ហ៊ាន​ទូល​ដំណឹង​នេះ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទេ ព្រោះ​ពួក​គេ​និយាយ​គ្នា​ថា៖ «កាល​កូន​មាន​ជីវិត​នៅ​ឡើយ យើង​បាន​និយាយ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា តែ​ព្រះករុណា​ពុំ​ព្រម​ស្ដាប់​យើង​ទេ ចុះ​ឥឡូវ​នេះ កូន​ស្លាប់​ហើយ តើ​យើង​ត្រូវ​ទូល​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច ដើម្បី​កុំ​អោយ​ស្ដេច​ធ្វើ​បាប​ខ្លួន​ឯង»។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទត​ឃើញ​រាជ​បំរើ​ខ្សឹបខ្សៀវ​គ្នា ទ្រង់​ក៏​យល់​ថា​កូន​នោះ​ស្លាប់​ហើយ។ ព្រះរាជា​សួរ​ពួក​គេ​ថា៖ «កូន​របស់​យើង​ស្លាប់​ហើយ​ឬ?»។ ពួក​គេ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! ព្រះឱរស​នោះ​សុគត​ហើយ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក្រោក​ពី​ដី ស្រង់​ទឹក ប្រោះ​ទឹក​អប់ ព្រម​ទាំង​ផ្លាស់​ព្រះភូសា រួច​យាង​ចូល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ។ ពេល​ត្រឡប់​មក​វិញ ស្ដេច​បញ្ជា​អោយ​គេ​រៀបចំ​ព្រះស្ងោយ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​សោយ។


word:
 ពួក​រាជ​បំរើ​ទូល​សួរ​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ​មាន​ន័យ​ដូច​ម្ដេច​ដែរ? កាល​ព្រះឱរស​មាន​ជីវិត​នៅ​ឡើយ ព្រះករុណា​តម​អាហារ ហើយ​សោក​សង្រេង​ទៀត​ផង។ ឥឡូវ​នេះ ព្រះឱរស​សុគត​ផុត​ហើយ ព្រះករុណា​បែរ​ជា​ក្រោក​ឡើង សោយ​ព្រះស្ងោយ​ទៅ​វិញ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​តប​វិញ​ថា៖ «កាល​កូន​របស់​យើង​រស់​នៅ​ឡើយ យើង​តម​អាហារ និង​សោក​សង្រេង​ដោយ​នឹក​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រហែល​ជា​ប្រណី​សន្ដោស​ដល់​យើង ហើយ​ទុក​អោយ​កូន​នោះ​មាន​ជីវិត​ត​ទៅ​ទៀត។


word:
 ឥឡូវ​នេះ កូន​យើង​ស្លាប់​ផុត​ទៅ​ហើយ តើ​យើង​តម​អាហារ​ធ្វើ​អ្វី​ទៀត? យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​អោយ​វា​រស់​ឡើង​វិញ​បាន​ឡើយ! យើង​ទេ​តើ​ដែល​នឹង​ទៅ​ជួប​វា គឺ​មិន​មែន​វា​ទេ ដែល​នឹង​មក​ជួប​យើង»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សំរាល​ទុក្ខ​នាង​បាតសេបា ជា​មហេសី ហើយ​ក៏​រួម​រស់​ជា​មួយ​នាង។ នាង​ប្រសូត​បាន​បុត្រ​មួយ​អង្គ រួច​ប្រទាន​នាម​ថា​សាឡូម៉ូន។  ព្រះអម្ចាស់ ​ស្រឡាញ់​បុត្រ​នោះ​ណាស់


word:
 ព្រះអង្គ​ចាត់​ព្យាការី​ណាថាន​អោយ​ទៅ​ប្រាប់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប ហើយ​ថ្វាយ​នាម​បុត្រ​នោះ​ថា «យេឌីឌីយ៉ា»មាន​ន័យ​ថា «អ្នក​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ »។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ លោក​យ៉ូអាប់​វាយ​យក​ទីក្រុង​រ៉ាបាត ជា​រាជ​ធានី​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ហើយ​ដណ្ដើម​យក​វាំង​របស់​ស្ដេច។


word:
 លោក​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «ទូលបង្គំ​វាយ​ទីក្រុង​រ៉ាបាត ហើយ​ដណ្ដើម​យក​បាន​កន្លែង​ដែល​រក្សា​ទឹក​ទៀត​ផង។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះករុណា​ប្រមូល​ទ័ព​ដែល​នៅ​សល់​មក​វាយ​យក​ទីក្រុង​នោះ ដោយ​ផ្ទាល់​ចុះ ក្រែង​ទូលបង្គំ​វាយ​យក​បាន ហើយ​គេ​ថា ក្រុង​នោះ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ទូលបង្គំ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យក​បាន​មកុដ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ព្រះសិរសា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។ មកុដ​នោះ​ធ្វើ​អំពី​មាស ទម្ងន់​ជាង​សាមសិប​ប្រាំ​គីឡូ​ក្រាម ហើយ​មាន​ដាំ​ត្បូង​ពេជ្រ​ទៀត​ផង។ គេ​យក​មកុដ​នោះ​មក​បំពាក់​លើ​ព្រះសិរសា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​រឹប​អូស​យក​ជយភ័ណ្ឌ​យ៉ាង​ច្រើន​ពី​ក្រុង​នោះ។


word:
 រីឯ​ប្រជាជន​នៅ​ក្រុង​នោះ​វិញ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​កៀរ​យក​មក​ធ្វើ​ជា​ឈ្លើយ ព្រម​ទាំង​បង្ខំ​ពួក​គេ​អោយ​អារ​ឈើ​ដាប់​ថ្ម កាប់​អុស និង​ធ្វើ​ឥដ្ឋ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ធ្វើ​ដូច្នេះ ចំពោះ​ក្រុង​ឯ​ទៀតៗ​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ដែរ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ជា​មួយ​កងទ័ព​ទាំង​មូល។


word:
 ក្រោយ​មក​ទៀត មាន​រឿង​កើត​ឡើង​ដូច​ត​ទៅ: សម្ដេច​អាប់សាឡុម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​ប្អូន​ស្រី​ម្នាក់ នាម​ព្រះនាង​តាម៉ារ ដែល​មាន​រូប​ឆោម​ល្អ​ស្អាត។ រីឯ​សម្ដេច​អាំណូន​ជា​បុត្រា​មួយ​អង្គ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ បាន​កើត​ចិត្ត​ប្រតិព័ទ្ធ​លើ​រូប​នាង។


word:
 សម្ដេច​អាំណូន​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​ព្រះនាង ជា​ប្អូន​ស្រី​ខ្លាំង​ពេក រហូត​ដល់​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ ដ្បិត​រក​ធ្វើ​អ្វី​នាង​មិន​បាន ព្រោះ​នាង​នៅ​ក្រមុំ​ព្រហ្មចារី។


word:
 សម្ដេច​អាំណូន​មាន​មិត្ត​ម្នាក់ ជា​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ​ណាស់ ឈ្មោះ​យ៉ូណាដាប់ ជា​កូន​របស់​លោក​សាំម៉ា និង​ជា​ក្មួយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 លោក​យ៉ូណាដាប់​សួរ​សម្ដេច​អាំណូន​ថា៖ «អ្នក​អង្គ​ម្ចាស់ ហេតុ​អ្វី​ក៏​មាន​ទឹក​មុខ​ស្រងូត​ជា​រៀង​រាល់​ព្រឹក​ដូច្នេះ? សូម​ប្រាប់​អោយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ផង​បាន​ឬ​ទេ?»។ សម្ដេច​អាំណូន​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​កើត​ចិត្ត​ប្រតិព័ទ្ធ​លើ​រូប​ព្រះនាង​តាម៉ារ ជា​ប្អូន​របស់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម ប្អូន​របស់​ខ្ញុំ»។


word:
 លោក​យ៉ូណាដាប់​ពោល​ថា៖ «ដូច្នេះ សូម​ទៅ​ផ្ទំ​នៅ​លើ​គ្រែ ហើយ​ធ្វើ​ពុត​ជា​ឈឺ​ទៅ។ កាល​បិតា​របស់​អ្នក​អង្គ​ម្ចាស់​យាង​មក​សួរ​សុខ​ទុក្ខ អ្នក​អង្គ​ម្ចាស់​ត្រូវ​ទូល​ថា “សូម​បិតា​មេត្តា​អនុញ្ញាត​អោយ​តាម៉ារ ជា​ប្អូន​ស្រី​របស់​ទូលបង្គំ យក​ម្ហូប​អាហារ​មក​អោយ​ទូលបង្គំ​ផង។ នាង​ត្រូវ​រៀបចំ​ធ្វើ​ម្ហូប​អាហារ​នេះ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ទូលបង្គំ ដើម្បី​អោយ​ទូលបង្គំ​ឃើញ ហើយ​ទទួល​ម្ហូប​អាហារ​ពី​ដៃ​របស់​នាង​ផ្ទាល់”»។


word:
 សម្ដេច​អាំណូន​ក៏​ទៅ​ផ្ទំ ហើយ​ធ្វើ​ពុត​ជា​ឈឺ។ ពេល​ព្រះរាជា​យាង​មក​សួរ​សុខ​ទុក្ខ សម្ដេច​ទូល​ថា៖ «សូម​បិតា​មេត្តា​អនុញ្ញាត​អោយ​តាម៉ារ ជា​ប្អូន​ស្រី​ទូលបង្គំ​មក​ធ្វើ​នំ​ពីរ​នៅ​មុខ​ទូលបង្គំ រួច​ហើយ​នាង​លើក​នំ​នោះ មក​អោយ​ទូលបង្គំ​ដោយ​ផ្ទាល់​ដៃ ទើប​ទូលបង្គំ​ទទួល​ទាន»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ប្រាប់​ព្រះនាង​តាម៉ារ នៅ​ឯ​ដំណាក់​របស់​ព្រះនាង​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ដំណាក់​អាំណូន ជា​បង​របស់​នាង ហើយ​រៀបចំ​ធ្វើ​ម្ហូប​អាហារ​អោយ​បង​សោយ​ផង»។


word:
 ព្រះនាង​តាម៉ារ​យាង​ទៅ​ដល់​ដំណាក់​របស់​សម្ដេច​អាំណូន ជា​បង​ដែល​កំពុង​ផ្ទំ​លើ​គ្រែ។ ព្រះនាង​យក​ម្សៅ​មក​ច្របាច់​ធ្វើ​នំ ហើយ​ដុត​នៅ​មុខ​បង។


word:
 ព្រះនាង​យក​ខ្ទះ​មក​ចៀន​នំ រួច​យក​ទៅ​ថ្វាយ​សម្ដេច​អាំណូន ប៉ុន្តែ សម្ដេច​មិន​ព្រម​សោយ​ទេ។ សម្ដេច​បញ្ជា​អោយ​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​ទាំង​អស់​គ្នា ពួក​គេ​ក៏​ចេញ​ទៅ។


word:
 សម្ដេច​អាំណូន​ប្រាប់​ព្រះនាង​តាម៉ារ​ថា៖ «ចូរ​យក​នំ​មក​អោយ​បង​ដល់​គ្រែ​ផង ដើម្បី​អោយ​បង​ទទួល​ទាន​នំ​ពី​ដៃ​របស់​ប្អូន​ផ្ទាល់»។ ព្រះនាង​តាម៉ារ​យក​នំ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​នោះ ទៅ​ថ្វាយ​សម្ដេច​អាំណូន​ដល់​គ្រែ។


word:
 ពេល​នាង​កំពុង​លើក​នំ​មក​ថ្វាយ​នោះ សម្ដេច​ចាប់​នាង​ទាំង​ពោល​ថា៖ «អូន​អើយ! ចូរ​មក​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​បង!»។


word:
 ព្រះនាង​តាម៉ារ​ប្រកែក​ថា៖ «ទេ ម្ចាស់​បង សូម​កុំ​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បែប​នេះ! នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល គេ​មិន​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ​ទេ។ សូម​ម្ចាស់​បង​កុំ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ថោក​ទាប​យ៉ាង​នេះ​អោយ​សោះ។


word:
 បើ​ធ្វើ​ដូច្នេះ តើ​អោយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​យក​មុខ​ទៅ​ទុក​នៅ​ឯ​ណា? ចំពោះ​ម្ចាស់​បង​វិញ គេ​នឹង​ចាត់​ទុក​ម្ចាស់​បង​ជា​មនុស្ស​ទុយ៌ស​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ សូម​ម្ចាស់​បង​ទូល​បិតា​ទៅ ទ្រង់​នឹង​មិន​បដិសេធ​លើក​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​អោយ​ម្ចាស់​បង​ឡើយ»។


word:
 បន្ទាប់​មក សម្ដេច​អាំណូន​ស្អប់​នាង​យ៉ាង​ខ្លាំង ពោល​គឺ​សម្ដេច​ស្អប់​ខ្ពើម​នាង​ខ្លាំង​ជាង​សេចក្ដី​ស្រឡាញ់ ដែល​សម្ដេច​មាន​ចំពោះ​រូប​នាង កាល​ពី​ពេល​មុន​ទៅ​ទៀត។ សម្ដេច​បណ្ដេញ​នាង​ថា៖ «ចេញ​ទៅ!»។


word:
 ព្រះនាង​ប្រកែក​ថា៖ «ទេ! ម្ចាស់​បង​បណ្ដេញ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ដូច្នេះ អាក្រក់​ជាង​អំពើ​ដែល​ម្ចាស់​បង​ទើប​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​មក​លើ​រូប​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​នោះ​ទៅ​ទៀត!»។ ប៉ុន្តែ សម្ដេច​អាំណូន​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​នាង​ទេ


word:
 សម្ដេច​ហៅ​ក្មេង​បំរើ​ម្នាក់​មក​បង្គាប់​ថា៖ «ចូរ​ដេញ​ស្រី​នេះ​ចេញ​ពី​មុខ​យើង​ទៅ ហើយ​ខ្ទាស់​ទ្វារ​អោយ​ជិត»។


word:
 ក្មេង​បំរើ​របស់​សម្ដេច​អាំណូន​ក៏​ដេញ​នាង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ រួច​ខ្ទាស់​ទ្វារ​ជិត។ ព្រះនាង​តាម៉ារ​ពាក់​អាវ​យ៉ាង​ល្អ​ប្រណីត ដូច​បុត្រី​របស់​ស្ដេច​នានា​តែង​ពាក់​ពេល​នៅ​ក្រមុំ។


word:
 ព្រះនាង​តាម៉ារ​យក​ផេះ​មក​រោយ​លើ​ក្បាល ហើយ​ហែក​អាវ​ដ៏​ល្អ​ប្រណីត​នោះ​ចោល នាង​ទូល​ដៃ​លើ​ក្បាល​រួច​ចេញ​ទៅ​ទាំង​ស្រែក​ផង។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ជា​បង​សួរ​ថា៖ «តើ​បង​អាំណូន​បាន​រំលោភ​លើ​ប្អូន​ឬ? ចូរ​នៅ​ស្ងៀម​ទៅ ព្រោះ​គាត់​ជា​បង​ប្រុស​របស់​ឯង​ទេ​តើ កុំ​ឈឺ​ចិត្ត​នឹង​រឿង​នេះ​ខ្លាំង​ពេក»។ ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ព្រះនាង​តាម៉ារ​រស់​នៅ​ជា​ស្ត្រី​ដែល​គ្មាន​នរណា​រាប់​រក ក្នុង​ដំណាក់​របស់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម ជា​បង។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​មិន​និយាយ​រក​សម្ដេច​អាំណូន សូម្បី​មួយ​ម៉ាត់​សោះ​ឡើយ ព្រោះ​ទ្រង់​ស្អប់​សម្ដេច​អាំណូន ដែល​បាន​ចាប់​រំលោភ​ព្រះនាង​តាម៉ារ​ជា​ប្អូន​ស្រី។


word:
 ពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ពួក​គង្វាល​របស់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម កាត់​រោម​ចៀម​នៅ​បាល-ហាសោរ ជិត​ភូមិ​អេប្រាអ៊ីម។ សម្ដេច​អាប់សាឡុម​បាន​អញ្ជើញ​បុត្រ​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ អោយ​មក​ចូល​រួម​ដែរ។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​បាន​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះរាជា ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​បិតា ពួក​គង្វាល​របស់​ទូលបង្គំ​កំពុង​តែ​កាត់​រោម​ចៀម សូម​បិតា​មេត្តា​យាង​ទៅ​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​នោះ ជា​មួយ​ពួក​មន្ត្រី​របស់​បិតា​ផង»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ទេ កូន​អើយ យើង​មិន​ទៅ​ចូល​រួម​ទាំង​អស់​គ្នា​ទេ ក្រែង​នាំ​អោយ​កូន​ពិបាក»។ សម្ដេច​អាប់សាឡុម​បាន​ទទូច​អង្វរ​ព្រះរាជា តែ​ស្ដេច​ប្រកែក​មិន​ព្រម​ទៅ​ទេ គឺ​ទ្រង់​គ្រាន់​តែ​ប្រទាន​ពរ​អោយ​បុត្រ​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ទូល​ថា៖ «បើ​បិតា​មិន​យាង​ទៅ​ទេ សូម​អនុញ្ញាត​អោយ​តែ​បង​អាំណូន​ទៅ​រួម​ជា​មួយ​ពួក​យើង​ក៏​បាន»។ ព្រះរាជា​សួរ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​ចាំបាច់​អោយ​អាំណូន​ទៅ​ជា​មួយ?»។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ទទូច​អង្វរ​សា​ជា​ថ្មី ហើយ​ព្រះរាជា​ក៏​អនុញ្ញាត​អោយ​សម្ដេច​អាំណូន និង​បុត្រ​ឯ​ទៀតៗ​ទៅ​ជា​មួយ​ដែរ។


word:
 សម្ដេច​អាប់​សាឡុម​បាន​បញ្ជា​ទៅ​ពួក​អ្នក​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​ឃ្លាំ​មើល​សម្ដេច​អាំណូន​អោយ​ជាប់ ពេល​ណា​សម្ដេច​អាំណូន​សោយ​ស្រា​ស្រវឹង ហើយ​ពេល​ណា​យើង​បង្គាប់​ថា “ចូរ​ប្រហារ​អាំណូន!” នោះ​ចូរ​សម្លាប់​គេ​ចោល​ទៅ! កុំ​ភ័យ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ ដ្បិត​យើង​ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ។ ចូរ​តាំង​ចិត្ត​អង់អាច​ក្លាហាន​ឡើង!»។


word:
 ពួក​អ្នក​បំរើ​ធ្វើ​តាម​បញ្ជា​របស់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម ហើយ​សម្លាប់​សម្ដេច​អាំណូន។ បុត្រ​ឯ​ទៀតៗ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឃើញ​ដូច្នោះ ក៏​នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង ហើយ​ជិះ​លា​រៀងៗ​ខ្លួន​រត់​ចេញ​ទៅ។


word:
 បុត្រ​ទាំង​នោះ​កំពុង​តែ​យាង​មក​តាម​ផ្លូវ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទទួល​ដំណឹង​ថា សម្ដេច​អាប់សាឡុម​បាន​សម្លាប់​បុត្រា​ទាំង​អស់​របស់​ស្ដេច​គ្មាន​សល់​មួយ​អង្គ​ណា​សោះ​ឡើយ។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះរាជា​ហែក​សម្លៀកបំពាក់ ហើយ​ផ្ទំ​ផ្ទាល់​នឹង​ដី។ មន្ត្រី​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​ឈរ​ជុំវិញ​ស្ដេច ទាំង​ហែក​សម្លៀកបំពាក់​ដែរ។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​យ៉ូណាដាប់ ជា​កូន​របស់​លោក​សាំម៉ា និង​ជា​ក្មួយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​សូម​កុំ​នឹក​ស្មាន​ថា គេ​ធ្វើ​គុត​បុត្រា​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះករុណា​ឡើយ គឺ​មាន​តែ​សម្ដេច​អាំណូន​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​សុគត ដ្បិត​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​បាន​សំរេច​ចិត្ត​ធ្វើ​ដូច្នេះ តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​សម្ដេច​អាំណូន​បាន​រំលោភ​លើ​រូប​ព្រះនាង​តាម៉ារ ជា​ប្អូន​ស្រី​ម៉្លេះ។


word:
 ហេតុ​នេះ សូម​ព្រះករុណា​កុំ​នឹក​ស្មាន​ថា បុត្រា​របស់​ព្រះករុណា​ត្រូវ​សុគត​អស់​នោះ​ឡើយ គឺ​មាន​តែ​សម្ដេច​អាំណូន​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​សុគត»។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​គេច​ខ្លួន​រត់​បាត់​ទៅ។ អ្នក​យាម​ក្រឡេក​មើល​ទៅ ឃើញ​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​ធំ​កំពុង​ចុះ​ពី​ចង្កេះ​ភ្នំ នៅ​ខាង​ក្រោយ​គាត់។


word:
 លោក​យ៉ូណាដាប់​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា បុត្រា​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះករុណា​យាង​មក​ដល់​ហើយ! ដូច​ទូលបង្គំ​បាន​ទូល​ព្រះករុណា​មែន»។


word:
 លោក​យ៉ូណាដាប់​ទូល​មិន​ទាន់​ផុត​ពី​មាត់​ផង បុត្រា​របស់​ស្ដេច​ក៏​យាង​មក​ដល់។ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ទ្រហោ​យំ ហើយ​ស្ដេច និង​មន្ត្រី​ទាំង​អស់​យំ​សោក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដែរ។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​រត់​គេច​ខ្លួន​ទៅ​ជ្រក​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​តាលម៉ាយ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អាំមីហ៊ូដ និង​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​កេស៊ួរី​។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​កាន់​ទុក្ខ​សម្ដេច​អាំណូន​ជា​បុត្រ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឈប់​ខ្ញាល់​ នឹង​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ទៀត ព្រោះ​ស្ដេច​លែង​ព្រួយ​ចិត្ត​អំពី​សម្ដេច​អាំណូន​សោយ​ទិវង្គត។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា សង្កេត​ឃើញ​ថា ស្ដេច​មាន​ព្រះហឫទ័យ​នឹក​រលឹក​ ដល់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម


word:
 លោក​ក៏​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ឯ​ភូមិ​តេកូអា រក​ស្ត្រី​ម្នាក់​ដែល​ឆ្លាត ហើយ​ប្រាប់​ថា៖ «ចូរ​ធ្វើ​ពុត​ជា​អ្នក​កាន់​ទុក្ខ ដោយ​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​កាន់​ទុក្ខ។ កុំ​លាប​ទឹក​អប់ គឺ​ធ្វើ​ដូច​ស្ត្រី​ម្នាក់​ដែល​កាន់​ទុក្ខ​ជា​យូរ​មក​ហើយ។


word:
 បន្ទាប់​មក នាង​ត្រូវ​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច ហើយ​ទូល​តាម​ពាក្យ​ខ្ញុំ​បង្គាប់»។ លោក​យ៉ូអាប់​បាន​ប្រាប់​ពាក្យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​នាង​ត្រូវ​និយាយ។


word:
 ដូច្នេះ ស្ត្រី​អ្នក​ភូមិ​តេកូអា​នោះ ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច។ នាង​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ស្ដេច ដោយ​អោន​មុខ​ដល់​ដី​ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! សូម​ជួយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ផង!»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ថា៖ «តើ​នាង​មាន​ការ​អ្វី?»។ នាង​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ជា​ស្រី​មេម៉ាយ ដែល​ប្ដី​ស្លាប់​ចោល!


word:
 ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មាន​កូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់ ពួក​វា​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​នៅ​ឯ​ស្រែ ហើយ​ម្នាក់​បាន​វាយ​ម្នាក់​ទៀត​ស្លាប់ ព្រោះ​គ្មាន​នរណា​ឃាត់​គេ​ទាំង​ពីរ​ឡើយ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ញាតិសន្ដាន​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ លើក​គ្នា​ប្រឆាំង​នឹង​ខ្ញុំ​ម្ចាស់។ ពួក​គេ​ពោល​ថា “ចូរ​ប្រគល់​ឃាតក​មក​អោយ​យើង យើង​នឹង​សម្លាប់​វា ដើម្បី​សងសឹក​ជំនួស​បង​ប្អូន​របស់​វា​ដែល​ស្លាប់​នោះ ហើយ​យើង​ក៏​ចង់​បំផ្លាញ​ពូជពង្ស​របស់​វា​ផង​ដែរ”។ ពួក​គេ​ចង់​បំផ្លាញ​ក្ដី​សង្ឃឹម​ដែល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មាន​សេសសល់ ហើយ​មិន​ចង់​ទុក​អោយ​វង្ស​ត្រកូល​ប្ដី​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ មាន​កូន​ចៅ​បន្ត​ពូជពង្ស​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ​ឡើយ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ស្ត្រី​នោះ​ថា៖ «ចូរ​វិល​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ចុះ យើង​នឹង​បង្គាប់​គេ​អោយ​សំរួល​រឿង​នេះ»។


word:
 ស្ត្រី​នោះ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ ទោះ​បី​មាន​ហេតុការណ៍​អ្វី​កើត​ឡើង ក្នុង​រឿង​នេះ​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​ម្ចាស់ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​សុខ​ចិត្ត​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ទាំង​ស្រុង មិន​អោយ​កំហុស​នេះ​ធ្លាក់​លើ​ព្រះករុណា ឬ​រាជ​បល្ល័ង្ក​ឡើយ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្ដី​បន្ទោស​នាង ចូរ​នាំ​គេ​មក​ជួប​យើង គេ​មុខ​ជា​មិន​ហ៊ាន​រក​រឿង​នាង​ទៀត​ទេ»។


word:
 នាង​ទូល​ទៀត​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! សូម​មេត្តា​សន្យា​នឹង​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា ដើម្បី​កុំ​អោយ​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​សងសឹក​ជំនួស​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ដែល​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ ហ៊ាន​សម្លាប់​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ដែល​នៅ​សល់​នោះ​ថែម​ទៀត​ឡើយ»។ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា: យើង​មិន​អោយ​សក់​មួយ​សរសៃ​របស់​កូន​ប្រុស​នាង ជ្រុះ​ដល់​ដី​ឡើយ»។


word:
 នាង​នោះ​ទូល​ទៀត​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា សូម​មេត្តា​ប្រោស​អោយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ទូល​ថ្វាយ​ថែម​មួយ​ម៉ាត់​ទៀត»។ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​និយាយ​មក!»។


word:
 នាង​ទូល​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ផ្ទាល់ ក៏​មាន​គំនិត​ដូច្នេះ​ដែរ គឺ​ទាស់​នឹង​ផល​ប្រយោជន៍​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់? រាជឱង្ការ​របស់​ព្រះករុណា​អំបាញ់មិញ​នេះ ពិត​ជា​ដាក់​ទោស​ព្រះករុណា​ដែរ ព្រោះ​ព្រះករុណា​មិន​បាន​ត្រាស់​ហៅ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ដែល​ស្ដេច​កាត់កាល់​នោះ អោយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​ទេ។


word:
 មនុស្ស​យើង​តែងតែ​ស្លាប់ ក្នុង​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​មិន​ខាន គឺ​យើង​ប្រៀប​ដូច​ជា​ទឹក​ដែល​គេ​ចាក់​លើ​ដី​ហើយ ពុំ​អាច​ប្រមូល​វិញ​បាន​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់​មិន​នាំ​អ្នក​ដែល​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ អោយ​វិល​មក​វិញ​ទេ តែ​ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​រៀបចំ​គំរោងការ ដើម្បី​អោយ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ដែល​ត្រូវ​និរទេស​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះអង្គ​នោះ វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ។


word:
 ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មក​ទូល​រឿង​នេះ​ថ្វាយ​ព្រះករុណា​ហើយ ព្រោះ​ប្រជារាស្ត្រ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ភ័យ​បារម្ភ។ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​នឹក​ថា ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មក​ទូល​ព្រះករុណា ប្រហែល​ជា​ស្ដេច​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ដែល​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ករុណា។


word:
 ព្រះករុណា​មុខ​ជា​ស្ដាប់​ពាក្យ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ហើយ​រំដោះ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ និង​កូន ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក​ដែល​ចង់​បំផ្លាញ​យើង​អោយ​បាត់​ពី​ទឹក​ដី ជា​កេរមត៌ក​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ខ្ញុំ​ម្ចាស់​នឹក​ថា រាជឱង្ការ​របស់​ព្រះករុណា​ពិត​ជា​ធ្វើ​អោយ​មាន​ភាព​ស្ងប់​ស្ងៀម ដ្បិត​ព្រះករុណា​ប្រៀប​ដូច​ជា​ទេវតា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះករុណា​ស្គាល់​ល្អ​ស្គាល់​អាក្រក់។ សូម​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា​គង់​ជា​មួយ​ព្រះករុណា!»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ស្ត្រី​នោះ​ថា៖ «យើង​សូម​សួរ​នាង​រឿង​មួយ ហើយ​នាង​មិន​ត្រូវ​លាក់លៀម​អ្វី​ឡើយ»។ ស្ត្រី​នោះ​ទូល​វិញ​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា សូម​មាន​រាជឱង្ការ​មក​ចុះ!»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ថា៖ «តើ​លោក​យ៉ូអាប់​ឬ​ដែល​បាន​រួម​គំនិត​ជា​មួយ​នាង​ក្នុង​រឿង​នេះ?»។ នាង​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​សូម​ស្បថ​ថា នេះ​ពិត​ដូច​ព្រះករុណា​មាន​រាជឱង្ការ​មែន! គឺ​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​បាន​បង្គាប់​អោយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​និយាយ​ពាក្យ​ទាំង​អស់​នេះ។


word:
 លោក​ធ្វើ​ដូច្នេះ ដើម្បី​សំរួល​សភាព​ការណ៍។ ប៉ុន្តែ ព្រះករុណា​ជ្រាប​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​កើត​មាន​នៅ​លើ​ផែនដី ដ្បិត​ទ្រង់​មាន​ប្រាជ្ញា​ដូច​ទេវតា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ ទៅ​លោក​យ៉ូអាប់​ថា៖ «យើង​យល់​ព្រម តាម​សំណូម​ពរ​របស់​លោក​ហើយ ចូរ​ទៅ​នាំ​អាប់សាឡុម​មក​វិញ​ចុះ»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ស្ដេច​អោន​មុខ​ដល់​ដី ហើយ​អរ​ព្រះគុណ​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ថ្ងៃ​នេះ ទូលបង្គំ​ដឹង​ថា ព្រះករុណា​នៅ​តែ​ប្រណី​សន្ដោស​ទូលបង្គំ ព្រោះ​ស្ដេច​បាន​យល់​ព្រម​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​ទូលបង្គំ»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ក្រោក​ឡើង ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ស្រុក​កេស៊ួរី ហើយ​នាំ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម វិល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​អោយ​គេ​ទៅ​ដំណាក់​របស់​គេ​ចុះ កុំ​អោយ​គេ​មក​ជួប​មុខ​យើង​ឡើយ!»។ ដូច្នេះ សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ក៏​យាង​ទៅ​ដំណាក់​របស់​ខ្លួន​វិញ ដោយ​ឥត​បាន​ឃើញ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច​ទេ។


word:
 នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មាន​រូប​សម្បត្តិ​ល្អ​ស្អាត គួរ​ជា​ទី​គយគន់​ដូច​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ទេ តាំង​ពី​ក្បាល​រហូត​ដល់​ចុង​ជើង ឥត​មាន​ទាស់​ត្រង់​ណា​ឡើយ។


word:
 រៀង​រាល់​ឆ្នាំ សម្ដេច​អាប់សាឡុម​តែងតែ​កាត់​សក់ នៅ​ពេល​ចុង​ឆ្នាំ ព្រោះ​សក់​នោះ​ធ្ងន់​ពេក។ គេ​ថ្លឹង​សក់​នោះ​ឃើញ​មាន​ទម្ងន់​ជាង​ពីរ​គីឡូ​ក្រាម តាម​របៀប​ថ្លឹង​របស់​ស្ដេច។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​មាន​បុត្រា​បី​អង្គ និង​បុត្រី​មួយ​អង្គ។ បុត្រី​នោះ​មាន​នាម តាម៉ារ ដែល​មាន​រូប​ឆោម​ស្រស់​ស្អាត​ណាស់។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ សម្ដេច​បាន​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​អញ្ជើញ​លោក​យ៉ូអាប់​មក ដើម្បី​នាំ​សម្ដេច​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះរាជា ប៉ុន្តែ លោក​យ៉ូអាប់​មិន​ព្រម​មក​ទេ។ សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ជា​លើក​ទី​ពីរ តែ​លោក​យ៉ូអាប់​នៅ​តែ​មិន​ព្រម​ដដែល។


word:
 ហេតុ​នេះ សម្ដេច​អាប់សាឡុម​បង្គាប់​ពួក​អ្នក​បំរើ​ថា៖ «មើល៍! ស្រែ​លោក​យ៉ូអាប់​នៅ​ជាប់​នឹង​ស្រែ​យើង ចូរ​ដុត​ចោល​ទៅ!»។ អ្នក​បំរើ​នាំ​គ្នា​ដុត​ស្រែ​របស់​លោក​យ៉ូអាប់។


word:
 ដូច្នេះ លោក​យ៉ូអាប់​ក៏​អញ្ជើញ​ទៅ​ដំណាក់​របស់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម ហើយ​សួរ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​សម្ដេច ដុត​ស្រែ​របស់​ទូលបង្គំ​ចោល?»។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ឆ្លើយ​ថា៖ «ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​សូម​អោយ​លោក​មក​ទី​នេះ តែ​លោក​បដិសេធ។ ខ្ញុំ​ចង់​អោយ​លោក​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច ហើយ​ទូល​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ទ្រង់​ហៅ​ខ្ញុំ​អោយ​វិល​មក​ពី​ស្រុក​កេស៊ួរី? ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​នៅ​ទី​នោះ គឺ​ប្រសើរ​ជាង! ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ចង់​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​ណាស់ ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​មាន​កំហុស​អ្វី សូម​ទ្រង់​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ចុះ!»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​នាំ​ពាក្យ​របស់​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ទៅ​ទូល​ព្រះរាជា។ ព្រះរាជា​ត្រាស់​ហៅ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម សម្ដេច​ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះរាជា ហើយ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​អោន​មុខ​ដល់​ដី រួច​ព្រះរាជា​ក៏​ឱប​សម្ដេច​អាប់សាឡុម។


word:
 ក្រោយ​មក​ទៀត សម្ដេច​អាប់សាឡុម​រក​បាន​រទេះ​មួយ ព្រម​ទាំង​សេះ ហើយ​ចាត់​ចែង​មនុស្ស​ចំនួន​ហាសិប​នាក់​រត់​ពី​មុខ​ផង។


word:
 សម្ដេច​តែងតែ​តើន​ឡើង​ពី​ព្រលឹម យាង​ទៅ​ឈរ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ចូល​ទ្វារ​ក្រុង។ រៀង​រាល់​ពេល​ដែល​មាន​នរណា​ម្នាក់​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច សូម​ស្ដេច​រក​យុត្តិធម៌​អោយ សម្ដេច​អាប់សាឡុម​តែង​ហៅ​គេ​មក​សួរ​ថា «អ្នក​មក​ពី​ស្រុក​ណា?»។ ពេល​គេ​ឆ្លើយ​ថា «ទូលបង្គំ​មក​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​មួយ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល»។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​តែងតែ​ពោល​ថា៖ «មើល៍! សំណុំ​រឿង​របស់​អ្នក​ត្រឹម​ត្រូវ​ហើយ ប៉ុន្តែ នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ស្ដេច គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អើពើ​នឹង​អ្នក​ទេ»។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ពោល​ទៀត​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក​នេះ អស់​អ្នក​ដែល​មាន​រឿង ហើយ​រត់​មក​រក​ខ្ញុំ​អោយ​ជំនុំ​ជំរះ​ក្ដី នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​រក​យុត្តិធម៌​អោយ»។


word:
 ម្យ៉ាង​ទៀត ប្រសិន​បើ​មាន​នរណា​ម្នាក់​មក​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ នោះ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​តែងតែ​ចាប់​ដៃ​គាត់​លើក​ឡើង ហើយ​ឱប​ផង។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​តែង​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ ចំពោះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ដែល​មក​រក​ព្រះរាជា​ជំនុំ​ជំរះ​ក្ដី។ សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ទាក់ទាញ​ចិត្ត​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​តាម​របៀប​នេះ​ឯង។


word:
 បួន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​បិតា​អនុញ្ញាត​អោយ​ទូលបង្គំ​ទៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ដើម្បី​លា​បំណន់​ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​បន់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ផង។


word:
 កាល​ទូលបង្គំ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​កេស៊ួរី ក្នុង​ស្រុក​ស៊ីរី ទូលបង្គំ​បាន​បន់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា ប្រសិន​បើ​ព្រះអង្គ​ប្រោសប្រណី​អោយ​ទូលបង្គំ​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ទូលបង្គំ​នឹង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់ »។


word:
 នៅ​ទី​នោះ សម្ដេច​ចាត់​បក្ស​ពួក​យ៉ាង​សម្ងាត់ អោយ​ទៅ​គ្រប់​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ប្រាប់​ថា៖ «កាល​ណា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឮ​សំឡេង​ត្រែ​បន្លឺ​ឡើង ត្រូវ​នាំ​គ្នា​ប្រកាស​ថា “សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន!”»។


word:
 សម្ដេច​អាប់សាឡុម​អញ្ជើញ​មនុស្ស​ពីរ​រយ​នាក់ ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អោយ​ទៅ​ជា​មួយ​សម្ដេច ប៉ុន្តែ អ្នក​ទាំង​នោះ​នាំ​គ្នា​ទៅ​ដោយ​សុទ្ធ​ចិត្ត ពុំ​បាន​ដឹង​រឿង​ហេតុ​អ្វី​សោះ។


word:
 កាល​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​កំពុង​តែ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា សម្ដេច​បាន​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​តាម​រក​លោក​អហ៊ីថូផែល ជា​អ្នក​ស្រុក​គីឡោ។ ដូច្នេះ ចំនួន​មនុស្ស​ដែល​ចូល​រួម​បះបោរ​ជា​មួយ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម បាន​កើន​ច្រើន​ឡើង ហើយ​មាន​កម្លាំង​រឹត​តែ​ខ្លាំង​ឡើង​ដែរ។


word:
 ពេល​នោះ មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​មក​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​នាំ​គ្នា​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ហើយ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​មន្ត្រី​ទាំង​អស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​រត់​ចេញ​ទៅ ដ្បិត​យើង​មិន​អាច​គេច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អាប់សាឡុម​បាន​ទេ។ ចូរ​ប្រញាប់ប្រញាល់​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ចេញ​ទៅ ក្រែង​លោ​អាប់សាឡុម​មក​ទាន់ ហើយ​ប្រហារ​យើង និង​អ្នក​ក្រុង​នេះ​ដោយ​មុខ​ដាវ»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាក​ចេញ​ពី​ទីក្រុង ជា​មួយ​រាជវង្សានុវង្ស ដោយ​ថ្មើរ​ជើង។ ស្ដេច​បាន​ទុក​ស្រី​ស្នំ​ដប់​នាក់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ អោយ​នៅ​ចាំ​ដំណាក់។


word:
 ពេល​ស្ដេច និង​បណ្ដាជន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ចាក​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​ហើយ ក៏​ទៅ​ឈប់​នៅ​ត្រង់​ផ្ទះ​មួយ ដែល​នៅ​ចុង​គេ​បំផុត។


word:
 ពួក​រាជ​បំរើ​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​ដើរ​នៅ​មុខ​ស្ដេច គឺ​ពួក​កេរេធីម ពួក​ពេលេធីម និង​ពួក​កាថ ទាំង​ប្រាំ​មួយ​រយ​នាក់ ដែល​មក​ពី​ក្រុង​កាថ​តាម​បំរើ​ស្ដេច។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អ៊ីតតាយ ជា​ជន​ជាតិ​កាថ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​មក​តាម​យើង? ចូរ​ត្រឡប់​ទៅ​ទីក្រុង​វិញ ហើយ​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច​ថ្មី​ចុះ! ដ្បិត​លោក​ជា​ជន​បរទេស ដែល​គេ​និរទេស​ពី​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​មក។


word:
 លោក​ទើប​នឹង​មក​ស្នាក់​អាស្រ័យ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​យើង​ពុំ​ទាន់​បាន​ប៉ុន្មាន​ផង ថ្ងៃ​នេះ តើ​គួរ​អោយ​យើង​នាំ​លោក​ទៅ​ជា​មួយ​ដែរ​ឬ? ដ្បិត​យើង​ក៏​ពុំ​ដឹង​ថា យើង​ត្រូវ​ទៅ​ទី​ណា​ផង​នោះ! ចូរ​នាំ​បង​ប្អូន​របស់​លោក​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ទីក្រុង​វិញ​ចុះ។ សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​លោក ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស និង​ស្មោះ​ត្រង់»។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​អ៊ីតតាយ​ទូល​ព្រះរាជា​វិញ​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា ទូលបង្គំ​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ និង​ក្នុង​នាម​ព្រះករុណា​ផ្ទាល់​ថា ព្រះករុណា​យាង​ទៅ​ទី​ណា ទូលបង្គំ​សុខ​ចិត្ត​ទៅ​ទី​នោះ ហើយ​រួម​ស្លាប់​រស់​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ដែរ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​តប​ថា៖ «ល្អ​ហើយ! ចូរ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ចុះ!»។ ដូច្នេះ លោក​អ៊ីតតាយ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត​ជា​មួយ​ពល​ទាហាន និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ។


word:
 ពេល​ក្បួន​ដង្ហែ​ស្ដេច​ចេញ​ដំណើរ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​ទ្រហោ​យំ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ស្ដេច​យាង​កាត់​ជ្រោះ​កេដ្រូន ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ក៏​ឆ្លង​តាម​ត្រង់​ផ្លូវ​ឆ្ពោះ​ទៅ​វាល​រហោស្ថាន។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក​ក៏​នៅ​ទី​នោះ ដោយ​មាន​ពួក​លេវី​ដែល​សែង​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី*​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ជា​មួយ​ដែរ។ ពួក​គេ​ដាក់​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ចុះ លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ​ក៏​ឡើង​ពី​ជ្រោះ​មក​ដែរ ហើយ​រង់ចាំ​នៅ​ទី​នោះ រហូត​ដល់​ប្រជាជន​ចេញ​ផុត​ពី​ទីក្រុង​ទាំង​អស់​គ្នា។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក​ថា៖ «ចូរ​នាំ​ហិប​ព្រះជាម្ចាស់​ទៅ​ទីក្រុង​វិញ​ចុះ។ បើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​យើង ព្រះអង្គ​ប្រាកដ​ជា​នាំ​យើង​មក​វិញ ហើយ​យើង​នឹង​ឃើញ​ហិប​នេះ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ​សា​ជា​ថ្មី។


word:
 ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ប្រសិន​បើ​ព្រះអង្គ​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​យើង​ទៀត​ទេ សូម​ព្រះអង្គ​សំរេច​តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ​ចុះ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក​ទៀត​ថា៖ «ចូរ​ត្រឡប់​ទៅ​ទីក្រុង​វិញ ដោយ​សុខសាន្ត ជា​មួយ​អហ៊ីម៉ាស ជា​កូន​របស់​លោក ព្រម​ទាំង​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​អបៀថើរ​ចុះ។


word:
 ដូច្នេះ លោក​សាដុក និង​លោក​អបៀថើរ ក៏​សែង​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ហើយ​ស្នាក់​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​ឡើង​ភ្នំ​ដើម​អូលីវ ដោយ​ទ្រង់​ព្រះកន្សែង​ផង ស្ដេច​ទទូរ​ព្រះសិរសា ហើយ​យាង​ព្រះបាទា​ទទេ។ រីឯ​បណ្ដាជន​ទាំង​អស់​ដែល​ឡើង​ទៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច ក៏​ទទូរ​ក្បាល ហើយ​ឡើង​ទៅ​ទាំង​យំ​ដែរ។


word:
 មាន​គេ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា លោក​អហ៊ីថូផែល​ស្ថិត​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​ក្បត់​ជា​មួយ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ដែរ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ឱ​ ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ! សូម​ធ្វើ​អោយ​យោបល់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អហ៊ីថូផែល​ប្រែ​ជា​ឥត​បាន​ការ»។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឡើង​ទៅ​ដល់​កំពូល​ភ្នំ ជា​កន្លែង​ដែល​គេ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះជាម្ចាស់ ស្រាប់​តែ​លោក​ហ៊ូសាយ ជា​ជន​ជាតិ​អើគី មក​ជួប​ស្ដេច ដោយ​មាន​អាវ​រហែក និង​ដី​នៅ​លើ​ក្បាល​ផង។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ថា៖ «កុំ​មក​ជា​មួយ​យើង​អី! ក្រែង​លោក​ទៅ​ជា​បន្ទុក​មួយ​សំរាប់​យើង


word:
 ចូរ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ទីក្រុង​វិញ​ចុះ ហើយ​ប្រាប់​អាប់សាឡុម​ថា “បពិត្រ​ព្រះករុណា ទូលបង្គំ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​បំរើ​ទ្រង់​ហើយ។ កាល​ពី​មុន​ទូលបង្គំ​បាន​បំរើ​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​ឥឡូវ​នេះ ទូលបង្គំ​ត្រូវ​តែ​បំរើ​ព្រះករុណា​ដែរ”។ ធ្វើ​ដូច្នេះ លោក​អាច​ជួយ​យើង​ដោយ​ធ្វើ​ជា​ឧបសគ្គ ជំទាស់​នឹង​យោបល់​របស់​អហ៊ីថូផែល។


word:
 ម្យ៉ាង​ទៀត លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​អបៀថើរ​ក៏​ចាំ​ជួយ​លោក​ដែរ។ អ្វីៗ​ដែល​លោក​ឮ​ពី​ដំណាក់​ស្ដេច ចូរ​ប្រាប់​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​អបៀថើរ​អោយ​ដឹង​ផង។


word:
 រីឯ​អហ៊ីម៉ាស់ ជា​កូន​របស់​លោក​សាដុក និង​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​អបៀថើរ ក៏​នៅ​ជា​មួយ​ឪពុក​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​ដែរ។ ចូរ​ចាត់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​អោយ​នាំ​ដំណឹង​ដែល​លោក​ដឹង មក​ប្រាប់​យើង​ផង»។


word:
 លោក​ហ៊ូសាយ ជា​មន្ត្រី​ជំនិត​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ បាន​វិល​ចូល​ទៅ​ក្រុង​វិញ ចំ​ពេល​ដែល​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​យាង​ចូល​ទីក្រុង​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​ផុត​ពី​កំពូល​ភ្នំ​បន្តិច ស្រាប់​តែ​ស៊ីបា ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​មេភីបូសែត ក៏​មក​ជួប​ថ្វាយបង្គំ​ស្ដេច គាត់​នាំ​យក​សត្វ​លា​ពីរ​ក្បាល ដែល​មាន​ដឹក​នំបុ័ង​ចំនួន​ពីរ​រយ​ដុំ ទំពាំងបាយជូរ​ក្រៀម​ចំនួន​មួយ​រយ​កញ្ចប់ ផ្លែ​ឈើ​ស្រស់​ចំនួន​មួយ​រយ​ផ្លែ ព្រម​ទាំង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​មួយ​ថង់​ស្បែក​ផង។


word:
 ព្រះរាជា​សួរ​ស៊ីបា​ថា៖ «តើ​អ្នក​យក​របស់​ទាំង​នេះ​មក​ធ្វើ​អ្វី?»។ ស៊ីបា​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា សត្វ​លា​ទាំង​ពីរ​នេះ ជា​ជំនិះ​សំរាប់​ព្រះរាជវង្ស នំបុ័ង និង​ផ្លែ​ឈើ ជា​អាហារ​របស់​ពល​ទាហាន ហើយ​ស្រា​នេះ ទុក​សំរាប់​អ្នក​ដែល​អស់​កម្លាំង​នៅ​វាល​រហោ​ស្ថាន»។


word:
 ព្រះរាជា​សួរ​ថា៖ «តើ​កូន​របស់​ម្ចាស់​អ្នក​នៅ​ឯ​ណា?»។ ស៊ីបា​ទូល​ថា៖ «លោក​នៅ​ឯ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដ្បិត​លោក​គិត​ថា ថ្ងៃ​នេះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​នឹង​ប្រគល់​រាជ្យ​របស់​ជីតា​លោក មក​អោយ​លោក​វិញ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​លោក​មេភីបូសែត យើង​ប្រគល់​អោយ​អ្នក​ទាំង​អស់»។ ស៊ីបា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ស្ដេច ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ សូម​ទ្រង់​ប្រណី​សន្ដោស​ទូលបង្គំ​រហូត​ត​ទៅ!»។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​ទៅ​ដល់​ភូមិ​បាហ៊ូរីម មាន​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ស៊ីម៉ាយ ជា​កូន​របស់​លោក​កេរ៉ា ក្នុង​អំបូរ​របស់​ស្ដេច​សូល បាន​ចេញ​ពី​ភូមិ ហើយ​ជេរ​ប្រទេចផ្ដាសា​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 គាត់​ចោល​ដុំ​ថ្ម​ទៅ​លើ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច ទោះ​បី​មាន​បណ្ដាជន និង​ពល​ទាហាន នៅ​អម​សង​ខាង​ស្ដេច​ក៏​ដោយ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ដាក់​ទោស​ឯង ដើម្បី​សងសឹក​ជំនួស​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ ដែល​ឯង​បាន​ដណ្ដើម​រាជ្យ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដក​រាជ្យ​ពី​ឯង ប្រគល់​ទៅ​អោយ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ជា​កូន​វិញ។ ឥឡូវ​នេះ ឯង​ត្រូវ​រង​ទុក្ខ​វេទនា ដ្បិត​ឯង​ជា​ឃាតក»។


word:
 លោក​អប៊ីសាយ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា ម្ដេច​ក៏​ទុក​អោយ​អា​ឆ្កែ​ងាប់​នេះ ជេរ​ប្រទេចផ្ដាសា​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ដូច្នេះ? ទូលបង្គំ​សូម​ទៅ​កាត់​ក​វា»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «លោក​អប៊ីសាយ និង​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​អើយ ចូរ​កុំ​លូក​ដៃ​ក្នុង​រឿង​នេះ​អី! ប្រសិន​បើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បង្គាប់​អោយ​គាត់​ដាក់​បណ្ដាសា​យើង​ដូច្នេះ មិន​ត្រូវ​អោយ​នរណា​ម្នាក់​ស្ដី​បន្ទោស​គាត់​ឡើយ!»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អប៊ីសាយ និង​មន្ត្រី​ទាំង​អស់​ថា៖ «សូម្បី​តែ​បុត្រ​បង្កើត ដែល​ជា​សាច់​ឈាម​របស់​យើង ក៏​វា​រក​សម្លាប់​យើង​ទៅ​ហើយ ប្រសិន​បើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បង្គាប់​ដូច្នេះ ទុក​អោយ​អ្នក​ស្រុក​បេនយ៉ាមីន​ម្នាក់​នេះ ជេរ​ប្រទេចផ្ដាសា​យើង​ទៅ!


word:
 ប្រហែល​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទត​ឃើញ​ទុក្ខ​វេទនា​របស់​យើង ហើយ​ធ្វើ​អោយ​ពាក្យ​បណ្ដាសា​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ក្លាយ​ទៅ​ជា​ពាក្យ​ជូន​ពរ​ទៅ​វិញ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ពល​ទាហាន​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ ហើយ​លោក​ស៊ីម៉ាយ​ដើរ​តាម​ចង្កេះ​ភ្នំ​ម្ខាង​ទៀត នៅ​មិន​ឆ្ងាយ​ប៉ុន្មាន​ពី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ គាត់​ដើរ​បណ្ដើរ​ជេរ​ប្រទេចផ្ដាសា​បណ្ដើរ ព្រម​ទាំង​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់ និង​បាច​ដី​មក​លើ​ស្ដេច​ផង។


word:
 ស្ដេច និង​បណ្ដាជន​ទាំង​មូល ដែល​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ ក៏​ទៅ​ដល់​ទន្លេ​យ័រដាន់​ពួក​គេ​អស់​កម្លាំង ហើយ​ឈប់​សំរាក​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 ស្ដេច​អាប់សាឡុម និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ចូល​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ លោក​អហ៊ីថូផែល​ក៏​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​ដែរ។


word:
 លោក​ហ៊ូសាយ ជា​ជន​ជាតិ​អើគី ដែល​ជា​មន្ត្រី​ជំនិត​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​អាប់សាឡុម ពោល​ថា៖ «ជយោ​ព្រះរាជា! ជយោ​ព្រះរាជា!»។


word:
 ស្ដេច​អាប់សាឡុម​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ថា៖ «ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​បិតា​ខ្ញុំ ដែល​ជា​មិត្ត​សម្លាញ់​របស់​លោក​នោះ​នៅ​ឯ​ណា? ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​មិន​ទៅ​តាម​បិតា​ខ្ញុំ?»។


word:
 លោក​ហ៊ូសាយ​ទូល​ថា៖ «ទេ! បើ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ព្រម​ទាំង​កងទ័ព​ទាំង​មូល​ជ្រើស​រើស​ស្ដេច​ណា ទូលបង្គំ​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច​នោះ​ហើយ។


word:
 ម្យ៉ាង​ទៀត ទូលបង្គំ​ត្រូវ​បំរើ​អ្នក​ណា? ព្រះករុណា​ជា​បុត្រ​របស់​មិត្ត​សម្លាញ់​ទូលបង្គំ ដូច្នេះ ទូលបង្គំ​នឹង​បំរើ​ព្រះករុណា ដូច​ទូលបង្គំ​បាន​បំរើ​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ»។


word:
 ស្ដេច​អាប់សាឡុម​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អហ៊ីថូផែល​ថា៖ «ចូរ​អស់​លោក​ពិភាក្សា​គ្នា អំពី​កិច្ចការ​ដែល​ពួក​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​នោះ​ទៅ»។


word:
 លោក​អហ៊ីថូផែល​ទូល​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​ថា៖ «សូម​យាង​ទៅ​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​ពួក​ស្រី​ស្នំ ដែល​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​ទុក​អោយ​នៅ​ចាំ​ដំណាក់​នោះ​ចុះ។ ធ្វើ​ដូច្នេះ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​នឹង​ដឹង​ថា ព្រះករុណា​តាំង​ខ្លួន​ជា​សត្រូវ​នឹង​បិតា ហើយ​បក្ស​ពួក​របស់​ព្រះករុណា​ក៏​នឹង​មាន​កម្លាំង​ចិត្ត​ឡើង​ដែរ»។


word:
 គេ​បាន​ដំឡើង​ពន្លា​មួយ​ថ្វាយ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម តាម​ថែវ​នៅ​ជាន់​ខាង​លើ​ដំណាក់ ហើយ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​ក៏​ចូល​ទៅ​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​ស្រី​ស្នំ​របស់​បិតា អោយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ឃើញ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ យោបល់​របស់​លោក​អហ៊ីថូផែល​មាន​ឥទ្ធិពល​ដូច​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​តែងតែ​ធ្វើ​តាម​យោបល់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​លោក។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​អហ៊ីថូផែល ទូល​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​ថា៖ «សូម​អនុញ្ញាត​អោយ​ទូលបង្គំ​ជ្រើស​រើស​ទ័ព ចំនួន​មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់ ដេញ​តាម​ព្រះបាទ​ដាវីឌ យប់​នេះ​តែ​ម្ដង​ទៅ។


word:
 ទូលបង្គំ​នឹង​វាយ​សំរុក នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​កំពុង​តែ​នឿយហត់ និង​បាក់​ទឹក​ចិត្ត រួច​ទូលបង្គំ​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​ភ័យ​តក់ស្លុត ហើយ​បណ្ដាជន​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ទៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច​នឹង​រត់​ចោល​ស្ដេច។ ទូលបង្គំ​នឹង​ធ្វើ​គុត​តែ​ស្ដេច​មួយ​អង្គ​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 បន្ទាប់​មក ទូលបង្គំ​នាំ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា​វិញ។ ដូច្នេះ អ្នក​ដែល​ព្រះករុណា​ចង់​កំចាត់​នោះ​នឹង​ត្រូវ​សុគត ហើយ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល នឹង​វិល​មក​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា ដោយ​សុខសាន្ត»។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​អាប់សាឡុម​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​អញ្ជើញ​លោក​ហ៊ូសាយ ជា​ជន​ជាតិ​អើគី​មក យើង​ចង់​ស្ដាប់​យោបល់​របស់​គាត់​ដែរ»។


word:
 កាល​លោក​ហ៊ូសាយ​មក​ដល់ ស្ដេច​អាប់សាឡុម​រៀប​រាប់​អំពី​យោបល់​របស់​លោក​អហ៊ីថូផែល រួច​ស្ដេច​សួរ​លោក​ថា៖ «តើ​យើង​គួរ​ធ្វើ​តាម​យោបល់​នេះ ឬ​មិន​ធ្វើ? បើ​លោក​មាន​យោបល់​ផ្សេង សូម​មាន​ប្រសាសន៍​មក!»។


word:
 ព្រះករុណា​ជ្រាប​ច្បាស់​ហើយ​ថា បិតា​របស់​ព្រះករុណា និង​បរិវារ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ពល​ទាហាន​ពូកែ​អង់អាច។ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ក្ដៅ​ក្រហាយ ដូច​មេ​ខ្លាឃ្មុំ​ដែល​បាត់​កូន​នៅ​ទី​វាល។ ម្យ៉ាង​ទៀត​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​ជា​អ្នក​ចំបាំង ពេល​យប់ ទ្រង់​មិន​ផ្ទំ​ជា​មួយ​ពល​ទាហាន​ទេ។


word:
 ទ្រង់​ពិត​ជា​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​រូង​ថ្ម ឬ​កន្លែង​ណា​ផ្សេង​មិន​ខាន​ឡើយ។ ប្រសិន​បើ​មាន​ទាហាន​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​ជួរ​យើង ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ផ្ដើម​ប្រយុទ្ធ នោះ​នឹង​មាន​លេច​ឮ​ដំណឹង​ថា ទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​អាប់សាឡុម​ទទួល​បរាជ័យ​ហើយ។


word:
 ដូច្នេះ ទោះ​បី​ទាហាន​ដែល​មាន​ចិត្ត​អង់អាច​ដូច​សិង្ហ ក៏​គេ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ដែរ ព្រោះ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​ដឹង​ថា បិតា​របស់​ព្រះករុណា​ជា​មេទ័ព​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ ហើយ​ពល​ទាហាន​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​នោះ ក៏​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ក្លាហាន​ទៀត​ផង។


word:
 រីឯ​ទូលបង្គំ​វិញ ទូលបង្គំ​សូម​ថ្វាយ​យោបល់​ដូច​ត​ទៅ: សូម​ព្រះករុណា​ប្រមូល​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​មក គឺ​ចាប់​ពី​ក្រុង​ដាន់ រហូត​ដល់​ក្រុង​បៀរសេបា អោយ​បាន​ចំនួន​ច្រើន​ដូច​គ្រាប់​ខ្សាច់ នៅ​តាម​ឆ្នេរ​សមុទ្រ។ បន្ទាប់​មក សូម​ព្រះករុណា​ផ្ទាល់​នាំ​មុខ​គេ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង។


word:
 យើង​នឹង​ទៅ​ទាន់​ស្ដេច​ដាវីឌ​នៅ​កន្លែង​ដែល​ទ្រង់​ស្នាក់​អាស្រ័យ យើង​នឹង​សង្គ្រប់​លើ​ពួក​គេ ដោយ​មិន​អោយ​គេ​ដឹង​ខ្លួន គឺ​យើង​នឹង​ប្រហារ​ពួក​គេ ឥត​ទុក​អោយ​នរណា​ម្នាក់​រត់​រួច​ឡើយ។


word:
 ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​រត់​ទៅ​ជ្រក​នៅ​ក្រុង​ណា​មួយ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​នឹង​នាំ​គ្នា​ចង​ខ្សែពួរ​ទាញ​ក្រុង​នោះ​ទម្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ជ្រោះ ឥត​មាន​នៅ​សល់​ដុំ​ថ្ម​ណា​មួយ​ទៀត​ឡើយ»។


word:
 ស្ដេច​អាប់សាឡុម និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ពោល​ថា៖ «យោបល់​របស់​លោក​ហ៊ូសាយ ជា​ជន​ជាតិ​អើគី ល្អ​ជាង​យោបល់​របស់​លោក​អហ៊ីថូផែល!»។  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​គេ​បដិសេធ​យោបល់​ដ៏​ឆ្លាត​វៃ​របស់​លោក​អហ៊ីថូផែល ដើម្បី​ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​វិនាស។


word:
 លោក​ហ៊ូសាយ​រៀប​រាប់​ជូន​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើ អំពី​យោបល់​ដែល​លោក​អហ៊ីថូផែល​បាន​ទូល​ស្ដេច​អាប់សាឡុម និង​ជំរាប​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ លោក​ក៏​បាន​រៀប​រាប់​អំពី​យោបល់​របស់​លោក​ផ្ទាល់​ដែរ។


word:
 លោក​បន្ថែម​ទៀត​ថា៖ «ឥឡូវ​នេះ ចូរ​ប្រញាប់​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា យប់​នេះ កុំ​ឈប់​នៅ​វាល​រហោស្ថាន​ជិត​ទន្លេ​យ័រដាន់​ឡើយ គឺ​ត្រូវ​ឆ្លង​ទៅ​ត្រើយ​ម្ខាង ដើម្បី​កុំ​អោយ​ព្រះរាជា និង​បណ្ដាជន​ទាំង​អស់​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​ត្រូវ​វិនាស»។


word:
 លោក​យ៉ូណាថាន និង​លោក​អហ៊ីម៉ាស់​នៅ​ចាំ​ត្រង់​អេន-រូកែល ព្រោះ​លោក​ទាំង​ពីរ​មិន​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​ទេ ក្រែង​គេ​ឃើញ។ ពេល​នោះ ស្ត្រី​បំរើ​ម្នាក់​នាំ​សារ​ទៅ​ជំរាប​លោក​ទាំង​ពីរ ហើយ​លោក​នាំ​សារ​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ប៉ុន្តែ មាន​យុវជន​ម្នាក់​បាន​ឃើញ​លោក​ទាំង​ពីរ ក៏​នាំ​ដំណឹង​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​អាប់សាឡុម។ លោក​ទាំង​ពីរ​ប្រញាប់ប្រញាល់​ចេញ​ទៅ ហើយ​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​អ្នក​ស្រុក​ម្នាក់ នៅ​ភូមិ​បាហ៊ូរីម។ ក្នុង​បរិវេណ​ផ្ទះ​នោះ​មាន​អណ្ដូង​មួយ ដែល​លោក​ទាំង​ពីរ​ចុះ​ទៅ​ពួន។


word:
 ស្ត្រី​ជា​មេ​ផ្ទះ​យក​កន្ទេល​មក​ក្រាល​លើ​គំរប​អណ្ដូង ហើយ​យក​ស្រូវ​មក​ចាក់​រាយ​ពី​លើ ដើម្បី​កុំ​អោយ​គេ​ចាប់​អារម្មណ៍។


word:
 ពួក​អ្នក​ដែល​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​ចាត់​អោយ​ដេញ​តាម បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ​ស្ត្រី​នោះ ហើយ​សួរ​ថា៖ «តើ​លោក​អហ៊ីម៉ាស់ និង​លោក​យ៉ូណាថាន​នៅ​ឯ​ណា?»។ គាត់​ឆ្លើយ​ថា៖ «ពួក​លោក​ឆ្លង​ផុត​ទៅ​ហើយ»។ ពួក​គេ​រុករក​តែ​ពុំ​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​លោក​ទាំង​ពីរ​ទេ ដូច្នេះ ពួក​គេ​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 កាល​អ្នក​ទាំង​នោះ​ចេញ​ផុត​ទៅ លោក​អហ៊ីម៉ាស់ និង​លោក​យ៉ូណាថាន​ឡើង​ពី​អណ្ដូង ហើយ​នាំ​គ្នា​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ អំពី​យោបល់​របស់​លោក​អហ៊ីថូផែល ហើយ​ពោល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់​នេះ​ភ្លាម​ទៅ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​បណ្ដាជន​ទាំង​អស់​ដែល​នៅ​ជា​មួយ នាំ​គ្នា​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់។ លុះ​ព្រលឹម​ស្រាងៗ ពួក​គេ​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់ ទាំង​អស់​គ្នា​គ្មាន​សល់​នរណា​ម្នាក់​ឡើយ។


word:
 ចំណែក​ឯ​លោក​អហ៊ីថូផែល​វិញ ដោយ​ឃើញ​ថា គេ​មិន​ធ្វើ​តាម​យោបល់​របស់​គាត់ គាត់​ក៏​ចង​កែប​លា ហើយ​ឡើង​ជិះ​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​ភូមិ​របស់​គាត់។ គាត់​ផ្ដែផ្ដាំ​គ្រួសារ ហើយ​ចង​ក​សម្លាប់​ខ្លួន​ទៅ។ គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​គាត់​ក្នុង​ផ្នូរ​ឪពុក​របស់​គាត់។


word:
 ក្នុង​ពេល​ដែល​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​កំពុង​តែ​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់​ជា​មួយ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​យាង​ដល់​ក្រុង​ម៉ាហាណែម។


word:
 ស្ដេច​អាប់សាឡុម​បាន​តែងតាំង​លោក​អម៉ាសា ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព ជំនួស​លោក​យ៉ូអាប់។ លោក​អម៉ាសា​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ម្នាក់ ឈ្មោះ​លោក​យីតរ៉ា​ដែល​យក​នាង​អប៊ីកែល ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​ណាហាស និង​ជា​ប្អូន​ស្រី​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ដែល​ជា​ម្ដាយ​របស់​លោក​យ៉ូអាប់។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​ដល់​ក្រុង​ម៉ាហាណែម ស្ដេច​ជួប​នឹង​លោក​សូប៊ី ជា​កូន​របស់​លោក​ណាហាស នៅ​ក្រុង​រ៉ាបា ជា​រាជ​ធានី​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន និង​លោក​ម៉ាកៀរ ជា​កូន​របស់​លោក​អាំមាល​នៅ​ឡូដេបា និង​លោក​បាស៊ីឡាយ អ្នក​ភូមិ​រ៉ូគីលីម ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​យក​ភួយ មុង កន្ទេល ចាន ឆ្នាំង ព្រម​ទាំង​ស្បៀង​អាហារ គឺ​មាន​អង្ករ ពោត​ម្សៅ លាជ ពពាយ សណ្ដែក


word:
 ទឹក​ឃ្មុំ ទឹក​ដោះ​គោ ចៀម និង​ប្រូម៉ាស់ មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​បណ្ដាជន​ដែល​នៅ​ជា​មួយ ដោយ​ពួក​គេ​គិត​ថា បណ្ដាជន​នឿយហត់ ស្រេក​ឃ្លាន នៅ​ពេល​ដើរ​កាត់​វាល​រហោស្ថាន។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​ត្រួត​ពិនិត្យ​កងទ័ព​ដែល​មក​ជា​មួយ ហើយ​តែងតាំង​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​ធំ និង​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​តូច អោយ​ត្រួត​លើ​ពួក​គេ។


word:
 ស្ដេច​ចែក​ពល​ទ័ព​ជា​បី​កង: កង​ទី​មួយ​អោយ​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ កង​ទី​ពីរ​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​លោក​អប៊ីសាយ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា និង​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ ហើយ​កង​ទី​បី​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​លោក​អ៊ីតតាយ ជា​ជន​ជាតិ​កាថ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពល​ទ័ព​ថា៖ «យើង​ចង់​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​រួម​ជា​មួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ»។


word:
 ពល​ទ័ព​ទូល​ថា៖ «ព្រះករុណា​មិន​ត្រូវ​យាង​ទៅ​ទេ។ ប្រសិន​បើ​យើង​ខ្ញុំ​បាក់​ទ័ព​រត់ គ្មាន​នរណា​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​យើង​ខ្ញុំ​ទេ ហើយ​ប្រសិន​បើ​យើង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ស្លាប់​អស់​ពាក់​កណ្ដាល ក៏​គ្មាន​នរណា​ចាប់​អារម្មណ៍​ដែរ។ រីឯ​ព្រះករុណា មាន​តម្លៃ​ស្មើ​នឹង​ពួក​យើង​មួយ​ម៉ឺន​នាក់​ឯណោះ ហេតុ​នេះ​គួរ​តែ​ព្រះករុណា​គង់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ចាំ​ជួយ​យើង​ខ្ញុំ​វិញ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​នឹង​ធ្វើ​តាម​យោបល់​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា»។ ពេល​នោះ ស្ដេច​គង់​នៅ​ត្រង់​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង ហើយ​ពល​ទ័ព​ក៏​ចេញ​ទៅ តាម​កង តាម​ក្រុម​របស់​ខ្លួន។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​យ៉ូអាប់ លោក​អប៊ីសាយ និង​លោក​អ៊ីតតាយ​ថា៖ «បើ​អស់​លោក​ស្រឡាញ់​យើង ចូរ​កុំ​ធ្វើ​បាប​អាប់សាឡុម ជា​បុត្រ​របស់​យើង​ឡើយ!»។ ពល​ទ័ព​ទាំង​មូល​បាន​ឮ​រាជឱង្ការ ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ផ្ដែផ្ដាំ​មេទ័ព​ទាំង​អស់ ស្ដី​អំពី​ស្ដេច​អាប់សាឡុម។


word:
 ពល​ទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ផ្ទុះ​ឡើង រវាង​កងទ័ព​ទាំង​ពីរ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​អេប្រាអ៊ីម


word:
 កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ចាញ់​កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ គេ​ត្រូវ​បរាជ័យ​យ៉ាង​ធ្ងន់ គឺ​មាន​ទាហាន​ស្លាប់​អស់​ចំនួន​ពីរ​ម៉ឺន​នាក់។


word:
 ការ​ប្រយុទ្ធ​បាន​រាលដាល​ពេញ​ស្រុក​ទាំង​មូល ហើយ​អ្នក​ដែល​បាត់​បង់​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ មាន​ចំនួន​ច្រើន​ជាង​អ្នក​ដែល​ស្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ​ទៅ​ទៀត។


word:
 ពេល​កំពុង​ជិះ​លា ស្ដេច​អាប់សាឡុម​បាន​ជួប​ប្រទះ​នឹង​កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ លា​ដើរ​កាត់​ក្រោម​ដើម​ឈើ​ធំ​មួយ ដែល​មាន​មែក​សាខា ស្រាប់​តែ​ព្រះកេសា​របស់​ស្ដេច​អាប់សាឡុម ទាក់​ជាប់​នឹង​មែក​ឈើ លា​ដើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត ទុក​អោយ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​នៅ​ព្យួរ ផុត​ជើង​ពី​ដី។


word:
 ពល​ទាហាន​ម្នាក់​ឃើញ​ដូច្នេះ ក៏​នាំ​ដំណឹង​ទៅ​ជំរាប​លោក​យ៉ូអាប់​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្របាទ​ឃើញ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​នៅ​ព្យួរ​ជាប់​នឹង​មែក​ឈើ»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ឯង​បាន​ឃើញ​អាប់សាឡុម​ឬ! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ឯង​មិន​ប្រហារ​អោយ​ស្លាប់​នៅ​នឹង​កន្លែង​ទៅ? នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​អោយ​ប្រាក់​ដប់​ស្លឹង និង​ខ្សែ​ក្រវាត់​មួយ​ជា​រង្វាន់​ដល់​ឯង»។


word:
 ទាហាន​នោះ​តប​ទៅ​លោក​យ៉ូអាប់​ថា៖ «ទោះ​បី​លោក​អោយ​ប្រាក់​ខ្ញុំ​ប្របាទ​មួយ​ពាន់​ស្លឹង​ក្ដី ក៏​ខ្ញុំ​ប្របាទ​មិន​ធ្វើ​ឃាត​បុត្រ​របស់​ស្ដេច​ដែរ ព្រោះ​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​បាន​ឮ​ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ផ្ដែផ្ដាំ​លោក ព្រម​ទាំង​លោក​អប៊ីសាយ និង​លោក​អ៊ីតតាយ​ថា “សូម​ប្រណី​ដល់​អាប់សាឡុម​ផង!”។


word:
 ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ធ្វើ​គុត​បុត្រ​របស់​ស្ដេច នោះ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ពុំ​អាច​លាក់​រឿង​នេះ មិន​អោយ​ស្ដេច​ជ្រាប​បាន​ទេ ហើយ​លោក​ផ្ទាល់​ក៏​មិន​ការពារ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ដែរ»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «យើង​មិន​ចង់​ខាត​ពេល​វេលា​ជា​មួយ​ឯង​ទេ!»។ លោក​ចាប់​យក​ជន្លួញ​បី​ដើម មក​ចាក់​ទម្លុះ​ត្រង់​បេះដូង​ស្ដេច​អាប់សាឡុម ដែល​នៅ​រស់ ហើយ​ទាក់​ជាប់​នឹង​មែក​ឈើ។


word:
 ពល​ទាហាន​កំលោះៗ​ចំនួន​ដប់​នាក់ ដែល​កាន់​អាវុធ​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ នាំ​គ្នា​ឡោមព័ទ្ធ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម ហើយ​វាយ​ប្រហារ​អោយ​សុគត​ទៅ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​យ៉ូអាប់​បញ្ជា​អោយ​គេ​ផ្លុំ​ត្រែ​បញ្ឈប់​ការ​ប្រយុទ្ធ។ ដូច្នេះ ពល​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​ឈប់​ដេញ​តាម​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 គេ​យក​សព​ស្ដេច​អាប់សាឡុម ទៅ​បោះ​ចោល​ក្នុង​រណ្ដៅ​មួយ​ដ៏​ធំ នៅ​កណ្ដាល​ព្រៃ ហើយ​យក​ថ្ម​យ៉ាង​ច្រើន​មក​គរ​ពី​លើ​ផង។ ពេល​នោះ ពល​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​រត់​ទៅ​ជំរំ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 កាល​នៅ​មាន​ព្រះជន្ម​នៅ​ឡើយ ស្ដេច​អាប់សាឡុម​បាន​អោយ​គេ​កសាង​បង្គោល​ថ្ម​មួយ​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​ស្ដេច ដ្បិត​ទ្រង់​គិត​ថា៖ «យើង​គ្មាន​កូន​ប្រុស​បន្ត​វង្ស​ត្រកូល​ទេ»។ ដូច្នេះ ស្ដេច​ក៏​ដាក់​ឈ្មោះ​ខ្លួន​ផ្ទាល់​លើ​បង្គោល​ថ្ម​នោះ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ហៅ​បង្គោល​នោះ​ថា «ស្ដូប​អាប់សាឡុម» រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 លោក​អហ៊ីម៉ាស់​ជា​កូន​របស់​លោក​សាដុក ពោល​ទៅ​កាន់​លោក​យ៉ូអាប់​ថា៖ «សូម​ទុក​អោយ​ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​ទូល​ព្រះករុណា​អំពី​ដំណឹងល្អ​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​រក​យុត្តិធម៌​អោយ​ព្រះករុណា ដោយ​រំដោះ​ព្រះករុណា​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​សត្រូវ»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ទេ! ចាំ​ថ្ងៃ​ក្រោយ​សឹម​លោក​នាំ​ដំណឹង​ទៅ ថ្ងៃ​នេះ លោក​មិន​មែន​នាំ​ដំណឹងល្អ​ទេ ពីព្រោះ​បុត្រ​របស់​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​បង្គាប់​ទៅ​ជន​ជាតិ​អេត្យូពី​ម្នាក់​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​តាម​ហេតុការណ៍​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​ចុះ!»។ ជន​ជាតិ​អេត្យូពី​នោះ ក្រាប​សំពះ​លា​លោក​យ៉ូអាប់ ហើយ​រត់​ចេញ​ទៅ។


word:
 ពេល​នោះ លោក​អហ៊ីម៉ាស់ ជា​កូន​របស់​លោក​សាដុក ទទូច​សុំ​លោក​យ៉ូអាប់​ម្ដង​ទៀត​ថា៖ «ទោះ​បី​មាន​រឿង​អ្វី​ក៏​ដោយ ទុក​អោយ​ខ្ញុំ​រត់​ទៅ​តាម​ជន​ជាតិ​អេត្យូពី​នេះ​ផង»។ លោក​យ៉ូអាប់​សួរ​ថា៖ «កូន​អើយ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​ចង់​រត់​ទៅ​ដូច្នេះ? ដំណឹង​នេះ​មិន​ផ្ដល់​រង្វាន់​អ្វី​ដល់​អ្នក​ទេ!»។


word:
 លោក​អហ៊ីម៉ាស់​តប​ថា៖ «ទោះ​មាន​រឿង​អ្វី​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​នឹង​រត់​ទៅ!»។ លោក​យ៉ូអាប់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «រត់​ទៅ​ចុះ!»។ លោក​អហ៊ីម៉ាស់​រត់​ចេញ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​វាល​ទំនាប​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​រត់​ទៅ​មុន​ជន​ជាតិ​អេត្យូពី។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ត្រង់​ចន្លោះ​ទ្វារ​ខាង​ក្រៅ និង​ទ្វារ​ខាង​ក្នុង​នៃ​កំពែង​ក្រុង។ អ្នក​យាម​ម្នាក់​ឡើង​ទៅ​លើ​កំពែង​ក្រុង ហើយ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ឃើញ​មនុស្ស​ម្នាក់​កំពុង​រត់​តម្រង់​មក។


word:
 គេ​ស្រែក​ទូល​ស្ដេច ហើយ​ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​គេ​មក​តែ​ម្នាក់​ឯង គេ​មុខ​ជា​នាំ​ដំណឹងល្អ​មក​ហើយ»។ អ្នក​នោះ​រត់​ចូល​មក​កាន់​តែ​ជិត។


word:
 អ្នក​យាម​ក្រឡេក​ទៅ​ឃើញ​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត​រត់​តម្រង់​មក គេ​ក៏​ស្រែក​ប្រាប់​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ថា៖ «មាន​ម្នាក់​ទៀត​រត់​តម្រង់​មក​ដែរ»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «អ្នក​នោះ​ក៏​នាំ​ដំណឹងល្អ​មក​ដែរ»។


word:
 អ្នក​យាម​ទូល​ថា៖ «តាម​មើល​របៀប​រត់​នេះ​ទូលបង្គំ​ស្គាល់​ច្បាស់​ថា អ្នក​ដែល​រត់​មក​មុន គឺ​លោក​អហ៊ីម៉ាស់ ជា​កូន​របស់​លោក​សាដុក»។ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «គាត់​ជា​មនុស្ស​ល្អ គាត់​ពិត​ជា​នាំ​ដំណឹងល្អ​មក​ហើយ»។


word:
 ពេល​មក​ដល់ លោក​អហ៊ីម៉ាស់​ទូល​ថា៖ «សូម​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះករុណា!​»។ គាត់​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ស្ដេច​ដល់​ដី ហើយ​ទូល​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា​ដែល​បាន​ប្រគល់​ពួក​បះបោរ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា!»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ថា៖ «ចុះ​អាប់សាឡុម​សុខ​សប្បាយ​ទេ?»។ លោក​អហ៊ីម៉ាស​ទូល​ថា៖ «ពេល​លោក​យ៉ូអាប់​ចាត់​ទូលបង្គំ និង​អ្នក​បំរើ​ម្នាក់​ទៀត​មក​នោះ ទូលបង្គំ​សង្កេត​ឃើញ​មាន​ការ​ជ្រួលច្របល់​យ៉ាង​ខ្លាំង ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំ​មិន​ដឹង​ថា​មាន​ហេតុការណ៍​អ្វី​កើត​ឡើង​ទេ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ថយ​ទៅ​ឈរ​នៅ​ជិត​នោះ​ចុះ»។ លោក​អហ៊ីម៉ាស់​ក៏​ដក​ខ្លួន ហើយ​ឈរ​ចាំ។


word:
 រំពេច​នោះ​ជន​ជាតិ​អេត្យូពី​មក​ដល់ ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! ទូលបង្គំ​នាំ​ដំណឹងល្អ​មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា។ ថ្ងៃ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​រក​យុត្តិធម៌​ថ្វាយ​ព្រះករុណា​ហើយ ព្រះអង្គ​បាន​រំដោះ​ព្រះករុណា អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ពួក​បះបោរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ថា៖ «ចុះ​អាប់សាឡុម​សុខ​សប្បាយ​ឬ​ទេ?»។ ជន​ជាតិ​អេត្យូពី ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! សូម​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ និង​ពួក​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះករុណា​ត្រូវ​វិនាស ដូច​យុវជន​នោះ​ចុះ!»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក្ដុកក្ដួល​ក្នុង​ព្រះហឫទ័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង ស្ដេច​យាង​ឡើង​ទៅ​បន្ទប់​ខាង​លើ​ខ្លោង​ទ្វារ​ក្រុង ហើយ​ទ្រង់​ព្រះកន្សែង។ ស្ដេច​យាង​ឡើង​ទៅ​ទាំង​រៀប​រាប់​ថា៖ «អាប់សាឡុម​បុត្រ​បិតា! ឱ​បុត្រ​បិតា! អាប់សាឡុម បុត្រ​បិតា​អើយ! គួរ​តែ​អោយ​បិតា​ស្លាប់​ជំនួស​បុត្រ​វិញ! អាប់សាឡុម បុត្រ​បិតា ឱ​បុត្រ​បិតា​អើយ!»។​


word:
 ជ័យជំនះ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ក្លាយ​ទៅ​ជា​ទុក្ខ​ព្រួយ ដ្បិត​កងទ័ព​ទាំង​មូល​ឮ​គេ​និយាយ​ថា ព្រះរាជា​សោក​សង្រេង​អាឡោះអាល័យ​បុត្រ។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ពួក​គេ​ចូល​មក​ក្នុង​ក្រុង​វិញ​ដោយ​ស្ងាត់ៗ ដូច​ជា​ទាហាន​បាក់​ទ័ព​រត់​ចោល​សមរភូមិ​ទាំង​ក្ដី​អាម៉ាស់។


word:
 រីឯ​ស្ដេច​វិញ ស្ដេច​គ្រប​ព្រះភក្ត្រ​ជិត ហើយ​បន្លឺ​ព្រះសូរសៀង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា៖ «អាប់សាឡុម បុត្រ​បិតា! ឱ​បុត្រ​បិតា! អាប់សាឡុម បុត្រ​បិតា​អើយ!»។


word:
 ពេល​នោះ លោក​យ៉ូអាប់​ចូល​គាល់​ស្ដេច​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់ ហើយ​ទូល​ថា៖ «ពល​ទាហាន​ទាំង​អស់​បាន​សង្គ្រោះ​ព្រះករុណា ព្រម​ទាំង​បុត្រា​បុត្រី និង​ស្រី​ស្នំ​ទាំង​ប៉ុន្មាន តែ​ថ្ងៃ​នេះ ព្រះករុណា​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​អាម៉ាស់​ទៅ​វិញ។


word:
 ព្រះករុណា​ស្រឡាញ់​អ្នក​ដែល​ស្អប់​ព្រះករុណា ហើយ​ស្អប់​អ្នក​ដែល​ស្រឡាញ់​ព្រះករុណា​ទៅ​វិញ។ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ព្រះករុណា​បង្ហាញ​ថា ព្រះករុណា​មិន​គិតគូរ​ដល់​មេ​បញ្ជា​ការ និង​ពល​ទាហាន​ទេ។ ទូលបង្គំ​ដឹង​ថា ប្រសិន​បើ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​នៅ​រស់ ហើយ​ទូលបង្គំ​ទាំង​អស់​គ្នា​ស្លាប់ ព្រះករុណា​មុខ​ជា​យល់​ថា​ជា​ការ​ធម្មតា។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះករុណា​ក្រោក​ឡើង ហើយ​យាង​ចេញ​ទៅ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពល​ទាហាន​ផង។ ទូលបង្គំ​សូម​ស្បថ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​មិន​យាង​ចេញ​ទៅ​ទេ យប់​នេះ នឹង​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​នៅ​បំរើ​ព្រះករុណា​ទៀត​ឡើយ ហើយ​ព្រះករុណា​ត្រូវ​វេទនា​លើស​ទុក្ខ​វេទនា​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះករុណា​ធ្លាប់​ជួប​ប្រទះ​តាំង​ពី​ក្មេង​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ»។


word:
 ស្ដេច​ក៏​ក្រោក​ឡើង យាង​ចេញ​មក​គង់​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង។ គេ​ប្រកាស​ប្រាប់​ពល​ទាហាន​ទាំង​មូល​ថា ស្ដេច​គង់​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង។ ពល​ទាហាន​ទាំង​អស់ ក៏​នាំ​គ្នា​មក​គាល់​ស្ដេច។ ពល​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បាក់​ទ័ព រត់​ចូល​ជំរំ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 នៅ​តាម​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ពិភាក្សា​គ្នា​ថា៖ «ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​រំដោះ​យើង​អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ ជា​ពិសេស រំដោះ​យើង​អោយ​រួច​ពី​ពួក​ភីលីស្ទីន តែ​ឥឡូវ​នេះ ព្រះរាជា​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ស្រុក ព្រោះ​តែ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម។


word:
 រីឯ​ស្ដេច​អាប់សាឡុម​ដែល​យើង​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ជា​ស្ដេច​នោះ បាន​សោយ​ទិវង្គត​នៅ​ក្នុង​សង្គ្រាម​ទៅ​ហើយ។ ដូច្នេះ តើ​ពួក​យើង​នៅ​រង់ចាំ​អ្វី​ទៀត ម្ដេច​មិន​ទៅ​យាង​ព្រះរាជា​អោយ​ត្រឡប់​មក​វិញ?»។


word:
 រីឯ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ទ្រង់​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ជំរាប​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ​ដូច​ត​ទៅ៖ «ចូរ​សាក​សួរ​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​យូដា​ថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អស់​លោក​នៅ​ដំអក់​ដូច្នេះ ម្ដេច​ក៏​មិន​យាង​ស្ដេច​ចូល​ក្នុង​ដំណាក់​វិញ? ស្ដេច​បាន​ជ្រាប​ពី​គោល​បំណង​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ហើយ។


word:
 អស់​លោក​ជា​បង​ប្អូន និង​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​ស្ដេច។ ដូច្នេះ កុំ​បង្អង់​នៅ​ចាំ​ក្រោយ​គេ ក្នុង​ការ​យាង​ស្ដេច​មក​វិញ​នោះ​ឡើយ។


word:
 បន្ទាប់​មក សូម​លោក​ទាំង​ពីរ​ទៅ​ប្រាប់​លោក​អម៉ាសា​ផង​ថា “លោក​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​យើង ដូច្នេះ យើង​សូម​សន្យា​ថា បើ​យើង​មិន​តែងតាំង​លោក​អោយ​ធ្វើ​ជា​មេទ័ព ជំនួស​លោក​យ៉ូអាប់​រហូត​ទេ​នោះ សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ដាក់​ទោស​យើង​ចុះ”»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល​ទន់​ចិត្ត ហើយ​ពួក​គេ​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យាង​មក​វិញ ជា​មួយ​កងទ័ព​ទាំង​មូល​របស់​ព្រះករុណា​ចុះ»។


word:
 ដូច្នេះ ស្ដេច​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ។ ពេល​ស្ដេច​យាង​មក​ដល់​មាត់​ទន្លេ​យ័រដាន់ អ្នក​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​ទទួល​ស្ដេច​នៅ​គីលកាល់ ដើម្បី​ជួយ​ចម្លង​ស្ដេច​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់។


word:
 លោក​ស៊ីម៉ាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​កេរ៉ា ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​នៅ​បាហ៊ូរីម ក៏​ប្រញាប់ប្រញាល់​ចុះ​មក​ជា​មួយ​ពួក​យូដា​ដែរ ដើម្បី​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 លោក​នាំ​ពួក​បេនយ៉ាមីន​ចំនួន​មួយ​ពាន់​នាក់ ព្រម​ទាំង​ស៊ីបា ជា​អ្នក​បំរើ​នៃ​ញាតិ​វង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល កូន​ប្រុស​ទាំង​ដប់​ប្រាំ​នាក់ និង​អ្នក​បំរើ​របស់​គាត់​ចំនួន​ម្ភៃ​នាក់ មក​ជា​មួយ​ផង។ ពួក​គេ​ប្រញាប់ប្រញាល់​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់​ទៅ​ទទួល​ស្ដេច


word:
 ដើម្បី​ជួយ​ចម្លង​ព្រះរាជវង្ស​ឆ្លង​កាត់​ទន្លេ ហើយ​ចាំ​ទទួល​បញ្ជា​ពី​ស្ដេច។ ពេល​ស្ដេច​ឆ្លង​មក​ដល់​ត្រើយ​ម្ខាង ហើយ​លោក​ស៊ីម៉ាយ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​អោន​មុខ​ដល់​ដី។


word:
 គាត់​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! សូម​កុំ​ប្រកាន់​ទោស​ទូលបង្គំ! សូម​មេត្តា​បំភ្លេច​កំហុស ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ព្រះករុណា នៅ​ថ្ងៃ​ស្ដេច​យាង​ចេញ​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម សូម​កុំ​ចង​គំនុំ​នឹង​ទូលបង្គំ​ឡើយ។


word:
 ទូលបង្គំ​សូម​សារភាព​ថា ទូលបង្គំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​មែន ប៉ុន្តែ ថ្ងៃ​នេះ សូម​ព្រះករុណា​ទត​មើល​ចុះ ក្នុង​ចំណោម​ពូជពង្ស​លោក​យ៉ូសែប​ទាំង​មូល ទូលបង្គំ​ចុះ​មក​ទទួល​ព្រះករុណា​មុន​គេ»។


word:
 លោក​អប៊ីសាយ ជា​កូន​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ស៊ីម៉ាយ​ត្រូវ​តែ​ស្លាប់ ព្រោះ​គាត់​បាន​ដាក់​បណ្ដាសា​ស្ដេច​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក!»។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​លោក​អប៊ីសាយ និង​លោក​យ៉ូអាប់​ជា​បង​ថា៖ «កូន​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​អើយ កុំ​លូក​ដៃ​ក្នុង​រឿង​នេះ​អោយ​សោះ! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​ទាំង​ពីរ​ជំទាស់​នឹង​ខ្ញុំ​នៅ​ពេល​នេះ​ដូច្នេះ? មិន​ត្រូវ​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ណា​ម្នាក់​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ​ឡើយ ដ្បិត​ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ស្ដេច​លើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​វិញ​ហើយ!»។


word:
 លោក​មេភីបូសែត ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​បាន​មក​ទទួល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ដែរ។ តាំង​ពី​ពេល​ស្ដេច​យាង​ចាក​ចេញ​ទៅ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ស្ដេច​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ​ដោយ​សុខសាន្ត លោក​មេភីបូសែត​ពុំ​បាន​លាង​ជើង​កោរ​ពុក​ចង្កា ឬ​បោក​សម្លៀកបំពាក់​ទេ។


word:
 នៅ​ពេល​លោក​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ស្ដេច​សួរ​លោក​ថា៖ «មេភីបូសែត​អើយ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​មិន​ទៅ​ជា​មួយ​យើង?»។


word:
 លោក​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់! អ្នក​បំរើ​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​បញ្ឆោត​ទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំ​មាន​បំណង​អោយ​គេ​ចង​កែប​លា ដើម្បី​ជិះ​ទៅ​តាម​ព្រះករុណា ព្រោះ​ទូលបង្គំ​ជា​មនុស្ស​ខ្វិន


word:
 តែ​អ្នក​បំរើ​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​ទៅ​ទូល​មួល​បង្កាច់​ពី​ទូលបង្គំ ថ្វាយ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់។ ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ប្រៀប​ដូច​ជា​ទេវតា*​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះ សូម​ព្រះករុណា​សំរេច​តាម​ព្រះហឫទ័យ​ចុះ។


word:
 ទោះ​បី​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​យល់​ឃើញ​ថា ពូជពង្ស​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះបាទ​សូល ជា​ជីតា​ទូលបង្គំ ត្រូវ​តែ​ស្លាប់​ក៏​ដោយ ក៏​ព្រះករុណា​បាន​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ទូលបង្គំ​ចូល​រួម ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល​បរិភោគ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ដែរ។ ទូលបង្គំ​គ្មាន​សិទ្ធិ​នឹង​ទូលអង្វរ​សូម​អ្វី​ពី​ព្រះករុណា​ទៀត​ឡើយ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ឈប់​និយាយ​ទៅ! យើង​សំរេច​អោយ​អ្នក និង​ស៊ីបា​បែង​ចែក​ដី​ស្រែ​ចំការ​របស់​ព្រះបាទ​សូល»។


word:
 លោក​មេភីបូសែត​ទូល​ថា៖ «អោយ​គេ​យក​ទាំង​អស់​ចុះ! ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ដោយ​សុខសាន្ត​ដូច្នេះ ទូលបង្គំ​ស្កប់​ចិត្ត​ហើយ!»។


word:
 លោក​បាស៊ីឡៃ​ជា​អ្នក​ស្រុក​កាឡាដ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ភូមិ​រ៉ូគីលីម​មក​ទន្លេ​យ័រដាន់​ដែរ ដើម្បី​ជូន​ដំណើរ​ស្ដេច​ឆ្លង​ទៅ​ត្រើយ​ម្ខាង។


word:
 លោក​មាន​វ័យ​ចាស់​ជរា​ហើយ គឺ​អាយុ​ប៉ែតសិប​ឆ្នាំ។ ពេល​ស្ដេច​គង់​នៅ​ក្រុង​ម៉ាហាណែម លោក​ផ្គត់ផ្គង់​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ស្ដេច​ត្រូវ​ការ ដ្បិត​លោក​ជា​អ្នក​មាន​ស្ដុកស្ដម្ភ។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​នឹង​ផ្គត់ផ្គង់​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​លោក​ត្រូវ​ការ»។


word:
 លោក​បាស៊ីឡៃ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! តើ​អោយ​ទូលបង្គំ​ឡើង​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ធ្វើ​អ្វី ទូលបង្គំ​រស់​មិន​បាន​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ទៀត​ទេ!


word:
 ពេល​នេះ ទូលបង្គំ​មាន​អាយុ​ប៉ែតសិប​ឆ្នាំ​ហើយ ទូលបង្គំ​លែង​ដឹង​រសជាតិ​ឆ្ងាញ់ ឬ​មិន​ឆ្ងាញ់ ទូលបង្គំ​លែង​ដឹង​រសជាតិ​អាហារ និង​ស្រា​ដែល​ទូលបង្គំ​ទទួល​ទាន​ហើយ ទូលបង្គំ​ក៏​ស្ដាប់​សំឡេង​អ្នក​ចំរៀង​ប្រុស​ស្រី​លែង​ឮ​ដែរ។ ដូច្នេះ មិន​បាច់​អោយ​ទូលបង្គំ​ទៅ​នាំ​តែ​អំពល់​ទុក្ខ​ព្រះករុណា​ឡើយ។


word:
 ទូលបង្គំ​មក​នេះ គឺ​គ្រាន់​តែ ជូន​ដំណើរ​ព្រះករុណា​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់​ប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាង​ទៀត ទូលបង្គំ​មិន​សម​នឹង​ទទួល​រង្វាន់​នេះ​ពី​ព្រះករុណា​ទេ!


word:
 សូម​ព្រះករុណា​មេត្តា​អនុញ្ញាត​អោយ​ទូលបង្គំ​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ទីក្រុង​របស់​ទូលបង្គំ​វិញ​ចុះ។ ទូលបង្គំ​នឹង​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ ក្បែរ​ផ្នូរ​ឪពុកម្ដាយ​ទូលបង្គំ។ ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំ​សូម​ផ្ញើ​គីមហាំ ជា​កូន​ប្រុស​របស់​ទូលបង្គំ អោយ​តាម​ដង្ហែ​ព្រះករុណា សូម​មេត្តា​ប្រោស​ដល់​វា​តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះករុណា​ផង»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «អោយ​គីមហាំ​ទៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​ចុះ ខ្ញុំ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​គាត់ តាម​បំណង​របស់​លោក។ អ្វីៗ​ដែល​លោក​ចង់​បាន ខ្ញុំ​នឹង​បំពេញ​ជូន​ទាំង​អស់»។


word:
 ពេល​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់​ហើយ ស្ដេច​ក៏​ឆ្លង​ទៅ​ដែរ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឱប​លោក​បារស៊ីឡៃ ព្រម​ទាំង​ប្រទាន​ពរ​ដល់​លោក​ផង។ បន្ទាប់​មក លោក​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​របស់​លោក​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​ដល់​គីលកាល់ ដោយ​មាន​លោក​គីមហាំ​ដង្ហែ​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ ជន​ជាតិ​យូដា​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល នាំ​គ្នា​ដង្ហែ​ស្ដេច​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់។


word:
 អ្នក​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច ហើយ​ទូល​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​ព្រះករុណា​ទុក​អោយ​តែ​បង​ប្អូន​ជន​ជាតិ​យូដា​ដង្ហែ​ព្រះករុណា ដោយ​នាំ​ព្រះករុណា និង​រាជវង្សានុវង្ស​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់​ដូច្នេះ ដ្បិត​យើង​ខ្ញុំ​ក៏​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ?»។


word:
 ជន​ជាតិ​យូដា​ទាំង​អស់​តប​ទៅ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​វិញ​ថា៖ «ពួក​យើង​ជាប់​សាច់ញាតិ​នឹង​ព្រះករុណា ជិត​ជាង​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​ខឹងសម្បារ​ដូច្នេះ? ពួក​យើង​មិន​មែន​រស់​ដោយសារ​ស្ដេច​ទេ ហើយ​ពួក​យើង​ក៏​មិន​បាន​ទទួល​អំណោយ​អ្វី​ពី​ស្ដេច​ដែរ»។


word:
 ពេល​នោះ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​តប​ទៅ​ជន​ជាតិ​យូដា​វិញ​ថា៖ «យើង​មាន​សិទ្ធិ​ដប់​ដង​លើស​អ្នក​រាល់​គ្នា ក្នុង​ការ​ទទួល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ស្ដេច​របស់​យើង ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​មើលងាយ​ពួក​យើង​ដូច្នេះ? គឺ​ពួក​យើង​ទេ​តើ​ដែល​បាន​ផ្ដើម​គំនិត​យាង​ស្ដេច​របស់​យើង អោយ​វិល​មក​វិញ​មុន​គេ!»។ ប៉ុន្តែ ជន​ជាតិ​យូដា​និយាយ​ម៉ឺងម៉ាត់​ជាង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 គ្រា​នោះ​នៅ​ក្រុង​គីលកាល់​មាន​មនុស្ស​ពាល​ម្នាក់ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ឈ្មោះ​សេបា ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីគ្រី បាន​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ហើយ​ប្រកាស​ថា៖ «ពួក​យើង​គ្មាន​ជាប់​សាច់ញាតិ​អ្វី​នឹង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទេ ហើយ​ក៏​គ្មាន​ពាក់ព័ន្ធ​អ្វី​ជា​មួយ​កូន​របស់​លោក​អ៊ីសាយ​ដែរ! ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​អើយ! សូម​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ទី​លំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ!»។


word:
 ពេល​នោះ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ បោះ​បង់​ចោល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នាំ​គ្នា​ទៅ​តាម​លោក​សេបា ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីគ្រី​វិញ។ មាន​តែ​ជន​ជាតិ​យូដា​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​ស្ដេច​របស់​គេ ហើយ​តាម​ដង្ហែ​ស្ដេច​ចាប់​តាំង​ពី​ទន្លេ​យ័រដាន់ រហូត​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វិល​ទៅ​ដល់​ដំណាក់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ស្ដេច​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​រក​ស្រី​ស្នំ​ទាំង​ដប់​នាក់ ដែល​ស្ដេច​បាន​ទុក​អោយ​នៅ​ថែរក្សា​ដំណាក់។ ស្ដេច​យក​ស្រី​ស្នំ​ទាំង​នោះ​ទៅ​បង្ខាំង​ទុក​ក្នុង​ផ្ទះ​មួយ ហើយ​ចិញ្ចឹម​ពួក​នាង ប៉ុន្តែ ស្ដេច​ពុំ​យាង​ចូល​ទៅ​រក​ពួក​នាង​ទៀត​ឡើយ។ ពួក​នាង​ត្រូវ​គេ​បង្ឃាំង​អោយ​នៅ​ជា​ស្រី​មេម៉ាយ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ស្លាប់។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អម៉ាសា​ថា៖ «ចូរ​ប្រមូល​កងទ័ព​យូដា ក្នុង​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ អោយ​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅ​ទី​នេះ​ជា​មួយ​លោក»។


word:
 លោក​អម៉ាសា​ចេញ​ទៅ​ប្រមូល​កងទ័ព​យូដា​តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច ប៉ុន្តែ លោក​មក​មិន​ទាន់​ពេល​ដែល​ស្ដេច​បាន​កំណត់​ទុក។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​លោក​អប៊ីសាយ​ថា៖ «សេបា​ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីគ្រី​នឹង​នាំ​អន្តរាយ​មក​លើ​យើង ខ្លាំង​ជាង​អាប់សាឡុម​ទៅ​ទៀត។ ដូច្នេះ ចូរ​លោក​នាំ​ទាហាន​របស់​យើង​ផ្ទាល់ ចេញ​ទៅ​ដេញ​តាម​អ្នក​នោះ មុន​ពេល​ដែល​គេ​រក​បាន​ជំរក​តាម​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​ដ៏​រឹងមាំ ហើយ​គេច​បាត់​ពី​យើង»។


word:
 ដូច្នេះ ទាហាន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​ពួក​កេរេធីម ពួក​ពេលេធីម និង​ពល​ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ នាំ​គ្នា​ចេញ​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ជា​មួយ​លោក​អប៊ីសាយ ដេញ​តាម​លោក​សេបា ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីគ្រី។


word:
 នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ទៅ​ដល់​ផ្ទាំង​ថ្ម​ធំ​នៅ​ក្រុង​គីបៀន លោក​អម៉ាសា​ក៏​មក​ជួប​នឹង​ពួក​គេ។ លោក​យ៉ូអាប់​ពាក់​អាវក្រោះ ព្រម​ទាំង​ពាក់​ខ្សែ​ក្រវាត់​ដែល​មាន​ដាវ​ស៊ក ក្នុង​ស្រោម​ភ្ជាប់​ជា​មួយ​ផង។ នៅ​ពេល​លោក​យ៉ូអាប់​ដើរ​ទៅ​មុខ ដាវ​នោះ​ក៏​ជ្រុះ។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​លោក​អម៉ាសា​ថា៖ «សុខ​សប្បាយ​ជា​ទេ លោក​ប្អូន!»។ លោក​ក៏​លូក​ដៃ​ស្ដាំ​ទៅ​ចាប់​ពុក​ចង្កា​របស់​លោក​អម៉ាសា ដើម្បី​ឱប។


word:
 លោក​អម៉ាសា​ពុំ​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ដាវ ដែល​ស្ថិត​ក្នុង​ដៃ​ឆ្វេង​របស់​លោក​យ៉ូអាប់​ទេ។ លោក​យ៉ូអាប់​ក៏​ចាក់​មួយ​ដាវ​ចំ​ត្រង់​ពោះ ហើយ​ធ្លាយ​ពោះ​វៀន​ចេញ​មក​ដល់​ដី។ លោក​ស្លាប់​ដោយ​មិន​បាច់​អោយ​លោក​យ៉ូអាប់​ថែម​មួយ​ដាវ​ទៀត​ឡើយ។ បន្ទាប់​មក លោក​យ៉ូអាប់ និង​លោក​អប៊ីសាយ​ជា​ប្អូន​នាំ​គ្នា​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ ដេញ​តាម​លោក​សេបា ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីគ្រី។


word:
 មាន​ទាហាន​ម្នាក់​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ ដែល​ឈរ​នៅ​ជិត​សព​របស់​លោក​អម៉ាសា ពោល​ឡើង​ថា៖ «អ្នក​ណា​នៅ​ខាង​លោក​យ៉ូអាប់ និង​នៅ​ខាង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ចូរ​ទៅ​តាម​លោក​យ៉ូអាប់​ចុះ!»។


word:
 លោក​អម៉ាសា​ដេក​ក្នុង​ថ្លុក​ឈាម នៅ​កណ្ដាល​ផ្លូវ។ ទាហាន​នោះ​សង្កេត​ឃើញ​ថា ទាហាន​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​ឈប់​ស្ងៀម។ ដូច្នេះ គេ​ក៏​ទាញ​សព​ចេញ​ពី​ផ្លូវ ដាក់​ក្នុង​ស្រែ​មួយ​ក្បែរ​នោះ ហើយ​បោះ​អាវ​ធំ​មួយ​គ្រប​ពី​លើ។


word:
 នៅ​ពេល​ទាហាន​នោះ​ទាញ​សព​ចេញ​ពី​ផ្លូវ​ហើយ ទាហាន​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​បន្ត​ដំណើរ តាម​ពី​ក្រោយ​លោក​យ៉ូអាប់ ដេញ​តាម​លោក​សេបា ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីគ្រី។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ដើរ​កាត់​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​អេបិល-បេតម៉ាកា។ រីឯ​ជន​ជាតិ​បេរី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក៏​ប្រមូល​គ្នា​ទៅ​តាម​លោក​ដែរ។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​ពល​ទាហាន​ឡោមព័ទ្ធ​លោក​សេបា ដែល​ស្នាក់​នៅ​ទីក្រុង​នេះ។ ពួក​ទាហាន​នាំ​គ្នា​លើក​ដី​អោយ​ខ្ពស់ ស្មើ​នឹង​កំពែង​ក្រុង។ ពួក​គេ​ជីក​រំលើង​កំពែង​ក្រុង​អោយ​រលំ។


word:
 គ្រា​នោះ​មាន​ស្ត្រី​ឈ្លាស​វៃ​ម្នាក់​ស្រែក​ពី​ក្នុង​ក្រុង​មក​ថា៖ «សូម​មេត្តា​ស្ដាប់​សិន! សូម​អញ្ជើញ​លោក​យ៉ូអាប់​មក​ទី​នេះ នាង​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ចង់​ជំរាប​លោក»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ចូល​ទៅ​ជិត ស្ត្រី​នោះ​សួរ​លោក​ថា៖ «តើ​លោក​ជា​លោក​យ៉ូអាប់​ឬ?» លោក​យ៉ូអាប់​តប​ថា៖ «គឺ​ខ្ញុំ​នេះ​ហើយ»។ ស្ត្រី​នោះ​ពោល​ថា៖ «សូម​លោក​ម្ចាស់​មេត្តា​ស្ដាប់​នាង​ខ្ញុំ​សិន»។ លោក​យ៉ូអាប់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «និយាយ​មក​ចុះ!»។


word:
 ស្ត្រី​នោះ ពោល​បន្ត​ទៀត​ថា៖ «ពី​ដើម​គេ​មាន​ទម្លាប់​ពោល​ថា ត្រូវ​តែ​ពិគ្រោះ​គ្នា​ជា​មួយ​អ្នក​ក្រុង​អេបិល​សិន ទើប​កិច្ចការ​បាន​សំរេច។


word:
 ក្រុង​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ជា​ក្រុង​មួយ​ចង់​បាន​តែ​សេចក្ដី​សុខ និង​ស្មោះ​ត្រង់​ជាង​គេ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ រីឯ​លោក​វិញ លោក​ចង់​បំផ្លាញ​ក្រុង​នេះ ដែល​ជា​ក្រុង​ដ៏​សំខាន់ ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​ចង់​បំផ្លាញ​ក្រុង​ជា​មត៌ក​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច្នេះ?»។


word:
 ពួក​យើង​គ្មាន​បំណង​ដូច្នេះ​ទេ! ប៉ុន្តែ មាន​បុរស​ម្នាក់​នៅ​តំបន់​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម ឈ្មោះ​សេបា ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីគ្រី បាន​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ចូរ​ប្រគល់​អ្នក​នោះ​មក​អោយ​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​នឹង​ដក​ទ័ព​ចេញ​ពី​ក្រុង​នោះ​ភ្លាម»។ ស្ត្រី​នោះ​ពោល​ថា៖ «ដូច្នេះ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​បោះ​ក្បាល​អ្នក​នោះ ពី​លើ​កំពែង​ទៅ​ជូន​លោក»។


word:
 នាង​ក៏​ទៅ​ពន្យល់​ណែនាំ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល តាម​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ​របស់​នាង។ ដូច្នេះ គេ​កាត់ ក លោក​សេបា ហើយ​បោះ​ក្បាល​មក​ជូន​លោក​យ៉ូអាប់។ លោក​យ៉ូអាប់​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ពល​ទាហាន​ក៏​ដក​ទ័ព​ចេញ​ពី​ក្រុង ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ទី​លំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។ រីឯ​លោក​យ៉ូអាប់​ក៏​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​គាល់​ស្ដេច នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ​ដែរ។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​កេរេធីម និង​ពេលេធីម។


word:
 លោក​អដូរ៉ាម ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កំណែន។ លោក​យ៉ូសាផាត ជា​កូន​លោក​អហ៊ីលូដ ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​ស្ដេច។


word:
 ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​កើត​ទុរ្ភិក្ស​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ស្ដេច​ថា៖ «ហេតុការណ៍​ទាំង​នេះ​បណ្ដាល​មក​ពី​សូល និង​ពូជពង្ស​បាន​កាប់​សម្លាប់​អ្នក​ស្រុក​គីបៀន»។


word:
 ព្រះរាជា​បាន​កោះ​ហៅ​អ្នក​ស្រុក​គីបៀន​មក ដើម្បី​សាក​សួរ (អ្នក​ស្រុក​ពុំ​មែន​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទេ គឺ​ជា​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី​ដែល​នៅ​សេសសល់។ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ស្បថ​ថា ទុក​ជីវិត​អោយ​ពួក​គេ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​សូល​រក​សម្លាប់​ពួក​គេ​អោយ​ផុត​ពូជ ដើម្បី​សំដែង​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​ជន​ជាតិ​យូដា​ឃើញ​ថា​ស្ដេច​ស្នេហា​ជាតិ)។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ពួក​គេ​ថា៖ «តើ​អោយ​យើង​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច​ចំពោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា? តើ​យើង​អាច​លាង​កំហុស​ដែល​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​តាម​ពិធី​ណា ដើម្បី​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជូន​ពរ​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ »។


word:
 អ្នក​ស្រុក​គីបៀន​តប​ថា៖ «បំណុល​ដែល​ព្រះបាទ​សូល និង​រាជវង្សានុវង្ស​ជំពាក់​យើង​ខ្ញុំ ពុំ​អាច​សង​ដោយ​មាស ឬ​ប្រាក់​ទេ ឬ​ដោយ​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ណា​ម្នាក់​ឡើយ»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «អ្វីៗ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចង់​បាន យើង​នឹង​ធ្វើ​តាម»។


word:
 អ្នក​ស្រុក​គីបៀន​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ព្រះបាទ​សូល​មាន​គោល​បំណង​កំទេច និង​ប្រល័យ​យើង​ខ្ញុំ​អោយ​ផុត​ពូជ ដោយ​ពុំ​ចង់​ទុក​អោយ​នរណា​ម្នាក់​រស់​រាន នៅ​លើ​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល​ឡើយ។


word:
 ដូច្នេះ សូម​ព្រះករុណា​ប្រគល់​មនុស្ស​ប្រាំពីរ​នាក់ ក្នុង​ចំណោម​ពូជពង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សូល មក​អោយ​យើង​ខ្ញុំ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​យក​ពួក​គេ​ទៅ​ចង​ក​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​គីបៀរ ជា​ក្រុង​របស់​ព្រះបាទ​សូល ជា​ស្ដេច​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ជ្រើស​រើស»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​នឹង​ប្រគល់​ពួក​គេ​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សន្ដោស​ប្រណី​ដល់​លោក​មេភីបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន និង​ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​សូល ព្រោះ​តែ​ពាក្យ​ដែល​ព្រះរាជា​បាន​ស្បថ ជា​មួយ​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះរាជា​បង្គាប់​គេ​អោយ​ទៅ​ចាប់​លោក​អើម៉ូនី និង​លោក​មេភីបូសែត ជា​កូន​របស់​នាង​រីសប៉ា ដែល​ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​អយ៉ា គឺ​បុត្រ​ដែល​នាង​បាន​បង្កើត​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សូល។ ព្រះរាជា​ក៏​អោយ​គេ​ចាប់​កូន​ប្រុស​ទាំង​ប្រាំ​របស់​នាង​មិកាល់ ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​សូល គឺ​ជា​កូន​ដែល​នាង​បាន​បង្កើត​ជូន​លោក​អទ្រីអែល ជា​កូន​របស់​លោក​បាស៊ីឡៃ ជា​អ្នក​ស្រុក​មហូឡា។


word:
 ព្រះរាជា​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទៅ​អោយ​អ្នក​ស្រុក​គីបៀន ដើម្បី​យក​ទៅ​ចង ក នៅ​លើ​ភ្នំ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ពួក​គេ​ទាំង​ប្រាំពីរ​នាក់​បាន​ស្លាប់​ជា​មួយ​គ្នា នៅ​ដើម​រដូវ​ចំរូត។


word:
 នាង​រីសប៉ា ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​អយ៉ា បាន​យក​បាវ​ទៅ​ក្រាល​លើ​ផ្ទាំង​ថ្ម​មួយ ហើយ​ស្ថិត​នៅ​ទី​នោះ តាំង​ពី​ដើម​រដូវ​ចំរូត រហូត​ដល់​ពេល​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​មក​លើ​សាកសព។ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​នាង​ដេញ​សត្វ​មិន​អោយ​ហើរ​មក​ទំ​លើ​សាកសព នៅ​ពេល​យប់ នាង​បាន​ដេញ​សត្វ​ព្រៃ​ដែរ។


word:
 គេ​នាំ​ដំណឹង​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ពី​ការ​ដែល​នាង​រីសប៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អយ៉ា និង​ជា​ស្នំ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​បាន​ប្រព្រឹត្ត។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​ទៅ​យក​អដ្ឋិធាតុ​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន​ពី​អ្នក​ក្រុង​យ៉ាបេស នៅ​ស្រុក​កាឡាដ។ ក្រោយ​ពេល​ព្រះបាទ​សូល​ទទួល​បរាជ័យ​នៅ​គីលបោ ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​បាន​យក​សព​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ជា​បុត្រ ទៅ​ព្យួរ​នៅ​ទីធ្លា​ក្រុង​បេតសាន ហើយ​អ្នក​ក្រុង​យ៉ាបេស​នាំ​គ្នា​លួច​យក​មក​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នាំ​យក​អដ្ឋិធាតុ​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ព្រម​ទាំង​ប្រមូល​យក​អដ្ឋិធាតុ​របស់​អ្នក​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​គេ​ចង​ក​នោះ​មក​ដែរ។


word:
 គេ​បាន​បញ្ចុះ​អដ្ឋិធាតុ​របស់​ព្រះបាទ​សូល និង​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​លោក​គីស ជា​បិតា​របស់​ព្រះបាទ​សូល​នៅ​សេឡា ក្នុង​ស្រុក​បេនយ៉ាមីន។ គេ​ធ្វើ​សព្វ​គ្រប់​ទាំង​អស់​តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច ហើយ​ព្រះជាម្ចាស់​ទ្រង់​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ដល់​ស្រុក​នោះ​វិញ។


word:
 ពេល​នោះ ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​បាន​មក​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​សា​ជា​ថ្មី។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នាំ​ពល​ទាហាន​ចេញ​ទៅ​វាយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នឿយហត់​ជា​ខ្លាំង។


word:
 ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ម្នាក់​ឈ្មោះ​យីសប៊ី-បេណូប ជា​កូន​ចៅ​ហារ៉ាផា គាត់​មាន​លំពែង​លង្ហិន​មួយ ទម្ងន់​ជាង​បី​គីឡូ​ក្រាម និង​ប្រដាប់​ដោយ​អាវុធ​ថ្មី។ គាត់​មាន​បំណង​នឹង​ធ្វើ​គុត​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​អប៊ីសាយ ជា​កូន​របស់​លោក​ស្រី​សេរូយ៉ា​ទៅ​ជួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​នោះ។ ពល​ទាហាន​ទាំង​អស់​ទទូច​អង្វរ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ សូម​កុំ​អោយ​ស្ដេច​យាង​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​រួម​ជា​មួយ​ពួក​គេ​ទៀត​ឡើយ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាត់​បង់​ស្ដេច​។


word:
 ក្រោយ​មក​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​សា​ជា​ថ្មី​នៅ​កូប។ ពេល​នោះ លោក​ស៊ីបបាកាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​ហ៊ូសា បាន​សម្លាប់​សាភ ជា​កូន​ចៅ​ហារ៉ាផា។


word:
 បន្ទាប់​មក​ទៀត មាន​កើត​ចំបាំង​សា​ជា​ថ្មី​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន នៅ​កូប​ដែរ។ ពេល​នោះ លោក​អែលហាណាន ជា​កូន​របស់​លោក​យារេ-អូរេគីម ជា​អ្នក​ភូមិ​បេថ្លេហិម បាន​សម្លាប់​កូលីយ៉ាត ជា​អ្នក​ក្រុង​កាថ។ ដង​លំពែង​របស់​កូលីយ៉ាត​មាន​រាង​ដូច​ផ្សំ​របស់​កីតម្បាញ។


word:
 បន្ទាប់​មក ក៏​កើត​មាន​ចំបាំង​សា​ជា​ថ្មី​នៅ​ក្រុង​កាថ។ ពេល​នោះ មាន​ទាហាន​ភីលីស្ទីន​ម្នាក់​មាន​មាឌ​មាំ​មាន​ម្រាម​ដៃ និង​ម្រាម​ជើង ម្ខាងៗ​ប្រាំ​មួយ សរុប​ទាំង​អស់​គាត់​មាន​ម្រាម​ម្ភៃ​បួន ហើយ​គាត់​ជា​កូន​ចៅ​របស់​ហារ៉ាផា​ដែរ។


word:
 គាត់​បាន​បបួល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ចេញ​មក​តទល់​នឹង​គាត់។ ដូច្នេះ លោក​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​សាំម៉ា និង​ជា​ក្មួយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​សម្លាប់​អ្នក​នោះ​ចោល​ទៅ។


word:
 ទាហាន​ភីលីស្ទីន​ទាំង​បួន​នាក់ ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ពល​ទាហាន​បាន​សម្លាប់​នោះ សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​ហារ៉ាផា ជា​អ្នក​ក្រុង​កាថ។


word:
 ក្រោយ​ពេល​ ព្រះអម្ចាស់ ​រំដោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន និង​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះបាទ​សូល​ហើយ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ស្មូត្រ​ទំនុកតម្កើង​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច​ត​ទៅ៖


word:
 ព្រះជាម្ចាស់​ជា​ថ្មដា​សំរាប់​អោយ​ខ្ញុំ​ពឹង​ជ្រក ព្រះអង្គ​ជា​ខែល ជា​កម្លាំង​ដែល​សង្គ្រោះ​ខ្ញុំ និង​ជា​ជំរក​ដ៏​រឹងមាំ​របស់​ខ្ញុំ។ ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ​ខ្ញុំ​អោយ​រួច​ពី​ជន​ឃោរឃៅ។


word:
 ពេល​ខ្ញុំ​ស្រែក​រក​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ​ខ្ញុំ អោយ​រួច​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ខ្ញុំ សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់ !


word:
 សេចក្ដី​ស្លាប់​រួបរឹត​ខ្ញុំ រីឯ​សេចក្ដី​វិនាស​អន្តរាយ​ធ្លាក់​មក​លើ​ខ្ញុំ ដូច​ទឹក​ហូរ​មក​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 នៅ​ពេល​មាន​ទុក្ខ​វេទនា ខ្ញុំ​អង្វរ​រក​ ព្រះអម្ចាស់  ខ្ញុំ​ស្រែក​ហៅ​រក​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ឮ​សំឡេង​ខ្ញុំ ពី​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ស្នូរ​សំរែក​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ទៅ​ដល់ ព្រះកាណ៌​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 មាន​ផ្សែង​ហុយ​ចេញ​មក​ពី​ព្រះនាសា របស់​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គ​ផ្លុំ​ភ្លើង​ដែល​ឆាបឆេះ​ចេញ​មក ហើយ​ក៏​មាន​រងើក​ភ្លើង​ខ្ទាត​ចេញ​មក​ពី ព្រះឱស្ឋ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ។


word:
 ព្រះអង្គ​យាង​គង់​លើ​ចេរូប៊ីន* ហើយ​ហោះ​មក ព្រះអង្គ​យាង​ចេញ​មក ដោយ​គង់​នៅ​លើ វាយោ​ដូច​គង់​នៅ​លើ​ស្លាប​បក្សី។


word:
 ព្រះអង្គ​បាញ់​ព្រួញ​ទៅ​លើ​ខ្មាំង​សត្រូវ ដើម្បី​កំចាត់កំចាយ​ពួក​គេ។ ព្រះអង្គ​បាញ់​ផ្លេក​បន្ទោរ ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​បាក់​ទ័ព។


word:
 ដោយសារ​ព្រះបន្ទូល​គំរាម​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ដោយសារ​ខ្យល់​ព្យុះ​ដែល​បក់​ចេញ​មក​ពី ព្រះនាសា​របស់​ព្រះអង្គ បាត​សមុទ្រ​លេច​ចេញ​មក ហើយ​គ្រឹះ​របស់​ផែនដី​ក៏​លេច​មក​ដែរ។


word:
 ព្រះអង្គ​បាន​រំដោះ​ខ្ញុំ​អោយ​រួច​ផុត​ពី​ខ្មាំង​សត្រូវ ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ និង​អោយ​ខ្ញុំ​រួច​ផុត​ពី​អស់​អ្នក​ដែល​ស្អប់​ខ្ញុំ ហើយ​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង​ជាង​ខ្ញុំ​ផង។


word:
 នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​មាន​ទុក្ខ​វេទនា អ្នក​ទាំង​នោះ​នាំ​គ្នា​មក​វាយ​ប្រហារ​ខ្ញុំ ក៏​ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​ជា​បង្អែក​ដល់​ខ្ញុំ។


word:
 ព្រះអង្គ​បាន​នាំ​ខ្ញុំ​ចេញ​អោយ​ផុត​ពី​គ្រោះ​ថ្នាក់ ព្រះអង្គ​រំដោះ​ខ្ញុំ មក​ពី​ព្រះអង្គ​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ខ្ញុំ ស្រប​តាម​សេចក្ដី​សុចរិត​របស់​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​តប​ស្នង​មក​ខ្ញុំ​វិញ ស្រប​តាម​អំពើ​បរិសុទ្ធ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ដែរ


word:
 ដ្បិត​ខ្ញុំ​បាន​ប្រតិបត្តិ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឃ្លាត​ចេញ​ពី​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​នោះ​ឡើយ។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​តាម​វិន័យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន របស់​ព្រះអង្គ ខ្ញុំ​មិន​បាន​បំពាន​លើ​ច្បាប់​របស់​ព្រះអង្គ​ទេ។


word:
 ហេតុ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោសប្រណី​ដល់​ខ្ញុំ ស្រប​តាម​អំពើ​សុចរិត​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត ព្រោះ​ព្រះអង្គ​ឈ្វេង​យល់​ថា​ខ្ញុំ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បរិសុទ្ធ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ ព្រះអង្គ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ ព្រះអង្គ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​ស្មោះ​សរ ចំពោះ​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​សរ។


word:
 ចំពោះ​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​បរិសុទ្ធ ព្រះអង្គ​ក៏​សំដែង​ថា ព្រះអង្គ​បរិសុទ្ធ​ដែរ ចំពោះ​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​វៀចវេរ​វិញ ព្រះអង្គ​សំដែង​ថា​ព្រះអង្គ​ឈ្លាសវៃ។


word:
 ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ​មនុស្ស​ទន់ទាប ព្រះអង្គ​ទត​មក​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ចិត្ត​ឆ្មើងឆ្មៃ ដើម្បី​បន្ទាប​ពួក​គេ។


word:
 ឱ​ ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ ព្រះអង្គ​ជា​ពន្លឺ​របស់​ទូលបង្គំ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​បំភ្លឺ​ភាព​ងងឹត​របស់ ទូលបង្គំ​ដែរ។


word:
 ព្រះអង្គ​ប្រទាន​កម្លាំង​អោយ​ទូលបង្គំ​វាយ​លុក ខ្មាំង​សត្រូវ និង​អោយ​ទូលបង្គំ​អាច​លោត​រំលង កំពែង​ក្រុង​របស់​ពួក​គេ។


word:
 មាគ៌ា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​សុទ្ធ​តែ​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ពិត​ទាំង​ស្រុង ព្រះអង្គ​ជា​ខែល​ការពារ​អស់​អ្នក​ដែល​មក ជ្រក​កោន​នឹង​ព្រះអង្គ។


word:
 មាន​តែ​ ព្រះអម្ចាស់ ​មួយ​ទេ​ដែល​ពិត ជា​ព្រះជាម្ចាស់ មាន​តែ​ព្រះ​របស់​យើង​មួយ​ព្រះអង្គ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ពិត​ជា​ថ្មដា​អោយ​យើង​ជ្រក​កោន។


word:
 ព្រះអង្គ​បង្ហាត់​ខ្ញុំ​អោយ​ស្ទាត់​ជំនាញ​ខាង​ធ្វើ​សឹក និង​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​កម្លាំង​យឹត​ធ្នូ​លង្ហិន​បាន។


word:
 ព្រះអង្គ​ការពារ និង​សង្គ្រោះ​ទូលបង្គំ ព្រះអង្គ​គាំទ្រ​ទូលបង្គំ ហើយ​ព្រះអង្គ​លើក​ទូលបង្គំ​ឡើង ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា។


word:
 ទូលបង្គំ​ដេញ​តាម​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ និង​បំផ្លាញ​ពួក​គេ ហើយ​ទូលបង្គំ​មិន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ទេ ដរាប​ទាល់​តែ​បាន​កំទេច​ពួក​គេ​អស់។


word:
 ទូលបង្គំ​កំទេច និង​កាប់​សម្លាប់​ពួក​គេ មិន​អោយ​ពួក​គេ​ក្រោក​ឡើង​វិញ​បាន​ឡើយ ពួក​គេ​ដួល​ស្លាប់​នៅ​នឹង​ជើង​របស់​ទូលបង្គំ។


word:
 ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​បាក់​ទ័ព​រត់ នៅ​មុខ​ទូលបង្គំ ហើយ​ទូលបង្គំ​បាន​ធ្វើ​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល ស្អប់​ទូលបង្គំ​វិនាស​សូន្យ​អស់​ទៅ។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​សម្លឹង​រក​មើល​ជំនួយ តែ​គ្មាន​នរណា​ជួយ​ពួក​គេ​ឡើយ គេ​ស្រែក​ហៅ​ ព្រះអម្ចាស់  តែ​ព្រះអង្គ​មិន​ឆ្លើយ​តប​នឹង​ពួក​គេ​ទេ។


word:
 ព្រះអង្គ​បាន​រំដោះ​អោយ​ទូលបង្គំ​រួច​ពី ការ​បះបោរ​របស់​ប្រជាជន ហើយ​ទុក​អោយ​ទូលបង្គំ​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ លើ​ប្រជាជាតិ​នានា ប្រជាជន​មួយ​ដែល​ទូលបង្គំ​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់ បាន​មក​ចុះ​ចូល​នឹង​ទូលបង្គំ។


word:
 ជន​បរទេស​នាំ​គ្នា​ស្ដាប់​បង្គាប់​ទូលបង្គំ ហើយ​ពេល​ទូលបង្គំ​និយាយ​តែ​មួយ​ម៉ាត់ គេ​ក៏​ធ្វើ​តាម​ភ្លាម។


word:
 ជយោ​ ព្រះអម្ចាស់ ! សូម​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះអង្គ ដែល​ជា​ថ្មដា​របស់​ទូលបង្គំ! សូម​លើក​តម្កើង​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​ថ្មដា ដែល​បាន​សង្គ្រោះ​ទូលបង្គំ!


word:
 ដ្បិត​ព្រះអង្គ​បាន​អោយ​ទូលបង្គំ​មាន​ជ័យជំនះ លើ​ខ្មាំង​សត្រូវ ព្រះអង្គ​បាន​បន្ទាប​ប្រជាជន​នានា អោយ​មក​នៅ​ក្រោម​អំណាច​ទូលបង្គំ


word:
 ហើយ​ព្រះអង្គ​បាន​ដក​ខ្ញុំ​អោយ​រួច​ផុត​ពី កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ! ព្រះអង្គ​បាន​លើក​ទូលបង្គំ​ឡើង​ខ្ពស់​ជាង បច្ចាមិត្ត​របស់​ទូលបង្គំ និង​រំដោះ​ទូលបង្គំ​អោយ​រួច​ផុត​ពី​មនុស្ស ឃោរឃៅ។


word:
 ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ទូលបង្គំ​សរសើរ​តម្កើង ព្រះអង្គ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា ឱ​ ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ! ទូលបង្គំ​នឹង​ច្រៀង លើក​តម្កើង​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ការ​សង្គ្រោះ​ដ៏​ធំធេង ដល់​ស្ដេច​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​តែងតាំង។ ព្រះអង្គ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ ស្ដេច​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក គឺ​ចំពោះ​ស្ដេច​ដាវីឌ និង​ពូជពង្ស រៀង​រហូត​ត​ទៅ»។


word:
 នេះ​ជា​ពាក្យ​បណ្ដាំ​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់ របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ថ្លែង​ដោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បុត្រ​របស់​លោក​អ៊ីសាយ ជា​មនុស្ស​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​លើក​តម្កើង យ៉ាង​ខ្ពស់​បំផុត ជា​ស្ដេច​ដែល​ព្រះ​របស់​លោក​យ៉ាកុប បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក ជា​ស្ដេច​ដែល ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​តែងតែ​ច្រៀង​សរសើរ។


word:
 ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល តាម​រយៈ​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​ដាក់​ព្រះបន្ទូល​នៅ​លើ​អណ្ដាត​ខ្ញុំ។


word:
 ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល ព្រះអង្គ​ដែល​ជា​ថ្មដា​ការពារ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ ស្ដេច​ណា​គ្រប់គ្រង​ប្រជាជន​ដោយ​សុចរិត គឺ​ស្ដេច​ដែល​គ្រប់គ្រង​ប្រជាជន ដោយ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់


word:
 ស្ដេច​នោះ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ​រះ​ឡើង នៅ​ពេល​ព្រឹក​ដែល​ផ្ទៃ​មេឃ​ស្រឡះ​ល្អ ពន្លឺ​នោះ​ធ្វើ​អោយ​ស្មៅ​លាស់​ខៀវ​ខ្ចី ក្រោយ​ពេល​ភ្លៀង។


word:
 ព្រះជាម្ចាស់​ក៏​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ពូជពង្ស​របស់​ខ្ញុំ យ៉ាង​នោះ​ដែរ ព្រោះ​ព្រះអង្គ​បាន​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ជា​សម្ពន្ធមេត្រី​ស្ថិតស្ថេរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច ជា​សម្ពន្ធមេត្រី​ដែល​មាន​មាត្រា​ត្រឹម​ត្រូវ មិន​អាច​ប្រែប្រួល​បាន​ឡើយ។ មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ​ដែល​ប្រទាន​ជ័យជំនះ​មក​ខ្ញុំ ព្រម​ទាំង​ប្រទាន​អ្វីៗ​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន។


word:
 នេះ​ជា​បញ្ជី​រាយ​នាម​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ: លោក​យ៉ូសែប-បាសេបែត ជា​កូន​របស់​លោក​តាកម៉ូនី និង​ជា​ប្រមុខ​លើ​មេ​បញ្ជា​ការ​ទាំង​បី​នាក់។ គឺ​លោក​ហើយ​ដែល​បាន​សម្លាប់​ខ្មាំង​អស់​ប្រាំ​បី​រយ​នាក់​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ។


word:
 បន្ទាប់​មក គឺ​លោក​អេឡាសារ ជា​កូន​របស់​លោក​ដូដូ និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​អហូអា។ លោក​ជា​នាយ​ទាហាន​ម្នាក់ ក្នុង​ចំណោម​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​ទាំង​បី ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​គ្រា​ដែល​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​លើក​ទ័ព​មក​ច្បាំង ហើយ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ដក​ថយ។


word:
 ពេល​នោះ មាន​តែ​លោក​អេឡាសារ​ទេ​ដែល​នៅ​រឹងប៉ឹង និង​សម្លាប់​ពួក​ភីលីស្ទីន​ជា​ច្រើន រហូត​ទាល់​តែ​រោយ​ដៃ ហើយ​ម្រាម​ដៃ​របស់​លោក​ក្ដាប់​ជាប់​នឹង​ដង​ដាវ។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​ជ័យជំនះ​យ៉ាង​ធំធេង​ដល់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល រីឯ​កងទ័ព​វិល​មក​រក​លោក​វិញ គ្រាន់​តែ​ប្រមូល​យក​ជយភ័ណ្ឌ​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 បន្ទាប់​មក​ទៀត គឺ​លោក​សាំម៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អកេ ពី​អំបូរ​ហារ៉ាវី។ នៅ​គ្រា​ដែល​កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នា​នៅ​ភូមិ​លេហ៊ី ត្រង់​ចំការ​មួយ ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​សណ្ដែក។ ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព រត់​នៅ​មុខ​ពួក​ភីលីស្ទីន។


word:
 ប៉ុន្តែ លោក​សាំម៉ា​ឈរ​នៅ​កណ្ដាល​ចំការ ហើយ​វាយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ដណ្ដើម​យក​ចំការ​នោះ​មក​វិញ។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​ជ័យជំនះ​ដ៏​ធំធេង។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ នៅ​រដូវ​ចំរូត នាយ​ទាហាន​បី​រូប​ក្នុង​ចំណោម​នាយ​ទាហាន​ទាំង​សាមសិប​នាក់ នាំ​គ្នា​ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក្នុង​ល្អាង​ភ្នំ​អាឌូឡាម ព្រោះ​ទាហាន​ភីលីស្ទីន​បាន​បោះ​ទ័ព នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​រេផែម។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ក្នុង​ជំរក​ដ៏​រឹងមាំ​មួយ។ ក្នុង​ពេល​ជា​មួយ​គ្នា​នោះ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​មួយ​ក្រុម​ក៏​ឈរ​ជើង​នៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ស្រេក​ទឹក ស្ដេច​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​នរណា​អាច​ដង​ទឹក​ពី​អណ្ដូង​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ភូមិ​បេថ្លេហិម មក​អោយ​យើង?»។


word:
 ពេល​នោះ ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​ទាំង​បី​រូប​នាំ​គ្នា​សំរុក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​តាំង​ទ័ព​ពួក​ភីលីស្ទីន ហើយ​ដង​ទឹក​ពី​អណ្ដូង នៅ​មាត់​ទ្វារ​ភូមិ​បេថ្លេហិម យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មិន​ព្រម​សោយ​ទេ ទ្រង់​យក​ទឹក​នោះ​ទៅ​ច្រួច​លើ​ដី​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ! ទូលបង្គំ​គ្មាន​សិទ្ធិ​នឹង​ទទួល​ទាន​ទឹក​នេះ​ទេ ដ្បិត​ទឹក​នេះ​ដូច​ជា​ឈាម​របស់​ទាហាន​ដែល​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត ដើម្បី​ទៅ​ដង​យក​មក»។ ដូច្នេះ ស្ដេច​មិន​ព្រម​សោយ​ទឹក​នោះ​ទេ។ នេះ​ហើយ​ជា​ស្នាដៃ ដែល​ទាហាន​អង់អាច​ទាំង​បី​រូប​បាន​ប្រព្រឹត្ត។


word:
 លោក​អប៊ីសាយ ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ជា​ប្រមុខ​នៃ​មេទ័ព​ទាំង​បី​រូប។ លោក​បាន​ប្រើ​លំពែង​សម្លាប់​ខ្មាំង​សត្រូវ​អស់​បី​រយ​នាក់។ លោក​មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ល្បី​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​មេទ័ព​ទាំង​បី។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​មេទ័ព​ទាំង​បី លោក​ទទួល​កិត្តិយស​ខ្លាំង​ជាង​គេ លោក​ជា​ប្រមុខ​លើ​មេទ័ព​ទាំង​បី តែ​លោក​ពុំ​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ក្រុម​មេទ័ព​បី​រូប​ទៀត​ឡើយ។


word:
 លោក​បេណាយ៉ា អ្នក​ស្រុក​កាបសៀល ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា និង​ជា​ចៅ​របស់​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​មួយ​រូប។ លោក​បាន​បញ្ចេញ​ស្នាដៃ​យ៉ាង​ច្រើន គឺ​លោក​ហើយ​ដែល​បាន​វាយ​ពួក​អរាល​ពីរ​នាក់​ពី​ស្រុក​ម៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​រណ្ដៅ​ដើម្បី​សម្លាប់​សត្វ​សិង្ហ​មួយ នៅ​ថ្ងៃ​ធ្លាក់​ទឹក​កក។


word:
 លោក​ក៏​បាន​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​អេស៊ីប​ម្នាក់ ដែល​មាន​រូប​រាង​ធំ​សម្បើម ប្រដាប់​ដោយ​លំពែង។ លោក​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​នឹង​គេ​ដោយ​មាន​តែ​ដំបង​ប៉ុណ្ណោះ លោក​ដណ្ដើម​យក​លំពែង​ពី​ដៃ​អ្នក​នោះ​បាន ហើយ​ចាក់​សម្លាប់​គេ​នឹង​លំពែង​នោះ​ទៅ។


word:
 នេះ​ហើយ​ជា​ស្នាដៃ​របស់​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ដែល​ធ្វើ​អោយ​លោក​មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ល្បី​ក្នុង​ក្រុម​ទាំង​បី​រូប។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​មេ​បញ្ជា​ការ​ទាំង​សាមសិប​នាក់ លោក​ទទួល​កិត្តិយស​ច្រើន​ជាង​គេ តែ​លោក​ពុំ​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​មេទ័ព​ទាំង​បី​រូប​បាន​ឡើយ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​តែងតាំង​លោក​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កង​អង្គរក្ស។


word:
 ក្នុង​ក្រុម​ទាំង​សាមសិប​នាក់ មាន​លោក​អេសាអែល ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ លោក​អែលហាណាន​ជា​កូន​របស់​លោក​ដូដូ អ្នក​ភូមិ​បេថ្លេហិម


word:
 លោក​ហេលែប ជា​កូន​របស់​លោក​បាណា អ្នក​ស្រុក​ពីថូផា លោក​អ៊ីតតាយ ជា​កូន​របស់​លោក​រីបាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​គីបៀរ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន


word:
 លោក​អេលីផាលេត ជា​កូន​របស់​លោក​អហាសបៃ និង​ជា​ពូជពង្ស​របស់​ពួក​ម៉ាកាធី លោក​អេលីយ៉ាម ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីថូផែល អ្នក​ស្រុក​គីឡោ


word:
 លោក​សេឡេក ជា​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន លោក​ណាហារ៉ា អ្នក​ស្រុក​បៀរ៉ុត ដែល​ជា​អ្នក​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ពិរោធ​សា​ជា​ថ្មី ទាស់​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ ព្រះអង្គ​ជំរុញ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អោយ​បង្ក​វិបត្តិ​មួយ​ដល់​ពួក​គេ ដោយ​បង្គាប់​ស្ដេច​អោយ​ធ្វើ​ជំរឿន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល និង​ប្រជាជន​យូដា។


word:
 ពេល​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច ទ្រង់​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​លោក​ថា៖ «ចូរ​លោក​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​គ្រប់​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល គឺ​ចាប់​ពី​ក្រុង​ដាន់ រហូត​ទៅ​ដល់​ក្រុង​បៀរសេបា ហើយ​ធ្វើ​ជំរឿន​ប្រជាជន ដ្បិត​យើង​ចង់​ដឹង​ថា ពួក​គេ​មាន​ចំនួន​ប៉ុន្មាន»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​សូម​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ប្រជាជន​កើន​ចំនួន​ឡើង​មួយ​រយ​ដង ច្រើន​ជាង​នេះ ហើយ​អោយ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ទត​ឃើញ​ផ្ទាល់​នឹង​ព្រះនេត្រ​ផង។ ប៉ុន្តែ ហេតុ​អ្វី​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​នេះ?»។


word:
 ដោយ​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច​មាន​លក្ខណៈ​ម៉ឺងម៉ាត់​ពេក លោក​យ៉ូអាប់ និង​មេទ័ព​ឯ​ទៀតៗ​ត្រូវ​តែ​អនុវត្ត​តាម។ គេ​នាំ​គ្នា​ចាក​ចេញ​ពី​ព្រះរាជា ដើម្បី​ទៅ​ជំរឿន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ពួក​គេ​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​បោះ​ជំរំ​នៅ​ខាង​ត្បូង​ក្រុង​អារ៉ូអ៊ើរ ដែល​ស្ថិត​នៅ​កណ្ដាល​ជ្រលង​ភ្នំ​កាដ រួច​ទៅ​ក្រុង​យ៉ាស៊ើរ។


word:
 បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ទៅ​ដល់​ស្រុក​កាឡាដ និង​ស្រុក​ថាសធីម-ហុដស៊ី រួច​ទៅ​ស្រុក​ដាន់យ៉ាអន និង​តំបន់​ស៊ីដូន។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​ដល់​បន្ទាយ​ក្រុង​ទីរ៉ុស និង​ក្រុង​នានា​របស់​ជន​ជាតិ​ហេវី និង​ជន​ជាតិ​កាណាន រួច​តម្រង់​ទៅ​ក្រុង​បៀរសេបា ដែល​នៅ​ប៉ែក​ខាង​ត្បូង​ស្រុក​យូដា។


word:
 ក្រោយ​ពី​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​ស្រុក​ទាំង​មូល អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​បួន​ខែ​ម្ភៃ​ថ្ងៃ​មក ពួក​គេ​ក៏​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​ចូល​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​អំពី​ចំនួន​ប្រជាជន គឺ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ពល​ទាហាន​ដែល​អាច​ប្រដាប់​អាវុធ​ធ្វើ​សឹក​បាន ៨០០ ០០០ នាក់ និង​នៅ​ស្រុក​យូដា​មាន​ចំនួន ៥០០ ០០០ នាក់។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ដឹង​ខ្លួន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស ដោយ​បាន​ជំរឿន​ប្រជាជន​ដូច្នេះ ស្ដេច​ទូល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ទូលបង្គំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដ៏​ធ្ងន់! ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអង្គ​អត់ទោស​អោយ​ទូលបង្គំ​ផង ដ្បិត​ទូលបង្គំ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​មនុស្ស​វង្វេង​ស្មារតី​ទាំង​ស្រុង!»។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ពេល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​តើន​ឡើង  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ព្យាការី​កាដ ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ដូច​ត​ទៅ៖


word:
 «ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​ស្ដេច​ដាវីឌ​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “យើង​មាន​ទណ្ឌកម្ម​បី​យ៉ាង​សំរាប់​អ្នក ចូរ​ជ្រើស​រើស​យក​មួយ​ចុះ យើង​នឹង​ដាក់​ទោស​អ្នក​តាម​នោះ!”»។


word:
 លោក​កាដ​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​ថា៖ «តើ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះទ័យ​អោយ​ស្រុក​កើត​ទុរ្ភិក្ស​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ ឬ​ក៏​ព្រះករុណា​ត្រូវ​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​មុខ​ខ្មាំង​សត្រូវ​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ខែ ឬ​ក៏​ចង់​អោយ​ជំងឺ​អាសន្នរោគ កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ស្រុក អស់​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ? សូម​ព្រះករុណា​ពិចារណា​មើល​ចុះ ទូលបង្គំ​នឹង​នាំ​ចម្លើយ​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​ចាត់​ទូលបង្គំ​អោយ​មក»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​កាដ​ថា៖ «យើង​តប់ប្រមល់​ខ្លាំង​ណាស់! សូម​អោយ​យើង​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ជាង​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​មនុស្ស ដ្បិត​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ដ៏​ធំធេង»។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ជំងឺ​អាសន្នរោគ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ចាប់​តាំង​ពី​ព្រឹក​នោះ រហូត​ដល់​ពេល​កំណត់។ ពី​ក្រុង​ដាន់ ដល់​ក្រុង​បៀរសេបា មាន​ប្រជាជន​ស្លាប់​ទាំង​អស់ ៧០ ០០០​នាក់។


word:
 កាល​ទេវតា​លើក​ដៃ​ឡើង​បម្រុង​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រែ​ព្រះហឫទ័យ​អាណិត មិន​ព្រម​ដាក់​ទោស​ក្រុង​នេះ​ទេ។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ទេវតា ដែល​កំពុង​បំផ្លាញ​ប្រជាជន​ថា៖ «ប៉ុណ្ណឹង​បាន​ហើយ! ឈប់​ប្រហារ​ទៅ!»។ ពេល​នោះ ទេវតា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ស្ថិត​នៅ​ជិត​លាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អរ៉ៅណា ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឃើញ​ទេវតា​ប្រហារ​ជីវិត​ប្រជាជន​ដូច្នេះ ស្ដេច​ទូល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ទេ​តើ​ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប! ទូលបង្គំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស រីឯ​ប្រជាជន​នេះ​វិញ ពុំ​បាន​ធ្វើ​អំពើ​អាក្រក់​ណា​ទេ។ សូម​ព្រះអង្គ​ដាក់​ទោស​ទូលបង្គំ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​ទូលបង្គំ​ចុះ!»។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ ព្យាការី​កាដ​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យាង​ទៅ​លាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អរ៉ៅណា ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស ហើយ​សង់​អាសនៈ​មួយ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ទី​នោះ​ចុះ!»។


word:
 កាល​លោក​អរ៉ៅណា​ក្រឡេក​ទៅ​ឃើញ​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ពួក​នាម៉ឺន កំពុង​ចូល​មក​រក​លោក លោក​ក៏​ចេញ​ទៅ​ទទួល ហើយ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ស្ដេច​អោន​មុខ​ដល់​ដី។


word:
 លោក​អរ៉ៅណា​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់! ទ្រង់​យាង​មក​ផ្ទះ​ទូលបង្គំ​មាន​ការ​អ្វី​ដែរ?»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​មក​ទិញ​លាន​បោក​ស្រូវ​របស់​អ្នក សង់​អាសនៈ​មួយ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​អោយ​ប្រជាជន​រួច​ផុត​ពី​គ្រោះ​កាច»។


word:
 លោក​អរ៉ៅណា​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​យក​អ្វីៗ តាម​តែ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ចុះ ហើយ​សូម​យក​គោ​ធ្វើ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ យក​រនាស់ និង​នឹម​ធ្វើ​ជា​អុស។


word:
 បពិត្រ​ព្រះរាជា ទូលបង្គំ​សូម​ថ្វាយ​ទាំង​អស់​ដល់​ព្រះរាជា អោយ​តែ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ទទួល​តង្វាយ​នេះ!»។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អរ៉ៅណា​ថា៖ «ទេ យើង​ចង់​ទិញ​របស់​ទាំង​នេះ​ពី​លោក​ពេញ​ថ្លៃ។ យើង​មិន​អាច​យក​យញ្ញបូជា​ដែល​យើង​មិន​បង់​ប្រាក់ ទៅ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​យើង​នោះ​ឡើយ!»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទិញ​លាន​បោក​ស្រូវ និង​គោ អស់​ប្រាក់​សុទ្ធ​ចំនួន​ហាសិប​ស្លឹង។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សង់​អាសនៈ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​កន្លែង​នោះ រួច​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព។  ព្រះអម្ចាស់ ​ក៏​ប្រណី​សន្ដោស​ស្រុក​នោះ ហើយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​បាន​រួច​ផុត​ពី​គ្រោះ​កាច។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ព្រះជន្មាយុ​កាន់​តែ​ជរា​ណាស់​ហើយ ទោះ​បី​គេ​គ្រង​ព្រះភូសា​អោយ​ស្ដេច​ច្រើន​ជាន់​យ៉ាង​ណា​ក្ដី ក៏​ទ្រង់​ពុំ​អាច​កក់​ក្ដៅ​ដែរ។


word:
 ពេល​នោះ ពួក​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​ទូល​ព្រះរាជា​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! យើង​ខ្ញុំ​នឹង​រក​ស្រី​ក្រមុំ​មួយ​រូប​មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា។ នាង​នៅ​បំរើ និង​មើល​ថែទាំ​ព្រះករុណា ហើយ​នាង​ដេក​នៅ​ក្បែរ​ព្រះករុណា ដើម្បី​អោយ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​បាន​កក់ក្ដៅ»។


word:
 ក្នុង​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល គេ​ស្វែង​រក​បាន​ស្រី​ក្រមុំ​ដ៏​ស្រស់​ស្អាត​មួយ​រូប​ឈ្មោះ​នាង​អប៊ីសាក នៅ​ភូមិ​ស៊ូណែម​ រួច​នាំ​មក​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 ស្រី​ក្រមុំ​នេះ​មាន​រូប​ឆោម​ល្អ​ដាច់​គេ នាង​នៅ​ថែទាំ និង​គាល់​បំរើ​ព្រះរាជា តែ​ព្រះរាជា​ពុំ​បាន​រួម​រស់​ជា​មួយ​នាង​ទេ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​នាង​ហាគីត​បាន​លើក​ខ្លួន​ឡើង​ទាំង​ពោល​ថា៖ «ខ្ញុំ​នឹង​ឡើង​សោយ​រាជ្យ!»។ សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​រក​បាន​រទេះ​មួយ និង​សេះ​មួយ​ចំនួន​ ព្រម​ទាំង​ពល​ទាហាន​ហាសិប​នាក់​សំរាប់​រត់​ពី​មុខ។


word:
 តាំង​ពី​កើត​មក បិតា​មិន​ដែល​ស្ដី​បន្ទោស ឬ​ក៏​សួរ​ថា “ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​បុត្រ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ?”ឡើយ។ សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​មាន​រូប​សម្បត្តិ​ល្អ​ស្អាត ហើយ​ជា​បុត្រ​មួយ​អង្គ ដែល​ប្រសូត​បន្ទាប់​ពី​សម្ដេច​អាប់សាឡុម។


word:
 សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​បាន​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា និង​ជា​មួយ​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ។ លោក​ទាំង​ពីរ​ក៏​រួម​គំនិត​ជា​មួយ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា។


word:
 ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា​ព្យាការី​ណាថាន ព្រម​ទាំង​លោក​ស៊ីម៉ៃ លោក​រេអ៊ី និង​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មិន​បាន​ចូល​រួម​ជា​មួយ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ទេ។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​បាន​រៀបចំ​ពិធី​បុណ្យ​មួយ​នៅ “ថ្ម​សូហេលែត” ជិត​អេនរូកែល​ដោយ​សម្លាប់​ចៀម និង​គោ ព្រម​ទាំង​កូន​គោ​បំប៉ន​ធ្វើ​យញ្ញបូជា​នៅ​ទី​នោះ។ សម្ដេច​យាង​បុត្រា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​អញ្ជើញ​មេទ័ព​ទាំង​អស់​នៅ​ស្រុក​យូដា ដែល​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះរាជា មក​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​នោះ។


word:
 ប៉ុន្តែ សម្ដេច​មិន​អញ្ជើញ​ព្យាការី​ណាថាន លោក​បេណាយ៉ា ពួក​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច និង​យាង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​អនុជ​មក​ចូល​រួម​ទេ។


word:
 ពេល​នោះ លោក​ណាថាន ពោល​ទៅ​កាន់​នាង​បាតសេបា ជា​មាតា​របស់​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ថា៖ «តើ​នាង​មិន​ជ្រាប​ទេ​ថា សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ជា​បុត្រ​របស់​នាង​ហាគីត​បាន​តាំង​ខ្លួន​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​អម្ចាស់​របស់​យើង​មិន​បាន​ជ្រាប​ទេ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​សូម​ជូន​យោបល់​ដល់​នាង ដើម្បី​សង្គ្រោះ​ជីវិត​នាង និង​ជីវិត​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​នាង។


word:
 សូម​អញ្ជើញ​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ ព្រះករុណា​បាន​ស្បថ​នឹង​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ថា សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​នឹង​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​ព្រះករុណា គឺ​បុត្រ​នេះ​ហើយ​ដែល​នឹង​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​ពី​ព្រះ​ករុណា។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អដូនីយ៉ា ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ទៅ​វិញ?”»។


word:
 លោក​ណាថាន​ពោល​ទៀត​ថា៖ «ពេល​នាង​ទូល​ស្ដេច​ចប់​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​នឹង​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​តាម​ក្រោយ​ដែរ ខ្ញុំ​នឹង​បញ្ជាក់​ពាក្យ​សំដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​នាង​បាន​ទូល​នោះ»។


word:
 នាង​បាតសេបា​ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច នៅ​ក្នុង​ក្រឡាបន្ទំ។ ពេល​នោះ ព្រះរាជា​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ជរា​ណាស់​ហើយ ហើយ​នាង​អប៊ីសាក​ជា​អ្នក​ភូមិ​ស៊ូណែម​កំពុង​តែ​នៅ​បំរើ​ព្រះរាជា។


word:
 នាង​ទូល​ថា៖ «ព្រះ​ករុណា​ជា​អម្ចាស់ ទ្រង់​បាន​ស្បថ​នឹង​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា​ថា សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ នឹង​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​ព្រះករុណា គឺ​បុត្រ​នេះ​ហើយ​ដែល​នឹង​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 អដូនីយ៉ា​បាន​សម្លាប់​គោ​ឈ្មោល កូន​គោ​បំប៉ន និង​ចៀម​យ៉ាង​ច្រើន​ធ្វើ​យញ្ញបូជា។ អដូនីយ៉ា​បាន​យាង​បុត្រា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះករុណា ព្រម​ទាំង​អញ្ជើញ​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ និង​លោក​មេទ័ព​យ៉ូអាប់ តែ​ពុំ​បាន​យាង​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះករុណា​អោយ​ទៅ​ចូល​រួម​ទេ។


word:
 បពិត្រ​ព្រះ​ករុណា​ជា​អម្ចាស់! ឥឡូវ​នេះ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​រង់ចាំ​តែ​ព្រះករុណា​ប្រកាស​ថា តើ​នរណា​នឹង​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​ព្រះករុណា។


word:
 បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ កាល​ណា​ព្រះករុណា​លា​ចាក​លោក​នេះ​ទៅ នោះ​គេ​មុខ​ជា​ចាត់​ទុក​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ និង​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ថា​ជា​អ្នក​ទោស​មិន​ខាន»។


word:
 គេ​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​ថា ព្យាការី​ណាថាន​អញ្ជើញ​មក​ដល់​ហើយ។ លោក​ណាថាន​ចូល​គាល់​ស្ដេច​ដោយ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​អោន​មុខ​ដល់​ដី។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់! តើ​ព្រះករុណា​ឬ​ដែល​បាន​សំរេច​អោយ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​ព្រះករុណា ហើយ​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះករុណា?


word:
 ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​យាង​ទៅ “ថ្ម​សូហេលែត” ហើយ​សម្លាប់​គោ​ឈ្មោល កូន​គោ​បំប៉ន និង​ចៀម​យ៉ាង​ច្រើន ធ្វើ​យញ្ញបូជា។ សម្ដេច​បាន​យាង​បុត្រា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះករុណា ព្រម​ទាំង​អញ្ជើញ​ពួក​មេទ័ព និង​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ​ទៅ​ចូល​រួម​ផង។ ឥឡូវ​នេះ ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ជប់លៀង​ជា​មួយ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ទាំង​ស្រែក​ថា“ជយោ​ព្រះបាទ​អដូនីយ៉ា!”។


word:
 ប៉ុន្តែ សម្ដេច​មិន​បាន​អញ្ជើញ​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​ព្រះករុណា ឬ​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ហើយ​ក៏​មិន​បាន​យាង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​រាជបុត្រ​របស់​ព្រះករុណា​ទៅ​ចូល​រួម​ដែរ។


word:
 តើ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ឬ​ដែល​បាន​សំរេច​អភិសេក​រាជបុត្រ​អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​ព្រះករុណា ដោយ​មិន​អោយ​ទូលបង្គំ​ទាំង​អស់​គ្នា ដែល​ជា​អ្នក​បំរើ​ដឹង?»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​សូម​ស្បថ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ហើយ​បាន​រំដោះ​យើង​អោយ​រួច​ផុត​ពី​គ្រោះ​អាសន្ន​គ្រប់​យ៉ាង!


word:
 ថ្ងៃ​នេះ យើង​សំរេច​តែងតាំង​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​នាង​អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​យើង គឺ​បុត្រ​នេះ​ហើយ​ដែល​នឹង​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​យើង ដូច​យើង​បាន​សន្យា​ជា​មួយ​នាង ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល»។


word:
 នាង​បាតសេបា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ស្ដេច អោន​មុខ​ដល់​ដី​ទាំង​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អម្ចាស់ ប្រកប​ដោយ​ព្រះជន្មាយុ​យឺនយូរ!»។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​បូជាចារ្យ*​សាដុក​ព្យាការី*​ណាថាន និង​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា​ចូល​មក»។ អស់​លោក​ទាំង​នោះ​ក៏​ចូល​មក​គាល់​ព្រះរាជា។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​ប្រមូល​រាជ​បំរើ​របស់​យើង​មក ហើយ​លើក​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​យើង​អោយ​ឡើង​ជិះ​លា​របស់​យើង រួច​ដង្ហែ​ទៅ​ប្រភព​ទឹក​គីហុន។


word:
 នៅ​ទី​នោះ លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​ព្យាការី​ណាថាន ត្រូវ​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​សាឡូម៉ូន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​អោយ​គេ​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ទាំង​ស្រែក​ថា “ជយោ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន!”


word:
 ចូរ​ដង្ហែ​សាឡូម៉ូន​ចូល​មក​ក្នុង​ក្រុង​វិញ អោយ​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​យើង។ សាឡូម៉ូន​នឹង​គ្រង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​យើង គឺ​យើង​តែងតាំង​បុត្រ​នេះ​អោយ​ធ្វើ​ជា​មគ្គទេសក៍​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ស្រុក​យូដា»។


word:
 លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «អាម៉ែន!  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទុក​ដូច្នេះ​មែន។


word:
 សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដូច​ព្រះអង្គ​បាន​គង់​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ដែរ! សូម​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​រុងរឿង លើស​រាជ្យ​របស់​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ទៅ​ទៀត!»។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក ព្យាការី​ណាថាន និង​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ព្រម​ទាំង​ពួក​កេរេធីម និង​ពួក​ពេលេធីម​ នាំ​គ្នា​លើក​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន អោយ​ឡើង​គង់​លើ​ខ្នង​លា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ដង្ហែ​ទៅ​កាន់​ប្រភព​ទឹក​គីហុន។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក​យក​ស្នែង​ដាក់​ប្រេង​ពី​ក្នុង​ព្រះពន្លា​មក រួច​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​ស្ដេច។ ពេល​នោះ គេ​ក៏​ផ្លុំ​ត្រែ ហើយ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ស្រែក​ឡើង​ថា៖ «ជយោ! ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន!»។


word:
 ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ដង្ហែ​ស្ដេច​ចូល​មក​ក្នុង​ក្រុង​វិញ ទាំង​ផ្លុំ​ខ្លុយ ហើយ​នាំ​គ្នា​អបអរ​សាទរ​សប្បាយ​រីករាយ​ក្រៃលែង។ សូរស័ព្ទ​របស់​ពួក​គេ​បាន​លាន់​ឮ​រំពង​កក្រើក​ផែនដី។


word:
 ពេល​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា ព្រម​ទាំង​ភ្ញៀវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ជា​មួយ ជប់លៀង​រួច​ហើយ​ក៏​បាន​ឮ​សូរស័ព្ទ។ លោក​យ៉ូអាប់​ឮ​ស្នូរ​សំឡេង​ត្រែ​ច្បាស់​ហើយ​សួរ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​មាន​សំឡេង​ត្រែ​លាន់​រំពង​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ដូច្នេះ?»។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់​កំពុង​តែ​មាន​ប្រសាសន៍​នៅ​ឡើយ ស្រាប់​តែ​លោក​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​អបៀថើរ​មក​ដល់។ សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ពោល​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​ចូល​មក មនុស្ស​គួរ​គោរព​ដូច​លោក​នេះ ពិត​ជា​នាំ​ដំណឹងល្អ​មិន​ខាន»។


word:
 លោក​យ៉ូណាថាន​ទូល​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​វិញ​ថា៖ «មិន​មែន​ដូច្នេះ​ទេ ក្រាប​ទូល! ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​អម្ចាស់​នៃ​យើង បាន​តែងតាំង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​ព្រះ​មហាក្សត្រ​ហើយ។


word:
 ព្រះរាជា​ចាត់​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក ព្យាការី​ណាថាន និង​លោក​បេណាយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ព្រម​ទាំង​ពួក​កេរេធីម និង​ពេលេធីម​អោយ​លើក​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ឡើង​គង់​លើ​ខ្នង​លា​របស់​ស្ដេច ហើយ​ដង្ហែ​ចេញ​ទៅ។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​ព្យាការី​ណាថាន បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​ស្ដេច នៅ​ត្រង់​ប្រភព​ទឹក​គីហុន។ ពួក​គេ​ឡើង​ពី​ទី​នោះ​មក​វិញ ដោយ​អំណរ​សប្បាយ ហើយ​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​បន្លឺ​សំឡេង​លាន់​ឮ​រំពង​ដូច​អស់​លោក​បាន​ឮ​ស្រាប់។


word:
 ហើយ​ពួក​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​នាំ​គ្នា​មក​ថ្វាយ​ពរ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អម្ចាស់​នៃ​យើង ដោយ​ទូល​ថា“សូម​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា​ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន មាន​ព្រះនាម​ល្បីល្បាញ ជាង​ព្រះនាម​របស់​ព្រះករុណា​ទៅ​ទៀត។ សូម​អោយ​រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​រុង​រឿង ជាង​រាជ្យ​របស់​ព្រះករុណា!”។ ពេល​នោះ ព្រះរាជា​ក៏​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​ក្នុង​ក្រឡាបន្ទំ


word:
 ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា: “សូម​អរ​ព្រះគុណ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​មាន​អ្នក​ស្នង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​ទូលបង្គំ ហើយ​អោយ​ទូលបង្គំ​បាន​ឃើញ​ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក”»។


word:
 ឮ​ដូច្នេះ ភ្ញៀវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា នាំ​គ្នា​ភ័យ​ញ័រ ហើយ​ប្រញាប់ប្រញាល់​បែកខ្ញែក​គ្នា​អស់​ទៅ។


word:
 មាន​គេ​មក​ទូល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថា៖ «សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ភ័យ​ខ្លាច​ព្រះករុណា​ណាស់ សម្ដេច​បាន​រត់​ទៅ​តោង​ស្នែង​អាសនៈ​ទាំង​ពោល​ថា: សូម​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ស្បថ​អោយ​ខ្ញុំ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ទ្រង់​នឹង​មិន​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ដោយ​មុខ​ដាវ​ទេ!»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​គេ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​មនុស្ស​ដែល​គួរ​អោយ​គោរព​មែន​សូម្បី​តែ​សក់​មួយ​សរសៃ ក៏​មិន​ជ្រុះ​ពី​ក្បាល​គេ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​គេ​មាន​ចិត្ត​អាក្រក់​នោះ​គេ​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់!»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចាត់​គេ អោយ​ទៅ​យាង​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ចុះ​ពី​អាសនៈ។ សម្ដេច​ក៏​យាង​ចូល​ទៅ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ហើយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​ម្ចាស់​បង​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ដំណាក់​វិញ​ចុះ»។


word:
 ចូរ​ស្ដាប់​តាម​បង្គាប់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​បុត្រ។ ចូរ​ដើរ​ក្នុង​មាគ៌ា​របស់​ព្រះអង្គ​ជានិច្ច ហើយ​កាន់​តាម​ច្បាប់ តាម​បញ្ជា តាម​វិន័យ និង​តាម​ដំបូន្មាន ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ក្រឹត្យវិន័យ*​របស់​លោក​ម៉ូសេ ដើម្បី​អោយ​បុត្រ​មាន​ជោគជ័យ ក្នុង​គ្រប់​កិច្ចការ​ដែល​បុត្រ​ធ្វើ និង​គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​បុត្រ​ទៅ។


word:
 ពេល​បុត្រ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ជា​មួយ​បិតា​ថា “បើ​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ចំពោះ​មាគ៌ា​ដែល​ខ្លួន​ដើរ ហើយ​មាន​ចិត្ត​ភក្ដី​ចំពោះ​យើង ព្រម​ទាំង​ប្រតិបត្តិ​តាម​យើង​ដោយ​ស្មោះ និង​គ្មាន​ចិត្ត​វៀចវេរ នោះ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ តែងតែ​មាន​ម្នាក់​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ជានិច្ច”។


word:
 បុត្រ​ដឹង​ស្រាប់​ហើយ នូវ​អំពើ​ដែល​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​បិតា ដោយ​ធ្វើ​ឃាត​មេទ័ព​ពីរ​រូប​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​លោក​អប៊ីនើរ ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ និង​លោក​អម៉ាសា ជា​កូន​របស់​លោក​យេធើ។​ ក្នុង​ពេល​ដែល​ស្រុក​កំពុង​តែ​សុខសាន្តត្រាណ លោក​យ៉ូអាប់​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​ដូច​ពេល​មាន​សង្គ្រាម។ ដូច្នេះ លោក​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចំពោះ​ឈាម​ដែល​ប្រឡាក់​ជាប់​ខ្សែ​ក្រវាត់ និង​ស្បែក​ជើង​របស់​លោក។


word:
 ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​លោក​យ៉ូអាប់​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ឈ្លាសវៃ​របស់​បុត្រ មិន​ត្រូវ​ទុក​អោយ​លោក​ស្លាប់​ដោយ​សុខសាន្ត ព្រោះ​តែ​ចាស់​ជរា​ឡើយ។


word:
 ចូរ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​បាស៊ីឡៃ ជា​អ្នក​ស្រុក​កាឡាដ​ដោយ​សប្បុរស ត្រូវ​អោយ​ពួក​គេ​បរិភោគ​រួម​តុ​ជា​មួយ​បុត្រ ដ្បិត​នៅ​គ្រា​ដែល​បិតា​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ពី​អាប់សាឡុម ជា​បង​របស់​បុត្រ នោះ​ពួក​គេ​បាន​មក​ជួយ​គាំទ្រ​បិតា។​


word:
 ចូរ​កុំ​ភ្លេច​លោក​ស៊ីម៉ៃ ជា​កូន​របស់​លោក​កេរ៉ា ជា​អ្នក​ភូមិ​បាហ៊ូរីម ក្នុង​ទឹក​ដី​បេនយ៉ាមីន គេ​បាន​ជេរ​ប្រមាថ និង​ដាក់​បណ្ដាសា​បិតា នៅ​ពេល​បិតា​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ដល់​ម៉ាហាណែម។ ប៉ុន្តែ ពេល​បិតា​ត្រឡប់​មក​វិញ គេ​បាន​មក​ទទួល​បិតា​នៅ​មាត់​ទន្លេ​យ័រដាន់។ ពេល​នោះ បិតា​បាន​ស្បថ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា មិន​សម្លាប់​គេ​ដោយ​មុខ​ដាវ​ឡើយ។​


word:
 ឥឡូវ​នេះ កុំ​លើកលែង​ទោស​អោយ​គេ​ឡើយ។ បុត្រ​ជា​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាសវៃ ដូច្នេះ បុត្រ​ដឹង​ថា ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ចំពោះ​គេ ទោះ​បី​គេ​មាន​វ័យ​ចាស់​ជរា​ក៏​ដោយ ក៏​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​គេ​ដែរ»។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ឆ្នាំ គឺ​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន និង​សាមសិប​បី​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ ហើយ​រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​រឹងមាំ​ណាស់។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ សម្ដេច​អដូនីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​នាង​ហាគីត យាង​ទៅ​ជួប​នាង​បាតសេបា​ជា​មាតា​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។ នាង​បាតសេបា​សួរ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ថា៖ «តើ​សម្ដេច​យាង​មក​ទី​នេះ ក្នុង​បំណង​ល្អ​ឬ?»។ សម្ដេច​តប​ថា៖ «ទូលបង្គំ​មក​ដោយ​បំណង​ល្អ​ទេ!»។


word:
 សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ពោល​ថា៖ «ទូលបង្គំ​មាន​ការ​មួយ​ចង់​ទូល​ថ្វាយ»។ នាង​តប​ថា៖ «សូម​មាន​រាជឱង្ការ​មក​ចុះ»។


word:
 សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ឆ្លើយ​ដូច​ត​ទៅ៖ «សម្ដេច​មាតា​ជ្រាប​ហើយ​ថា រាជសម្បត្តិ​ត្រូវ​បាន​មក​ទូលបង្គំ ហើយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​សង្ឃឹម​ថា ទូលបង្គំ​នឹង​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ។ ប៉ុន្តែ រាជសម្បត្តិ​បែរ​ជា​បាន​ទៅ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​អនុជ​របស់​ទូលបង្គំ​ទៅ​វិញ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ដូច្នេះ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ទូលបង្គំ​មាន​ការ​មួយ​ចង់​ទូល​ថ្វាយ សូម​កុំ​បដិសេធ​ឡើយ»។ នាង​ពោល​ថា៖ «សូម​មាន​រាជឱង្ការ​មក​ចុះ»។


word:
 សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ទូល​ថា៖ «សូម​សម្ដេច​មាតា​ទូល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន សុំ​នាង​អប៊ីសាក ជា​អ្នក​ភូមិ​ស៊ូណែម អោយ​មក​ធ្វើ​ជា​មហេសី​ផង ដ្បិត​ព្រះរាជា​មិន​បដិសេធ​នឹង​សំណូមពរ​របស់​សម្ដេច​មាតា​ទេ»។


word:
 នាង​បាតសេបា​ក៏​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដើម្បី​ទូល​ថ្វាយ​ពី​សំណូមពរ​របស់​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា។ ព្រះរាជា​យាង​ចុះ​ពី​បល្ល័ង្ក មក​រក​នាង​ហើយ​ថ្វាយបង្គំ។ បន្ទាប់​មក ព្រះរាជា​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​វិញ ហើយ​បញ្ជា​អោយ​គេ​ដាក់​បល្ល័ង្ក​មួយ ថ្វាយ​មាតា​នៅ​ខាង​ស្ដាំ។


word:
 នាង​បាតសេបា​ទូល​ព្រះរាជា​ថា៖ «មាតា​មាន​សំណូមពរ​ដ៏​តូច​មួយ​ចំពោះ​បុត្រ សូម​បុត្រ​កុំ​បដិសេធ​ឡើយ!»។ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​មាតា​មាន​សវនីយ៍​មក​ចុះ បុត្រ​មិន​បដិសេធ​ទេ»។


word:
 នាង​ពោល​ថា៖ «សូម​បុត្រ​ប្រគល់​នាង​អប៊ីសាក ជា​អ្នក​ភូមិ​ស៊ូណែម អោយ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​បង​របស់​បុត្រ ធ្វើ​ជា​មហេសី»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​មាតា​មក​សុំ​នាង​អប៊ីសាក ជា​អ្នក​ភូមិ​ស៊ូណែម អោយ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​បែប​នេះ? ម្ដេច​មិន​សុំ​រាជ​សម្បត្តិ​អោយ​សម្ដេច​តែ​ម្ដង​ទៅ ដ្បិត​សម្ដេច​ជា​បង​របស់​ទូលបង្គំ​ស្រាប់! សូម​មាតា​ប្រគល់​រាជ្យ​នេះ​អោយ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា និង​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ ព្រម​ទាំង​លោក​មេទ័ព​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​ទៅ!»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ទូលបង្គំ​មិន​ប្រហារ​ជីវិត​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា ដែល​ហ៊ាន​ធ្វើ​សំណូមពរ​បែប​នេះ​ទេ សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ដាក់​ទោស​ទូលបង្គំ យ៉ាង​ធ្ងន់​ចុះ!


word:
 ទូលបង្គំ​សូម​ស្បថ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ហើយ​ដែល​បាន​អោយ​ទូលបង្គំ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា ព្រម​ទាំង​សន្យា​ប្រទាន​សន្តតិវង្ស​មួយ​មក​ទូលបង្គំ​ថា នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ត្រូវ​តែ​ទទួល​ទោស​ដល់​ជីវិត!»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ចាត់​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា អោយ​ទៅ​ប្រហារ​ជីវិត​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា។ សម្ដេច​អដូនីយ៉ា​ក៏​សោយ​ទិវង្គត​ទៅ។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​បូជាចារ្យ​អបៀថើរ​ថា៖ «ចូរ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ភូមិ​ស្រុក​របស់​លោក​នៅ​អាណាថោត​វិញ​ចុះ។ លោក​គួរ​តែ​ស្លាប់ ប៉ុន្តែ យើង​មិន​ចង់​សម្លាប់​លោក​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ​ទេ ព្រោះ​លោក​ធ្លាប់​សែង​ហិប​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់  ព្រះជាអម្ចាស់  ដើរ​ពី​មុខ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​យើង ហើយ​លោក​ក៏​ធ្លាប់​រួម​សុខ​ទុក្ខ​ជា​មួយ​បិតា​របស់​យើង ក្នុង​ពេល​លំបាក​វេទនា​ដែរ»​។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បណ្ដេញ​លោក​អបៀថើរ ចេញ​ពី​តំណែង​ជា​បូជាចារ្យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង​ទុក ស្ដី​អំពី​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អេលី នៅ​ស៊ីឡូ។​


word:
 ពេល​លោក​យ៉ូអាប់​ជ្រាប​ដំណឹង​នេះ លោក​រត់​គេច​ខ្លួន​ទៅ​ពន្លា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​តោង​ស្នែង​អាសនៈ។ ទោះ​បី​លោក​មិន​បាន​ចូល​រួម​ក្បត់​ជា​មួយ​សម្ដេច​អាប់សាឡុម​ពី​មុន​មែន តែ​ពេល​នេះ លោក​បាន​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​សម្ដេច​អដូនីយ៉ា។


word:
 មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថា លោក​យ៉ូអាប់​រត់​គេច​ខ្លួន​ទៅ​ពន្លា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ជ្រក​នៅ​ក្បែរ​អាសនៈ។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចាត់​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ដោយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ប្រហារ​លោក​យ៉ូអាប់​ទៅ!»។


word:
 លោក​បេណាយ៉ា​ទៅ​ដល់​ពន្លា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ពោល​ទៅ​កាន់​លោក​យ៉ូអាប់​ថា៖ «ព្រះរាជា​បញ្ជា​អោយ​លោក​ចេញ​ពី​ទី​នេះ»។ លោក​យ៉ូអាប់​ឆ្លើយ​ថា៖ «ទេ! ខ្ញុំ​ចង់​ស្លាប់​នៅ​ទី​នេះ»។ លោក​បេណាយ៉ា​ត្រឡប់​ទៅ​ដំណាក់​ស្ដេច​វិញ ហើយ​ទូល​ស្ដេច​តាម​ពាក្យ​ដែល​លោក​យ៉ូអាប់​ប្រាប់។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​គាត់ គឺ​សម្លាប់​គាត់​នៅ​នឹង​កន្លែង ហើយ​បញ្ចុះ​សព​នៅ​ទី​នោះ​ទៅ។ ដូច្នេះ លោក​ធ្វើ​អោយ​យើង និង​រាជវង្ស​របស់​យើង រួច​ផុត​ពី​ទោសពៃរ៍ ចំពោះ​ឃាតកម្ម ដែល​លោក​យ៉ូអាប់​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​លើ​ជន​ស្លូត​ត្រង់។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​បំណុល​ឈាម​នេះ​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​លោក​យ៉ូអាប់ ព្រោះ​គាត់​បាន​ប្រហារ​ជីវិត​មនុស្ស​សុចរិត​ពីរ​នាក់​ដែល​ល្អ​ជាង​គាត់ ដោយ​មិន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​យើង​ជ្រាប គឺ​គាត់​បាន​សម្លាប់​លោក​អប៊ីនើរ ជា​កូន​របស់​លោក​នើរ ជា​មេទ័ព​អ៊ីស្រាអែល និង​លោក​អម៉ាសា ជា​កូន​របស់​លោក​យេធើ​ជា​មេទ័ព​យូដា​ដោយ​មុខ​ដាវ។


word:
 បំណុល​ឈាម​នេះ នឹង​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​លោក​យ៉ូអាប់ និង​ពូជពង្ស​របស់​គាត់​រហូត​ត​ទៅ។ ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​រាជវង្ស សន្តតិវង្ស និង​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ បាន​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​រហូត​ត​ទៅ»។


word:
 លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា​ក៏​ទៅ​សម្លាប់​លោក​យ៉ូអាប់ ហើយ​បញ្ចុះ​សព​ក្នុង​ដី​ភូមិ​ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​លោក​យ៉ូអាប់​នៅ​វាល​រហោស្ថាន។


word:
 ព្រះរាជា​តែងតាំង​លោក​បេណាយ៉ា ជា​មេទ័ព​ជំនួស​លោក​យ៉ូអាប់ ហើយ​តែងតាំង​លោក​សាដុក​ជា​បូជាចារ្យ ជំនួស​លោក​អបៀថើរ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ហៅ​លោក​ស៊ីម៉ៃ​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ថា៖ «លោក​ត្រូវ​សង់​ផ្ទះ​មួយ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នោះ តែ​មិន​ត្រូវ​ចេញ​ពី​ក្រុង​ឡើយ។


word:
 តោង​ដឹង​ថា​ថ្ងៃ​ណា​មួយ ប្រសិន​បើ​លោក​ហ៊ាន​ឈាន​ជើង​ចេញ​ពី​ក្រុង​នេះ​ឆ្លង​កាត់​ជ្រោះ​កេដ្រូន នោះ​លោក​មុខ​ជា​ស្លាប់ ហើយ​លោក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ខ្លួន​ឯង ចំពោះ​ការ​ស្លាប់​នេះ»។


word:
 លោក​ស៊ីម៉ៃ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! ទូលបង្គំ​នឹង​ធ្វើ​តាម​រាជឱង្ការ​របស់​ព្រះករុណា»។ លោក​ស៊ីម៉ៃ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​យ៉ាង​យូរ។


word:
 បី​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក មាន​បាវ​បំរើ​ពីរ​នាក់​របស់​លោក​ស៊ីម៉ៃ រត់​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ជ្រក​កោន​នឹង​ស្ដេច​អគីស ជា​បុត្រ​របស់​ស្ដេច​ម៉ាកា នៅ​ក្រុង​កាថ។ មាន​គេ​ប្រាប់​លោក​ស៊ីម៉ៃ​ថា បាវ​បំរើ​របស់​គាត់​រត់​ទៅ​នៅ​ក្រុង​កាថ។


word:
 លោក​ស៊ីម៉ៃ​ក៏​ប្រញាប់​ឡើង​ជិះ​លា ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ក្រុង​កាថ។ លោក​ទាមទារ​យក​បាវ​បំរើ​ពី​ស្ដេច​អគីស​នាំ​ត្រឡប់​មក​វិញ។


word:
 មាន​គេ​ទូល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថា លោក​ស៊ីម៉ៃ​បាន​ចេញ​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទៅ​ក្រុង​កាថ រួច​ត្រឡប់​មក​វិញ។


word:
 ព្រះរាជា​ក៏​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ហៅ​លោក​ស៊ីម៉ៃ​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​បាន​អោយ​លោក​ស្បថ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​យើង​បាន​បញ្ជាក់​ប្រាប់​លោក​ថា ប្រសិន​បើ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​លោក​ចាក​ចេញ​ពី​ទីក្រុង ទៅ​ណា​មក​ណា លោក​មុខ​ជា​ស្លាប់​ពុំខាន។ លោក​បាន​ឆ្លើយ​មក​យើង​ថា លោក​យល់​ព្រម​ធ្វើ​តាម។


word:
 ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​មិន​គោរព​តាម​ពាក្យ​ដែល​លោក​បាន​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ? ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​មិន​ធ្វើ​តាម​បទ​បញ្ជា​ដែល​យើង​បាន​បង្គាប់​លោក?»។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៀត​ថា៖ «តើ​លោក​នឹក​ឃើញ​អំពើ​អាក្រក់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​លោក​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​យើង​ឬ​ទេ?  ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​ដាក់​ទោស​លោក តាម​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​លោក​បាន​ប្រព្រឹត្ត។


word:
 ប៉ុន្តែ យើង​សាឡូម៉ូន​នឹង​ទទួល​ព្រះពរ ហើយ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នឹង​រឹងមាំ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​រហូត​រៀង​ត​ទៅ»។


word:
 ស្ដេច​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ចេញ​ទៅ​ប្រហារ​ជីវិត​លោក​ស៊ីម៉ៃ។ រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ក៏​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​យ៉ាង​រឹងមាំ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ចង​សម្ពន្ធមិត្ត​ជា​មួយ​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប ដោយ​រៀប​អភិសេក​ជា​មួយ​បុត្រី​របស់​ព្រះ​បាទ​ផារ៉ោន។ ព្រះរាជា​នាំ​មហេសី​មក​គង់​ក្នុង​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ រហូត​ទាល់​តែ​វាំង​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ព្រះ​ដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​កំពែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ត្រូវ​បាន​សង់​ចប់​សព្វ​គ្រប់។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ​ប្រជាជន​តែងតែ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ព្រោះ​គេ​ពុំ​ទាន់​បាន​សង់​ព្រះ​ដំណាក់​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ស្រឡាញ់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ដំបូន្មាន​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​បាន​ផ្ដែផ្ដាំ ប៉ុន្តែ ព្រះរាជា​ក៏​ធ្វើ​ពិធី​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​គ្រឿង​ក្រអូប នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដែរ។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ ព្រះរាជា​យាង​ទៅ​គីបៀន ដើម្បី​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា ដ្បិត​ទី​នោះ​ជា​កន្លែង​សក្ការៈ​សំខាន់​ជាង​គេ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ថ្វាយ​សត្វ​មួយ​ពាន់​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល នៅ​លើ​អាសនៈ​នោះ។


word:
 ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​គង់​នៅ​គីបៀន  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំដែង​អោយ​ស្ដេច​ឃើញ ក្នុង​សុបិន​និមិត្ត​នៅ​ពេល​យប់។ ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «បើ​អ្នក​ចង់​បាន​អ្វី ចូរ​សុំ​មក​ចុះ យើង​នឹង​ប្រគល់​អោយ!»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ទូល​ថា៖ «ព្រះអង្គ​បាន​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ដ៏​ធំធេង​ចំពោះ​បិតា​ទូលបង្គំ គឺ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រោះ​បិតា​ទូលបង្គំ​រស់​នៅ​ដោយ​ភក្ដីភាព​សុចរិត និង​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ​នៅ​តែ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ដ៏​ធំធេង​ចំពោះ​បិតា​ទូលបង្គំ ដោយ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​មាន​បុត្រ​មួយ​អង្គ ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ ព្រះអង្គ​បាន​តែងតាំង​ទូលបង្គំ អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​ទូលបង្គំ។ ប៉ុន្តែ ទូលបង្គំ​នៅ​ក្មេង​ខ្ចី​ពេក មិន​ទាន់​ចេះ​គ្រប់គ្រង​ស្រុក​នៅ​ឡើយ។


word:
 ហេតុ​នេះ​សូម​ព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ទូលបង្គំ​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​អោយ​ទូលបង្គំ​ចេះ​វិនិច្ឆ័យ ស្គាល់​ការ​ល្អ ការ​អាក្រក់ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ តើ​នរណា​អាច​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជារាស្ត្រ​ដ៏​ច្រើន ឥត​គណនា​របស់​ព្រះអង្គ​បាន?»។


word:
 ព្រះអង្គ​ក៏​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «អ្នក​មិន​បាន​ទូល​សូម​អោយ​មាន​អាយុ​វែង មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ស្ដុកស្ដម្ភ ឬ​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​អ្នក​ត្រូវ​វិនាស​ឡើយ តែ​អ្នក​ទូល​សូម​អោយ​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាសវៃ និង​ការ​យល់​ដឹង ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​ប្រជារាស្ត្រ ដោយ​យុត្តិធម៌។


word:
 ដូច្នេះ យើង​នឹង​ធ្វើ​តាម​ការ​ទូល​សូម​របស់​អ្នក គឺ​យើង​អោយ​អ្នក​មាន​ប្រាជ្ញា និង​ការ​យល់​ដឹង ដែល​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់ អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​អ្នក​បាន​ឡើយ ទោះ​បី​ពី​មុន​ក្ដី ឬ​ទៅ​អនាគត​ក្ដី។


word:
 លើស​ពី​នេះ​យើង​ក៏​ផ្ដល់​អោយ​អ្នក​មាន​អ្វីៗ​ដែល​អ្នក​មិន​បាន​ទូល​សូម​យើង​ដែរ គឺ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ភាព​ថ្កុំថ្កើង​រុងរឿង។ ក្នុង​មួយ​ជីវិត​របស់​អ្នក គ្មាន​ស្ដេច​ណា​មួយ​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​អ្នក​បាន​ឡើយ។


word:
 មួយ​វិញ​ទៀត ប្រសិន​បើ​អ្នក​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​យើង ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ច្បាប់ និង​បទ​បញ្ជា​របស់​យើង ដូច​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​អ្នក នោះ​យើង​នឹង​អោយ​អ្នក​មាន​អាយុ​វែង»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​តើន​ឡើង​ហើយ​ជ្រាប​ថា ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ស្ដេច តាម​រយៈ​សុបិន​និមិត្ត​នេះ។ ព្រះរាជា​យាង​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ហើយ​ទៅ​ថ្វាយបង្គំ​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​មុខ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី*។ ព្រះរាជា​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព រួច​ជប់លៀង​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​ទាំង​អស់។


word:
 ស្ត្រី​ម្នាក់​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់! ខ្ញុំ​ម្ចាស់ និង​ស្ត្រី​ម្នាក់​នេះ រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ជា​មួយ​គ្នា។ នៅ​ពេល​ដែល​ស្ត្រី​នេះ​ស្នាក់​នៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​សំរាល​បាន​កូន​មួយ។


word:
 បី​ថ្ងៃ​ក្រោយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​សំរាល​កូន នាង​នេះ​ក៏​សំរាល​បាន​កូន​មួយ​ដែរ។ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​គ្មាន​អ្នក​ផ្សេង​ទេ គឺ​មាន​តែ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ពីរ​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 លុះ​ដល់​ពាក់​កណ្ដាល​អធ្រាត្រ ពេល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​កំពុង​ដេក​លក់ នាង​ក៏​ក្រោក​ឡើង​ចូល​មក​បី​កូន​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ដែល​ដេក​នៅ​ជិត​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ យក​ទៅ​ដាក់​ដេក​ក្បែរ​នាង រួច​នាង​យក​កូន​របស់​នាង​ដែល​ស្លាប់​នោះ មក​ដាក់​ជិត​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​វិញ។


word:
 ព្រឹក​ឡើង កាល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក ដើម្បី​បំបៅ​កូន​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ឃើញ​ថា កូន​ស្លាប់​បាត់​ទៅ​ហើយ។ លុះ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ពិនិត្យ​មើល​យ៉ាង​ច្បាស់​លាស់ ក៏​ឃើញ​ថា មិន​មែន​ជា​កូន​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ទេ»។


word:
 ពេល​នោះ ស្ត្រី​ម្នាក់​ទៀត​ស្រែក​ឡើង​ថា៖ «មិន​ពិត​ទេ! កូន​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​រស់ គឺ​កូន​របស់​នាង​ទេ​ដែល​ស្លាប់»។ ប៉ុន្តែ ស្ត្រី​ទី​មួយ​ឆ្លើយ​ថា «មិន​មែន​ទេ! កូន​នាង​ស្លាប់​ហើយ គឺ​កូន​ខ្ញុំ​ទេ​ដែល​នៅ​រស់»។ ដូច្នេះ ស្ត្រី​ទាំង​ពីរ​នាក់​ក៏​ប្រកែក​គ្នា នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ក្នុង​ចំណោម​នាង​ទាំង​ពីរ មាន​ម្នាក់​ពោល​ថា “កូន​ដែល​នៅ​រស់​ជា​កូន​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​កូន​ដែល​ស្លាប់​ជា​កូន​របស់​នាង”។ រីឯ​ម្នាក់​ទៀត​ពោល​ថា “មិន​មែន​ទេ! កូន​របស់​នាង​ស្លាប់​ហើយ គឺ​កូន​របស់​ខ្ញុំ​ទេ​ដែល​នៅ​រស់!”»។


word:
 ទ្រង់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​កាប់​កូន​នេះ​ជា​ពីរ​ចំណែក ហើយ​ចែក​មួយ​ចំហៀង​ម្នាក់ៗ​អោយ​ស្ត្រី​ទាំង​ពីរ​ចុះ»។


word:
 ស្ត្រី​ជា​ម្ដាយ​របស់​កូន​ដែល​នៅ​រស់ មាន​ចិត្ត​អាណិត​មេត្តា​កូន​របស់​ខ្លួន​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក៏​ទូល​ព្រះរាជា​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​សូម​អង្វរ​ព្រះករុណា​មេត្តា​ប្រទាន​កូន​ដែល​នៅ​រស់​អោយ​ស្ត្រី​នេះ​ចុះ! សូម​កុំ​សម្លាប់​វា​ឡើយ»។ ចំណែក​ឯ​ស្ត្រី​ម្នាក់​ទៀត​ពោល​ថា៖ «សូម​កាប់​កូន​នេះ​ជា​ពីរ​ទៅ! ធ្វើ​ដូច្នេះ កូន​នេះ​នឹង​មិន​បាន​មក​ខ្ញុំ ឬ​បាន​ទៅ​នាង​ឡើយ»។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «កុំ​សម្លាប់​កូន​នេះ! ចូរ​ប្រគល់​វា​អោយ​ស្ត្រី​ទី​មួយ​ចុះ ដ្បិត​នាង​ពិត​ជា​ម្ដាយ​របស់​កូន​ដែល​នៅ​រស់​មែន!»។


word:
 ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​បាន​ដឹង​អំពី​ការ​វិនិច្ឆ័យ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ហើយ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះរាជា ព្រោះ​ពួក​គេ​យល់​ឃើញ​ថា ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​ប្រាជ្ញាញាណ​មក​ស្ដេច ដើម្បី​កាត់​ក្ដី​នេះ។


word:
 លោក​អេលីហូរែប និង​លោក​អហ៊ីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីសា ជា​លេខាធិការ។ លោក​យេហូសាផាត ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីលូដ ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​ស្ដេច។


word:
 លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា ជា​មេ​បញ្ជាការ​របស់​កងទ័ព លោក​សាដុក និង​លោក​អបៀថើរ​ជា​បូជាចារ្យ។


word:
 លោក​អសារា ជា​កូន​របស់​លោក​ណាថាន់ ជា​ប្រមុខ​លើ​ពួក​រាជ​ប្រតិភូ។ លោក​សាប៊ូដ ជា​កូន​របស់​លោក​ណាថាន​ជា​បូជាចារ្យ និង​ជា​មន្ត្រី​ជំនិត​របស់​ស្ដេច។


word:
 លោក​អហ៊ីសា ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ព្រះ​រាជវាំង។ លោក​អដូនីរ៉ាម ជា​កូន​របស់​លោក​អាប់ដា ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កំណែន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​តែងតាំង​រាជប្រតិភូ​ដប់ពីរ​រូប អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អស់​លោក​ទាំង​នោះ មាន​ភារកិច្ច​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀង​អាហារ​ថ្វាយ​ស្ដេច និង​អស់​អ្នក​នៅ​ក្នុង​វាំង គឺ​ម្នាក់ៗ​ត្រូវ​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀង​អាហារ​មួយ​ខែ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ។


word:
 រាជប្រតិភូ​ទាំង​នោះ​មាន​រាយ​នាម​ដូច​ត​ទៅ: កូន​របស់​លោក​បេន-ហ៊ើរ​គ្រប់គ្រង​លើ​តំបន់​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម។


word:
 កូន​របស់​លោក​បេន-អប៊ីណាដាប់ គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក​ដោរ​ទាំង​មូល លោក​បាន​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ជា​មួយ ព្រះនាង​ថាផាត ជា​បុត្រី​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 លោក​បាណា ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីលូដ គ្រប់គ្រង​លើ​តំបន់​តាណាក់ និង​មេគីដោរ ព្រម​ទាំង​តំបន់​បេតសៀន​ទាំង​មូល។ តំបន់​បេតសៀន​មាន​ព្រំប្រទល់​រហូត​ដល់​សារថាន ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​ក្រោម​យេសរាល។ តំបន់​នេះ​លាត​សន្ធឹង​ពី​បេតសៀន រហូត​ដល់​អេបិល-មហូឡា និង​រហូត​ទៅ​ដល់​ខាង​នាយ​យ៉ុកមាម។


word:
 កូន​របស់​លោក​បេន-កេប៊ើរ គ្រប់គ្រង​នៅ​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។ លោក​គ្រប់គ្រង​ភូមិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​លោក​យ៉ាអ៊ារ ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាណាសេ នៅ​ស្រុក​កាឡាដ និង​តំបន់​អើកុប​ក្នុង​ស្រុក​បាសាន ដែល​មាន​ក្រុង​ធំៗ​ចំនួន​ហុកសិប ជា​ទីក្រុង​មាន​កំពែង​ដ៏​រឹងមាំ និង​មាន​រនុក​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន។


word:
 លោក​អហ៊ីម៉ាស់ គ្រប់គ្រង​លើ​ទឹក​ដី​ណែបថាលី។ លោក​បាន​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ជា​មួយ​ព្រះ​នាង​បាសម៉ាត ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 លោក​កេប៊ើរ ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ូរី គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក​កាឡាដ ព្រម​ទាំង​ទឹក​ដី​របស់​ព្រះបាទ​ស៊ីហុន ស្ដេច​នៃ​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី និង​ស្រុក​របស់​ព្រះ​បាទ​អុក ស្ដេច​ស្រុក​បាសាន។ ក្នុង​តំបន់​នេះ​ទាំង​មូល​មាន​រាជ​ប្រតិភូ តែ​មួយ​រូប​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 ប្រជាជន​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ឥត​គណនា​ដូច​គ្រាប់​ខ្សាច់ នៅ​តាម​ឆ្នេរ​សមុទ្រ។ ពួក​គេ​មាន​ស្បៀង​អាហារ​បរិបូណ៌ ហើយ​រស់​នៅ​យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ។


word:
 ​ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​គ្រប់គ្រង​លើ​នគរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ចាប់​ពី​ទន្លេ​អឺប្រាត​រហូត​ដល់​ស្រុក​ភីលីស្ទីន និង​ព្រំប្រទល់​ស្រុក​អេស៊ីប នគរ​ទាំង​នោះ​នាំ​សួយសារអាករ​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ហើយ​នៅ​ជា​ចំណុះ​ស្ដេច​រហូត​ដល់​ទ្រង់​អស់​ព្រះជន្ម។


word:
 ស្បៀង​អាហារ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ សំរាប់​ផ្គត់ផ្គង់​ក្នុង​វាំង​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន មាន​ដូច​ត​ទៅ: ម្សៅម៉ដ្ដ​ប្រាំ​បួន​តោន ម្សៅ​ធម្មតា​ដប់​ប្រាំ​បី​តោន


word:
 គោ​បំប៉ន​ដប់​ក្បាល គោ​ធម្មតា​ម្ភៃ​ក្បាល ចៀម​មួយ​រយ​ក្បាល ព្រម​ទាំង​សត្វ​ផ្សេងៗ​ជា​ច្រើន​ទៀត ដូច​ជា​ប្រើស ឈ្លូស ក្ដាន់ និង​មាន់​ទា​បំប៉ន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ត្រួតត្រា​លើ​ទឹក​ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ថិត​នៅ​ត្រើយ​ខាង​នាយ​ទន្លេ​អឺប្រាត ចាប់​ពី​ក្រុង​ធីពសា​រហូត​ដល់​ក្រុង​កាសា។ ស្ដេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ត្រើយ​ខាង​នាយ​ទន្លេ​អឺប្រាត ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អំណាច​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ទាំង​អស់។ ពេល​នោះ មាន​សុខ​សន្តិភាព​គ្រប់​ទិសទី។


word:
 ក្នុង​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ប្រជាជន​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ចាប់​ពី​ក្រុង​ដាន់​រហូត​ដល់​ក្រុង​បៀរសេបា រស់​នៅ​ដោយ​សុខសាន្ត ក្រោម​ដើម​ទំពាំងបាយជូរ និង​ដើម​ឧទុម្ពរ​របស់​ខ្លួន​។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​សេះ​បួន​ម៉ឺន​ក្បាល សំរាប់​ទឹម​រទេះ​ចំបាំង និង​សេះ​មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​ក្បាល​ទៀត​សំរាប់​ពល​ទ័ព​សេះ។


word:
 រៀង​រាល់​ខែ មាន​រាជ​ប្រតិភូ​មួយ​រូប ទទួល​ភារកិច្ច​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀង​អាហារ សំរាប់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​អស់​អ្នក​ដែល​បរិភោគ​រួម​តុ​ជា​មួយ​ព្រះរាជា។ រាជប្រតិភូ​ទាំង​នោះ​ពុំ​បាន​អោយ​ស្ដេច​ខ្វះ​ខាត​អ្វី​ឡើយ។


word:
 រាជប្រតិភូ​ទាំង​នោះ​ផ្ដល់​ស្រូវ និង​ចំបើង​សំរាប់​សេះ ព្រម​ទាំង​សត្វ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​ជា​ជំនិះ នៅ​តាម​កន្លែង​ដែល​គេ​ត្រូវ​ការ ដូច​ស្ដេច​បាន​កំណត់​ទុក។


word:
 ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​ប្រាជ្ញា និង​សុភនិច្ឆ័យ​យ៉ាង​លើសលប់​ដល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​មាន​ការ​យល់​ដឹង​ទូលំទូលាយ ដូច​ខ្សាច់​នៅ​តាម​ឆ្នេរ​សមុទ្រ។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​ប្រាជ្ញា​លើស​មនុស្ស​ផង​ទាំង​ពួង គឺ​លើស​លោក​អេថាន ពី​អំបូរ​សេរ៉ាគីត លោក​ហេម៉ាន ព្រម​ទាំង​លោក​កាល់កូល និង​លោក​ដារដា ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាហូល។ កិត្តិនាម​របស់​ព្រះរាជា​ល្បី​សុសសាយ រហូត​ដល់​ប្រជាជាតិ​នានា​ដែល​នៅ​ជុំវិញ។


word:
 ព្រះរាជា​រៀប​រាប់​អំពី​រុក្ខជាតិ​គ្រប់​ប្រភេទ តាំង​ពី​ដើម​តាត្រៅ​នៅ​ស្រុក​លីបង់ រហូត​ដល់​ដើម​ហ៊ីសុប​ដែល​ដុះ​នៅ​តាម​កំពែង។ ព្រះរាជា​រៀប​រាប់​អំពី​សត្វ​ចតុប្បាទ សត្វ​ស្លាប សត្វ​លូន​វារ និង​ត្រី​ផង​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​ទាំងឡាយ​នៅ​លើ​ផែនដី បាន​ឮ​គេ​និយាយ​អំពី​ប្រាជ្ញា​ញាណ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ក៏​ចាត់​មនុស្សម្នា​ពី​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍ អោយ​មក​ស្ដាប់​រាជឱង្ការ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដែល​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​ជា​ស្ដេច​ក្រុង​ទីរ៉ុស និង​ជា​មិត្តភក្ដិ​ដ៏​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជ្រាប​ថា​គេ​បាន​អភិសេក​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន អោយ​ស្នង​រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា ស្ដេច​ក៏​ចាត់​រាជ​បំរើ​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 «ព្រះករុណា​ជ្រាប​ហើយ​ថា ព្រោះ​តែ​សង្គ្រាម​កើត​មាន​ឥត​ស្រាកស្រាន្ត​ពី​គ្រប់​ទិសទី ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ ពុំ​អាច​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់​ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​បាន​ទេ​រហូត​ទាល់​តែ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បង្ក្រាប​ខ្មាំង​សត្រូវ​អោយ​នៅ​ក្រោម​បាទា​របស់​លោក។


word:
 ឥឡូវ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ទូលបង្គំ​ប្រោស​ប្រទាន​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​នៅ​គ្រប់​ទិសទី គឺ​គ្មាន​មារ​សត្រូវ គ្មាន​គ្រោះ​កាច​ទៀត​ទេ។


word:
 ដូច្នេះ​ទូលបង្គំ​មាន​បំណង​សង់​ព្រះដំណាក់​មួយ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ទូលបង្គំ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថ្លែង​មក​កាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​ថា “បុត្រ​របស់​អ្នក ដែល​យើង​នឹង​តែងតាំង​អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​បន្ត​ពី​អ្នក នឹង​សង់​ដំណាក់​សំរាប់​យើង”។


word:
 សូម​ព្រះករុណា​បញ្ជា​គេ​កាប់​ដើម​តាត្រៅ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់ អោយ​ទូលបង្គំ​ផង។ អ្នក​បំរើ​របស់​ទូលបង្គំ​នឹង​ធ្វើ​ការ​រួម​ជា​មួយ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា ដ្បិត​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ហើយ​ថា ក្នុង​ចំណោម​ពួក​ទូលបង្គំ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ប្រសប់​កាប់​ឈើ ដូច​អ្នក​ស្រុក​ស៊ីដូន​ទេ។ ទូលបង្គំ​នឹង​បង់​ប្រាក់​ឈ្នួល​អោយ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា តាម​ព្រះករុណា​បង្គាប់»។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​ទទួល​សារ​ពី​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ទ្រង់​មាន​អំណរ​ជា​ខ្លាំង រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ថ្ងៃ​នេះ សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​បាន​ប្រោស​ប្រទាន​បុត្រ​មួយ​អង្គ​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាសវៃ ដល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជាជន​ដ៏​ច្រើន​នេះ»។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​ចាត់​គេ អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថា៖ «ទូលបង្គំ​បាន​ទទួល​សារ​របស់​ព្រះករុណា​ហើយ ទូលបង្គំ​នឹង​ផ្ដល់​ឈើ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះករុណា​ត្រូវ​ការ គឺ​ឈើ​តាត្រៅ និង​ឈើ​កកោះ។


word:
 ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ទូលបង្គំ​នឹង​ដឹក​ឈើ​ហ៊ុប​ទាំង​នោះ ពី​ភ្នំ​លីបង់​ទៅ​ដល់​មាត់​សមុទ្រ ហើយ​ចង​ជា​ក្បូន បណ្ដែត​តាម​សមុទ្រ រហូត​ដល់​កន្លែង​ដែល​ព្រះករុណា​កំណត់​ទុក។ នៅ​ទី​នោះ ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ទូលបង្គំ​នឹង​ស្រាយ​ក្បូន ហើយ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា មក​ទទួល​យក​ឈើ​ហ៊ុប​ទាំង​នោះ។ រីឯ​ថ្លៃ​ឈ្នួល​វិញ សូម​ព្រះករុណា​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀង​អាហារ ដែល​ទូលបង្គំ​ត្រូវ​ការ​សំរាប់​ចិញ្ចឹម​អ្នក​បំរើ​ក្នុង​វាំង​របស់​ទូលបង្គំ​ផង»។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​ថ្វាយ​ឈើ​តាត្រៅ និង​ឈើ​កកោះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន តាម​សេចក្ដី​ត្រូវ​ការ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ផ្ដល់​ស្បៀង​អាហារ​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ មាន​ស្រូវ​ចំនួន​ប្រាំ​មួយ​ពាន់​តោន និង​ប្រេង​ឆា​គុណភាព​ល្អ​ចំនួន​ប្រាំ​បួន​ពាន់​លីត្រ សំរាប់​ផ្គត់ផ្គង់​សេចក្ដី​ត្រូវ​ការ​ក្នុង​វាំង​របស់​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ប្រាជ្ញា​ដល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម ចង​សម្ពន្ធមិត្ត​ជា​មួយ​គ្នា ហើយ​មាន​ទំនាក់ទំនង​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ដោយ​សុខសាន្ត។


word:
 ស្ដេច​ចាត់​ពួក​គេ​អោយ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់ តាម​វេន​ចំនួន​មួយ​ម៉ឺន​នាក់ ក្នុង​មួយ​ខែ ក្រោម​ការ​ត្រួតត្រា​របស់​លោក​អដូនីរ៉ាម។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់​មួយ​ខែ ហើយ​វិល​មក​នៅ​ផ្ទះ​វិញ​ពីរ​ខែ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ប្រើ​មនុស្ស​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ម៉ឺន​នាក់ សំរាប់​លីសែង និង​ប្រាំបី​ម៉ឺន​នាក់​សំរាប់​ដាប់​ថ្ម​នៅ​លើ​ភ្នំ។


word:
 ក្រៅ​ពី​ពួក​ពលករ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​តែងតាំង​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ ចំនួន​បី​ពាន់​បី​រយ​នាក់​ទៀត សំរាប់​ត្រួតត្រា​លើ​ការងារ​របស់​ពលករ​ផង។


word:
 ពួក​ពលករ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម ព្រម​ទាំង​ជាង​ពី​ស្រុក​កេបាល​នាំ​គ្នា​ដាប់​ថ្ម ហើយ​រៀបចំ​ត្រៀម​ឈើ និង​ថ្ម​សំរាប់​សង់​ព្រះដំណាក់។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ  ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បួនរយប៉ែតសិប ក្រោយ​ពេល​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប គឺ​នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បួន​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ក្នុង​ខែ​ពិសាខ​ដែល​ត្រូវ​ជា​ខែ​ទី​ពីរ។


word:
 ព្រះដំណាក់​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សង់​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  មាន​បណ្ដោយ​ប្រវែង​ហុកសិប​ហត្ថ ទទឹង​ម្ភៃ​ហត្ថ និង​កំពស់​សាមសិប​ហត្ថ​។


word:
 បន្ទប់​ល្វែង​នៅ​ខាង​មុខ​ទីសក្ការៈ​នៃ​ព្រះដំណាក់ មាន​បណ្ដោយ​ប្រវែង​ម្ភៃ​ហត្ថ ស្រប​តាម​ប្រវែង​ទទឹង​ព្រះដំណាក់ រីឯ​ទទឹង​របស់​បន្ទប់ មាន​ប្រវែង​ដប់​ហត្ថ។


word:
 ព្រះរាជា​អោយ​គេ​សង់​បន្ទប់​អម ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​ជញ្ជាំង​ព្រះដំណាក់ ពោល​គឺ​ព្រះវិហារ និង​ទីសក្ការៈ។ បន្ទប់​អម​ទាំង​នោះ​ស្ថិត​នៅ​ជុំវិញ​ព្រះដំណាក់។


word:
 ជាន់​ខាង​ក្រោម មាន​ទទឹង​ប្រាំ​ហត្ថ ជាន់​កណ្ដាល​មាន​ទទឹង​ប្រាំ​មួយ​ហត្ថ និង​ជាន់​ខាង​លើ​មាន​ទទឹង​ប្រាំពីរ​ហត្ថ។ ជញ្ជាំង​ខាង​ក្រៅ​ព្រះដំណាក់ ពី​ក្រោម​ទៅ​លើ មាន​កំរាស់​មិន​ស្មើ​គ្នា​ទេ ធ្វើ​ដូច្នេះ ចៀសវាង​ចោះ​ជញ្ជាំង​ព្រះដំណាក់ សំរាប់​ដាក់​ឈើ​ធ្នឹម។


word:
 គេ​សង់​ព្រះដំណាក់ ដោយ​ប្រើ​ថ្ម​ដែល​គេ​ដាប់​ទុក​ជា​មុន ហេតុ​នេះ ក្នុង​ពេល​សង់​គេ​ពុំ​ឮ​ស្នូរ​ញញួរ​ដែក​ដាប់ ឬ​គ្រឿង​ប្រដាប់​ធ្វើ​ពី​ដែក​ណា​មួយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​ទេ។


word:
 ទ្វារ​ចូល​បន្ទប់​ជាន់​ខាង​ក្រោម​ ស្ថិត​នៅ​ប៉ែក​ខាង​ស្ដាំ​នៃ​ព្រះដំណាក់ ហើយ​មាន​ជណ្ដើរ​មួយ​សំរាប់​ឡើង​ទៅ​ជាន់​កណ្ដាល និង​ពី​ជាន់​កណ្ដាល​ទៅ​ជាន់​ខាង​លើ។


word:
 ស្ដេច​ក៏​បាន​សង់​បន្ទប់​អម​នៅ​ជុំវិញ​ព្រះដំណាក់​ដែរ បន្ទប់​ទាំង​នោះ​មាន​កំពស់​ប្រាំ​ហត្ថ ក្នុង​ជាន់​នីមួយៗ ហើយ​ភ្ជាប់​នឹង​ជញ្ជាំង​ព្រះដំណាក់ ដោយ​ឈើ​តាត្រៅ។


word:
 «អ្នក​កំពុង​តែ​សង់​ដំណាក់​នេះ​សំរាប់​យើង។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ប្រតិបត្តិ​តាម​ច្បាប់​របស់​យើង ប្រសិន​បើ​អ្នក​គោរព​តាម​វិន័យ​របស់​យើង ហើយ​ប្រសិន​បើ​អ្នក​កាន់ និង​ធ្វើ​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​យើង នោះ​យើង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​តាម​ពាក្យ​ដែល​យើង​បាន​សន្យា​ជា​មួយ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​អ្នក។


word:
 យើង​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល យើង​នឹង​មិន​បោះ​បង់​ចោល​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ឡើយ»។


word:
 អោយ​គេ​ពាស​ជញ្ជាំង​ខាង​ក្នុង​ពី​ឈើ​តាត្រៅ តាំង​ពី​ក្រោម​រហូត​ដល់​ពិដាន ព្រម​ទាំង​ក្រាល​ក្ដារ​ពី​ឈើ​កកោះ​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​អោយ​គេ​យក​ឈើ​តាត្រៅ​ពាស​ជញ្ជាំង ប៉ែក​ខាង​ក្រោយ​ព្រះដំណាក់​ពី​ក្រោម​រហូត​ដល់​លើ មាន​ប្រវែង​ម្ភៃ​ហត្ថ។ ផ្នែក​ខាង​ក្នុង​នេះ ទ្រង់​អោយ​គេ​រៀបចំ​ធ្វើ​ជា​ទីសក្ការៈ និង​ទីសក្ការៈ​បំផុត​។


word:
 ឈើ​តាត្រៅ​ដែល​គេ​ពាស​ផ្នែក​ខាង​ក្នុង​ព្រះដំណាក់ មាន​ឆ្លាក់​ជា​ក្បាច់​រចនា​រូប​ផ្កា​ក្រពុំ និង​រូប​ផ្កា​រីក។ គេ​ពាស​ជញ្ជាំង​ទាំង​អស់​ពី​ឈើ​តាត្រៅ ដោយ​ឥត​ឃើញ​ថ្ម​ឡើយ។


word:
 ស្ដេច​រៀបចំ​ទីសក្ការៈ​នៅ​ផ្នែក​ខាង​ក្រោយ​ព្រះដំណាក់ សំរាប់​តម្កល់​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ជ្រុង​នីមួយៗ​របស់​ទីសក្ការៈ​មាន​ប្រវែង​ម្ភៃ​ហត្ថ កំពស់​ម្ភៃ​ហត្ថ ហើយ​ស្រោប​មាស​សុទ្ធ​ទាំង​អស់។ រីឯ​អាសនៈ​មាន​ពាស​ទៅ​ដោយ​ឈើ​តាត្រៅ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​យក​មាស​សុទ្ធ​មក​ស្រោប​ប៉ែក​ខាង​ក្នុង​ព្រះដំណាក់ ហើយ​យក​ច្រវាក់​ធ្វើ​ពី​មាស​មក​ចង​ខណ្ឌ​នៅ​មុខ​ទីសក្ការៈ ដែល​ស្ដេច​បាន​ស្រោប​មាស​ដែរ។


word:
 នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ ស្ដេច​អោយ​គេ​ឆ្លាក់​រូប​ចេរូប៊ីន*​មួយ​គូ​ធ្វើ​អំពី​ឈើ​អូលីវ ចេរូប៊ីន​នីមួយៗ​មាន​កំពស់​ដប់​ហត្ថ។


word:
 ស្លាប​នីមួយៗ​របស់​ចេរូប៊ីន​ទី​មួយ មាន​ប្រវែង​ប្រាំ​ហត្ថ គឺ​ពី​ចុង​ស្លាប​ម្ខាង​ទៅ​ចុង​ស្លាប​ម្ខាង​ទៀត​មាន​ប្រវែង​ដប់​ហត្ថ។


word:
 ស្លាប​ទាំង​ពីរ​របស់​ចេរូប៊ីន​ទី​ពីរ ក៏​មាន​ប្រវែង​ដប់​ហត្ថ​ដែរ។ ចេរូប៊ីន​ទាំង​ពីរ មាន​ទំហំ និង​ទ្រង់​ទ្រាយ​ដូច​គ្នា។


word:
 ស្ដេច​ដាក់​ចេរូប៊ីន​ទាំង​ពីរ​នៅ​កណ្ដាល​ទីសក្ការៈ ចេរូប៊ីន​ទាំង​ពីរ​ត្រដាង​ស្លាប គឺ​ចុង​ស្លាប​ចេរូប៊ីន​ទី​មួយ​លាត​ទៅ​ទល់​នឹង​ជញ្ជាំង​ម្ខាង រីឯ​ចុង​ស្លាប​ចេរូប៊ីន​ទី​ពីរ​លាត​ទៅ​ទល់​នឹង​ជញ្ជាំង​ម្ខាង​ទៀត។ ចុង​ស្លាប​ម្ខាង​ទៀត​របស់​ចេរូប៊ីន​នីមួយៗ​លាតទល់​គ្នា​នៅ​ចំ​កណ្ដាល​ទីសក្ការៈ។


word:
 នៅ​តាម​ជញ្ជាំង​ព្រះដំណាក់​ទាំង​ខាង​ក្នុង និង​ខាង​ក្រៅ ស្ដេច​អោយ​គេ​ឆ្លាក់​ក្បាច់​ចេរូប៊ីន​ក្បាច់​ដើម​ចាក និង​ក្បាច់​ផ្ការីក​ផង។


word:
 នៅ​ច្រក​ចូល​ទីសក្ការៈ ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​ទ្វារ​ពី​ឈើ​អូលីវ។ ក្រប​ទ្វារ​នេះ​មាន​កំពស់​មួយ​ភាគ​ប្រាំ​នៃ​ជញ្ជាំង។


word:
 សន្លឹក​ទ្វារ​ទាំង​ពីរ​ធ្វើ​ពី​ឈើ​អូលីវ។ នៅ​លើ​សន្លឹក​ទ្វារ​ទាំង​ពីរ​នោះ ស្ដេច​អោយ​គេ​ឆ្លាក់​ក្បាច់​ចេរូប៊ីន ក្បាច់​ដើម​ចាក និង​ក្បាច់​ផ្កា​រីក ព្រម​ទាំង​ស្រោប​មាស គឺ​ទាំង​ក្បាច់​ចេរូប៊ីន ទាំង​ក្បាច់​ដើម​ចាក​សុទ្ធ​តែ​ស្រោប​មាស។


word:
 រីឯ​ច្រក​ចូល​ព្រះវិហារ ស្ដេច​អោយ​គេ​ធ្វើ​ក្រប​ទ្វារ​ពី​ឈើ​អូលីវ​ដែរ។ ក្រប​ទ្វារ​នោះ​មាន​កំពស់​មួយ​ភាគ​បួន​នៃ​ជញ្ជាំង។


word:
 នៅ​លើ​សន្លឹក​ទ្វារ​ទាំង​ពីរ​ស្ដេច​អោយ​គេ​ឆ្លាក់​ក្បាច់​ចេរូប៊ីន ក្បាច់​ដើម​ចាក និង​ក្បាច់​ផ្កា​រីក ព្រម​ទាំង​ស្រោប​មាស​តំរូវ​តាម​ក្បាច់​នោះ​ផង។


word:
 ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​បួន នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​នៅ​ខែ​ពិសាខ គេ​បាន​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន នៅ​ខែ​កត្ដិក គឺ​ជា​ខែ​ទី​ប្រាំ​បី គេ​បាន​សង់​ព្រះដំណាក់​រួច​ជា​ស្រេច តាម​គំរោង​សំណង់។ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សង់​ព្រះដំណាក់ អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ។


word:
 រីឯ​វាំង​របស់​ស្ដេច​វិញ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចំណាយ​ពេល​អស់​ដប់​បី​ឆ្នាំ ទើប​សង់​ដំណាក់​ទាំង​អស់​រួច​ជា​ស្រេច។


word:
 ដំបូង​បង្អស់ ព្រះរាជា​សង់ «ដំណាក់​ព្រៃ​ស្រុក​លីបង់» មាន​បណ្ដោយ​ប្រវែង​មួយ​រយ​ហត្ថ ទទឹង​ហាសិប​ហត្ថ និង​កំពស់​សាមសិប​ហត្ថ មាន​សសរ​បួន​ជួរ​ធ្វើ​ពី​ឈើ​តាត្រៅ ហើយ​នៅ​លើ​សសរ​មាន​ធ្នឹម​ធ្វើ​ពី​ឈើ​តាត្រៅ​ដែរ។


word:
 រីឯ​ពិដាន​វិញ​ក៏​ធ្វើ​ពី​ឈើ​តាត្រៅ​ដែរ ទ្រ​ដោយ​ធ្នឹម​ធ្វើ​ពី​ឈើ​តាត្រៅ​សែសិប​ប្រាំ​ដើម តំរៀប​ជា​បី​ជួរ គឺ​ក្នុង​មួយ​ជួរ មាន​ដប់​ប្រាំ​ដើម ដែល​ទ្រ​ដោយ​សសរ​ទាំង​នោះ។


word:
 ស្ដេច​សង់​បន្ទប់​ល្វែង​មួយ មាន​បណ្ដោយ​ហាសិប​ហត្ថ ទទឹង​សាមសិប​ហត្ថ ដែល​មាន​តែ​សសរ។ នៅ​ពី​មុខ​បន្ទប់​ល្វែង​នោះ មាន​សសរ និង​ថែវ។


word:
 ព្រះរាជា​សង់​បន្ទប់​ល្វែង​មួយ ជា​កន្លែង​គ្រង​រាជ្យ និង​កាត់​ក្ដី មាន​ឈ្មោះ​ថា «ទីនាំង​វិនិច្ឆ័យ» ដែល​ពាស​ឈើ​តាត្រៅ ពី​ក្រោម​រហូត​ដល់​លើ។


word:
 រីឯ​ដំណាក់​សំរាប់​ស្ដេច​គង់ ក៏​សង់​ដូច​ដំណាក់​មុន​ដែរ តែ​នៅ​ក្នុង​ទីធ្លា​មួយ​ទៀត នៅ​ខាង​ក្រោយ​ដំណាក់​គ្រង​រាជ្យ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សង់​ដំណាក់​មួយ​សំរាប់​ព្រះមហេសី​ដែល​ត្រូវ​ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ដំណាក់​នោះ​ក៏​សង់​ដូច​ដំណាក់​មុន​ដែរ។


word:
 ដំណាក់​ទាំង​អស់ សុទ្ធ​តែ​ធ្វើ​អំពី​ថ្ម​សំរាំង​ដ៏​ល្អៗ​ដែល​បាន​ដាប់​តំរូវ​តាម​ទំហំ និង​អារ​តំរឹម តាម​មុខ​ជ្រុង​ទាំង​ខាង​ក្នុង​ទាំង​ខាង​ក្រៅ។ គេ​សង់​ដំណាក់​ទាំង​នោះ​ពី​ថ្ម​ទាំង​អស់ តាំង​ពី​គ្រឹះ​រហូត​ដល់​ដំបូល ហើយ​ផ្នែក​ខាង​ក្រៅ​រហូត​ដល់​ទីធ្លា​ធំ​ផង។


word:
 គេ​រើស​សុទ្ធ​តែ​ថ្ម​ដ៏​ល្អ​ប្រណីត និង​ផ្ទាំង​ធំៗ យក​មក​ធ្វើ​ជា​គ្រឹះ ថ្ម​ខ្លះ​មាន​ប្រវែង​ដល់​ទៅ​ប្រាំ​បី ឬ​ដប់​ហត្ថ។


word:
 នៅ​ជុំវិញ​ទីធ្លា​ធំ គេ​សង់​ជញ្ជាំង​ពី​ថ្ម​សំរាំង​ដ៏​ល្អៗ​ត្រួត​គ្នា​បី​ជាន់ ហើយ​មួយ​ជាន់​ទៀត​សង់​ពី​ឈើ​តាត្រៅ ដូច​ទីលាន​ខាង​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​បន្ទប់​ល្វែង​របស់​ព្រះដំណាក់​ដែរ។


word:
 គាត់​ជា​កូន​របស់​ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ម្នាក់ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី ហើយ​ឪពុក​ជា​អ្នក​ក្រុង​ទីរ៉ុស។ លោក​ហ៊ីរ៉ាម ជា​ជាង​លង្ហិន​មួយ​រូប​ដ៏​ចំណាន​ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាសវៃ ហើយ​មាន​ថ្វី​ដៃ​ខាង​ផលិត​វត្ថុ​គ្រប់​យ៉ាង​ពី​លង្ហិន។ គាត់​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ហើយ​ទទួល​ធ្វើ​កិច្ចការ​ទាំង​អស់​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 លោក​ហ៊ីរ៉ាម​ធ្វើ​សសរ​លង្ហិន​ពីរ កំពស់​ដប់​ប្រាំ​បី​ហត្ថ ហើយ​គេ​យក​ខ្សែ​មក​វាស់​ជុំវិញ​សសរ​នោះ ឃើញ​មាន​ប្រវែង​ដប់ពីរ​ហត្ថ។


word:
 គាត់​ធ្វើ​ក្បាល​សសរ​លង្ហិន​ពីរ ជា​ក្បាច់​ដាក់​នៅ​លើ​សសរ​ទាំង​ពីរ ក្បាល​សសរ​នីមួយៗ​មាន​កំពស់​ប្រាំ​ហត្ថ។


word:
 គាត់​សិត​លង្ហិន​ធ្វើ​ជា​ក្បាច់​ក្រឡាអួន និង​ច្រវាក់ តុបតែង​លំអ​ក្បាល​សសរ។ ក្បាល​សសរ​នីមួយៗ​មាន​កំរង​ច្រវាក់​ប្រាំពីរ​ខ្សែ។


word:
 នៅ​លើ​សសរ​នីមួយៗ​នៃ​បន្ទប់​ល្វែង គាត់​ធ្វើ​ក្បាល​សសរ​មួយ​ជាន់​ទៀត​បន្តុប​ពី​លើ មាន​កំពស់​បួន​ហត្ថ ហើយ​មាន​ឆ្លាក់​ជា​ក្បាច់​ផ្កា​ម្លិះ។


word:
 នៅ​ផ្នែក​ខាង​លើ​ក្បាល​សសរ​ទី​មួយ មាន​ក្បាច់​ផ្លែ​ទទឹម​ចំនួន​ពីរ​រយ​ត្រង់​គែម​ក្បាច់​ក្រឡាអួន ហើយ​នៅ​លើ​ក្បាល​សសរ​ទី​ពីរ មាន​ក្បាច់​ផ្លែ​ទទឹម​ពីរ​រយ​ទៀត​តំរៀប​គ្នា​ជា​ជួរ​ដែរ។


word:
 គាត់​លើក​សសរ​ទាំង​ពីរ​នោះ​បញ្ឈរ នៅ​ខាង​មុខ​បន្ទប់​ល្វែង​របស់​ព្រះវិហារ។ សសរ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​មាន​ឈ្មោះ​ថា យ៉ាគីន រីឯ​សសរ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង មាន​ឈ្មោះ​ថា បូអូស។


word:
 លោក​ហ៊ីរ៉ាម​ធ្វើ​អាង​មួយ​យ៉ាង​ធំ​ ពី​លង្ហិន​ដែល​មាន​រាង​មូល មាន​អង្កត់​ផ្ចិត​ដប់​ហត្ថ មាន​កំពស់​ប្រាំ​ហត្ថ និង​ជុំវិញ​រង្វង់​សាមសិប​ហត្ថ។


word:
 នៅ​ក្រោម​គែម​មាត់​អាង មាន​ឆ្លាក់​ក្បាច់​ផ្កា​ក្រពុំ​ពីរ​ជួរ ហើយ​ក្នុង​ប្រវែង​មួយ​ហត្ថ មាន​ក្បាច់​ផ្កា​ក្រពុំ​ដប់ ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​អាង។ ក្បាច់​ទាំង​នោះ​សិត​ជាប់​ជា​មួយ​អាង​ដែរ។


word:
 អាង​នេះ​ទ្រ​ដោយ​គោ​លង្ហិន​ចំនួន​ដប់ពីរ គោ​បី​បែរ​ទៅ​ខាង​ជើង គោ​បី​បែរ​ទៅ​ខាង​លិច គោ​បី​បែរ​ទៅ​ខាង​ត្បូង និង​គោ​បី​ទៀត​បែរ​ទៅ​ខាង​កើត។ ខ្លួន​របស់​វា​បែរ​ចូល​ក្នុង ដើម្បី​ទ្រ​អាង។


word:
 អាង​នេះ​មាន​កំរាស់​មួយ​ទះ​មាត់​របស់​វា​រីក​ចេញ​ដូច​មាត់​ពែង និង​មាន​រាង​ដូច​ផ្កា​ម្លិះ ហើយ​មាន​ចំណុះ​ប្រមាណ​ពីរ​ពាន់​អំរែក។


word:
 លោក​ហ៊ីរ៉ាម​បាន​ធ្វើ​រទេះ​លង្ហិន​ចំនួន​ដប់។ រទេះ​នីមួយៗ មាន​បណ្ដោយ​បួន​ហត្ថ ទទឹង​បួន​ហត្ថ និង​កំពស់​បី​ហត្ថ។


word:
 នៅ​លើ​បន្ទះ​លង្ហិន​ទាំង​នោះ មាន​ឆ្លាក់​រូប​សឹង្ហ គោ ចេរូប៊ីន។ នៅ​ផ្នែក​ខាង​លើ និង​ផ្នែក​ខាង​ក្រោម​នៃ​គ្រោង ក៏​មាន​ឆ្លាក់​រូប​សឹង្ហ គោ និង​មាន​ឆ្លាក់​ក្បាច់​រំយោល​លំអ​ដែរ។


word:
 រទេះ​នីមួយៗ​មាន​កង់​បួន​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន ហើយ​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​តួ​ដោយ​ភ្លៅ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន។ នៅ​ត្រង់​មុម​ទាំង​បួន មាន​ជើង​សំរាប់​ទ្រ​មុម ធ្វើ​ពី​លង្ហិន ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​តួ​រទេះ នៅ​ខាង​ក្រោម​ក្បាច់​រំយោល។


word:
 ផ្នែក​ខាង​លើ​តួ​រទេះ​មាន​កំណល់​មួយ​រាង​មូល សំរាប់​ទ្រ​អាង។ កំណល់​នេះ​ខ្ពស់​ផុត​ពី​តួ រទេះ​មួយ​ហត្ថ មាន​អង្កត់​ផ្ចិត​មួយ​ហត្ថ​កន្លះ។ នៅ​លើ​កំណល់​នេះ ក៏​មាន​ឆ្លាក់​ជា​ក្បាច់​ដែរ។ រីឯ​តួ​រទេះ​វិញ មាន​រាង​បួន​ជ្រុង គឺ​មិន​មែន​មូល​ទេ។


word:
 រីឯ​កង់​ទាំង​បួន​វិញ ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​តួ​រទេះ ហើយ​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​តួ​ដោយសារ​ភ្លៅ។ កង់​នីមួយៗ​មាន​អង្កត់​ផ្ចិត​មួយ​ហត្ថ​កន្លះ។


word:
 ផ្នែក​ខាង​លើ​រទេះ​មាន​រង្វង់​មូល​មួយ ដែល​មាន​កន្លះ​ហត្ថ។ នៅ​ផ្នែក​ខាង​លើ​នេះ ក៏​មាន​ជើង​កំណល់ សិតភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​តួ​រទេះ​ដែរ។


word:
 គាត់​ឆ្លាក់​ក្បាច់​ចេរូប៊ីន សឹង្ហ និង​ដើម​ចាក​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​រាប​ស្មើ លើ​ជើង​កំណល់​ព្រម​ទាំង​ឆ្លាក់​ក្បាច់​រំយោល​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ផង។


word:
 គាត់​ធ្វើ​រទេះ​ទាំង​ដប់​នេះ​មាន​ទំហំ និង​ទ្រង់ទ្រាយ​ដូច​គ្នា​រទេះ​នីមួយៗ​សិត​ធ្វើ​អំពី​លោហធាតុ​តែ​មួយ​ដុំ។


word:
 លោក​ហ៊ីរ៉ាម​សិត​ធ្វើ​អាង​លង្ហិន​ចំនួន​ដប់​សំរាប់​ដាក់​លើ​រទេះ​ទាំង​ដប់​នេះ។ អាង​នីមួយៗ​មាន​កំពស់​បួន​ហត្ថ និង​មាន​ចំណុះ​សែសិប​អំរែក។


word:
 គាត់​ដាក់​រទេះ​ប្រាំ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​ព្រះដំណាក់ និង​ប្រាំ​ទៀត​នៅ​ខាង​ឆ្វេង។ រីឯ​អាង​ធំ​វិញ គាត់​ដាក់​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​ព្រះដំណាក់ ត្រង់​ទិស​អគ្នេយ៍។


word:
 កាល​លោក​ហ៊ីរ៉ាម​ធ្វើ​អាង ប្រដាប់​ចូក​ផេះ និង​ផើង​ដាក់​ឈាម​រួច​រាល់​ហើយ លោក​ក៏​បញ្ចប់​កិច្ចការ​ទាំង​អស់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន


word:
 គឺ​មាន: សសរ​ពីរ ក្បាល​សសរ​រាង​មូល​ពីរ សំរាប់​ដាក់​លើ​សសរ និង​ក្បាច់​ក្រឡាអួន ស្ថិត​លើ​ក្បាល​សសរ​រាង​មូល​ទាំង​ពីរ​ផង។


word:
 ផ្លែ​ទទឹម​ចំនួន​បួន​រយ​ចង​ភ្ជាប់​នឹង​ក្រឡាអួន​ទាំង​ពីរ គឺ​ផ្លែ​ទទឹម​ពីរ​ជួរ​សំរាប់​ក្រឡាអួន​នីមួយៗ ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ក្បាល​សសរ។


word:
 ធុង​សំរាប់​ដាក់​ផេះ ប្រដាប់​ចូក​ផេះ និង​ផើង​សំរាប់​ដាក់​ឈាម។ គ្រឿង​ប្រដាប់​ទាំង​អស់ ដែល​លោក​ហ៊ីរ៉ាម​ធ្វើ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន សំរាប់​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  សុទ្ធ​តែ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន ខាត់​យ៉ាង​រលោង។


word:
 ព្រះរាជា​អោយ​គេ​សិត​គ្រឿង​ប្រដាប់​ទាំង​នោះ​ក្នុង​ពុម្ព​ដី​ឥដ្ឋ នៅ​វាល​ទំនាប​ទន្លេ​យ័រដាន់​ត្រង់​ចន្លោះ​សិកូត និង​សារថាន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​អោយ​គេ​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​ទាំង​នោះ ដោយ​ពុំ​គិត​ពី​ទម្ងន់​លង្ហិន​ទេ ព្រោះ​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ពេក។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​អោយ​គេ​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​ឯ​ទៀតៗ​អំពី​មាស សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​មាន​អាសនៈ​មាស តុ​មាស សំរាប់​ដាក់​នំបុ័ង​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់


word:
 ជើង​ចង្កៀង​ធ្វើ​អំពី​មាស​សុទ្ធ ដាក់​នៅ​មុខ​ទីសក្ការៈ ជើង​ចង្កៀង​ប្រាំ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ ប្រាំ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង។ ផ្នែក​ដាក់​ប្រេង តួ​ចង្កៀង និង​ឃ្នាប​ប្រឆេះ ក៏​ធ្វើ​អំពី​មាស​ដែរ។


word:
 ចានក្លាំ កាំបិត ផើង​ដាក់​ឈាម ពែង និង​ភាជន៍ ក៏​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ​ទាំង​អស់ រីឯ​ត្រចៀក​ទ្វារ​នៅ​បន្ទប់​ខាង​ក្នុង​ហៅ​ថា​ទីសក្ការៈ​បំផុត និង​ត្រចៀក​ទ្វារ​នៅ​ច្រក​ចូល​ព្រះដំណាក់ ក៏​សុទ្ធ​តែ​ធ្វើ​ពី​មាស​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ចប់​សព្វ​គ្រប់។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​នាំ​យក​វត្ថុ​ជា​មាស ប្រាក់ និង​គ្រឿង​ប្រដាប់​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​បាន​ថ្វាយ​ដល់​ព្រះអម្ចាស់ មក​ទុក​នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 គ្រា​នោះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​អញ្ជើញ​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន និង​តំណាង​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​មក​គាល់​ស្ដេច​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ពី​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ គឺ​ក្រុង​ស៊ីយ៉ូន​មក​ព្រះដំណាក់។


word:
 ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​មក​គាល់​ព្រះរាជា ដើម្បី​ចូល​រួម​ពិធី​បុណ្យ​ខែ​អស្សុជ គឺ​ជា​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ​។


word:
 ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី នាំ​គ្នា​ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រម​ទាំង​នាំ​យក​ពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់ និង​វត្ថុសក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ពន្លា​មក​ជា​មួយ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដែល​ស្ដេច​បាន​អញ្ជើញ​មក​នោះ នាំ​គ្នា​ឈរ​នៅ​មុខ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី។ គេ​យក​ចៀម និង​គោ​យ៉ាង​ច្រើន​ឥត​គណនា មក​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា។


word:
 បូជាចារ្យ​នាំ​គ្នា​សែង​ហិប​ទៅ​តម្កល់ ត្រង់​កន្លែង​ដែល​គេ​បម្រុង​ទុក​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​របស់​ព្រះដំណាក់ គឺ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​បំផុត​នៅ​ក្រោម​ស្លាប​របស់​ចេរូប៊ីន។


word:
 ដោយ​ឈើ​ស្នែង​វែង គេ​អាច​មើល​ឃើញ​ចុង​របស់​ឈើ​ទាំង​នោះ ពី​ទីសក្ការៈ​ដែល​នៅ​ខាង​មុខ​កន្លែង​តម្កល់​ហិប ប៉ុន្តែ ពី​ខាង​ក្រៅ​គេ​ពុំ​អាច​មើល​ឃើញ​ឡើយ។ អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ស្ថិត​នៅ​ទី​នោះ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 នៅ​ក្នុង​ហិប​គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ថ្ម​ពីរ​បន្ទះ ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​តម្កល់​ទុក​នោះ​ឡើយ គឺ​បន្ទះ​ថ្ម​ដែល​លោក​ទទួល​នៅ​ភ្នំ​ហោរែប កាល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ក្រោយ​ពេល​ពួក​គេ​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប។


word:
 កាល​អស់​លោក​បូជាចារ្យ* ចេញ​ពី​ទីសក្ការៈ​មក​វិញ នោះ​ស្រាប់​តែ​មាន​ពពក*​ពេញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ដោយសារ​តែ​ពពក ក្រុម​បូជាចារ្យ​ពុំ​អាច​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន​បាន​ឡើយ ដ្បិត​សិរីរុងរឿង​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ស្ថិត​នៅ​ពេញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ។​


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​រាជឱង្ការ​ដូច​ត​ទៅ៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​គង់​ក្នុង​ពពក​ដ៏​ក្រាស់!


word:
 ទូលបង្គំ​បាន​សង់​ព្រះវិហារ​ដ៏​ថ្កុំថ្កើង​នេះ ធ្វើ​ជា​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​គង់ អស់កល្ប​ជានិច្ច»។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គ​សំដែង​ព្រះបារមី ដើម្បី​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ចំពោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ខ្ញុំ


word:
 គឺ​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា: “តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​នាំ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប យើង​មិន​បាន​ជ្រើសរើស​ក្រុង​ណា​មួយ ក្នុង​ចំណោម​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​សង់​ដំណាក់​មួយ ជា​កន្លែង​សំរាប់​សំដែង​នាម​របស់​យើង​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ យើង​បាន​ជ្រើសរើស​ដាវីឌ អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង”។


word:
 ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ខ្ញុំ មាន​បំណង​សង់​ព្រះដំណាក់​មួយ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​បិតា​របស់​ខ្ញុំ​ថា “អ្នក​មាន​បំណង​សង់​ព្រះដំណាក់​សំរាប់​យើង​ដូច្នេះ ជា​ការ​ប្រសើរ​ណាស់


word:
 តែ​មិន​មែន​អ្នក​ទេ ដែល​នឹង​សង់​ព្រះដំណាក់​នោះ គឺ​កូន​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​សាច់​ឈាម​របស់​អ្នក​ផ្ទាល់ ជា​អ្នក​សង់​ព្រះដំណាក់​សំរាប់​យើង”។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ខ្ញុំ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សង់​ព្រះដំណាក់​នេះ​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ។


word:
 ខ្ញុំ​បាន​រៀបចំ​កន្លែង​មួយ សំរាប់​តម្កល់​ហិប​ដាក់​បន្ទះ​ថ្ម​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី គឺ​សម្ពន្ធមេត្រី​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចង​ជា​មួយ​បុព្វបុរស​របស់​យើង នៅ​ពេល​ព្រះអង្គ​នាំ​ពួក​លោក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ឈរ​ពី​មុខ​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​ចំពោះ​មុខ​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ទ្រង់​លើក​ព្រះហស្ដ​ទៅ​លើ​មេឃ​ហើយ​ទូល​ថា៖


word:
 «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល! នៅ​លើ​មេឃ និង​នៅ​លើ​ផែនដី គ្មាន​ព្រះ​ណា​មួយ​ដូច​ព្រះអង្គ​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​រក្សា​សម្ពន្ធមេត្រី ហើយ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា ចំពោះ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​ដើរ​តាម​ព្រះអង្គ ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត។


word:
 ព្រះអង្គ​ប្រោសប្រណី​ដល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ និង​ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះអង្គ។ ថ្ងៃ​នេះ​ព្រះអង្គ​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា ដោយសារ​ឫទ្ធិបារមី​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល! ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអង្គ​ប្រោសប្រណី​ដល់​អ្នក​បំរើ​ព្រះអង្គ គឺ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ថា ប្រសិន​បើ​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ចំពោះ​មាគ៌ា​របស់​ខ្លួន ហើយ​ប្រសិន​គេ​ដើរ​តាម​យើង ដូច​អ្នក​បាន​ដើរ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ដែរ​នោះ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ តែងតែ​មាន​ម្នាក់​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ជានិច្ច។


word:
 បពិត្រ​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ឥឡូវ​នេះ សូម​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ជា​មួយ​អ្នក​បំរើ​ព្រះអង្គ គឺ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ!


word:
 តើ​ព្រះជាម្ចាស់ ពិត​ជា​អាច​គង់​នៅ​លើ​ផែនដី​បាន​ឬ? សូម្បី​តែ​ផ្ទៃ​មេឃ និង​លំហ​ដ៏​ធំធេង​ក៏​ពុំ​ល្មម​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​គង់​ផង ចុះ​ទំរាំ​បើ​ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​សង់​ថ្វាយ​នេះ តើ​រឹងរឹត​តែ​ចង្អៀត​យ៉ាង​ណា​ទៅ។


word:
 បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ សូម​ផ្ទៀង​ព្រះកាណ៌​ស្ដាប់​ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ទូលបង្គំ ដែល​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​សូម​ទ្រង់​ព្រះ​សណ្ដាប់​សំរែក និង​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​របស់​ទូលបង្គំ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ផង!


word:
 សូម​ទត​មើល​មក​ព្រះដំណាក់​នេះ ទាំង​យប់ ទាំង​ថ្ងៃ គឺ​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ទី​នេះ ជា​កន្លែង​សំរាប់​នាម​យើង”។ ពេល​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​អធិស្ឋាន​នៅ​ទី​នេះ សូម​ទ្រង់​ព្រះ​សណ្ដាប់​ផង។


word:
 កាល​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ និង​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ អធិស្ឋាន​ឆ្ពោះ​មក​ទី​នេះ សូម​ទ្រង់​មេត្តា​ព្រះសណ្ដាប់​ផង។ បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ សូម​មេត្តា​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​យើង​ខ្ញុំ និង​អត់ទោស​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ផង!


word:
 ប្រសិន​បើ​មនុស្ស​ម្នាក់​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ចំពោះ​អ្នក​ដទៃ គេ​បង្ខំ​អោយ​អ្នក​នោះ​ស្បថ ហើយ​អ្នក​នោះ​មក​ស្បថ​នៅ​មុខ​អាសនៈ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ ហើយ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​អោយ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​ដាក់​ទោស​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ខុស សម​នឹង​កំហុស​ដែល​គេ​បាន​ធ្វើ ហើយ​ផ្ដល់​យុត្តិធម៌​ដល់​មនុស្ស​សុចរិត តាម​អំពើ​ដែល​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត។


word:
 កាល​ណា​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​បរាជ័យ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្មាំង​សត្រូវ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​វិល​មក​រក​ព្រះអង្គ និង​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​អធិស្ឋាន និង​ទូលអង្វរ​ព្រះអង្គ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នេះ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ* ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ហើយ​លើកលែង​ទោស​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ អោយ​បាន​រួច​ពី​បាប ព្រម​ទាំង​នាំ​ពួក​គេ​មក​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ដល់​ដូនតា​របស់​គេ​វិញ។


word:
 កាល​ណា​មេឃ​រាំង​ស្ងួត​គ្មាន​ភ្លៀង ព្រោះ​តែ​ប្រជាជន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះអង្គ​ដាក់​ទារុណកម្ម​ពួក​គេ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​អធិស្ឋាន​ឆ្ពោះ​មក​ទី​នេះ រួច​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ និង​លះបង់​អំពើ​បាប


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ ហើយ​លើកលែង​ទោស​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ អោយ​បាន​រួច​ពី​បាប​ផង គឺ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​បង្រៀន​ពួក​គេ​អោយ​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​ដ៏​សុចរិត និង​ប្រទាន​ទឹក​ភ្លៀង​មក​លើ​ទឹក​ដី​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ទឹក​ដី ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​ព្រះអង្គ​ទុក​ជា​កេរមត៌ក។


word:
 កាល​ណា​ស្រុក​កើត​ទុរ្ភិក្ស ជំងឺ​រាតត្បាត​ស្រូវ​ស្កក​មាន​ក្រា កណ្ដូប និង​ចង្រិត​ស៊ី​បង្ហិន​ស្រូវ ឬ​មាន​ខ្មាំង​សត្រូវ​មក​ឡោមព័ទ្ធ​ប្រជារាស្ត្រ នៅ​ក្នុង​ស្រុក និង​តាម​ទ្វារ​ក្រុង​របស់​គេ ហើយ​កាល​ណា​មាន​គ្រោះ​កាច និង​មាន​ជំងឺ​ផ្សេងៗ


word:
 ប្រសិន​បើ​មាន​នរណា​ម្នាក់ ឬ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដែល​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​មាន​ទុក្ខ​ខ្លោចផ្សា​ក្នុង​ចិត្ត រួច​អធិស្ឋាន និង​ទូលអង្វរ​ទាំង​លើក​ដៃ​ប្រណម្យ​ឆ្ពោះ​មក​ព្រះដំណាក់


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ និង​លើកលែង​ទោស​អោយ​ពួក​គេ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ពួក​គេ​តាម​អំពើ​ដែល​ម្នាក់ៗ​បាន​ធ្វើ ដ្បិត​មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ ដែល​ស្គាល់​ចិត្ត​របស់​មនុស្ស​លោក​ទាំង​អស់។


word:
 ធ្វើ​ដូច្នេះ​ពួក​គេ​នឹង​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះអង្គ​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​ដូនតា​របស់​យើង​ខ្ញុំ។


word:
 ម្យ៉ាង​ទៀត ប្រសិន​បើ​ជន​បរទេស ដែល​មិន​មែន​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​មក​ពី​ស្រុក​ឆ្ងាយ ដោយសារ​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ


word:
 (ដ្បិត​ព្រះនាម​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​ឫទ្ធិបារមី និង​តេជានុភាព​របស់​ព្រះអង្គ នឹង​ល្បី​ខ្ចរខ្ចាយ​ទៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា) ប្រសិន​បើ​ជន​បរទេស​នោះ​មក​អង្វរ​ព្រះអង្គ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នេះ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់ និង​ប្រោស​ប្រទាន​តាម​សំណូមពរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ជនបរទេស​នោះ​ទូល​សូម​ពី​ព្រះអង្គ​ដើម្បី​អោយ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​នៅ​ផែនដី​ស្គាល់​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះអង្គ ដូច​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ។ ពួក​គេ​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​សង់​នេះ​ពិត​ជា​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​មែន។


word:
 កាល​ណា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ខ្មាំង​សត្រូវ​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ រួច​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឆ្ពោះ​មក​ក្រុង​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស និង​ឆ្ពោះ​មក​ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​សង់​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​រក​យុត្តិធម៌​អោយ​ពួក​គេ​ផង។


word:
 កាល​ណា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ (ដ្បិត​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មិន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ឡើយ) ពេល​នោះ ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នឹង​ពួក​គេ ហើយ​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​ខ្មាំង​សត្រូវ។ ពេល​ខ្មាំង​កៀរ​ពួក​គេ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ស្រុក​របស់​ខ្លួន ទោះ​ឆ្ងាយ ឬ​ជិត​ក្ដី


word:
 ប្រសិន​បើ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ដែល​ពួក​គេ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ពួក​គេ​ភ្ញាក់​រលឹក រួច​វិល​មក​រក​ព្រះអង្គ​វិញ ហើយ​ទូលអង្វរ​ថា “យើង​ខ្ញុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប យើង​ខ្ញុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស យើង​ខ្ញុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់!”។


word:
 នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ដែល​ខ្មាំង​ចាប់​ពួក​គេ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នោះ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​វិល​មក​រក​ព្រះអង្គ​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត អស់​ពី​គំនិត រួច​ទូលអង្វរ​ព្រះអង្គ​ឆ្ពោះ​មក​ស្រុក​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​ដូនតា​របស់​គេ ឆ្ពោះ​មក​ក្រុង​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស និង​ឆ្ពោះ​មក​ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​សង់​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ ស្ដាប់​ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​រំដោះ​ពួក​គេ​ផង។


word:
 សូម​លើកលែង​ទោស​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រោះ​ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប និង​អំពើ​ទុច្ចរិត​ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​បណ្ដាល​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ដែល​ចាប់​ពួក​គេ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នោះ មាន​ចិត្ត​អាណិត​អាសូរ​ដល់​ពួក​គេ​ផង។


word:
 ពួក​គេ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់ គឺ​ប្រជារាស្ត្រ​ដែល​ព្រះអង្គ​នាំ​ចេញ​ពី​ទាសភាព​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប។


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​ទត​មើល​មក​ទូលបង្គំ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ សូម​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​យើង​ខ្ញុំ គ្រប់​ពេល​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​អង្វរ​រក​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអង្គ​បាន​ញែក​យើង​ខ្ញុំ ពី​ក្នុង​ចំណោម​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី ដើម្បី​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់ ដូច​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​នាំ​ដូនតា​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប»។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ទូល​ ព្រះអម្ចាស់  នូវ​ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​អង្វរ​ទាំង​នេះ​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ ទ្រង់​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ឡើង នៅ​មុខ​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​បាន​លុត​ជង្គង់​នោះ។ ស្ដេច​លើក​ព្រះហស្ដ​ឡើង​លើ


word:
 «សូម​អរ​ព្រះគុណ​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​សុខសាន្ត ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដ៏​ថ្លៃថ្លា ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ឥត​ខ្វះ​ត្រង់​ណា​ឡើយ។


word:
 សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ពួក​យើង ដូច​ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​យើង​ដែរ! សូម​ព្រះអង្គ​កុំ​បោះបង់ និង​បំភ្លេច​ពួក​យើង​ចោល​ឡើយ។


word:
 សូម​ព្រះអង្គ​បង្វែរ​ចិត្ត​ពួក​យើង​ទៅ​រក​ព្រះអង្គ ដើម្បី​អោយ​ពួក​យើង​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះអង្គ ព្រម​ទាំង​គោរព​ប្រតិបត្តិ តាម​បទ​បញ្ជា ច្បាប់ និង​វិន័យ​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​យើង។


word:
 សូម​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង នឹក​ចាំ​ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​យប់ នូវ​ពាក្យ​ដែល​ខ្ញុំ​ទូលអង្វរ​ព្រះអង្គ ហើយ​សូម​ព្រះអង្គ​មេត្តា​ជួយ​ដល់​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ និង​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។


word:
 ដូច្នេះ ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា មាន​តែ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ពិត​ជា​ព្រះជាម្ចាស់ គឺ​គ្មាន​ព្រះ​ឯ​ណា​ទៀត​ឡើយ។


word:
 ចូរ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ច្បាប់​របស់​ព្រះអង្គ និង​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ ដូច​អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​នៅ​ពេល​នេះ​ដែរ»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​ដែល​នៅ​ទី​នោះ បាន​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះរាជា និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ បាន​ធ្វើ​ពិធី​ឆ្លង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ក្នុង​ឱកាស​នោះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​មេត្រី​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ថ្វាយ​គោ​ចំនួន​ពីរ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​ក្បាល ចៀម​មួយ​សែន​ពីរ​ម៉ឺន​ក្បាល។


word:
 ថ្ងៃ​នោះ ព្រះរាជា​ញែក​ទីលាន​នៅ​ខាង​មុខ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​សក្ការៈ សំរាប់​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល តង្វាយ​ម្សៅ និង​ខ្លាញ់​របស់​សត្វ​ដែល​ជា​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព ដ្បិត​អាសនៈ​លង្ហិន នៅ​មុខ​ទ្វារ​ចូល​ទីសក្ការៈ​នោះ តូច​ពេក ពុំ​អាច​ដាក់​តង្វាយ​ទាំង​អស់​បាន។


word:
 ក្នុង​ឱកាស​នោះ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​រួម ជា​មួយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ទាំង​មូល ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាំង​ពី​ច្រក​ចូល​ក្រុង​ហាម៉ាត់ រហូត​ដល់​ទឹក​ធ្លាក់​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប មក​មូល​គ្នា​ជា​អង្គ​ប្រជុំ​យ៉ាង​ធំ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ រួច​ហើយ​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ​ទៀត គឺ​សរុប​ទាំង​អស់​ដប់បួន​ថ្ងៃ​។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំ​បី​ព្រះរាជា​អោយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ។ លុះ​ថ្វាយ​ពរ​ព្រះរាជា​រួច​ហើយ ប្រជាជន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​លំនៅដ្ឋាន​របស់​ពួក​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន ដោយ​ចិត្ត​សប្បាយ​រីករាយ ព្រោះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស ចំពោះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ និង​ចំពោះ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  វាំង និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ដេច​ចង់​ធ្វើ​នោះ​សព្វ​គ្រប់​ហើយ


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​យាង​មក​ជួប​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ជា​លើក​ទី​ពីរ ដូច​ព្រះអង្គ​បាន​យាង​មក​ជួប​ស្ដេច​នៅ​គីបៀន​ដែរ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «យើង​ឮ​ពាក្យ​អធិស្ឋាន និង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​អ្នក​ហើយ។ យើង​នឹង​ញែក​ព្រះដំណាក់​ដែល​អ្នក​បាន​សង់​នេះ ជា​កន្លែង​ដ៏​សក្ការៈ សំរាប់​នាម​យើង​រហូត​ត​ទៅ។ យើង​នឹង​តាម​ថែរក្សា ហើយ​ជំពាក់​ចិត្ត​នឹង​ទី​នេះ​ជានិច្ច។


word:
 រីឯ​អ្នក​វិញ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ដើរ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះស្ម័គ្រ និង​ចិត្ត​ទៀង​ត្រង់​ដូច​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​អ្នក គឺ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​យើង​បង្គាប់ ហើយ​ប្រសិន​បើ​អ្នក​កាន់​តាម​ច្បាប់ និង​វិន័យ​របស់​យើង


word:
 យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​អ្នក​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​រហូត​ត​ទៅ ដូច​យើង​បាន​សន្យា​ជា​មួយ​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​អ្នក​ថា “ក្នុង​ចំណោម​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក តែងតែ​មាន​ម្នាក់​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ជានិច្ច”។


word:
 ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា និង​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា បែក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​យើង ហើយ​មិន​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា និង​ច្បាប់​ដែល​យើង​ប្រគល់​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ ឬ​ប្រសិន​បើ​អ្នក​ទៅ​គោរព និង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ដទៃ


word:
 យើង​នឹង​ដក​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ពី​ទឹក​ដី​ដែល​យើង​បាន​ប្រគល់​អោយ​ពួក​គេ ហើយ​យើង​ក៏​បោះបង់​ចោល​ព្រះដំណាក់ ដែល​យើង​បាន​ញែក​ទុក​ជា​កន្លែង​ដ៏​សក្ការៈ សំរាប់​នាម​យើង​នោះ អោយ​ឆ្ងាយ​ពី​មុខ​យើង។ អ៊ីស្រាអែល​នឹង​ត្រូវ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​មាក់ងាយ ចំអក​អោយ។


word:
 ពេល​មនុស្សម្នា​ដើរ​កាត់​តាម​នោះ ហើយ​ធ្លាប់​តែ​ឃើញ​ព្រះដំណាក់​ដ៏​ស្កឹមស្កៃ ពួក​គេ​នឹង​ស្រឡាំងកាំង ហើយ​នឹក​ហួស​ចិត្ត​ទាំង​ពោល​ថា “ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ ចំពោះ​ស្រុក​នេះ និង​ព្រះដំណាក់​នេះ?”។


word:
 គេ​នឹង​ឆ្លើយ​ប្រាប់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ថា “ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បោះបង់​ចោល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ គឺ​ព្រះ​ដែល​បាន​នាំ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប។ ពួក​គេ​ជំពាក់​ចិត្ត​នឹង​ព្រះ​ដទៃ ហើយ​គោរព​បំរើ និង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ទាំង​នោះ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​រង​ទុក្ខ​វេទនា”»។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចំណាយ​ពេល​អស់​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ដើម្បី​កសាង​សំណង់​ពីរ គឺ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​វាំង​របស់​ស្ដេច។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម ជា​ស្ដេច​ក្រុង​ទីរ៉ុស បាន​ផ្ដល់​ឈើ​តាត្រៅ ឈើ​កកោះ និង​មាស​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​តាម​តែ​ទ្រង់​ត្រូវ​ការ សំរាប់​សំណង់​ទាំង​នោះ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ក៏​ប្រគល់​ក្រុង​ចំនួន​ម្ភៃ​ក្នុង​ស្រុក​កាលីឡេ ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​វិញ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​យាង​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​ទីរ៉ុស ទៅ​ពិនិត្យ​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថ្វាយ​តែ​ទ្រង់​មិន​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ទេ។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ ប្រទាន​ក្រុង​បែប​នេះ​អោយ​ទូលបង្គំ!»។ ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​ហៅ​ក្រុង​ទាំង​នោះ​ថា «កាបួល»​ ជា​ឈ្មោះ​ដែល​មាន​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​កេណ្ឌ​ប្រជាជន ដើម្បី​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  វាំង ព្រលាន​មីឡូ កំពែង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្រុង​ហាសោរ ក្រុង​មេគីដោ និង​ក្រុង​កេស៊ើរ។


word:
 ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប បាន​វាយ​ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​កេស៊ើរ ហើយ​ដុត​បំផ្លាញ​ទីក្រុង ព្រម​ទាំង​សម្លាប់​ជន​ជាតិ​កាណាន​ដែល​រស់​នៅ​ក្រុង​នោះ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ប្រទាន​ក្រុង​នេះ​អោយ​រាជបុត្រី ដែល​ត្រូវ​ជា​មហេសី​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ទុក​ជា​ចំណង​ដៃ។


word:
 ស្ដេច​ក៏​សង់​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ទុក​ធ្វើ​ជា​ឃ្លាំង សំរាប់​ដាក់​រទេះ​ចំបាំង និង​សំរាប់​ពលសេះ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សង់​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ទ្រង់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ នៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ស្រុក​លីបង់ និង​នៅ​ក្នុង​នគរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ស្ដេច។


word:
 ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​សេសសល់​ពី​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី ជន​ជាតិ​ហេត ជន​ជាតិ​ពេរេស៊ីត ជន​ជាតិ​ហេវី និង​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស មិន​បាន​រាប់​បញ្ចូល​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ទេ។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​នោះ នៅ​សេសសល់​ក្នុង​ស្រុក ព្រោះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ពុំ​បាន​បំផ្លាញ*​ពួក​គេ ថ្វាយ​ផ្ដាច់​ដល់​ព្រះអម្ចាស់​ឡើយ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​កេណ្ឌ​ពួក​នោះ ធ្វើ​ជា​កំណែន​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 រីឯ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​វិញ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ពុំ​បាន​បង្ខំ​ពួក​គេ​អោយ​ធ្វើ​ការ​ដូច​ទាសករ​ទេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ជា​ទាហាន ជា​អ្នក​រាជការ ជា​មេ​ដឹក​នាំ ជា​មេ​បញ្ជា​ការ មេ​កងពល​រទេះ​ចំបាំង និង​ជា​មេ​កងពល​សេះ។


word:
 អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កំណែន​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន មាន​ចំនួន​ប្រាំ​រយ​ហាសិប​នាក់ ពួក​គេ​ត្រួតត្រា​លើ​ពួក​កំណែន​ដែល​ធ្វើ​ការងារ​ទាំង​នោះ។


word:
 បុត្រី​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​ចាក​ចេញ​ពី​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មក​គង់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សង់​ថ្វាយ។ នៅ​គ្រា​នោះ ស្ដេច​ក៏​បាន​សង់​ព្រលាន​មីឡូ​ដែរ។


word:
 បី​ដង​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល* និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព*​នៅ​លើ​អាសនៈ​ដែល​ទ្រង់​បាន​សង់​ថ្វាយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​លើ​អាសនៈ នៅ​មុខ​ទីសក្ការៈ​ដែរ។ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សង់​ព្រះដំណាក់​ចប់​សព្វ​គ្រប់។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​អោយ​គេ​ធ្វើ​សំពៅ​នៅ​អេស៊ាន-គេប៊ើរ ជិត​ក្រុង​អេឡាត ដែល​នៅ​តាម​មាត់​សមុទ្រ​កក់​ក្នុង​ស្រុក​អេដុម។


word:
 ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​បាន​បញ្ជូន​ទាហាន​ជើង​ទឹក ដែល​ស្ទាត់​ជំនាញ​ខាង​សមុទ្រ អោយ​ជួយ​បង្ហាត់​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 ពល​ទាហាន​ជើង​ទឹក​ទាំង​នោះ​បាន​ទៅ​ដល់​ស្រុក​អូភារ ហើយ​នាំ​យក​មាស​ទម្ងន់​ដប់បួន​តោន​ពី​ស្រុក​នោះ មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 ព្រះមហាក្សត្រិយានី ស្រុក​សេបា​បាន​ឮ​អំពី​កិត្តិនាម​ដ៏​ល្បីល្បាញ​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ទទួល​ពី​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ដូច្នេះ ព្រះ​នាង​ក៏​យាង​មក​គាល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ដើម្បី​ល្បង​ប្រាជ្ញា ដោយ​ចោទ​សួរ​ប្រស្នា​ផ្សេងៗ។


word:
 ព្រះនាង​យាង​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដោយ​មាន​រាជ​បំរើ​យ៉ាង​ច្រើន​ហែហម ព្រម​ទាំង​មាន​សត្វ​អូដ្ធ​ជា​ច្រើន​ដឹក​គ្រឿង​ក្រអូប មាស និង​ត្បូង​យ៉ាង​សន្ធឹកសន្ធាប់​ផង។ ព្រះនាង​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ហើយ​ចោទ​សួរ​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះនាង​បាន​រិះគិត​ទុក​ជា​មុន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ឆ្លើយ​នឹង​សំណួរ​របស់​ព្រះនាង​ត្រូវ​ទាំង​អស់ ឥត​មាន​សំណួរ​ណា​មួយ​ដែល​ព្រះរាជា​ឆ្លើយ​ពុំ​រួច​នោះ​ឡើយ។


word:
 ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ស្រុក​សេបា​សង្កេត​ឃើញ​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ឈ្លាសវៃ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន និង​ឃើញ​វាំង​ដែល​ស្ដេច​បាន​សង់


word:
 ព្រម​ទាំង​ឃើញ​ព្រះស្ងោយ​នៅ​លើ​តុ​ស្ដេច លំនៅដ្ឋាន​របស់​នាម៉ឺន​មន្ត្រី របៀប​របប និង​ឯកសណ្ឋាន​របស់​ពួក​រាជ​បំរើ ពួក​មហាតលិក និង​ឃើញ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ដែល​ស្ដេច​ថ្វាយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះនាង​ក៏​កោត​ស្ញប់ស្ញែង​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ព្រះនាង​មាន​សវនីយ៍​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថា៖ «ពាក្យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ឮ​គេ​និយាយ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ស្ដី​អំពី​ព្រះករុណា និង​អំពី​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះករុណា​នោះ ពិត​ជា​ត្រឹម​ត្រូវ​មែន!


word:
 មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មក​ដល់ និង​មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ឃើញ​ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មិន​បាន​ជឿ​ពាក្យ​គេ​ទេ។ ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​យល់​ឃើញ​ថា អ្វីៗ​ដែល​គេ​រៀបរាប់​នោះ បាន​ត្រឹម​តែ​ពាក់​កណ្ដាល​ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះករុណា​មាន​ប្រាជ្ញា ហើយ​ចំរុងចំរើន លើស​ពី​សេចក្ដី​ដែល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ឮ​ទៅ​ទៀត។


word:
 ពួក​រាជ​បំរើ និង​ពួក​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ព្រះករុណា​ពិត​ជា​មាន​សុភមង្គល​ហើយ ព្រោះ​ពួក​គេ​បាន​ស្ដាប់​រាជឱង្ការ​ពោរពេញ​ដោយ​ប្រាជ្ញា​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 សូម​លើក​តម្កើង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា ដែល​បាន​ប្រោសប្រណី​ព្រះករុណា ហើយ​ជ្រើសរើស​ព្រះករុណា អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។  ព្រះអម្ចាស់ ​ស្រឡាញ់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជានិច្ច ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ជ្រើស​រើស​ព្រះករុណា​អោយ​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​ដោយ​សុចរិត និង​យុត្តិធម៌»។​


word:
 ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ស្រុក​សេបា យក​មាស​ទម្ងន់​បួន​ពាន់​គីឡូក្រាម មក​ថ្វាយ​ព្រះរាជា រួម​ជា​មួយ​គ្រឿង​ក្រអូប និង​ត្បូង​យ៉ាង​ច្រើន​ផង។ តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក​ពុំ​មាន​អ្នក​ណា​យក​គ្រឿង​ក្រអូប​យ៉ាង​ច្រើន​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដូច​ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ស្រុក​សេបា​ឡើយ។


word:
 កាល​សំពៅ​របស់​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម ដឹក​មាស​ពី​ស្រុក​អូភារ​មក​នោះ គេ​ក៏​ដឹក​ឈើ​ខ្លឹមចន្ទន៍ និង​ត្បូង​យ៉ាង​ច្រើន​មក​ជា​មួយ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​យក​ឈើ​ខ្លឹមចន្ទន៍​នេះ មក​ធ្វើ​បង្កាន់​ដៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ដំណាក់​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​ឧបករណ៍​ភ្លេង គឺ​មាន​ពិណ និង​ឃឹម សំរាប់​ក្រុម​អ្នក​ចំរៀង។ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​គេ​ពុំ​ដែល​ឃើញ​មាន​នរណា​ម្នាក់ នាំ​ឈើ​ខ្លឹមចន្ទន៍​យ៉ាង​ច្រើន​បែប​នេះ ចូល​មក​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ឡើយ។


word:
 រីឯ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​វិញ អ្វីៗ​ដែល​ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ស្រុក​សេបា​ចង់​បាន និង​ទូល​សូម​ស្ដេច​ប្រគល់​អោយ​ទាំង​អស់។ លើស​ពី​នេះ ព្រះរាជា​ក៏​បាន​ថ្វាយ​រាជ្យ​ទ្រព្យ​ទៅ​ព្រះនាង សម​នឹង​ឋានៈ​ទ្រង់​ជា​ស្ដេច​ដ៏​ឧត្ដុង្គ​ឧត្ដម។ បន្ទាប់​មក ព្រះមហាក្សត្រិយានី និង​រាជ​បំរើ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ស្រុក​សេបា​វិញ។


word:
 លើស​ពី​នោះ មាន​ចំណូល​ដែល​បាន​មក​ពី​ពន្ធដារ​នៃ​ទំនិញ​នាំ​ចូល ការ​ធ្វើ​ជំនួញ ព្រម​ទាំង​សួយសារអាករ​របស់​ស្ដេច​ទាំងឡាយ​នៃ​ស្រុក​អារ៉ាប់ និង​ពួក​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​ថែម​ទៀត​ផង។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​អោយ​គេ​ធ្វើ​ខែល​ធំៗ​ពី​មាស​ចំនួន​ពីរ​រយ ខែល​នីមួយៗ​មាន​ទម្ងន់​ប្រាំ​មួយ​គីឡូ​ក្រាម


word:
 និង​ខែល​តូចៗ​ពី​មាស​ចំនួន​បី​រយ ខែល​នីមួយៗ​មាន​ទម្ងន់​មួយ​គីឡូក្រាម​កន្លះ។ ស្ដេច​យក​ខែល​ទាំង​នោះ​ទៅ​ទុក​ក្នុង «ដំណាក់​ព្រៃ​ស្រុក​លីបង់»។


word:
 បល្ល័ង្ក​នេះ​ស្ថិត​នៅ​លើ​កំណល់​មួយ​ដែល​មាន​ជណ្ដើរ​ប្រាំ​មួយ​ថ្នាក់ បង្អែក​របស់​បល្ល័ង្ក​មាន​រាង​មូល ព្រម​ទាំង​មាន​ដៃ​សង​ខាង ហើយ​មាន​រូប​ចម្លាក់​សឹង្ហ​ពីរ ឈរ​នៅ​ជាប់​នឹង​ដៃ​ទាំង​សង​ខាង​នោះ។


word:
 មាន​រូប​ចម្លាក់​សឹង្ហ​ដប់ពីរ ឈរ​អម​សង​ខាង​ជណ្ដើរ​ទាំង​ប្រាំ​មួយ​ថ្នាក់​នោះ។ គេ​ពុំ​ដែល​ឃើញ​នគរ​ណា​មាន​បល្ល័ង្ក​បែប​នេះ​ឡើយ។


word:
 រីឯ​ពែង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ស្ដេច សុទ្ធ​តែ​ធ្វើ​ពី​មាស ហើយ​ចាន​ដែល​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ដំណាក់​ព្រៃ​ស្រុក​លីបង់ ក៏​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ​ទាំង​អស់។ គេ​ពុំ​បាន​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អ្វី​ពី​ប្រាក់​ទេ ដ្បិត​ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ប្រាក់​គ្មាន​តម្លៃ​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​សំពៅ​ដើរ​សមុទ្រ​សំរាប់​ធ្វើ​ជំនួញ​ទៅ​ស្រុក​ឆ្ងាយ ជា​មួយ​សំពៅ​របស់​ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម។ បី​ឆ្នាំ​ម្ដង​សំពៅ​ទាំង​នោះ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ ដោយ​នាំ​យក​មាស ប្រាក់ ភ្លុក ស្វា និង​ក្ងោក​មក​ផង។


word:
 មនុស្ស​ទាំង​អស់​តែងតែ​ចង់​ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដើម្បី​ស្ដាប់​រាជឱង្ការ​ប្រកប​ដោយ​ប្រាជ្ញា​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​មក​ស្ដេច។


word:
 រៀង​រាល់​ឆ្នាំ គេ​តែងតែ​នាំ​យក​តង្វាយ​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន គឺ​មាន​វត្ថុ​ធ្វើ​ពី​មាស ធ្វើ​ពី​ប្រាក់ សម្លៀកបំពាក់ គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ គ្រឿង​ក្រអូប សេះ និង​លា។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ប្រមូល​រទេះ​ចំបាំង និង​ពល​ទ័ព​សេះ​ទាំង​អស់​មក ឃើញ​មាន​រទេះ​ចំបាំង​ចំនួន​មួយ​ពាន់​បួន​រយ និង​ពល​ទ័ព​សេះ ចំនួន​មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់។ ស្ដេច​ទុក​មួយ​ចំនួន​អោយ​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​មួយ​ចំនួន​ទៀត អោយ​ទៅ​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​ដែល​ស្ដេច​បម្រុង​សំរាប់​ទ័ព​ទាំង​នោះ។


word:
 ព្រះរាជា​បាន​ធ្វើ​អោយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម មាន​ប្រាក់​សម្បូណ៌​ដូច​ដុំ​ថ្ម និង​មាន​ឈើ​តាត្រៅ​សម្បូណ៌​ដូច​ដើម​រាំង ដែល​ដុះ​នៅ​តាម​វាល​ទំនាប។


word:
 រទេះ​មួយ​មក​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប មាន​តម្លៃ​ជា​ប្រាក់​សុទ្ធ​ប្រាំ​មួយ​រយ​ស្លឹង និង​សេះ​មួយ​តម្លៃ​មួយ​រយ​ហាសិប​ស្លឹង។ ពួក​ឈ្មួញ​ក៏​បាន​នាំ​សេះ និង​រទេះ​ទៅ​លក់​ថ្វាយ​ស្ដេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​ជន​ជាតិ​ហេត និង​ស្ដេច​នៃ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ស្រឡាញ់​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ​ជា​ច្រើន​រូប។ ក្រៅ​ពី​បុត្រី​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ស្ដេច​មាន​មហេសី​សាសន៍​ម៉ូអាប់ សាសន៍​អាំម៉ូន សាសន៍​អេដុម សាសន៍​ស៊ីដូន និង​សាសន៍​ហេត។


word:
 មហេសី​ទាំង​នោះ​មាន​ដើម​កំណើត​ពី​ប្រជាជាតិ​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ហាម​ដល់​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ថា «អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ត្រូវ​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ទាំង​នោះ​ឡើយ ដ្បិត​គេ​នឹង​បង្វែរ​ចិត្ត​អ្នក​រាល់​គ្នា អោយ​ទៅ​គោរព​ព្រះ​របស់​គេ​ជា​មិន​ខាន»។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ចង​ស្ពានមេត្រី​ជា​មួយ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​នោះ ដោយសារ​តែ​សេចក្ដី​ស្នេហា។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​មហេសី​ដែល​ជា​បុត្រី​របស់​ស្ដេច​សាសន៍​ដទៃ ចំនួន​ប្រាំពីរ​រយ​អង្គ និង​ស្រី​ស្នំ​ចំនួន​បី​រយ​នាក់។ ពួក​មហេសី និង​ស្រី​ស្នំ​របស់​ស្ដេច បាន​អូស​ទាញ​ព្រះហឫទ័យ​ស្ដេច​ចេញ​ពី​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន​ព្រះជន្ម​កាន់​តែ​ចាស់​ជរា​ណាស់​ហើយ មហេសី និង​ស្រី​ស្នំ​បាន​អូស​ទាញ​ព្រះហឫទ័យ​ស្ដេច​អោយ​ទៅ​គោរព​ព្រះ​ដទៃ។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​លែង​ស្រឡាញ់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា​ទៀត​ហើយ។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​អាសថារ៉ូត ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​ស៊ីដូន និង​ព្រះ​មីលកូម​ជា​ព្រះ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​មិន​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទាំង​ស្រុង ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បិតា​ឡើយ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ​មួយ​នៅ​លើ​ភ្នំ ដែល​នៅ​ទល់​មុខ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ថ្វាយ​ព្រះ​កេម៉ូស ជា​ព្រះ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ និង​ព្រះ​ម៉ូឡុក ជា​ព្រះ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។


word:
 ព្រះរាជា​បាន​សង់​ទីសក្ការៈ​ជា​ច្រើន​ទៀត​សំរាប់​មហេសី​ទាំង​អស់​ដែល​ជា​សាសន៍​ដទៃ ដើម្បី​អោយ​ពួក​នាង​ថ្វាយ​គ្រឿង​ក្រអូប និង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ដល់​ព្រះ​របស់​ខ្លួន។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នឹង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដ្បិត​ស្ដេច​បែក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​បាន​យាង​មក​ជួប​ស្ដេច​ដល់​ទៅ​ពីរ​ដង


word:
 ហើយ​ហាម​ផ្ដាច់​មិន​អោយ​ស្ដេច​គោរព​ព្រះ​ដទៃ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មិន​ប្រតិបត្តិ​តាម​បញ្ជា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ថា៖ «ដោយ​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ គឺ​អ្នក​មិន​បាន​គោរព​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​យើង ហើយ​ក៏​មិន​បាន​កាន់​តាម​ច្បាប់ ដែល​យើង​បង្គាប់​ដល់​អ្នក​ដែរ យើង​នឹង​ដក​យក​រាជ​សម្បត្តិ​ពី​អ្នក ប្រគល់​ទៅ​អោយ​អ្នក​បំរើ​របស់​អ្នក​វិញ។


word:
 ប៉ុន្តែ ដោយ​យល់​ដល់​ដាវីឌ ជា​បិតា​របស់​អ្នក យើង​នឹង​មិន​ដក​រាជ​សម្បត្តិ​ចេញ​ពី​អ្នក ក្នុង​ពេល​ដែល​អ្នក​នៅ​មាន​ជីវិត​ទេ។ យើង​នឹង​ដក​រាជ​សម្បត្តិ​ពី​កូន​របស់​អ្នក។


word:
 យើង​នឹង​មិន​ដក​ហូត​យក​រាជា​ណាចក្រ​ទាំង​មូល​ទេ គឺ​យើង​នឹង​ទុក​កុលសម្ព័ន្ធ​មួយ​អោយ​កូន​របស់​អ្នក​គ្រប់គ្រង ដោយ​យល់​ដល់​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​អ្នក និង​យល់​ដល់​យេរូសាឡឹម ជា​ក្រុង​ដែល​យើង​បាន​ជ្រើសរើស»។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដាល​អោយ​លោក​ហាដាឌ ជា​រាជវង្ស​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អេដុម ក្លាយ​ទៅ​ជា​គូវិវាទ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។


word:
 នៅ​គ្រា​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វាយ​លុក​ស្រុក​អេដុម លោក​យ៉ូអាប់​ជា​មេទ័ព បាន​ទៅ​ប្រមូល​សាកសព​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ស្លាប់​ក្នុង​ចំបាំង​យក​ទៅ​បញ្ចុះ ហើយ​លោក​សម្លាប់​ប្រុសៗ​ទាំង​អស់​នៅ​ស្រុក​អេដុម។


word:
 លោក​យ៉ូអាប់ និង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល បាន​បោះ​ទ័ព​នៅ​ស្រុក​អេដុម អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​មួយ​ខែ រហូត​ទាល់​តែ​ពួក​លោក​សម្លាប់​ប្រុសៗ​ទាំង​អស់​នៅ​ស្រុក​អេដុម។


word:
 គ្រា​នោះ លោក​ហាដាឌ​នៅ​ជា​កុមារ​នៅ​ឡើយ​លោក​បាន​រត់​គេច​ខ្លួន​ទៅ​ស្រុក​អេស៊ីប​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អេដុម​ខ្លះ ដែល​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ឪពុក​លោក។


word:
 ពួក​គេ​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​ម៉ាឌាន ទៅ​ដល់​ស្រុក​ប៉ារ៉ាន។ ពួក​គេ​នាំ​អ្នក​ស្រុក​ប៉ារ៉ាន​ខ្លះ​ទៅ​ជា​មួយ ហើយ​សុំ​ជ្រក​កោន​នឹង​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប។ ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​ប្រទាន​ផ្ទះ​សម្បែង និង​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀង​អាហារ​ដល់​លោក ព្រម​ទាំង​ប្រទាន​ដីធ្លី​អោយ​លោក​ទៀត​ផង។


word:
 លោក​ហាដាឌ​បាន​ទទួល​ការ​ប្រោសប្រណី​ពី​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន។ ស្ដេច​បាន​លើក​ប្អូន​ថ្លៃ គឺ​ប្អូន​ស្រី​របស់​ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ថាផ្នេស​អោយ​ធ្វើ​ជា​ភរិយា​របស់​លោក​ផង។


word:
 ប្អូន​ស្រី​របស់​ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ថាផ្នេស បង្កើត​កូន​ប្រុស​មួយ​រូប​ឈ្មោះ​កេនូបាត​ជូន​លោក​ហាដាឌ។ ព្រះមហាក្សត្រិយានី​ថាផ្នេស យក​កូន​នោះ​ទៅ​ចិញ្ចឹម​នៅ​ក្នុង​វាំង​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន។ ដូច្នេះ កេនូបាត​បាន​រស់​នៅ​ក្នុង​វាំង ជា​មួយ​បុត្រ​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន។


word:
 នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប​លោក​ហាដាឌ​ទទួល​ដំណឹង​ថា ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សោយទិវង្គត ហើយ​លោក​មេទ័ព​យ៉ូអាប់​ក៏​ទទួល​មរណភាព​ដែរ។ លោក​ហាដាឌ​ទូល​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​រាជានុញ្ញាត​អោយ​ទូលបង្គំ​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​ទូលបង្គំ​វិញ​ផង»។


word:
 ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «នៅ​ជា​មួយ​យើង​នេះ តើ​អ្នក​ខ្វះ​អ្វី​ទៀត​បាន​ជា​ចង់​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​វិញ?»។ លោក​ទូល​ថា៖ «ទូលបង្គំ​គ្មាន​ខ្វះ​អ្វី​ទេ ប៉ុន្តែ សូម​ព្រះករុណា​មេត្តា​រាជានុញ្ញាត អោយ​ទូលបង្គំ​ចាក​ចេញ​ទៅ​ផង!»។


word:
 ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បណ្ដាល​អោយ​លោក​រេសោន​ជា​កូន​របស់​លោក​អេលីយ៉ាដា ក្លាយ​ទៅ​ជា​គូវិវាទ​ម្នាក់​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។ គាត់​រត់​គេច​ពី​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន គឺ​ព្រះបាទ​ហាដា-រេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​សូបា។


word:
 គាត់​បាន​ប្រមែប្រមូល​មនុស្ស អោយ​មក​តាម​គាត់ ហើយ​តាំង​ខ្លួន​ធ្វើ​ជា​មេ​គេ។ នៅ​គ្រា​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សម្លាប់​អ្នក​ស្រុក​សូបា ពួក​គាត់​ចូល​ទៅ​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស រួច​គ្រប់គ្រង​ក្រុង​នោះ។


word:
 លោក​រេសោន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​គូវិវាទ​របស់​អ៊ីស្រាអែល អស់​មួយ​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ដូច​លោក​ហាដាឌ ដែល​បាន​ធ្វើ​ទុក្ខ​បុកម្នេញ​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ។ ព្រះបាទ​រេសោន​បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​លើ​ស្រុក​ស៊ីរី ហើយ​តែងតែ​ស្អប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 លោក​យេរ៉ូបោម​ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម​នៅ​ស្រុក​សេរេដា ម្ដាយ​របស់​លោក​ឈ្មោះ​សេរូអា​ជា​ស្ត្រី​មេម៉ាយ។ លោក​យេរ៉ូបោម​ជា​រាជ​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន តែ​លោក​បាន​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច។


word:
 មូលហេតុ​ដែល​បណ្ដាល​អោយ​លោក​យេរ៉ូបោម​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច​មាន​ដូច​ត​ទៅ: នៅ​ពេល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សង់​ព្រលាន​នៅ​មីឡូ និង​ជួសជុល​កំពែង​បាក់​បែក នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា


word:
 ទ្រង់​សង្កេត​ឃើញ​លោក​យេរ៉ូបោម ជា​មនុស្ស​ក្លាហាន​អង់អាច។ ដូច្នេះ ស្ដេច​ក៏​ចាត់​លោក​អោយ​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កំណែន​របស់​កូន​ចៅ​លោក​យ៉ូសែប។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ លោក​យេរ៉ូបោម​បាន​ចាកចេញ​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ នៅ​តាម​ផ្លូវ ព្យាការី​អហ៊ីយ៉ា ជា​អ្នក​ភូមិ​ស៊ីឡូ បាន​មក​ជួប​លោក ទាំង​ពាក់​អាវ​ធំ​មួយ​ថ្មី​ផង។ លោក​ទាំង​ពីរ​ស្ថិត​នៅ​ទី​វាល ដាច់​ឆ្ងាយ​ពី​គេ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​លោក​យេរ៉ូបោម​ថា៖ «សូម​យក​ដប់​ចំរៀក​នេះ​ទៅ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “យើង​នឹង​ដក​ហូត​អាណាចក្រ​ពី​សាឡូម៉ូន​ប្រគល់​អោយ​អ្នក យើង​នឹង​អោយ​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​កុលសម្ព័ន្ធ​ដប់។


word:
 យើង​ទុក​កុលសម្ព័ន្ធ​តែ​មួយ​អោយ​សាឡូម៉ូន ដោយ​យល់​ដល់​ដាវីឌ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង និង​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដែល​យើង​បាន​ជ្រើសរើស​ពី​ក្នុង​ចំណោម​ទឹក​ដី​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 យើង​ធ្វើ​ដូច្នេះ ព្រោះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បោះបង់​ចោល​យើង ទៅ​ថ្វាយបង្គំ​អាសថារ៉ូត ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​ស៊ីដូន កេម៉ូស ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ និង​មីលកូម​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។ ពួក​គេ​ពុំ​បាន​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​យើង ហើយ​ក៏​មិន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង មិន​កាន់​តាម​ច្បាប់ និង​វិន័យ​របស់​យើង ដូច​ដាវីឌ​ជា​បិតា​របស់​សាឡូម៉ូន​ឡើយ។


word:
 យើង​មិន​ដក​យក​អាណាចក្រ​ទាំង​មូល​ចេញ​ពី​សាឡូម៉ូន​ទេ យើង​អោយ​គេ​កាន់​អំណាច​អស់​មួយ​ជីវិត ដោយ​យល់​ដល់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​ដែល​យើង​បាន​ជ្រើស​រើស​ព្រោះ​ដាវីឌ​បាន​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា និង​ច្បាប់​របស់​យើង។


word:
 រីឯ​កូន​របស់​សាឡូម៉ូន​វិញ យើង​ទុក​កុលសម្ព័ន្ធ​មួយ​អោយ​គេ​គ្រប់គ្រង ដើម្បី​អោយ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​មាន​ពូជពង្ស​សោយ​រាជ្យ​ជា​ដរាប នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដែល​យើង​បាន​ជ្រើស​រើស​សំរាប់​នាម​យើង។


word:
 រីឯ​អ្នក​វិញ យើង​នឹង​តែងតាំង​អ្នក​អោយ​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល អ្នក​នឹង​គ្រប់គ្រង​លើ​ទឹក​ដី​នេះ​តាម​បំណង​ប្រាថ្នា​របស់​អ្នក។


word:
 ប្រសិន​បើ​អ្នក​ស្ដាប់​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​យើង​បង្គាប់​អ្នក ប្រសិន​បើ​អ្នក​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​យើង ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង ដោយ​កាន់​តាម​ច្បាប់ និង​បទបញ្ជា​របស់​យើង ដូច​ដាវីឌ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ប្រព្រឹត្ត​នោះ យើង​នឹង​នៅ​ជា​មួយ​អ្នក។ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​មាន​ពូជពង្ស​គ្រង​រាជ្យ​ជា​ដរាប ដូច​យើង​បាន​ធ្វើ​ចំពោះ​ដាវីឌ​ដែរ ហើយ​យើង​នឹង​ប្រគល់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដល់​អ្នក។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​រក​សម្លាប់​លោក​យេរ៉ូបោម​លោក​ក៏​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ជ្រក​កោន ជា​មួយ​ព្រះចៅ​ស៊ីសាក់ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប រហូត​ដល់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សោយ​ទិវង្គត។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ដែល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា «រាជ​កិច្ច​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន»។ សៀវភៅ​នោះ​រៀប​រាប់​អំពី​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ និង​អំពី​ប្រាជ្ញា​របស់​ស្ដេច។


word:
 ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សោយ​រាជ្យ​លើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ឆ្នាំ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា។ ព្រះបាទ​រេហូបោម​ជា​បុត្រ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 សម្ដេច​រេហូបោម​បាន​យាង​ទៅ​ស៊ីគែម ដ្បិត​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ទី​នោះ ដើម្បី​អភិសេក​សម្ដេច​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ។


word:
 កាល​លោក​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​ឮ​ដំណឹង​នេះ លោក​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អេស៊ីប​នៅ​ឡើយ។ លោក​យេរ៉ូបោម​បាន​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ពី​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ទៅ​ស្នាក់​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប។


word:
 ពេល​នោះ គេ​បាន​ចាត់​មនុស្ស អោយ​ទៅ​ហៅ​លោក​យេរ៉ូបោម​មក​ដែរ។ លោក​យេរ៉ូបោម និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​មក​ជួបជុំ​គ្នា ហើយ​ទូល​ព្រះបាទ​រេហូបោម​ថា៖


word:
 «បិតា​របស់​ព្រះករុណា បាន​ដាក់​នឹម​យ៉ាង​ធ្ងន់​លើ​យើង​ខ្ញុំ។ ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះករុណាមេត្តា​សំរាល​នឹម​ដ៏​ធ្ងន់​ដែល​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​បាន​ដាក់​លើ​យើង​ខ្ញុំ​ផង នោះ​យើង​ខ្ញុំ​នឹង​បំរើ​ព្រះករុណា»។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​សិន​ចុះ ចាំ​បី​ថ្ងៃ​ទៀត​សឹម​វិល​មក​ជួប​យើង​វិញ»។ ប្រជាជន​ក៏​នាំ​គ្នា​ចាកចេញ​ទៅ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ក្រុម​ព្រឹទ្ធាចារ្យ ដែល​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​បិតា​ក្នុង​គ្រា​ទ្រង់​នៅ​មាន​ព្រះជន្ម​នៅ​ឡើយ ដោយ​សួរ​ថា៖ «តាម​យោបល់​អស់​លោក តើ​យើង​ត្រូវ​ឆ្លើយ​ដូច​ម្ដេច​ចំពោះ​ប្រជាជន​នេះ?»។


word:
 អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទូល​វិញ​ថា៖ «ថ្ងៃ​នេះ ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​បំរើ​ប្រជាជន បើ​ព្រះករុណា​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នឹង​គេ ហើយ​ឆ្លើយ​ទៅ​គេ ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស នោះ​ពួក​គេ​នឹង​បំរើ​ព្រះករុណា​រហូត​ត​ទៅ»។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​រេហូបោម​មិន​រវីរវល់​នឹង​យោបល់​របស់​ក្រុម​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទេ តែ​ស្ដេច​បាន​សួរ​យោបល់​ពី​មន្ត្រី​ជំនិត ដែល​ធ្លាប់​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច​តាំង​ពី​កុមារ​មក។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «ប្រជាជន​បាន​សុំ​អោយ​យើង​សំរាល​នឹម ដែល​បិតា​របស់​យើង​បាន​ដាក់​លើ​ពួក​គេ។ តើ​អស់​លោក​មាន​យោបល់​ដូច​ម្ដេច? តាម​យោបល់​អស់​លោក តើ​យើង​ត្រូវ​ឆ្លើយ​ដូច​ម្ដេច​ចំពោះ​ប្រជាជន​នេះ?»។


word:
 មន្ត្រី​ក្មេងៗ​ដែល​ធ្លាប់​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច តាំង​ពី​កុមារ មក​នាំ​គ្នា​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ប្រាប់​ប្រជាជន ដែល​មក​សុំ​អោយ​ព្រះករុណា​សំរាល​នឹម​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​នោះ​វិញ​ថា “កូន​ដៃ​របស់​យើង​មាន​កម្លាំង​ជាង​ដៃ​បិតា​របស់​យើង​ទៅ​ទៀត។


word:
 បិតា​របស់​យើង​បាន​ដាក់​នឹម​យ៉ាង​ធ្ងន់​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា រីឯ​យើង​វិញ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​នឹម​នេះ​រឹត​តែ​ធ្ងន់​ថែម​ទៀត។ បិតា​របស់​យើង​បាន​ប្រដៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដោយ​ប្រើ​រំពាត់ រីឯ​យើង​វិញ យើង​នឹង​ប្រដៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ប្រើ​ខ្យាដំរី”»។


word:
 លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​ទី​បី លោក​យេរ៉ូបោម និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​រេហូបោម តាម​ពេល​កំណត់​ដែល​ស្ដេច​បាន​ប្រាប់​ថា “ចាំ​បី​ថ្ងៃ​ទៀត សឹម​វិល​មក ជួប​យើង​វិញ”។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​យ៉ាង​តឹងរ៉ឹង គឺ​ស្ដេច​មិន​រវីរវល់​នឹង​យោបល់​របស់​ក្រុម​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទេ។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន តាម​យោបល់​របស់​មន្ត្រី​ក្មេងៗ​ថា៖ «បិតា​របស់​យើង​បាន​ផ្ទុក​នឹម​យ៉ាង​ធ្ងន់​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា រីឯ​យើង​វិញ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​នឹម​នេះ រឹត​តែ​ធ្ងន់​ថែម​ទៀត។ បិតា​របស់​យើង​បាន​ប្រដៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ប្រើ​រំពាត់ រីឯ​យើង​វិញ យើង​នឹង​ប្រដៅ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដោយ​ប្រើ​ខ្យាដំរី»។


word:
 ស្ដេច​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​តាម​សំណូមពរ​របស់​ប្រជាជន​ទេ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បណ្ដាល​អោយ​មាន​សភាព​ការណ៍​ប្រែប្រួល​ដូច្នេះ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង​មក​កាន់​លោក​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​តាម​រយៈ​ព្យាការី​អហ៊ីយ៉ា​នៅ​ស៊ីឡូ។


word:
 ពេល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ឃើញ​ថា ស្ដេច​ពុំ​ព្រម​ស្ដាប់​តាម​សំណូមពរ​របស់​ខ្លួន​ទេ ពួក​គេ​ក៏​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ពួក​យើង​គ្មាន​ជាប់​ជំពាក់​អ្វី​នឹង ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទេ! ពួក​យើង​ក៏​គ្មាន​ចំណែក​មត៌ក​អ្វី​រួម​ជា​មួយ កូន​របស់​លោក​អ៊ីសាយ​ដែរ! ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អើយ ចូរ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​វិញ​ចុះ។ រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អើយ ឥឡូវ​នេះ សូម​បី​បាច់​ថែរក្សា​ខ្លួន​ឯង​ទៅ!»។ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​លំនៅ​របស់​ខ្លួន​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​ចាត់​លោក​អដូរ៉ាម ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កំណែន អោយ​ទៅ​ជួប​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ឯ​ទៀតៗ តែ​ពួក​គេ​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់​សម្លាប់​លោក។ ព្រះបាទ​រេហូបោម​ក៏​ប្រញាប់ប្រញាល់​ឡើង​រាជរថ​ភៀស​ខ្លួន​ចូល​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។


word:
 កាល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ដឹង​ថា លោក​យេរ៉ូបោម​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ គេ​ក៏​ជួបជុំ​គ្នា ហើយ​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​អញ្ជើញ​លោក​មក។ គេ​អភិសេក​លោក​ជា​ស្ដេច​លើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ មាន​តែ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​រេហូបោម​យាង​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ទ្រង់​ក៏​ប្រមូល​ទាហាន​ក្នុង​ពូជពង្ស​យូដា និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ទាំង​មូល បាន​ចំនួន​មួយ​សែន​ប្រាំ​បី​ម៉ឺន​នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​ចំបាំង​យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ។ ពួក​គេ​លើក​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ឯ​ទៀតៗ ដើម្បី​ដណ្ដើម​យក​អាណាចក្រ​ទាំង​មូល មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​រេហូបោម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​វិញ។


word:
 «ចូរ​ប្រាប់​រេហូបោម បុត្រ​សាឡូម៉ូន ជា​ស្ដេច​នៅ​ស្រុក​យូដា ព្រម​ទាំង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន និង​ប្រជាជន​ឯ​ទៀតៗ​ថា


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: កុំ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។ ចូរ​វិល​ទៅ​កាន់​ទី​លំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន​ចុះ ដ្បិត​យើង​ទេ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​សភាព​ការណ៍​នេះ​កើត​មាន»។ ពួក​គេ​ក៏​ស្ដាប់​តាម​បង្គាប់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​បាន​សង់​ក្រុង​ស៊ីគែម នៅ​លើ​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម ដើម្បី​គង់​នៅ​ទី​នោះ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​បាន​ចេញ​ពី​ស៊ីគែម ទៅ​សង់​ក្រុង​ពេនួល។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​រិះគិត​ថា៖ «យោល​តាម​សភាព​ការណ៍​ពេល​នេះ អាណាចក្រ​ខ្ញុំ​អាច​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មិន​ខាន។


word:
 ប្រសិន​បើ​ប្រជាជន​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ទៅ​ថ្វាយយញ្ញបូជា​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ដូច្នេះ ចិត្ត​គំនិត​របស់​ពួក​គេ​នឹង​វិល​ទៅ​រក​រេហូបោម ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​ជា​ម្ចាស់​ដើម​របស់​ពួក​គេ​វិញ។ ពេល​នោះ ពួក​គេ​មុខ​ជា​សម្លាប់​ខ្ញុំ រួច​វិល​ទៅ​រក​រេហូបោម ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​មិន​ខាន»។


word:
 ស្ដេច​បាន​រិះគិត​អំពី​មធ្យោបាយ​មួយ គឺ​អោយ​គេ​សិត​ធ្វើ​រូប​គោ​មាស​ពីរ ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ជា​ច្រើន​ដង​ហើយ អ៊ីស្រាអែល​អើយ! នេះ​នែ៎ ព្រះ​ដែល​បាន​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប»។


word:
 ស្ដេច​បាន​នាំ​ប្រជាជន​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ព្រោះ​តែ​រូប​គោ​នោះ។ ប្រជាជន​នាំ​គ្នា​ដង្ហែ​រូប​គោ រហូត​ដល់​ក្រុង​ដាន់។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ រួច​ជ្រើស​រើស​មនុស្ស​ពី​ចំណោម​ប្រជាជន ដែល​មិន​មែន​ជា​ពួក​លេវី​អោយ​ធ្វើ​ជា​បូជាចារ្យ*។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម បាន​កំណត់​យក​ថ្ងៃ​ទី​ដប់​ប្រាំ នៃ​ខែ​ទី​ប្រាំ​បី សំរាប់​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ ដូច​នៅ​ស្រុក​យូដា​ដែរ។ ពេល​នោះ ស្ដេច​យាង​ទៅ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​នៅ​លើ​អាសនៈ។ ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​របៀប​នេះ​នៅ​បេតអែល​ដែរ គឺ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ចំពោះ​រូប​គោ​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ ព្រម​ទាំង​យក​បូជាចារ្យ​ដែល​ស្ដេច​តែងតាំង​សំរាប់​បំរើ​ការងារ នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ អោយ​មក​បំរើ​ការ​នៅ​បេតអែល​ផង។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់​ប្រាំ នៃ​ខែ​ប្រាំ​បី ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ស្ដេច​កំណត់​ខ្លួន​ឯង ទ្រង់​យាង​ទៅ​អាសនៈ​ដែល​ទ្រង់​បាន​សង់​នៅ​បេតអែល ដើម្បី​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ ជា​មួយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។ ក្នុង​ឱកាស​នោះ ស្ដេច​ឡើង​ទៅ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​លើ​អាសនៈ។


word:
 មាន​អ្នក​ជំនិត​មួយ​រូប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ស្រុក​យូដា តាម​បញ្ជា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  លោក​មក​ដល់​បេតអែល នៅ​ពេល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​កំពុង​តែ​ឈរ​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​លើ​អាសនៈ។


word:
 លោក​ស្រែក​ប្រឆាំង​នឹង​អាសនៈ ដោយ​ប្រកាស​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច​ត​ទៅ៖ «អាសនៈ​អើយ! អាសនៈ!  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា: នៅ​ក្នុង​ពូជពង្ស​របស់​ដាវីឌ​នឹង​មាន​កូន​ប្រុស​មួយ​រូប​កើត​មក កូន​នោះ មាន​ឈ្មោះ​ថា យ៉ូសៀស។ យ៉ូសៀស​នឹង​យក​ពួក​បូជាចារ្យ​នៃ​កន្លែង​សក្ការៈ តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​មក​បូជា​នៅ​លើ​អាសនៈ គឺ​ពួក​បូជាចារ្យ​ដែល​ធ្លាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​លើ​អាសនៈ​នេះ។ គេ​ក៏​យក​ឆ្អឹង​របស់​មនុស្ស មក​ដុត​នៅ​លើ​អាសនៈ​នេះ​ដែរ»។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ក៏​ប្រកាស​ទៀត​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ទី​សំគាល់​មួយ ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា ព្រះអង្គ​ពិត​ជា​មាន​ព្រះបន្ទូល​មែន គឺ​អាសនៈ​នឹង​ត្រូវ​បាក់​បែក ហើយ​ផេះ​នៅ​លើ​អាសនៈ​ក៏​នឹង​ធ្លាក់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ដែរ»។


word:
 ពេល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ឮ​ពាក្យ​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ស្រែក​ប្រឆាំង​នឹង​អាសនៈ នៅ​បេតអែល ទ្រង់​ក៏​លាត​ព្រះហស្ដ​ពី​លើ​អាសនៈ រួច​បញ្ជា​ថា៖ «ចូរ​ចាប់​ជន​នេះ​ទៅ!»។ ពេល​នោះ ព្រះហស្ដ​ដែល​ស្ដេច​លើក​ចង្អុល​ទៅ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ក៏​ស្ពឹក កំរើក​លែង​រួច។


word:
 អាសនៈ​បាក់​បែក ហើយ​ផេះ​នៅ​លើ​អាសនៈ​ក៏​ធ្លាក់ ដូច​ទី​សំគាល់​ដែល​អ្នក​ជំនិត​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រកាស ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អ្នក​ជំនិត​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «សូម​លោក​ជួយ​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​លោក សូម​អធិស្ឋាន​អោយ​ខ្ញុំ​ផង ដើម្បី​អោយ​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​អាច​កំរើក​វិញ​បាន»។ អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ទូលអង្វរ​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះហស្ដ​របស់​ស្ដេច​ក៏​អាច​បត់​មក​វិញ​បាន​ដូច​ដើម។


word:
 ព្រះរាជា​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​ចូល​ដំណាក់​ខ្ញុំ​ស្រស់ស្រូប​សិន រួច​ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​ជូន​រង្វាន់​លោក»។


word:
 អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ទូល​ព្រះរាជា​វិញ​ថា៖ «ទោះ​បី​ព្រះករុណា​ប្រទាន​រាជ្យ​ទ្រព្យ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​អោយ​ទូលបង្គំ ក៏​ទូលបង្គំ​មិន​ចូល​ក្នុង​ដំណាក់​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ ទូលបង្គំ​ក៏​មិន​ទទួល​ទាន​អាហារ និង​ទឹក​នៅ​ទី​នេះ​ឡើយ


word:
 ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ហាម​ទូលបង្គំ​មិន​អោយ​ទទួល​ទាន​អាហារ ឬ​ទឹក​ទេ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​មិន​អោយ​ទូលបង្គំ​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ តាម​ផ្លូវ​ដដែល​ដែរ»។


word:
 បន្ទាប់​មក អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ តាម​ផ្លូវ​មួយ​ផ្សេង​ទៀត គឺ​លោក​មិន​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ តាម​ផ្លូវ​ដែល​លោក​មក​បេតអែល​នោះ​ឡើយ។


word:
 គ្រា​នោះ មាន​ព្យាការី​ចាស់​មួយ​រូប​រស់​នៅ​បេតអែល។ កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​បាន​រៀប​រាប់​អំពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​នៅ​បេតអែល និង​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​លោក​បាន​ទូល​ព្រះរាជា​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ។


word:
 ឪពុក​សួរ​កូន​ថា៖ «តើ​លោក​ចាក​ចេញ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​ណា?»។ កូនៗ​ក៏​ប្រាប់​ឪពុក​ពី​ផ្លូវ​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ពី​ស្រុក​យូដា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ។


word:
 គាត់​ចេញ​ទៅ​តាម​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​តាម​ទាន់​នៅ​ពេល​ដែល​លោក​កំពុង​អង្គុយ​ក្រោម​ដើម​ជ្រៃ។ គាត់​សួរ​លោក​ថា៖ «តើ​លោក​ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​មក​ពី​ស្រុក​យូដា​ឬ?»។ លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «គឺ​ខ្ញុំ​នេះ​ហើយ»។


word:
 លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​អាច​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​មួយ​លោក ខ្ញុំ​មិន​អាច​ចូល​ទៅ​ផ្ទះ​លោក ហើយ​ក៏​មិន​អាច​ទទួល​ទាន​អាហារ ឬ​ទឹក​ជា​មួយ​លោក​នៅ​ទី​នោះ​បាន​ដែរ


word:
 ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ហាម​ខ្ញុំ​ថា: “អ្នក​មិន​ត្រូវ​បរិភោគ​អាហារ ឬ​ទឹក​នៅ​ទី​នោះ​ទេ! ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ តាម​ផ្លូវ​ដែល​អ្នក​ទៅ​ឡើយ”»។


word:
 ព្យាការី​ចាស់​ពោល​ទៅ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «ខ្ញុំ​ក៏​ជា​ព្យាការី​ដែរ មាន​ទេវតា​បាន​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ ក្នុង​នាម​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច​ត​ទៅ: “ចូរ​ទៅ​នាំ​គាត់​មក​ផ្ទះ​អ្នក ដើម្បី​អោយ​គាត់​បរិភោគ​អាហារ និង​ទឹក​ផង”»។ តាម​ពិត​គាត់​និយាយ​កុហក​ទេ។


word:
 អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ក៏​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​មួយ​គាត់ ហើយ​បរិភោគ​អាហារ និង​ទឹក នៅ​ផ្ទះ​របស់​គាត់​ផង។


word:
 នៅ​ពេល​ដែល​លោក​ទាំង​ពីរ​អង្គុយ​រួម​តុ​ជា​មួយ​គ្នា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្យាការី​ដែល​បាន​នាំ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មក​វិញ។


word:
 គាត់​ពោល​ទៅ​កាន់​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​មក​ពី​ស្រុក​យូដា​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ដោយ​អ្នក​មិន​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​មិន​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​ទេ


word:
 គឺ​អ្នក​វិល​មក​វិញ បរិភោគ​អាហារ និង​ទឹក​នៅ​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​ហាមប្រាម ដូច្នេះ សព​របស់​អ្នក​នឹង​មិន​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​ដូនតា​អ្នក​ឡើយ»។


word:
 ក្រោយ​ពី​បាន​បរិភោគ​អាហារ និង​ទឹក​រួច ព្យាការី​ចាស់​ចង​កែប​លា​ជូន​ព្យាការី​ដែល​គាត់​បាន​នាំ​ត្រឡប់​មក​វិញ។


word:
 លោក​ក៏​ចាក​ចេញ​ទៅ​ហើយ នៅ​តាម​ផ្លូវ​លោក​បាន​ជួប​នឹង​សឹង្ហ​មួយ វា​សម្លាប់​លោក ទុក​សាកសព​ចោល​នៅ​លើ​ផ្លូវ។ សត្វ​លា និង​សត្វ​សឹង្ហ ឈរ​នៅ​ជិត​សាកសព។


word:
 មនុស្សម្នា​ដែល​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​តាម​នោះ ឃើញ​សាកសព​របស់​លោក​នៅ​លើ​ផ្លូវ ហើយ​ឃើញ​សឹង្ហ​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​សព​នោះ។ ពួក​គេ​ក៏​យក​រឿង​នេះ ទៅ​និយាយ​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ដែល​ព្យាការី​ចាស់​នោះ​រស់​នៅ។


word:
 កាល​ព្យាការី​ដែល​បាន​អញ្ជើញ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មក​ផ្ទះ គាត់​ឮ​ដំណឹង​នេះ​ក៏​ពោល​ថា៖ «គាត់​ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​មិន​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​ព្រះអង្គ។  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ប្រគល់​គាត់​ទៅ​ក្នុង​ក្រញាំ​សឹង្ហ វា​ហែក​សម្លាប់​គាត់​ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​គាត់»។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្យាការី​ចាស់​នោះ ពោល​ទៅ​កាន់​កូនៗ​របស់​គាត់​ថា៖ «ចូរ​ចង​កែប​លា​អោយ​ពុក!»។ កូនៗ​ក៏​ចង​កែប​លា​ជូន​គាត់។


word:
 ពេល​នោះ គាត់​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ ឃើញ​សាកសព នៅ​កណ្ដាល​ផ្លូវ។ សត្វ​លា និង​សត្វ​សឹង្ហ​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​សព​នោះ ប៉ុន្តែ សឹង្ហ​ពុំ​បាន​ហែក​សាកសព​ស៊ី​ទេ ហើយ​ក៏​ពុំ​បាន​ខាំ​សត្វ​លា​ដែរ។


word:
 គាត់​លើក​សាកសព​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដាក់​លើ​ខ្នង​លា​នាំ​ទៅ​បេតអែល ដើម្បី​ធ្វើ​ពិធី​កាន់​ទុក្ខ និង​បញ្ចុះសព។


word:
 គាត់​យក​សាកសព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​ខ្លួន​ផ្ទាល់ រួច​យំ​ស្រណោះ​ថា “ប្អូន​អើយ​ម្ដេច​ក៏​វេទនា​ម៉្លេះ!”។


word:
 ក្រោយ​ពី​បាន​បញ្ចុះ​សព​រួច​ហើយ គាត់​ផ្ដាំ​កូនៗ​ថា៖ «កាល​ណា​ពុក​ស្លាប់ ចូរ​កូន​បញ្ចុះ​សព​នៅ​ក្នុង​ផ្នូរ ដែល​យើង​បញ្ចុះ​សព​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ត្រូវ​តម្កល់​ធាតុ​ពុក​នៅ​ទន្ទឹម​នឹង​ធាតុ​របស់​លោក​ផង


word:
 ដ្បិត​ព្រះបន្ទូល​ដែល​លោក​ប្រកាស ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រឆាំង​នឹង​អាសនៈ​នៅ​បេតអែល ព្រម​ទាំង​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ក្នុង​ក្រុង​នានា​នៃ​ស្រុក​សាម៉ារី មុខ​ជា​សំរេច​ពុំខាន»។


word:
 ទោះ​បី​មាន​ហេតុការណ៍​កើត​ឡើង​យ៉ាង​នេះ​ក្ដី ក៏​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​នៅ​តែ​ពុំ​ព្រម​ងាក​ចេញ​ពី​ផ្លូវ​អាក្រក់។ ស្ដេច​នៅ​តែ​បន្ត​តែងតាំង​មនុស្ស​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន ជា​បូជាចារ្យ សំរាប់​បំរើ​ការ​នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ។ បើ​មាន​នរណា​ចង់​បំរើ​កិច្ចការ​នេះ ស្ដេច​ក៏​តែងតាំង​គេ​អោយ​បំរើ​ការ​ក្នុង​កន្លែង​សក្ការៈ តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ។


word:
 អំពើ​ទាំង​នេះ នាំ​អោយ​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​រាជវង្ស​នេះ​ត្រូវ​រលាយ​សូន្យ​បាត់​ពី​ផែនដី។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​មហេសី​ថា៖ «ចូរ​ក្រោក​ឡើង​ក្លែង​ខ្លួន ដើម្បី​កុំ​អោយ​គេ​ស្គាល់​ថា នាង​ជា​មហេសី​យើង រួច​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ស៊ីឡូ។ នៅ​ទី​នោះ មាន​ព្យាការី​ម្នាក់ ឈ្មោះ​អហ៊ីយ៉ា គឺ​លោក​ហើយ​ដែល​ប្រាប់​យើង​ថា យើង​នឹង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ប្រជាជន​នេះ។


word:
 ចូរ​យក​នំបុ័ង​ដប់​ដុំ និង​នំ​ខ្លះ ព្រម​ទាំង​ទឹក​ឃ្មុំ​មួយ​ដប​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ ត្រូវ​ទៅ​ជួប​លោក លោក​មុខ​ជា​ប្រាប់​អោយ​នាង​ដឹង​ថា កូន​យើង​នឹង​ទៅ​ជា​យ៉ាង​ណា»។


word:
 មហេសី​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ក៏​ធ្វើ​តាម។ ព្រះនាង​ក្រោក​ឡើង ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ស៊ីឡូ ហើយ​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​របស់​លោក​អហ៊ីយ៉ា។ លោក​អហ៊ីយ៉ា​មើល​អ្វី​លែង​ឃើញ​ទៀត​ហើយ ព្រោះ​ភ្នែក​លោក​ងងឹត​ដោយ​លោក​ចាស់​ជរា។


word:
 មុន​ពេល​ព្រះនាង​មក​ដល់  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​លោក​អហ៊ីយ៉ា​ថា៖ «មហេសី​របស់​យេរ៉ូបោម​នឹង​មក​សួរ​អ្នក អំពី​កូន​ដែល​កំពុង​ឈឺ។ កាល​នាង​ចូល​មក​ជួប​អ្នក នាង​នឹង​ក្លែង​ខ្លួន​ធ្វើ​ជា​ស្ត្រី​ម្នាក់​ផ្សេង​ទៀត។ ត្រូវ​និយាយ​ជា​មួយ​នាង​តាម​ពាក្យ​ដែល​យើង​នឹង​ប្រាប់​អ្នក»។


word:
 កាល​លោក​អហ៊ីយ៉ា​ឮ​ស្នូរ​សំរិប​ជើង​របស់​ព្រះនាង​មក​ដល់​មាត់​ទ្វារ លោក​ពោល​ថា៖ «សូម​យាង​ចូល​មក! មហេសី​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះនាង​ក្លែង​ខ្លួន​ជា​ស្ត្រី​ផ្សេង​ដូច្នេះ? ព្រះជាម្ចាស់​ចាត់​ទូលបង្គំ អោយ​នាំ​ដំណឹង​ដ៏​អាក្រក់ មក​ទូល​ព្រះនាង។


word:
 សូម​យាង​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ដូច​ត​ទៅ:  ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “យើង​បាន​លើក​តម្កើង​អ្នក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ប្រជាជន និង​តែងតាំង​អ្នក​អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង។


word:
 យើង​បាន​ដក​ហូត​រាជសម្បត្តិ​ពី​ពូជពង្ស​ដាវីឌ ហើយ​ប្រគល់​អោយ​អ្នក។ ក៏​ប៉ុន្តែ អ្នក​មិន​បាន​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​យើង និង​គោរព​បំរើ​យើង​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​ឡើយ ហើយ​អ្នក​ក៏​មិន​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ដែល​គាប់​ចិត្ត​យើង ដូច​ដាវីឌ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ដែរ។


word:
 អ្នក​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់​ជាង​អស់​អ្នក​មុនៗ​ទៅ​ទៀត គឺ​អ្នក​បាន​ធ្វើ​រូប​ព្រះ​ផ្សេងៗ ព្រម​ទាំង​សិត​ធ្វើ​រូប​បដិមា ដើម្បី​បញ្ឆេះ​កំហឹង​របស់​យើង ហើយ​អ្នក​បាន​បែរ​ខ្នង​ដាក់​យើង​ថែម​ទៀត។


word:
 ហេតុ​នេះ​យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ទុក្ខ​វេទនា​កើត​មាន ចំពោះ​ពូជពង្ស​របស់​យេរ៉ូបោម។ យើង​នឹង​ប្រហារ​កូន​ប្រុសៗ ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​យេរ៉ូបោម ទាំង​អ្នក​ងារ ទាំង​អ្នក​ជា អោយ​អស់​ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ យើង​នឹង​បោស​ពូជពង្ស​របស់​យេរ៉ូបោម ដូច​គេ​បោស​សំរាម​ទាល់​តែ​អស់​ដែរ។


word:
 ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​យេរ៉ូបោម អ្នក​ដែល​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង នឹង​ត្រូវ​ឆ្កែ​ហែក​ស៊ី ហើយ​អ្នក​ដែល​ស្លាប់​នៅ​តាម​វាល នឹង​ត្រូវ​ត្មាត​ចឹក​ស៊ី”។ នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 រីឯ​ព្រះនាង​វិញ សូម​ក្រោក​ឡើង វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ដំណាក់​ចុះ! ពេល​ព្រះនាង​យាង​ចូល​ដល់​ទីក្រុង បុត្រ​នោះ​នឹង​សោយ​ទិវង្គត។


word:
 ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​កាន់​ទុក្ខ ហើយ​បញ្ចុះ​សព​បុត្រ​នោះ។ ក្នុង​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម មាន​តែ​បុត្រ​នេះ​មួយ​អង្គ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​គេ​បញ្ចុះ​សព​ក្នុង​ផ្នូរ ដ្បិត​ក្នុង​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម មាន​តែ​បុត្រ​អង្គ​នេះ​ទេ ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ល្អ​ខ្លះៗ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​ជ្រើស​តាំង​ស្ដេច​មួយ​អង្គ​ទៀត អោយ​សោយ​រាជ្យ​លើ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ស្ដេច​ថ្មី​នោះ​នឹង​ប្រហារ​ពូជពង្ស​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​អោយ​វិនាស​សូន្យ។ ហេតុការណ៍​នេះ​កំពុង​តែ​កើត​មាន!


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​វាយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ពេល​នោះ ពួក​គេ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ដើម​ត្រែង​ដែល​ញ័រ​នៅ​ក្នុង​ទឹក។  ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​ដក​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ពី​ទឹក​ដី​ដ៏​ល្អ ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ដល់​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ ព្រះអង្គ​នឹង​កំចាត់កំចាយ​ពួក​គេ អោយ​ទៅ​នៅ​ខាង​នាយ​ទន្លេ​អឺប្រាត ព្រោះ​ពួក​គេ​ធ្វើ​បង្គោល​ព្រះ​អាសេរ៉ា ដែល​បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 ព្រះអង្គ​បោះ​បង់​ចោល​អ៊ីស្រាអែល ព្រោះ​តែ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប និង​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ»។


word:
 មហេសី​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ក្រោក​ឡើង ហើយ​យាង​ចេញ​ទៅ។ ពេល​ព្រះនាង​យាង​ដល់​ក្រុង​ធើសា ហើយ​ឈាន​ជើង​ជាន់​មាត់​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់ បុត្រ​នោះ​ក៏​សោយ​ទិវង្គត។


word:
 គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​បុត្រ​នោះ ហើយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​កាន់​ទុក្ខ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​ព្យាការី​អហ៊ីយ៉ា ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ដូច​ជា​ការ​ធ្វើ​សង្គ្រាម ការ​គ្រង​រាជ្យ​សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​គ្រង​រាជ្យ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល អស់​រយៈ​ពេល​ម្ភៃ​ពីរ​ឆ្នាំ។ កាល​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត​ផុត​ទៅ ព្រះបាទ​ណាដាប់​ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា ក្នុង​ជន្មាយុ​សែសិប​មួយ​វស្សា។ ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំពីរ​វស្សា នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ជា​ក្រុង​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ជ្រើស​រើស​ពី​ក្នុង​ចំណោម​ទឹក​ដី​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ សំរាប់​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​ណាអាម៉ា ជា​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។


word:
 ប្រជាជន​យូដា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ដោយសារ​តែ​អំពើ​បាប​ដែល​ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត លើស​ពី​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ​ទៅ​ទៀត។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ព្រម​ទាំង​សង់​ស្ដូប និង​បង្គោល​ព្រះ​អាសេរ៉ា​នៅ​តាម​កំពូល​ភ្នំ និង​នៅ​ក្រោម​ដើម​ឈើ​ដែល​មាន​ស្លឹក​ខៀវ​ខ្ចី។


word:
 នៅ​ក្នុង​ស្រុក​មាន​ប្រុសៗ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាចារ*​សក្ការៈ គឺ​ពួក​គេ​ធ្វើ​តាម​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ប្រជាជាតិ​នានា ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​រេហូបោម ព្រះចៅ​ស៊ីសាក់ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប បាន​ឡើង​មក​វាយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​រាជទ្រព្យ​នៅ​ក្នុង​វាំង។ ស្ដេច​បាន​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​មូល និង​ខែល​មាស​ទាំង​អស់​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ធ្វើ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម​បាន​អោយ​គេ​ធ្វើ​ខែល ពី​លង្ហិន​ជំនួស​វិញ ហើយ​ប្រគល់​អោយ​មេ​ក្រុម​របស់​កង​ទាហាន​ដែល​យាម​ខ្លោង​ទ្វារ​វាំង​មើល​ថែរក្សា។


word:
 គ្រប់​ពេល​ដែល​ស្ដេច​យាង​ចូល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ពួក​ទាហាន​នាំ​គ្នា​កាន់​ខែល​ទាំង​នោះ រួច​ពួក​គេ​ប្រមូល​យក​ទៅ​ទុក ក្នុង​បន្ទប់​របស់​មេ​ក្រុម​វិញ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​រេហូបោម និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​រេហូបោម​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា ណាអាម៉ា ជា​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន។ ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំ​បី នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា ឡើង​សោយរាជ្យ​នៅ​ស្រុក​យូដា។


word:
 ស្ដេច​សោយរាជ្យ​បាន​បី​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច មាន​នាម​ថា​ម៉ាកា ជា​បុត្រី​របស់​សម្ដេច​អប៊ីសាឡុម​។


word:
 ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​គ្រប់​យ៉ាង ដូច​បិតា​ធ្លាប់​ប្រព្រឹត្ត​ដែរ។ ស្ដេច​ពុំ​មាន​ព្រះហឫទ័យ​ស្រឡាញ់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​អយ្យកោ​ឡើយ។


word:
 ដោយ​យល់​ដល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ  ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច​បាន​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ស្ដេច​មាន​បុត្រា​មួយ​អង្គ ដើម្បី​កុំ​អោយ​រាជវង្ស​នេះ​ផុត​រលត់ ហើយ​អោយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​ជា​ដរាប


word:
 ដ្បិត​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទៀង​ត្រង់ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​ពុំ​ងាក​ចេញ​ពី​សេចក្ដី​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​បង្គាប់​អោយ​ធ្វើ​ឡើយ លើកលែង​តែ​កំហុស ដែល​ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​លោក​អ៊ូរី ជា​ជន​ជាតិ​ហេត​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 ព្រះបាទ​រេហូបោម និង​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម តែងតែ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក អស់​មួយ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​រេហូបោម។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត ដែល​ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​ប្រព្រឹត្ត សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។ ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​ក៏​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ដែរ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​អេសា ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទ​អេសា​បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ស្រុក​យូដា។


word:
 ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​បាន​សែសិប​មួយ​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម មាតា​​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​ម៉ាកា ជា​បុត្រី​របស់​សម្ដេច​អប៊ីសាឡុម។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទៀង​ត្រង់ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អយ្យកោ​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​បាន​កំចាត់​ពួក​ប្រុសៗ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាចារ​សក្ការៈ ចេញ​ពី​ស្រុក ហើយ​លុប​បំបាត់​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ពួក​អយ្យកោ​បាន​កសាង​ផង​។


word:
 ស្ដេច​បាន​ហូត​ងារ​មហា​ក្សត្រិយានី ពី​ព្រះនាង​ម៉ាកា ជា​មាតា ព្រោះ​មាតា​បាន​កសាង​រូប​ដ៏​គំរក់​មួយ ជា​តំណាង​ព្រះ​អាសេរ៉ា។ ព្រះបាទ​អេសា​កំទេច​រូប​ដ៏​គំរក់​នោះ រួច​យក​ទៅ​ដុត​ចោល​នៅ​ជ្រោះ​កេដ្រូន។


word:
 ក៏​ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​ស្ដេច​ស្រឡាញ់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដោយ​ស្មោះ​ក្ដី ក៏​ទ្រង់​ពុំ​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដែរ។


word:
 ស្ដេច​បាន​នាំ​តង្វាយ ដែល​បិតា និង​ស្ដេច​ផ្ទាល់​បាន​ញែក​ជា​របស់​សក្ការៈ គឺ​មាន​គ្រឿង​មាស ប្រាក់ និង​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​ទៀត ទៅ​ទុក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា និង​ព្រះបាទ​បាសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​តែងតែ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​នឹង​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក អស់​មួយ​រជ្ជកាល​ស្ដេច​ទាំង​ពីរ។


word:
 ព្រះបាទ​បាសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល លើក​ទ័ព​មក​វាយ​ស្រុក​យូដា ហើយ​សង់​កំពែង​ជុំវិញ​ក្រុង​រ៉ាម៉ា ដើម្បី​កុំ​អោយ​ប្រជាជន​របស់​ព្រះបាទ​អេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​អាច​ចេញ​ចូល​បាន។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា​បាន​ប្រមូល​មាស​ប្រាក់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ក្នុង​ឃ្លាំង​ព្រះ​រាជវាំង ប្រគល់​ទៅ​អោយ​ពួក​រាជ​បំរើ ហើយ​ចាត់​ពួក​គេ​អោយ​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ថាបរីម៉ូន ដែល​ត្រូវ​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ហេសយ៉ូន ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី ដែល​គង់​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស​ទូល​ថា៖


word:
 «ទូលបង្គំ​សូម​ចង​សម្ពន្ធ​មិត្ត​ជា​មួយ​ព្រះករុណា ដូច​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​ចង​ជា​មួយ​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ។ ទូលបង្គំ​សូម​ផ្ញើ​មាស និង​ប្រាក់​នេះ​មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា។ សូម​ព្រះករុណា​ផ្ដាច់​ចំណង​សម្ពន្ធ​មិត្ត​ជា​មួយ​បាសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ស្ដេច​នោះ​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​ទូលបង្គំ»។


word:
 ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​យល់​ព្រម​តាម​សំណូមពរ​របស់​ព្រះបាទ​អេសា ហើយ​ចាត់​មេទ័ព​អោយ​ទៅ​វាយ​ក្រុង​នានា​របស់​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ ពួក​គេ​វាយ​យក​ក្រុង​អ៊ីយ៉ូន ក្រុង​ដាន់ ក្រុង​អេបិល-បេត-ម៉ាកា ព្រម​ទាំង​តំបន់​គីនេរ៉ែត​ទាំង​មូល និង​ស្រុក​ណែបថាលី​ទាំង​មូល។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​បាសា ជ្រាប​ពី​ដំណឹង​នេះ ទ្រង់​ក៏​ឈប់​សង់​កំពែង​ក្រុង​រ៉ាម៉ា ហើយ​យាង​មក​គង់​នៅ​ក្រុង​ធើសា​វិញ។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​អេសា​ប្រមូល​ជន​ជាតិ​យូដា​ទាំង​មូល ឥត​ខ្វះ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ឡើយ ដើម្បី​ជញ្ជូន​ថ្ម និង​ឈើ ដែល​ព្រះបាទ​បាសា​ប្រើ​សំរាប់​សង់​កំពែង​ក្រុង​រ៉ាម៉ា។ ព្រះបាទ​អេសា​យក​ថ្ម និង​ឈើ​ទាំង​នោះ​ទៅ​សង់​កំពែង​ក្រុង​កេបា ក្នុង​ទឹក​ដី​បេនយ៉ាមីន និង​ក្រុង​មីសប៉ា។


word:
 រាជ​កិច្ច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​អេសា គឺ​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ព្រម​ទាំង​ការ​សង់​ទីក្រុង​នានា សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។ នៅ​គ្រា​ដែល​ស្ដេច​មាន​ព្រះជន្ម​ចាស់​ជរា នោះ​ទ្រង់​កើត​រោគា​នៅ​ព្រះបាទា។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អេសា​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​អយ្យកោ។ ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​ណាដាប់ ជា​បុត្រ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ពីរ​ឆ្នាំ។


word:
 ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​បិតា គឺ​ទ្រង់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ហើយ​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ។


word:
 លោក​បាសា​ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីយ៉ា ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាខារ បាន​ក្បត់​ព្រះបាទ​ណាដាប់ ហើយ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​នៅ​គីបថោន ជា​ក្រុង​របស់​ពួក​ភីលីស្ទីន ក្នុង​គ្រា​ដែល​ស្ដេច និង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​កំពុង​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​នោះ។


word:
 លោក​បាសា​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ហើយ​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ជំនួស។


word:
 ពេល​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ហើយ​ព្រះបាទ​បាសា​ប្រហារ​ជីវិត​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ទាំង​អស់ គ្មាន​ទុក​អោយ​សល់​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ឡើយ គឺ​បំផ្លាញ​អោយ​ផុត​ពូជ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថ្លែង​តាម​រយៈ​ព្យាការី​អហ៊ីយ៉ា នៅ​ស៊ីឡូ។


word:
 ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន ព្រោះ​តែ​អំពើ​បាប​ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ប្រព្រឹត្ត ហើយ​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ ជា​ហេតុ​បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​ណាដាប់ និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​អេសា និង​ព្រះបាទ​បាសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល តែងតែ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​គ្នា ទៅ​វិញ​ទៅ​មក អស់​មួយ​រជ្ជកាល​ស្ដេច​ទាំង​ពីរ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​បាសា​ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីយ៉ា បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នៅ​ក្រុង​ធើសា អស់​រយៈ​ពេល​ម្ភៃ​បួន​ឆ្នាំ។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម គឺ​ទ្រង់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ហើយ​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះបាទ​បាសា​តាម​រយៈ​ព្យាការី​យេហ៊ូវ ជា​កូន​របស់​លោក​ហាណានី​ថា៖


word:
 «យើង​បាន​លើក​អ្នក​ពី​ធូលី​ដី ហើយ​តែងតាំង​អ្នក​អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​យេរ៉ូបោម ហើយ​នាំ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប បណ្ដាល​អោយ​យើង​ខឹង។


word:
 ហេតុ​នេះ យើង​នឹង​លុប​បំបាត់​អ្នក ព្រម​ទាំង​ពូជពង្ស​ចោល។ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក បាន​ដូច​ពូជពង្ស​របស់​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​នេបាត​ដែរ។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​បាសា ដែល​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង នឹង​ត្រូវ​ឆ្កែ​ហែក​ស៊ី ហើយ​កូន​ចៅ​ដែល​ស្លាប់​នៅ​ទី​វាល នឹង​ត្រូវ​ត្មាត​ចឹក​ស៊ី»។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​បាសា គឺ​អ្វីៗ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត និង​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច​របស់​ស្ដេច សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​បាសា​សោយ​ទិវង្គត គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្រុង​ធើសា។ ព្រះបាទ​អេឡា ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្លាប់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​បាសា ព្រម​ទាំង​រាជវង្ស​តាម​រយៈ​ព្យាការី​យេហ៊ូវ ជា​កូន​របស់​លោក​ហាណានី​ដែរ ព្រោះ​ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​គ្រប់​យ៉ាង​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​បណ្ដាល​អោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។ ព្រះបាទ​បាសា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដូច​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ដែរ។ មួយ​វិញ​ទៀត ស្ដេច​បាន​សម្លាប់​រង្គាល​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំ​មួយ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​អេឡា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​បាសា បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្រុង​ធើសា​អស់​រយៈ​ពេល​ពីរ​ឆ្នាំ។


word:
 មាន​រាជ​បំរើ​មួយ​រូប​របស់​ស្ដេច​ឈ្មោះ​លោក​ស៊ីមរី ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កង​រទេះ​ចំបាំង​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល បាន​ក្បត់​ព្រះបាទ​អេឡា។ នៅ​គ្រា​នោះ ព្រះរាជា​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​ធើសា កំពុង​សោយ​សុរា​ស្រវឹង នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​លោក​អើសា ដែល​ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ក្នុង​វាំង។


word:
 លោក​ស៊ីមរី​ចូល​មក​ហើយ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា រួច​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ជំនួស​ព្រះបាទ​អេឡា។


word:
 កាល​បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ហើយ ព្រះបាទ​ស៊ីមរី​ប្រហារ​ជីវិត​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​បាសា​ទាំង​មូល ឥត​ទុក​ប្រុសៗ​ណា​ម្នាក់​អោយ​នៅ​រស់​ឡើយ ទោះ​បី​ក្នុង​ចំណោម​ញាតិ​វង្ស ឬ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ជំនិត​ក្ដី។


word:
 ព្រះបាទ​ស៊ីមរី​សម្លាប់​រង្គាល​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​បាសា​ទាំង​មូល ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់  បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​ព្យាការី​យេហ៊ូវ​ទាស់​នឹង​ព្រះបាទ​បាសា។


word:
 ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន ព្រោះ​តែ​អំពើ​បាប​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​បាសា និង​ព្រះបាទ​អេឡា​ជា​បុត្រ​បាន​ប្រព្រឹត្ត ព្រម​ទាំង​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ដោយសារ​ពួក​គេ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អេឡា និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​ស៊ីមរី​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​ធើសា បាន​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។ ពេល​នោះ ពល​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​កំពុង​បោះ​ទ័ព នៅ​ជិត​ក្រុង​គីបថោន ដើម្បី​វាយ​យក​ក្រុង​នោះ​ពី​ពួក​ភីលីស្ទីន។


word:
 កាល​ពល​ទាហាន​បាន​ដឹង​ថា ព្រះបាទ​ស៊ីមរី​ក្បត់​ព្រះបាទ​អេឡា ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ទៀត​ផង​នោះ ពួក​គេ​ក៏​តែងតាំង​លោក​មេទ័ព​អូមរី ជា​ស្ដេច​លើ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​ស៊ីមរី​ឃើញ​ថា គេ​ដណ្ដើម​យក​ទីក្រុង​បាន​ហើយ ស្ដេច​ក៏​យាង​ចូល​ក្នុង​ប៉ម​មួយ​នៅ​ក្នុង​វាំង រួច​យក​ភ្លើង​ដុត​ប៉ម ហើយ​សុគត​ក្នុង​ប៉ម​នោះ​ទៅ។


word:
 ស្ដេច​សុគត​ដូច្នេះ ព្រោះ​តែ​អំពើ​បាប និង​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រព្រឹត្ត មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ទ្រង់​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ហើយ​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ និង​អំពើ​ក្បត់​របស់​ព្រះបាទ​ស៊ីមរី សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 គ្រា​នោះ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បាក់​បែក​គ្នា​ជា​ពីរ​ក្រុម ក្រុម​មួយ​ចង់​លើក​លោក​ធីបនី ជា​កូន​របស់​លោក​គីណាត​ឡើង​ជា​ស្ដេច ក្រុម​មួយ​ទៀត​ចង់​លើក​លោក​មេទ័ព​អូមរី​វិញ។


word:
 ក្រុម​ដែល​គាំទ្រ​លោក​មេទ័ព​អូមរី​មាន​ប្រៀប​ជាង​ក្រុម​ដែល​គាំទ្រ​លោក​ធីបនី ជា​កូន​របស់​លោក​គីណាត លោក​ធីបនី​ក៏​ស្លាប់ ហើយ​លោក​មេទ័ព​អូមរី​ឡើង​សោយ​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​មួយ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​អូមរី​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល អស់​រយៈ​ពេល​ដប់ពីរ​ឆ្នាំ គឺ​ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​ធើសា


word:
 រួច​ស្ដេច​ទិញ​ភ្នំ​សាម៉ារី​ពី​លោក​សេមើរ​តម្លៃ​ប្រាក់​មួយ​ពាន់​ប្រាំ​បី​រយ​តម្លឹង។ ស្ដេច​សង់​ក្រុង​មួយ​នៅ​លើ​ភ្នំ​នោះ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា ក្រុង​សាម៉ារី តាម​ឈ្មោះ​របស់​លោក​សេមើរ​ជា​ម្ចាស់​ភ្នំ​នេះ។


word:
 ព្រះបាទ​អូមរី​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​អាក្រក់​លើស​ពី​ស្ដេច​មុនៗ​ទៅ​ទៀត។


word:
 ស្ដេច​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត ឥត​ចន្លោះ​ត្រង់​ណា​ឡើយ គឺ​ស្ដេច​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ដោយ​ពួក​គេ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ​ដ៏​ឥត​បាន​ការ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​អូមរី គឺ​អ្វីៗ​ដែល​ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត និង​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច​របស់​ស្ដេច​សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អូមរី​សោយ​ទិវង្គត​ទៅ គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។ ព្រះបាទ​អហាប់ ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ប្រាំ​បី នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អេសា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​អហាប់ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អូមរី ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី អស់​រយៈ​ពេល​ម្ភៃ​ពីរ​ឆ្នាំ។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អូមរី បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  លើស​ស្ដេច​មុនៗ​ទៅ​ទៀត។


word:
 ស្ដេច​មិន​គ្រាន់​តែ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ដូច​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺ​ទ្រង់​បាន​រៀប​អភិសេក​ជា​មួយ​ព្រះនាង​យេសិបិល ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​អេតបាល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីដូន ហើយ​បែរ​ទៅ​គោរព​បំរើ និង​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​បាល​ថែម​ទៀត​ផង។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​ក៏​បាន​សង់​បង្គោល​ព្រះ​អាសេរ៉ា ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ លើស​ពី​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​មុនៗ​បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 នៅ​ជំនាន់​នោះ លោក​ហ៊ីអែល​ជា​អ្នក​ស្រុក​បេតអែល សង់​កំពែង​ក្រុង​យេរីខូ​ឡើង​វិញ។ កាល​គាត់​ចាក់​គ្រឹះ នោះ​អប៊ីរ៉ាម​ជា​កូន​ប្រុស​ច្បង​ក៏​ស្លាប់ ហើយ​កាល​គាត់​ដាក់​ទ្វារ​ក្រុង​ឡើង នោះ​សេគូប​ជា​កូន​ប្រុស​ពៅ​ក៏​ស្លាប់​ដែរ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង តាម​រយៈ​លោក​យ៉ូស្វេ​ជា​កូន​របស់​លោក​នូន។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា ជា​អ្នក​ភូមិ​ធេសប៊ី​ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ ទូល​ព្រះបាទ​អហាប់​ថា៖ «ទូលបង្គំ​សូម​ទូល​ព្រះករុណា ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​ទូលបង្គំ​គោរព​បំរើ​ថា: ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ត​ទៅ​មុខ​ទៀត នឹង​គ្មាន​សន្សើម គ្មាន​ភ្លៀង​ទេ លើកលែង​តែ​ទូលបង្គំ​ទូល​សូម»។


word:
 «ចូរ​ចាក​ចេញ​ពី​ទី​នេះ ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ទិស​ខាង​កើត ហើយ​ពួន​សំងំ​នៅ​ក្បែរ​ជ្រោះ​កេរីត ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​កើត​ទន្លេ​យ័រដាន់។


word:
 លោក​ក៏​ចាក​ចេញ​ទៅ ហើយ​ធ្វើ​តាម​ព្រះបន្ទូល​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​លោក​ទៅ​ស្នាក់​អាស្រ័យ​ក្បែរ​ស្ទឹង​កេរីត ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​កើត​ទន្លេ​យ័រដាន់។


word:
 «ចូរ​ក្រោក​ឡើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​សារិបតា ជា​ក្រុង​របស់​ជន​ជាតិ​ស៊ីដូន ហើយ​ស្នាក់​អាស្រ័យ​នៅ​ទី​នោះ​ចុះ យើង​នឹង​បង្គាប់​អោយ​ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ម្នាក់​ផ្គត់ផ្គង់​អ្នក»។


word:
 លោក​ក្រោក​ឡើង ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​សារិបតា។ លុះ​ដល់​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង លោក​ឃើញ​ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ម្នាក់ កំពុង​តែ​រើស​អុស។ លោក​ហៅ​ស្ត្រី​នោះ​មក ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​នាង​ថា៖ «សូម​ទៅ​យក​ទឹក​អោយ​ខ្ញុំ​ទទួល​ទាន​បន្តិច!»។


word:
 នាង​តប​ថា៖ «នាង​ខ្ញុំ​សូម​ជំរាប​លោក ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​ថា នាង​ខ្ញុំ​គ្មាន​នំបុ័ង​ទេ នាង​ខ្ញុំ​នៅ​សល់​តែ​ម្សៅ​មួយ​ក្ដាប់​ក្នុង​ខាប់ និង​ប្រេង​បន្តិច​នៅ​ក្នុង​ដប​ប៉ុណ្ណោះ។ នាង​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​រើស​អុស​ពីរ​អង្កត់​នេះ​យក​ទៅ​ដុត​នំបុ័ង​សំរាប់​នាង​ខ្ញុំ និង​កូន​ទទួល​ទាន។ ពេល​ទទួល​ទាន​រួច​ហើយ យើង​ខ្ញុំ​ទាំង​ពីរ​នាក់​ម្ដាយ​កូន​នឹង​ស្លាប់​ទាំង​អស់​គ្នា»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​នាង​ថា៖ «កុំ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ! សូម​ចូល​ទៅ​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​នាង​ចុះ! តែ​សូម​ដុត​នំបុ័ង​មួយ​ដុំ​តូច យក​មក​អោយ​ខ្ញុំ​ជា​មុន​សិន រួច​សឹម​ដុត​សំរាប់​នាង និង​កូន​របស់​នាង


word:
 ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ម្សៅ​ក្នុង​ខាប់​នឹង​មិន​ចេះ​អស់​ទេ ហើយ​ប្រេង​នៅ​ក្នុង​ដប ក៏​មិន​ចេះ​អស់​ដែរ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បង្អុរ​ភ្លៀង​មក​លើ​ផែនដី»។


word:
 នាង​ក៏​ចេញ​ទៅ ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​ដែល​លោក​អេលីយ៉ា​បាន​ប្រាប់។ ពួក​គេ​មាន​អាហារ​បរិភោគ ជា​យូរ​ថ្ងៃ​ទាំង​នាង​ទាំង​កូន​នាង និង​លោក​អេលីយ៉ា


word:
 គឺ​ម្សៅ​មិន​ចេះ​រលស់​ពី​ខាប់ ប្រេង​ក៏​មិន​ចេះ​រលស់​ពី​ដប ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​លោក​អេលីយ៉ា។


word:
 ក្រោយ​ហេតុការណ៍​នោះ​មក កូន​ប្រុស​របស់​ស្ត្រី​មេម៉ាយ ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ ហើយ​ជំងឺ​កាន់​តែ​ធ្ងន់​ទៅៗ​រហូត​ដល់​ផុត​ដង្ហើម។


word:
 ស្ត្រី​ជា​ម្ដាយ​ពោល​ទៅ​កាន់​លោក​អេលីយ៉ា​ថា៖ «អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ! តើ​នាង​ខ្ញុំ និង​លោក​មាន​រឿង​អ្វី​ជា​មួយ​គ្នា បាន​ជា​លោក​អញ្ជើញ​មក​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​នាង​ខ្ញុំ ដើម្បី​រំលឹក​ពី​កំហុស​របស់​នាង​ខ្ញុំ ហើយ​ធ្វើ​អោយ​កូន​នាង​ខ្ញុំ​ស្លាប់​ដូច្នេះ!»។


word:
 លោក​ឆ្លើយ​ទៅ​នាង​វិញ​ថា៖ «សូម​ប្រគល់​កូន​នាង​មក​អោយ​ខ្ញុំ»។ លោក​ទទួល​យក​កូន​នោះ​ពី​ដៃ​របស់​នាង ហើយ​បី​ឡើង​ទៅ​បន្ទប់​ខាង​លើ​ជា​បន្ទប់​ដែល​លោក​ស្នាក់​នៅ រួច​ផ្ដេក​វា​លើ​គ្រែ​របស់​លោក។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ! ស្ត្រី​មេម៉ាយ​នេះ បាន​ទទួល​ទូលបង្គំ​អោយ​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​របស់​នាង តើ​ព្រះអង្គ​ពិត​ជា​ចង់​អោយ​នាង​កើត​ទុក្ខ​ព្រួយ​ឬ បាន​ជា​បណ្ដោយ​អោយ​កូន​របស់​នាង​ស្លាប់​ដូច្នេះ?»។


word:
 លោក​ទ្រោប​លើ​ក្មេង​នោះ​បី​ដង ទាំង​អង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ! សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ក្មេង​នេះ​មាន​ដង្ហើម​ឡើង​វិញ​ផង!»។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​អង្វរ​របស់​លោក​អេលីយ៉ា។ ក្មេង​នោះ​ក៏​មាន​ដង្ហើម​ឡើង​វិញ ហើយ​ដឹង​ខ្លួន។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​បី​ក្មេង​នោះ​ចុះ​ពី​បន្ទប់​ខាង​លើ មក​ប្រគល់​អោយ​ម្ដាយ​វិញ ទាំង​ពោល​ថា៖ «មើល៍! កូន​របស់​នាង​មាន​ជីវិត​ហើយ»។


word:
 ស្ត្រី​នោះ​ពោល​ទៅ​កាន់​លោក​អេលីយ៉ា​ថា៖ «ឥឡូវ​នេះ​នាង​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា លោក​ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មែន ហើយ​សេចក្ដី​ដែល​លោក​ថ្លែង ពិត​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ »។


word:
 ច្រើន​ថ្ងៃ​កន្លង​ផុត​ទៅ គឺ​នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​ការ​រាំង​ស្ងួត  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្យាការី​អេលីយ៉ា​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ជួប​ស្ដេច​អហាប់​ចុះ! យើង​នឹង​បង្អុរ​ភ្លៀង​មក​លើ​ផែនដី»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​បាន​អោយ​គេ​ទៅ​អញ្ជើញ​លោក​អូបាឌា ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ក្នុង​វាំង​មក -លោក​អូបាឌា​ជា​មនុស្ស​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់ ​ណាស់។


word:
 នៅ​គ្រា​ដែល​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​សម្លាប់​ពួក​ព្យាការី*​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  លោក​អូបាឌា​នាំ​ព្យាការី​មួយ​រយ​នាក់​ទៅ​ពួន​នៅ​ក្នុង​រអាង​ភ្នំ គាត់​ចែក​ពួក​គេ​ជា​ពីរ​ក្រុម ក្នុង​មួយ​ក្រុម​មាន​ហាសិប​នាក់ ហើយ​គាត់​បាន​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀង​អាហារ និង​ទឹក​ផង។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អូបាឌា​ថា៖ «សូម​លោក​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មើល​តាម​ប្រភព​ទឹក និង​តាម​ស្ទឹង​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ក្រែងលោ​យើង​រក​បាន​ស្មៅ សំរាប់​សេះ និង​លា​ដើម្បី​អោយ​វា​នៅ​រស់ ហើយ​ចៀស​វាង​សម្លាប់​សត្វ​ទាំង​នេះ»។


word:
 ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​ចែក​តំបន់​គ្នា ព្រះបាទ​អហាប់​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​មួយ រីឯ​លោក​អូបាឌា​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​មួយ​ទៀត។


word:
 ក្នុង​ពេល​ដែល​លោក​អូបាឌា​ធ្វើ​ដំណើរ លោក​អេលីយ៉ា​បាន​ជួប​នឹង​គាត់។ លោក​អូបាឌា​មើល​លោក​អេលីយ៉ា​ស្គាល់ គាត់​ក៏​ក្រាប​ចុះ​អោន​មុខ​ដល់​ដី ហើយ​ពោល​ថា៖ «លោក​ម្ចាស់​ពិត​ជា​លោក​អេលីយ៉ា​ឬ?»


word:
 លោក​អូបាឌា​ពោល​ថា៖ «តើ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ខុស បាន​ជា​លោក​ប្រគល់​ខ្ញុំ​ប្របាទ ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ ដើម្បី​អោយ​ស្ដេច​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ដូច្នេះ?


word:
 ខ្ញុំ​ប្របាទ​សូម​ជំរាប​លោក ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​គង់​នៅ​ជា​ព្រះ​របស់​លោក​ថា: ព្រះរាជា​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​តាម​រក​លោក នៅ​គ្រប់​ប្រជាជាតិ និង​គ្រប់​នគរ។ កាល​មាន​គេ​ឆ្លើយ​ថា លោក​មិន​នៅ​ទី​នោះ​ទេ ស្ដេច​តែងតែ​អោយ​នគរ ឬ​ប្រជាជាតិ​នោះ​ស្បថ​ថា គេ​មិន​បាន​ឃើញ​លោក​មែន។


word:
 ប៉ុន្តែ ក្នុង​ពេល​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ចេញ​ទៅ​នោះ ប្រសិន​បើ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​មក​លើក​លោក​យក​ទៅ​កន្លែង​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​ប្របាទ​មិន​ដឹង ហើយ​បើ​ព្រះបាទ​អហាប់​រក​លោក​ពុំ​ឃើញ ដូច​ខ្ញុំ​ប្របាទ​រាយការណ៍​ថ្វាយ​ទេ នោះ​ស្ដេច​មុខ​ជា​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ពុំខាន ថ្វីដ្បិត​តែ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់  តាំង​ពី​ក្មេង​មក​ក៏​ដោយ។


word:
 គ្មាន​នរណា​ជំរាប​លោក​ម្ចាស់​ពី​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ខ្ញុំ​ប្របាទ​បាន​ធ្វើ​ទេ​ឬ? ពេល​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​សម្លាប់​ពួក​ព្យាការី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ខ្ញុំ​ប្របាទ​បាន​នាំ​ព្យាការី​មួយ​រយ​នាក់​ទៅ​ពួន​ក្នុង​រអាង​ភ្នំ។ ពួក​គេ​មាន​ពីរ​ក្រុម​ក្នុង​មួយ​ក្រុម​មាន​ហាសិប​នាក់ ហើយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​បាន​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀង​អាហារ និង​ទឹក​ដល់​ពួក​គេ​ផង។


word:
 ឥឡូវ​នេះ បើ​លោក​ប្រើ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះរាជា​ថា លោក​អញ្ជើញ​មក​ហើយ នោះ​ស្ដេច​មុខ​ជា​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ពុំខាន!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ជំរាប​លោក ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ និង​ជា​ព្រះ​ដែល​ខ្ញុំ​គោរព​បំរើ​ថា ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​នឹង​ជួប​ព្រះបាទ​អហាប់»។


word:
 លោក​អូបាឌា​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​អហាប់ ហើយ​រាយការណ៍​ថ្វាយ​ស្ដេច។ ព្រះបាទ​អហាប់​ក៏​យាង​ទៅ​ជួប​លោក​អេលីយ៉ា។


word:
 កាល​ស្ដេច​ឃើញ​លោក​អេលីយ៉ា​ហើយ ទ្រង់​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «គឺ​លោក​ហ្នឹង​ហើយ​ដែល​នាំ​អោយ​អ៊ីស្រាអែល​រង​គ្រោះ!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​តប​ថា៖ «ទូលបង្គំ​មិន​បាន​នាំ​អោយ​អ៊ីស្រាអែល​រង​គ្រោះ​ឡើយ គឺ​ព្រះករុណា និង​រាជវង្ស​វិញ​ទេ​តើ ដែល​បង្ក​អោយ​មាន​គ្រោះ​កាច​នេះ ព្រោះ​ព្រះករុណា​បោះ​បង់​ចោល​បទ​បញ្ជា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទៅ​គោរព​បំរើ​ព្រះ​បាល។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​ប្រមូល​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អោយ​មក​ជួប​ទូលបង្គំ​នៅ​លើ​ភ្នំ​កើមែល ហើយ​អោយ​ព្យាការី​របស់​ព្រះ​បាល ទាំង​បួន​រយ​ហាសិប​នាក់ និង​ព្យាការី​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា​ទាំង​បួន​រយ​នាក់ ដែល​បរិភោគ​រួម​តុ​នឹង​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​មក​ជា​មួយ​ដែរ»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​បាន​ចាត់​គេ​អោយ​កោះ​ហៅ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​ប្រមូល​ពួក​ព្យាការី​របស់​ព្រះ​បាល អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​លើ​ភ្នំ​កើមែល។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​ចូល​ទៅ​ជិត​ប្រជាជន​ទាំង​មូល រួច​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ដល់​កាល​ណា​ទៀត? ប្រសិន​បើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​ពិត​ប្រាកដ​មែន ចូរ​គោរព​បំរើ​ព្រះអង្គ​ចុះ ហើយ​ប្រសិន​បើ​ព្រះ​បាល​ជា​ព្រះ​វិញ ចូរ​គោរព​ព្រះ​បាល​ទៅ!»។ ពេល​នោះ ប្រជាជន​ពុំ​បាន​ឆ្លើយ​តប​អ្វី​ឡើយ។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ទៀត​ថា៖ «ក្នុង​ចំណោម​ព្យាការី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  នៅ​សល់​តែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​គត់ រីឯ​ព្យាការី​របស់​ព្រះ​បាល​វិញ មាន​ដល់​ទៅ​បួនរយ​ហាសិប​នាក់។


word:
 ចូរ​យក​គោ​បា​ពីរ​ក្បាល​មក ហើយ​សូម​អស់​លោក​ព្យាការី​ជ្រើស​រើស​យក​គោ​មួយ​ក្បាល​រួច​កាប់​ជា​ដុំៗ ដាក់​លើ​គំនរ​អុស តែ​មិន​បង្កាត់​ភ្លើង​ទេ។ រីឯ​ខ្ញុំ​វិញ ខ្ញុំ​នឹង​រៀបចំ​គោ​មួយ​ក្បាល​ទៀត ដាក់​លើ​គំនរ​អុស​តែ​មិន​បង្កាត់​ភ្លើង​ទេ។


word:
 បន្ទាប់​មក ចូរ​អង្វរ​រក​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា រីឯ​ខ្ញុំ​វិញ ខ្ញុំ​អង្វរ​រក​ព្រះនាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែរ។ ព្រះ​ណា​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​ធ្វើ​អោយ​មាន​ភ្លើង​ឆេះ គឺ​ព្រះ​នោះ​ហើយ​ដែល​ជា​ព្រះ​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ»។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​ថា៖ «យល់​ព្រម»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​ពួក​ព្យាការី​របស់​ព្រះ​បាល​ថា៖ «ចូរ​ជ្រើស​រើស​យក​គោ​បា​មួយ​ក្បាល​សំរាប់​អស់​លោក ហើយ​ចាប់​ផ្ដើម​មុន​ចុះ ដ្បិត​អស់​លោក​មាន​គ្នា​ច្រើន។ ចូរ​អង្វរ​រក​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះ​របស់​អស់​លោក ប៉ុន្តែ កុំ​បង្កាត់​ភ្លើង​ឡើយ»។


word:
 ពួក​គេ​យក​គោ​បា​មួយ​ក្បាល​មក​រៀបចំ រួច​ចាប់​ផ្ដើម​អង្វរ​រក​ព្រះនាម​របស់​ព្រះ​បាល តាំង​ពី​ព្រលឹម រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រង់​ដោយ​ពោល​ថា៖ «ឱ​ព្រះ​បាល​អើយ សូម​មេត្តា​ឆ្លើយ​តប​មក​យើង​ខ្ញុំ​ផង!»។ ប៉ុន្តែ គ្មាន​ឮ​សូរ​សំឡេង ឬ​ចម្លើយ​អ្វី​សោះ។ ពួក​គេ​រាំ​ជុំវិញ​អាសនៈ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​សង់។


word:
 លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រង់ លោក​អេលីយ៉ា​ក៏​ចំអក​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «ចូរ​ខំ​ប្រឹង​ស្រែក​អោយ​ខ្លាំង​ឡើង ដ្បិត​ព្រះ​បាល​ជា​ព្រះ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ទ្រង់​កំពុង​ជាប់​រវល់ ឬ​មាន​កិច្ចការ​អ្វី​ហើយ ឬ​កំពុង​តែ​ធ្វើ​ដំណើរ ឬ​ប្រហែល​ជា​ផ្ទំ​លក់។ ដូច្នេះ ត្រូវ​ដាស់​ព្រះអង្គ​អោយ​តើន​ឡើង!»។


word:
 ពួក​គេ​ស្រែក​អង្វរ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ហើយ​យក​ចុង​ដាវ និង​ចុង​លំពែង​ឆូត​លើ​សាច់ តាម​ទម្លាប់​របស់​គេ ទាល់​តែ​ឈាម​ហូរ​ពេញ​ខ្លួន។


word:
 លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​ជ្រេ​បន្តិច ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ទាយ​រហូត​ដល់​ពេល​ថ្វាយ​សក្ការៈបូជា​វេលា​ល្ងាច។ ប៉ុន្តែ គ្មាន​ឮ​សំឡេង គ្មាន​ចម្លើយ ឬ​ទី​សំគាល់​អ្វី​ឡើយ។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​ចូល​មក​ជិត​ខ្ញុំ!»។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ក៏​ចូល​ទៅ​ជិត​លោក។ លោក​អេលីយ៉ា​សង់​អាសនៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​គេ​រំលំ​ចោល​ឡើង​វិញ។


word:
 លោក​យក​ថ្ម​ដប់ពីរ​ដុំ តាម​ចំនួន​កុលសម្ព័ន្ធ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ាកុប។ គឺ​លោក​យ៉ាកុប​នេះ​ហើយ ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា «អ្នក​នឹង​មាន​ឈ្មោះ​ថា​អ៊ីស្រាអែល»​។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​យក​ថ្ម​ទាំង​ដប់ពីរ​ដុំ​សង់​អាសនៈ​មួយ​ថ្វាយ​ព្រះនាម​ ព្រះអម្ចាស់  រួច​លោក​ក៏​ជីក​ចង្អូរ​ជុំវិញ​អាសនៈ​នោះ ដែល​មាន​ចំណុះ​អាច​ដាក់​ទឹក​បាន​ពីរ​ប៉ោត។


word:
 លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ដង​ទឹក​បួន​ក្អម ចាក់​លើ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​លើ​អុស​នេះ»។ គេ​ក៏​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​របស់​លោក។ បន្ទាប់​មក លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ដង​ទឹក​មក​ចាក់​ម្ដង​ទៀត»។ គេ​ក៏​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​របស់​លោក។ រួច​ហើយ​លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ជា​លើក​ទី​បី​ថា៖ «ចូរ​ដង​ទឹក​មក​ចាក់​ម្ដង​ទៀត»។ គេ​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​របស់​លោក​ជា​លើក​ទី​បី។


word:
 លុះ​ដល់​ពេល​ថ្វាយ​សក្ការៈបូជា​វេលា​ល្ងាច លោក​អេលីយ៉ា​ចូល​មក​ជិត​អាសនៈ ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អប្រាហាំ លោក​អ៊ីសាក និង​លោក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ថ្ងៃ​នេះ សូម​បង្ហាញ​អោយ​ប្រជាជន​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​ពិត​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ទូលបង្គំ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​អោយ​ពួក​គេ​ឃើញ​ថា ទូលបង្គំ​ធ្វើ​ការ​ទាំង​នេះ តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ សូម​មេត្តា​ឆ្លើយ​តប​មក​ទូលបង្គំ​ផង ដើម្បី​អោយ​ប្រជាជន​នេះ​ទទួល​ស្គាល់​ថា ព្រះអង្គ​ពិត​ជា​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ ដែល​អាច​នាំ​ចិត្ត​ពួក​គេ អោយ​វិល​មក​រក​ព្រះអង្គ​វិញ​បាន»។


word:
 ខណៈ​នោះ ស្រាប់​តែ​ភ្លើង​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្លាក់​ចុះ​មក ឆេះ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​អុស ថ្ម ដី និង​ធ្វើ​អោយ​ទឹក​នៅ​ក្នុង​ចង្អូរ​រីង​ស្ងួត​ផង។


word:
 កាល​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឃើញ​ដូច្នេះ ក៏​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ អោន​មុខ​ដល់​ដី​ហើយ​ពោល​ថា៖ «គឺ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ហើយ​ជា​ព្រះ​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​ចាប់​ព្យាការី​របស់​ព្រះ​បាល កុំ​អោយ​នរណា​ម្នាក់​រត់​រួច​ឡើយ!»។ ប្រជាជន​ក៏​ចាប់​ព្យាការី​របស់​ព្រះ​បាល ហើយ​លោក​អេលីយ៉ា​បញ្ជា​អោយ​នាំ​ពួក​គេ​ទៅ​កាន់​ជ្រោះ​គីសូន រួច​លោក​ក៏​អារក​ព្យាការី​ទាំង​អស់​នៅ​ទី​នោះ​ទៅ។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​ទូល​ព្រះបាទ​អហាប់​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យាង​សោយ​ព្រះស្ងោយ ដ្បិត​ទូលបង្គំ ឮ​សូរ​សន្ធឹក​ភ្លៀង​ជិត​មក​ដល់​ហើយ»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​ក៏​យាង​ទៅ​សោយ​ព្រះស្ងោយ។ រីឯ​លោក​អេលីយ៉ា​វិញ លោក​ឡើង​ទៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​កើមែល ហើយ​ថ្វាយបង្គំ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដោយ​អោន​ក្បាល​នៅ​ចន្លោះ​ជង្គង់​ទាំង​ពីរ។


word:
 លោក​ប្រាប់​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​ថា៖ «ចូរ​ឡើង​ទៅ ហើយ​សម្លឹង​ឆ្ពោះ​ទៅ​សមុទ្រ!»។ អ្នក​បំរើ​នោះ​ក៏​ឡើង​ទៅ​ហើយ​សម្លឹង​មើល រួច​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្របាទ​មិន​ឃើញ​អ្វី​ទេ!»។ លោក​អេលីយ៉ា​ប្រាប់​អ្នក​បំរើ អោយ​ឡើង​ទៅ​មើល​ដូច្នេះ​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ដង។


word:
 នៅ​លើក​ទី​ប្រាំពីរ អ្នក​បំរើ​ជំរាប​លោក​អេលីយ៉ា​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្របាទ​ឃើញ​មាន​ពពក​មួយ​ដុំ​តូច​ប៉ុន​បាត​ដៃ ឡើង​ពី​សមុទ្រ​មក»។ លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​អហាប់​អោយ​ទឹម​រាជរថ ហើយ​យាង​ចុះ​ពី​ភ្នំ​ទៅ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ទាន់»។


word:
 ពេល​នោះ មាន​ពពក​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ក្រាស់ៗ ហើយ​ខ្យល់​ក៏​បក់​មក រួច​ភ្លៀង​បង្អុរ​មក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដែរ។ ព្រះបាទ​អហាប់​យាង​ឡើង​រាជរថ ចូល​ទៅ​ក្រុង​យេសរាល។​


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​យក​ក្រណាត់​ក្រវាត់​ចង្កេះ ស្រាប់​តែ​លោក​ពោរពេញ​ដោយ​ឫទ្ធិបារមី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ហើយ​លោក​ក៏​រត់​ពី​មុខ​រាជរថ​ព្រះបាទ​អហាប់ រហូត​ដល់​ច្រក​ចូល​ក្រុង​យេសរាល។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​រៀប​រាប់​អំពី​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​លោក​អេលីយ៉ា​បាន​ប្រព្រឹត្ត និង​អំពី​ការ​ដែល​លោក​បាន​សម្លាប់​ព្យាការី​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះ​បាល​ដោយ​មុខ​ដាវ ប្រាប់​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល។


word:
 ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ប្រាប់​លោក​អេលីយ៉ា​ថា៖ «ថ្ងៃ​ស្អែក នៅ​ពេល​ថ្មើរ​នេះ ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​មិន​ប្រហារ​ជីវិត​លោក ដូច​លោក បាន​ប្រហារ​ជីវិត​ព្យាការី​ទាំង​នោះ​ទេ សូម​ព្រះ​ទាំងឡាយ​ដាក់​ទោស​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ធ្ងន់​ចុះ!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​ភ័យ​ខ្លាច​ហើយ​ក្រោក​ឡើង រត់​ចេញ​ទៅ ដើម្បី​អោយ​រួច​ជីវិត។ លោក​ទៅ​ដល់​បៀរ-សេបា ក្នុង​ស្រុក​យូដា លោក​ទុក​អ្នក​បំរើ​អោយ​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 រីឯ​លោក​វិញ លោក​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​វាល​រហោស្ថាន ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​ទៅ​អង្គុយ​ក្រោម​ដើម​ដង្កោ​មួយ រួច​ទូលអង្វរ​សុំ​ស្លាប់​ទាំង​ពោល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​អើយ! ទូលបង្គំ​ទ្រាំ​លែង​បាន​ទៀត​ហើយ! ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអង្គ​ដក​ជីវិត​ទូលបង្គំ​ចុះ! ដ្បិត​ទូលបង្គំ​មិន​ប្រសើរ​ជាង​ដូនតា​របស់​ទូលបង្គំ​ទេ»។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​ទំរេត​ខ្លួន​សម្រាន្ដ​លង់លក់​ក្រោម ដើម​ដង្កោ​នោះ​ទៅ។ ពេល​នោះ មាន​ទេវតា*​មួយ​រូប​មក​ដាស់​លោក ទាំង​ពោល​ថា៖ «ចូរ​ក្រោក​ឡើង បរិភោគ​ទៅ!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​ក្រឡេក​ទៅ​ឃើញ​មាន​នំបុ័ង ដែល​គេ​ទើប​នឹង​ដុត​លើ​ថ្ម​ក្ដៅៗ និង​ទឹក​មួយ​ក្អម នៅ​លើ​ក្បាល​ដំណេក លោក​ក៏​ពិសា​នំបុ័ង និង​ទឹក​រួច​សម្រាន្ដ​លក់​ជា​ថ្មី។


word:
 ពេល​នោះ ទេវតា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​មក​ដាស់​លោក​ម្ដង​ទៀត ទាំង​ពោល​ថា៖ «ចូរ​ក្រោក​ឡើង​បរិភោគ​ទៅ ដ្បិត​លោក​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​យ៉ាង​ឆ្ងាយ»។


word:
 លោក​ក៏​ក្រោក​ឡើង ពិសា​នំបុ័ង និង​ទឹក។ អាហារ​នេះ​ធ្វើ​អោយ​លោក​មាន​កម្លាំង ដើរ​បាន​សែសិប​ថ្ងៃ​សែសិប​យប់ រហូត​ដល់​ភ្នំ​ហោរែប​ជា​ភ្នំ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 កាល​ទៅ​ដល់​ភ្នំ​ហោរែប​ហើយ លោក​អេលីយ៉ា​ចូល​ទៅ​ស្នាក់​ក្នុង​គុហា​នៅ​ពេល​យប់។ ពេល​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​លោក​ដូច​ត​ទៅ៖ «អេលីយ៉ា​អើយ​អ្នក​មក​ទី​នេះ​ធ្វើ​អ្វី?»។


word:
 លោក​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល! ទូលបង្គំ​ស្រឡាញ់​ព្រះអង្គ​ខ្លាំង​ណាស់។ រីឯ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ផ្ដាច់​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអង្គ ពួក​គេ​រំលំ​អាសនៈ​របស់​ព្រះអង្គ និង​សម្លាប់​ព្យាការី​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះអង្គ​ដោយ​មុខ​ដាវ គឺ​នៅ​សល់​តែ​ទូលបង្គំ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​តាម​ប្រហារ​ជីវិត​ទូលបង្គំ​ទៀត»។


word:
 ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ចូរ​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ ហើយ​ឈរ​លើ​ភ្នំ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ »។ ព្រះអង្គ​យាង​កាត់​តាម​នោះ​មាន​ខ្យល់​បក់​បោក​យ៉ាង​ខ្លាំង ធ្វើ​អោយ​កក្រើក​ភ្នំ បំបែក​ថ្ម នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​មិន​គង់​នៅ​ក្នុង​ខ្យល់​នោះ​ទេ។ បន្ទាប់​ពី​ខ្យល់ មាន​រញ្ជួយ​ដី ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​មិន​គង់​នៅ​ក្នុង​ដី​ដែល​រញ្ជួយ​នោះ​ទេ។


word:
 ក្រោយ​ពី​រញ្ជួយ​ដី មាន​ភ្លើង ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​មិន​គង់​នៅ​ក្នុង​ភ្លើង​នោះ​ទេ។ បន្ទាប់​ពី​ភ្លើង​មាន​ឮ​សូរ​សំឡេង​ស្រាលៗ​យ៉ាង​ស្រទន់។


word:
 កាល​ព្យាការី​អេលីយ៉ា​ឮ​សំឡេង​នោះ លោក​យក​អាវ​ធំ​មក​គ្រប​មុខ ហើយ​ចេញ​ទៅ​ឈរ​នៅ​មាត់​គុហា។ លោក​ឮ​ព្រះសូរសៀង​ថា៖ «អេលីយ៉ា​អើយ អ្នក​មក​ទី​នេះ​ធ្វើ​អ្វី?»។


word:
 លោក​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល! ទូលបង្គំ​ស្រឡាញ់​ព្រះអង្គ​ខ្លាំង​ណាស់។ រីឯ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ផ្ដាច់​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអង្គ ពួក​គេ​រំលំ​អាសនៈ​របស់​ព្រះអង្គ និង​សម្លាប់​ព្យាការី​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះអង្គ​ដោយ​មុខ​ដាវ គឺ​នៅ​សល់​តែ​ទូលបង្គំ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​តាម​ប្រហារ​ជីវិត​ទូលបង្គំ​ទៀត»។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​លោក​ថា៖ «ចូរ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​វាល​រហោស្ថាន​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​ដាម៉ាស​ចុះ! កាល​ទៅ​ដល់​ហើយ ត្រូវ​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ហាសែល អោយ​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច​លើ​ស្រុក​ស៊ីរី។


word:
 បន្ទាប់​មក ត្រូវ​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​យេហ៊ូវ ជា​កូន​របស់​នឹម​ស៊ី អោយ​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល រួច​ចាក់​ប្រេង​តែងតាំង​អេលីសេ ជា​កូន​របស់​សាផាត​នៅ​អេបិល-មហូឡា អោយ​ធ្វើ​ជា​ព្យាការី​ជំនួស​អ្នក។


word:
 ពេល​នោះ នរណា​គេច​ផុត​ពី​មុខ​ដាវ​របស់​ហាសែល​នឹង​ត្រូវ​យេហ៊ូវ​សម្លាប់ ហើយ​នរណា​គេច​ផុត​ពី​មុខ​ដាវ​របស់​យេហ៊ូវ នឹង​ត្រូវ​អេលីសេ​សម្លាប់។


word:
 ប៉ុន្តែ យើង​នឹង​ទុក​ជីវិត​មនុស្ស​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ពុំ​បាន​លុត​ជង្គង់​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​បាល ហើយ​មិន​បាន​ថើប​ព្រះ​នេះ​ទេ»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​ចាក​ចេញ​ពី​ទី​នោះ​ទៅ​ជួប​នឹង​លោក​អេលីសេ ជា​កូន​របស់​លោក​សាផាត​កំពុង​តែ​ភ្ជួរ​ស្រែ។ មាន​អ្នក​ភ្ជួរ​ទាំង​អស់​ដប់ពីរ​នាក់ លោក​អេលីសេ​ភ្ជួរ​ក្រោយ​គេ​បង្អស់។ លោក​អេលីយ៉ា​ចូល​ទៅ​ជិត​គាត់ រួច​ដោះ​អាវ​ធំ​របស់​លោក​បោះ​ទៅ​លើ​គាត់។


word:
 លោក​អេលីសេ​ទុក​គោ​ចោល ហើយ​រត់​ទៅ​តាម​លោក​អេលីយ៉ា​ជំរាប​ថា៖ «សូម​អនុញ្ញាត​អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ទៅ​លា​ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​ខ្ញុំ​ប្របាទ​សិន រួច​ខ្ញុំ​ប្របាទ​នឹង​ទៅ​តាម​លោក»។ លោក​អេលីយ៉ា​ឆ្លើយ​ថា៖ «ទៅ​វិញ​ចុះ​ខ្ញុំ​មិន​ឃាត់​អ្នក​ទេ!»។


word:
 លោក​អេលីសេ​ចាក​ចេញ​ពី​លោក​អេលីយ៉ា ត្រឡប់​មក​កន្លែង​ភ្ជួរ​វិញ។ គាត់​យក​គោ​ទាំង​ពីរ​ក្បាល​ទៅ​សម្លាប់​ធ្វើ​ជា​យញ្ញបូជា យក​នង្គ័ល​ធ្វើ​ជា​អុស​ដុត​ចំអិន​សាច់ ចែក​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ទី​នោះ​បរិភោគ។ បន្ទាប់​មក គាត់​ក្រោក​ឡើង ដើរ​តាម​លោក​អេលីយ៉ា ហើយ​នៅ​បំរើ​លោក។


word:
 ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី បាន​ប្រមូល​កងទ័ព​ទាំង​មូល ហើយ​មាន​ស្ដេច​សម្ពន្ធមិត្ត​សាមសិប​ពីរ​អង្គ ព្រម​ទាំង​កងពល​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​រួម​ជា​មួយ​ផង លើក​គ្នា​មក​ឡោមព័ទ្ធ និង​វាយ​លុក​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «មាស​ប្រាក់ ពួក​ស្រី​ស្នំ និង​បុត្រា​ដ៏​មាន​រូប​ល្អ​របស់​ព្រះករុណា សុទ្ធ​តែ​ជា​របស់​យើង»។


word:
 ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​តប​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ទូលបង្គំ និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទូលបង្គំ​មាន​សុទ្ធ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះករុណា​ដូច​ព្រះករុណា​មាន​រាជឱង្ការ​មែន»។


word:
 អ្នក​នាំ​សារ​មក​គាល់​ព្រះបាទ​អហាប់​ជា​ថ្មី​ទូល​ថា៖ «ព្រះបាទ​បេន-ហាដាឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ដូច​ត​ទៅ: យើង​បាន​ចាត់​គេ​អោយ​មក​ទូល​ព្រះករុណា​ថា ត្រូវ​ប្រគល់​មាស ប្រាក់ ពួក​ស្រី​ស្នំ និង​បុត្រា​របស់​ព្រះករុណា​មក​អោយ​យើង។


word:
 ដូច្នេះ ថ្ងៃ​ស្អែក ពេល​ថ្មើរ​នេះ យើង​នឹង​ចាត់​អ្នក​បំរើ​អោយ​មក​ជួប​ព្រះករុណា ពួក​គេ​នឹង​ប្រមូល​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ព្រះករុណា និង​ក្នុង​ផ្ទះ​សម្បែង​របស់​រាជ​បំរើ គឺ​ពួក​គេ​ប្រមូល​យក​របស់​របរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះករុណា​ស្រឡាញ់​ពេញ​ចិត្ត»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​កោះ​ហៅ​ព្រឹទ្ធាចារ្យ*​ទាំង​អស់​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​ពិចារណា​មើល ស្ដេច​នោះ​ចង់​បង្ក​រឿង​ហេតុ​ជា​មួយ​យើង​ហើយ! ដ្បិត​ស្ដេច​បាន​ចាត់​គេ​អោយ​មក​ទាមទារ​ពួក​ស្រី​ស្នំ និង​បុត្រា ព្រម​ទាំង​មាស​ប្រាក់​របស់​យើង ហើយ​យើង​ពុំ​បាន​បដិសេធ​ទេ!»។


word:
 ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ទូល​ព្រះបាទ​អហាប់៖ «សូម​ព្រះករុណា​កុំ​សណ្ដាប់ និង​យល់​ព្រម​តាម​ពាក្យ​ស្ដេច​នោះ​ឡើយ!»។


word:
 ពេល​នោះ ស្ដេច​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​អ្នក​នាំ​សារ​របស់​ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ទូល​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ដូច​ត​ទៅ: សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះករុណា​ចាត់​គេ អោយ​មក​ទាមទារ​ពី​ទូលបង្គំ​លើក​ដំបូង​នោះ ទូលបង្គំ​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​តាម តែ​ទូលបង្គំ​ពុំ​អាច​ធ្វើ​តាម​សេចក្ដី​ដែល​ព្រះករុណា​ទាមទារ ជា​លើក​ទី​ពីរ​នេះ​បាន​ទេ»។ អ្នក​នាំ​សារ​យក​ពាក្យ​នេះ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ​ចាត់​គេ​អោយ​មក​ទូល​ព្រះបាទ​អហាប់​ទៀត​ថា៖ «យើង​នឹង​អោយ​ពល​ទាហាន​របស់​យើង​កំទេច​ក្រុង​សាម៉ារី សូម្បី​តែ​ធូលី​ដី​មួយ​ក្បង់​ក៏​មិន​សល់​ដែរ! បើ​យើង​មិន​ធ្វើ​ដូច្នេះ​ទេ សូម​ព្រះ​ទាំងឡាយ​ដាក់​ទោស​យើង​ចុះ!»។


word:
 ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ប្រាប់​គេ​អោយ​ទូល​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​ដូច​ត​ទៅ: «“អ្នក​ដែល​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង មិន​ត្រូវ​អួតអាង​ដូច​អ្នក​ច្បាំង​ឈ្នះ​នោះ​ឡើយ!”»។


word:
 ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​ឮ​ពាក្យ​នេះ នៅ​ពេល​កំពុង​សោយ​សុរា​ជា​មួយ​ស្ដេច​សម្ពន្ធមិត្ត​នៅ​ក្នុង​ពន្លា។ ស្ដេច​បញ្ជា​ពល​ទាហាន​ថា៖ «ចូរ​រៀបចំ​ខ្លួន​ប្រយុទ្ធ!»។ ពួក​គេ​ក៏​រៀបចំ​ទ័ព​បម្រុង​នឹង​វាយ​លុក​ទីក្រុង។


word:
 ពេល​នោះ មាន​ព្យាការី​ម្នាក់ ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​អហាប់ ជា​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ដោយ​ទូល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: តើ​អ្នក​ឃើញ​កងទ័ព​ដ៏​សន្ធឹកសន្ធាប់​នេះ​ទេ? យើង​នឹង​ប្រគល់​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក ហើយ​អ្នក​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា យើង​ពិត​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​មែន»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​សួរ​ថា៖ «តើ​ព្រះអង្គ​ប្រគល់​ពួក​គេ​មក​អោយ​ខ្ញុំ​តាម​រយៈ​នរណា?»។ ព្យាការី​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា តាម​រយៈ​ពួក​សេនាជន ដែល​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ជ្រើស​រើស»។ ព្រះបាទ​អហាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ទៀត​ថា៖ «តើ​នរណា​នាំ​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង?»។ ព្យាការី​ឆ្លើយ​ថា៖ «ព្រះករុណា!»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​យាង​ត្រួត​ពល​សេនាជន​របស់​ពួក​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត ឃើញ​មាន​ចំនួន​ពីរ​រយ​សាមសិប​ពីរ​នាក់។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ត្រួត​ពល​ទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ឃើញ​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់។


word:
 អ៊ីស្រាអែល​លើក​ទ័ព​ចេញ​ទៅ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​ត្រង់។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​កំពុង​សោយ​សុរា​ស្រវឹង ជា​មួយ​ស្ដេច​សម្ពន្ធមិត្ត​ទាំង​សាមសិបពីរ​អង្គ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ពន្លា។


word:
 ពួក​សេនាជន​របស់​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​ចេញ​មុន​គេ។ ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​មើល​សភាពការណ៍ គេ​ក៏​រាយការណ៍​ថ្វាយ​ស្ដេច​ថា៖ «មាន​មនុស្ស​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​សាម៉ារី»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ទោះ​បី​ពួក​គេ​ចេញ​មក​សុំ​ចុះ​ចូល​ក្ដី ឬ​ចេញ​មក​ច្បាំង​ក្ដី ត្រូវ​ចាប់​ពួក​គេ​ទាំង​រស់»។


word:
 ពួក​គេ​វាយ​សត្រូវ​រៀងៗ​ខ្លួន ធ្វើ​អោយ​ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព ហើយ​អ៊ីស្រាអែល​នាំ​គ្នា​ដេញ​តាម។ រីឯ​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ជិះ​សេះ​រត់​ទៅ​ជា​មួយ​ពល​ទ័ព​សេះ​ខ្លះ​ទៀត។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​មក​វាយ​ពល​ទ័ព​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង ធ្វើ​អោយ​កងទ័ព​ស៊ីរី​បរាជ័យ​យ៉ាង​ធ្ងន់។


word:
 ពេល​នោះ ព្យាការី​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ក្លាហាន​ឡើង ហើយ​សូម​ទ្រង់​ព្រះតម្រិះ​មើល​ថា តើ​ព្រះករុណា​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា ដ្បិត​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​មុខ​ជា​លើក​ទ័ព​មក​ច្បាំង​នឹង​ព្រះករុណា​ទៀត​មិន​ខាន»។


word:
 ពួក​មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ព្រះ​នៃ​តំបន់​ភ្នំ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ពួក​គេ​ខ្លាំង​ពូកែ​ជាង​ពួក​យើង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​យើង​វាយ​លុក​ពួក​គេ​នៅ​តំបន់​វាល​ទំនាប​វិញ នោះ​យើង​មុខ​ជា​មាន​ប្រៀប​លើ​ពួក​គេ​មិន​ខាន។


word:
 សូម​ព្រះករុណា​ធ្វើ​ដូច​ត​ទៅ គឺ​ដក​ស្ដេច​សម្ពន្ធ​មិត្ត​ទាំង​អស់ ចេញ​ពី​មុខ​តំណែង ហើយ​តែងតាំង​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​ជំនួស​វិញ។


word:
 រីឯ​ព្រះករុណា​វិញ សូម​ប្រមូល​ទ័ព​អោយ​បាន​ច្រើន ស្មើ​នឹង​ចំនួន​ទ័ព​ដែល​ព្រះករុណា​បាន​បាត់​បង់ គឺ​មាន​ពល​ទ័ព​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​ស្មើ​នឹង​ទ័ព​លើក​មុន​ដែរ។ បន្ទាប់​មក យើង​ចេញ​ទៅ​វាយ​លុក​ពួក​គេ​នៅ​តំបន់​វាល​ទំនាប នោះ​យើង​មុខ​ជា​មាន​ប្រៀប​លើ​ពួក​គេ​មិន​ខាន»។ ស្ដេច​ក៏​យល់​ព្រម​ធ្វើ​តាម​យោបល់​របស់​មន្ត្រី​ទាំង​នោះ។


word:
 មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​យាង​ត្រួត​ពល​ទាហាន​ស៊ីរី ហើយ​លើក​ទ័ព​ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​អាផែក ដើម្បី​ច្បាំង​នឹង​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​យាង​ត្រួត​ពល​ទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ចែក​ស្បៀង​អាហារ​អោយ រួច​លើក​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។ កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​បោះ​ជំរំ ទល់​មុខ​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។ កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ប្រៀប​បាន​នឹង​ពពែ​ពីរ​ហ្វូង​តូចៗ រីឯ​កងទ័ព​ស៊ីរី​វិញ ស្ថិត​នៅ​ពាសពេញ​តំបន់​នោះ។


word:
 អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ចូល​គាល់​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ហើយ​ទូល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ដោយ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​ពោល​ថា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​នៃ​តំបន់​ភ្នំ គឺ​មិន​មែន​ជា​ព្រះ​នៃ​វាល​ទំនាប​ទេ​នោះ យើង​នឹង​ប្រគល់​កងទ័ព​ដ៏​សន្ធឹកសន្ធាប់​នេះ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា​យើង​ពិត​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​មែន»។


word:
 កងទ័ព​ទាំង​ពីរ​បោះ​ជំរំ​ទល់​មុខ​គ្នា អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ ការ​ប្រយុទ្ធ​ក៏​កើត​ឡើង ហើយ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​វាយ​កងពល​ថ្មើរ​ជើង​របស់​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី ស្លាប់​អស់​មួយ​សែន​នាក់ ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ​ថ្ងៃ។


word:
 រីឯ​ទាហាន​ដែល​នៅ​សេសសល់ នាំ​គ្នា​រត់​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​អាផែក តែ​ត្រូវ​កំពែង​ក្រុង​រំលំ​សង្កត់​ស្លាប់​អស់​ពីរ​ម៉ឺន​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់។ ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​រត់​ទៅ​ដល់​ទីក្រុង ហើយ​ចូល​ទៅ​ពួន​ក្នុង​បន្ទប់​មួយ។


word:
 ពួក​មន្ត្រី​ទូល​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ឮ​គេ​និយាយ​ថា​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល សុទ្ធ​តែ​ជា​ស្ដេច​ដែល​មាន​ចិត្ត​មេត្តា​ករុណា ដូច្នេះ ទូលបង្គំ​ទាំង​អស់​គ្នា​នឹង​យក​បាវ​មក​ស្លៀក ហើយ​យក​ខ្សែពួរ​មក​ពាក់​ក រួច​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​បង្ហាញ​ខ្លួន​ចំពោះ​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល នោះ​ប្រហែល​ជា​ស្ដេច​នឹង​ទុក​ជីវិត​ព្រះករុណា»។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​យក​បាវ​មក​ស្លៀក យក​ខ្សែ​មក​ពាក់​នៅ​ក រួច​ចេញ​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ទូល​ថា៖ «ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ទូល​ថា “សូម​ព្រះករុណា​មេត្តា​ទុក​ជីវិត​អោយ​ទូលបង្គំ​ផង”»។ ព្រះបាទ​អហាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​ព្រះរាជា​នៅ​មាន​ព្រះជន្ម​ទេ​ឬ? ទ្រង់​ក៏​ជា​បង​ប្អូន​នឹង​យើង​ដែរ!»។


word:
 កាល​ពួក​មន្ត្រី​ឃើញ​ថា ឱកាស​ល្អ​ហុច​អោយ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​ប្រញាប់​ទូល​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ ពិត​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ព្រះករុណា​មែន!»។ ព្រះបាទ​អហាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូល​ទៅ​យាង​ព្រះរាជា​មក»។ ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ​ក៏​ចេញ​មក​គាល់​ព្រះបាទ​អហាប់ ហើយ​ព្រះបាទ​អហាប់​អោយ​ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ ឡើង​ជិះ​រាជរថ​ជា​មួយ។


word:
 ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​អហាប់​ថា៖ «ទូលបង្គំ​សូម​ប្រគល់​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​ដណ្ដើម​យក​ពី​បិតា​របស់​ព្រះករុណា ថ្វាយ​ព្រះករុណា​វិញ។ ព្រះករុណា​អាច​នាំ​យក​ផលិត​ផល​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ព្រះករុណា ទៅ​លក់​ក្នុង​ក្រុង​ដាម៉ាស ដូច​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​ធ្លាប់​នាំ​យក​ផលិត​ផល​ទៅ​លក់​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​ដែរ»។ ព្រះបាទ​អហាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «រីឯ​ទូលបង្គំ​វិញ ទូលបង្គំ​នឹង​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​ជា​មួយ​ព្រះករុណា រួច​ទូលបង្គំ​នឹង​បើក​អោយ​ព្រះករុណា​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​វិញ»។ ព្រះបាទ​អហាប់​ក៏​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ រួច​ហើយ​បើក​អោយ​ព្រះបាទ​បេន-ហាដាដ យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​វិញ។


word:
 មាន​បុរស​ម្នាក់ ដែល​ជា​សមាជិក​របស់​ក្រុម​ព្យាការី ពោល​ទៅ​មិត្ត​របស់​ខ្លួន ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «ចូរ​វាយ​ខ្ញុំ​មក!»។ ប៉ុន្តែ អ្នក​នោះ​មិន​ព្រម​វាយ​ទេ។


word:
 ព្យាការី​នោះ​ក៏​ពោល​ទៅ​កាន់​មិត្ត​របស់​ខ្លួន​ថា៖ «ដោយ​អ្នក​មិន​ធ្វើ​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដូច្នេះ កាល​ណា​អ្នក​ចាក​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ សត្វ​សឹង្ហ​នឹង​សម្លាប់​អ្នក​ជា​មិន​ខាន»។ ពេល​អ្នក​នោះ​ចេញ​ទៅ​ជួប​សត្វ​សឹង្ហ ហើយ​សឹង្ហ​ក៏​សម្លាប់​គាត់។


word:
 បន្ទាប់​មក ព្យាការី​ជួប​បុរស​ម្នាក់​ទៀត​ហើយ​ពោល​ថា៖ «ចូរ​វាយ​ខ្ញុំ​មក!»។ បុរស​នោះ​ក៏​វាយ​គាត់​រហូត​ដល់​ធ្វើ​អោយ​គាត់​មាន​របួស។


word:
 ព្យាការី​នោះ​ក៏​ក្លែង​ខ្លួន ហើយ​ឃ្លុំ​មុខ​ជិត​ដើម្បី​កុំ​អោយ​នរណា​ស្គាល់ រួច​ចេញ​ទៅ​រង់ចាំ​ព្រះបាទ​អហាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវ។


word:
 កាល​ស្ដេច​យាង​កាត់​តាម​ផ្លូវ​នោះ គាត់​ក៏​ស្រែក​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! ទូលបង្គំ​បាន​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង ពេល​នោះ មាន​ម្នាក់​ចេញ​ពី​សមរភូមិ ហើយ​នាំ​ឈ្លើយ​សឹក​ម្នាក់​មក​អោយ​ទូលបង្គំ ដោយ​បញ្ជា​ថា “ចូរ​មើល​ឈ្លើយ​សឹក​នេះ​ផង! ប្រសិន​បើ​គេ​រត់​រួច អ្នក​ត្រូវ​យក​ជីវិត​សង​ជំនួស ឬ​ត្រូវ​យក​ប្រាក់​ប្រាំ​បួន​រយ​តម្លឹង​មក​សង​ខ្ញុំ”។


word:
 ប៉ុន្តែ កាល​ទូលបង្គំ​ជាប់​រវល់​ធ្វើ​នេះ​ធ្វើ​នោះ ឈ្លើយ​សឹក​ក៏​រត់​បាត់​ទៅ»។ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​មក​គាត់​ថា៖ «អ្នក​កាត់​ទោស​ខ្លួន​ឯង​ស្រាប់​ហើយ!»។


word:
 គាត់​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់  មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ដោយ​អ្នក​លែង​មនុស្ស​ដែល​យើង​បាន​កាត់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត អ្នក​ត្រូវ​ស្លាប់​ជំនួស​គេ ហើយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​អ្នក ក៏​ត្រូវ​ស្លាប់​ជំនួស​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​គេ​ដែរ»។


word:
 ក្រោយ​ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​នោះ​មក មាន​ហេតុការណ៍​មួយ​ទៀត​កើត​ឡើង។ នៅ​ក្រុង​យេសរាល មាន​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ណាបោត គាត់​មាន​ចំការ​ទំពាំង​បាយជូរ​មួយ​នៅ​ជិត​រាជវាំង​ព្រះបាទ​អហាប់ ជា​ស្ដេច​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ ព្រះបាទ​អហាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ណាបោត​ថា៖ «ចូរ​ប្រគល់​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​អ្នក​មក​អោយ​យើង ដើម្បី​យើង​យក​ទៅ​ធ្វើ​សួន​បន្លែ ព្រោះ​ចំការ​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ជិត​វាំង​ស្រាប់។ យើង​នឹង​ប្រគល់​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​មួយ​ល្អ​ជាង​ចំការ​នេះ​ទៅ​អ្នក ឬ​ប្រសិន​បើ​អ្នក​ចង់​បាន​ប្រាក់​វិញ យើង​នឹង​បង់​អោយ​តាម​តម្លៃ​ចំការ»។


word:
 លោក​ណាបោត​ទូល​ព្រះបាទ​អហាប់​ថា៖ «សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​ចុះ ថា​ទូលបង្គំ​គ្មាន​សិទ្ធិ​ប្រគល់​ដី ដែល​ជា​កេរមត៌ក​ពី​ដូនតា​នេះ ថ្វាយ​ព្រះករុណា​បាន​ទេ»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​យាង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វាំង​វិញ​ទាំង​មួម៉ៅ និង​ក្រេវក្រោធ ព្រោះ​តែ​ពាក្យ​សំដី​ដែល​លោក​ណាបោត ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល​ទូល​ថា “ទូលបង្គំ​គ្មាន​សិទ្ធិ​ប្រគល់​ដី ដែល​ជា​កេរមត៌ក​ពី​ដូនតា​នេះ ថ្វាយ​ព្រះករុណា​បាន​ទេ”។ ស្ដេច​ផ្ទំ​លើ​ព្រះ​ទែន​បែរ​ព្រះភក្ត្រ​ទៅ​ជញ្ជាំង ហើយ​មិន​ព្រម​សោយ​ព្រះស្ងោយ​ឡើយ។


word:
 ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល ជា​មហេសី យាង​មក​គាល់​ស្ដេច​ហើយ​ទូល​សួរ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​មាន​ព្រះហឫទ័យ​មួម៉ៅ មិន​ព្រម​សោយ​ព្រះស្ងោយ​ដូច្នេះ?»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ដូច​ត​ទៅ៖ «យើង​និយាយ​ជា​មួយ​ណាបោត ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល​ថា “ចូរ​លក់​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​អ្នក មក​អោយ​យើង ឬ​ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​ចង់​បាន​ប្រាក់​ទេ យើង​នឹង​ប្រគល់​ចំការ​ទំពាំងបាយ​ជូរ​មួយ​ទៀត​ជា​ថ្នូរ”។ ប៉ុន្តែ គាត់​ឆ្លើយ​ថា “ទូលបង្គំ​មិន​ប្រគល់​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​ទូលបង្គំ ថ្វាយ​ព្រះករុណា​ទេ!”»។


word:
 ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​ជា​មហេសី​ទូល​ថា៖ «តើ​ព្រះករុណា​មិន​មែន​ជា​ស្ដេច​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទេ​ឬ! សូម​តើន​ឡើង សោយ​ព្រះស្ងោយ ហើយ​រីករាយ​ក្នុង​ព្រះហឫទ័យ​ចុះ ចាំ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ទៅ​យក​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​លោក​ណាបោត ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល​មក​ថ្វាយ»។


word:
 ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​សរសេរ​រាជសារ​ក្នុង​នាម​ព្រះបាទ​អហាប់ ព្រម​ទាំង​យក​ត្រា​រាជ្យ​មក​ប្រថាប់​ផង ហើយ​ចាត់​គេ​អោយ​យក​ទៅ​ជូន​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​ដែល​នៅ​ក្រុង​ជា​មួយ​លោក​ណាបោត។


word:
 ក្នុង​រាជសារ​ទាំង​នោះ​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​បាន​សរសេរ​ថា៖ «ចូរ​ប្រកាស​អោយ​ប្រជាជន​ធ្វើ​ពិធី​តម​អាហារ ហើយ​អោយ​លោក​ណាបោត​អង្គុយ​នៅ​កន្លែង​គណៈ​អធិបតី។


word:
 ត្រូវ​អោយ​មនុស្ស​ខិលខូច​ពីរ​នាក់​មក​អង្គុយ​នៅ​ទល់​មុខ​គាត់ ដើម្បី​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​ចោទ​ប្រកាន់​គាត់​ថា“លោក​បាន​ប្រមាថ​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ប្រមាថ​ព្រះមហាក្សត្រ!”។ បន្ទាប់​មក ចូរ​នាំ​គាត់​ទៅ​ក្រៅ រួច​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់​សម្លាប់​ចោល​ទៅ»។​


word:
 ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ជា​មួយ​លោក​ណាបោត ធ្វើ​តាម​សេចក្ដី​ដែល​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​បាន​បញ្ជា​ក្នុង​រាជសារ។


word:
 មនុស្ស​ខិលខូច​ពីរ​នាក់ មក​អង្គុយ​នៅ​ទល់​មុខ​លោក​ណាបោត រួច​ចោទ​ប្រកាន់​លោក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ប្រជាជន​ថា៖ «លោក​ណាបោត​បាន​ប្រមាថ​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ប្រមាថ​ព្រះមហាក្សត្រ!»។ ដូច្នេះ គេ​នាំ​លោក​ណាបោត​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ ហើយ​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់​សម្លាប់​លោក។


word:
 គេ​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​ទូល​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​បាន​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់​សម្លាប់​លោក​ណាបោត​ហើយ»។


word:
 កាល​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​ជ្រាប​ថា គេ​បាន​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់​សម្លាប់​លោក​ណាបោ​ហើយ​នោះ ម្ចាស់​ក្សត្រី​ក៏​ទូល​ព្រះបាទ​អហាប់​ថា៖ «សូម​តើន​ឡើង​យាង​ទៅ​ចាប់​យក​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​ណាបោត ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល ដែល​មិន​ព្រម​លក់​ថ្វាយ​ព្រះករុណា​ចុះ ដ្បិត​ណាបោត​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជីវិត​ហើយ»។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អហាប់​ជ្រាប​ថា លោក​ណាបោត​ស្លាប់​ហើយ ទ្រង់​ក៏​តើន​ឡើង​យាង​ចុះ​ទៅ​ចាប់​យក​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​លោក​ណាបោត ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល។


word:
 «ចូរ​ក្រោក​ឡើង​ទៅ​ជួប​អហាប់ ជា​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។ ឥឡូវ​នេះ អហាប់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​ណាបោត ដែល​ខ្លួន​ទើប​ចាប់​យក​បាន។


word:
 ត្រូវ​ប្រាប់​អហាប់​ដូច​ត​ទៅ: “ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ឃាត​គេ ហើយ​ចាប់​យក​ដី​របស់​គេ​ដូច្នេះ?” អ្នក​ត្រូវ​ពោល​ទៀត​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ឆ្កែ​បាន​លិទ្ធ​ឈាម​របស់​ណាបោត​នៅ​កន្លែង​ណា ឆ្កែ​ក៏​នឹង​លិទ្ធ​ឈាម​របស់​អ្នក​ផ្ទាល់​នៅ​កន្លែង​នោះ​ដែរ”»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​មាន​រាជឱង្ការ​មក​លោក​ថា៖ «នែ៎​សត្រូវ​អើយ! តើ​លោក​មក​ជួប​យើង​ទៀត ហើយ​ឬ?»។ លោក​អេលីយ៉ា​ទូល​ថា៖ «ទូលបង្គំ​មក​គាល់​ព្រះករុណា ព្រោះ​ព្រះករុណា​លក់​ខ្លួន​ទៅ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា: “យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​គ្រោះ​កាច​កើត​មាន​ចំពោះ​អ្នក យើង​នឹង​លុប​បំបាត់​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក យើង​នឹង​ប្រហារ​ប្រុសៗ​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​អហាប់ ទាំង​អ្នក​ងារ ទាំង​អ្នក​ជា អោយ​អស់​ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក បាន​ដូច​ពូជពង្ស​របស់​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​នេបាត និង​ដូច​ពូជពង្ស​របស់​បាសា ជា​កូន​របស់​អហ៊ីយ៉ា​ដែរ ព្រោះ​អ្នក​ធ្វើ​អោយ​យើង​ខឹង ព្រម​ទាំង​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទៀត​ផង”។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល អំពី​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​ថា “ឆ្កែ​នឹង​ហែក​ស៊ី​យេសិបិល នៅ​ជើង​កំពែង​ក្រុង​យេសរាល។


word:
 កូន​ចៅ​របស់​អហាប់​ដែល​ស្លាប់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង នឹង​ត្រូវ​ឆ្កែ​ហែកស៊ី ហើយ​កូន​ចៅ​ដែល​ស្លាប់​នៅ​ទី​វាល នឹង​ត្រូវ​ត្មាត​ចឹក​ស៊ី​ដែរ”»​។


word:
 មិន​ដែល​មាន​នរណា ដូច​ព្រះបាទ​អហាប់​ទេ គឺ​ស្ដេច​លក់​ខ្លួន​ទៅ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ក្រោម​ការ​ញុះញង់​របស់​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល ជា​មហេសី។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម ដោយ​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ ដូច​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អហាប់​ឮ​ព្រះបន្ទូល​ទាំង​នោះ​ហើយ ទ្រង់​ហែក​ព្រះពស្ដ្រ​ចោល រួច​ស្លៀក​បាវ និង​តម​អាហារ។ ពេល​ផ្ទំ​ក៏​ស្ដេច​ស្លៀក​បាវ​ដែរ ហើយ​យាង​យឺតៗ។


word:
 «អ្នក​ឃើញ​ទេ អហាប់​បន្ទាប​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ហើយ។ ដោយ​អហាប់​បន្ទាប​ខ្លួន​ដូច្នេះ យើង​នឹង​មិន​ធ្វើ​អោយ​គ្រោះ​កាច កើត​មាន​ដល់​គេ​ក្នុង​ពេល​ដែល​គេ​នៅ​មាន​ជីវិត​ទេ តែ​យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​គ្រោះ​កាច​កើត​មាន​ចំពោះ​ពូជពង្ស​របស់​គេ​នៅ​ជំនាន់​ក្រោយ»។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា បាន​យាង​ទៅ​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ពេល​នោះ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​មន្ត្រី​ថា៖ «អស់​លោក​ជ្រាប​ច្បាស់​ហើយ​ថា ក្រុង​រ៉ាម៉ូត​នៅ​ស្រុក​កាឡាដ​ជា​ក្រុង​របស់​យើង។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​យើង​នៅ​រារែក មិន​ព្រម​ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​នោះ​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​មក​វិញ?»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «តើ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ​ជា​មួយ​ទូលបង្គំ​ឬ​ទេ?»។ ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​វិញ​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ក៏​ដូច​ព្រះករុណា​ដែរ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទូលបង្គំ​ក៏​ដូច​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះករុណា ហើយ​ទ័ព​សេះ​របស់​ទូលបង្គំ​ក៏​ដូច​ជា​ទ័ព​សេះ​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ!»។


word:
 ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​កោះ​ហៅ​ព្យាការី​ប្រមាណ​បួន​រយ​នាក់​មក ហើយ​សួរ​ពួក​គេ​ថា៖ «តើ​យើង​ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត​នៅ​ស្រុក​កាឡាដ ឬ​មិន​ត្រូវ​ទៅ?»។ ពួក​គេ​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យាង​ទៅ​ចុះ។  ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​ប្រគល់​ក្រុង​នោះ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ថា៖ «តើ​នៅ​ទី​នេះ គ្មាន​ព្យាការី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​យើង​អាច​ទូល​សួរ​ព្រះអង្គ​ទេ​ឬ?»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទូល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «នៅ​មាន​ម្នាក់​ទៀត ដែល​អាច​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន តែ​ទូលបង្គំ​ស្អប់​អ្នក​នោះ​ណាស់ ព្រោះ​គាត់​មិន​ដែល​ទាយ​ពី​សេចក្ដី​ល្អ​អោយ​ទូលបង្គំ​ទេ គឺ​ទាយ​តែ​ពី​សេចក្ដី​អាក្រក់​ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នក​នោះ​ឈ្មោះ​មីកាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យីមឡា»។ ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​កុំ​មាន​រាជឱង្ការ​បែប​នេះ!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ហៅ​មហាតលិក​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ហៅ​លោក​មីកាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យីមឡា​មក​ជា​ប្រញាប់!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ស្លៀក​ពាក់​យ៉ាង​រុងរឿង​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​រៀងៗ​ខ្លួន ត្រង់​ព្រលាន​ដែល​នៅ​មុខ​ទ្វារ​ក្រុង​សាម៉ារី។ ពួក​ព្យាការី​កំពុង​នាំ​គ្នា​ទាយ​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​ទាំង​ពីរ​អង្គ។


word:
 លោក​សេដេគា ជា​កូន​របស់​លោក​ក្នាណា​បាន​ធ្វើ​ស្នែង​ដែក​ហើយ​ពោល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ដោយ​ស្នែង​ដែក​ទាំង​នេះ អ្នក​នឹង​វាយ​កងទ័ព​ស៊ីរី​អោយ​វិនាស​សូន្យ!»។


word:
 ព្យាការី​ទាំង​អស់​ក៏​ទាយ​បែប​នោះ​ដែរ ពួក​គេ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យាង​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ​ចុះ ព្រះករុណា​មុខ​ជា​ទទួល​ជ័យជំនះ​មិន​ខាន។  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រគល់​ក្រុង​នោះ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា​ហើយ»។


word:
 មហាតលិក​ដែល​ស្ដេច​ចាត់​អោយ​ទៅ​តាម​ហៅ​លោក​មីកាយ៉ា បាន​ប្រាប់​លោក​ថា៖ «ព្យាការី​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​ព្រម​គ្នា ទាយ​សេចក្ដី​ល្អ​ថ្វាយ​ព្រះរាជា ដូច្នេះ សូម​លោក​ទាយ​សេចក្ដី​ល្អ​ថ្វាយ​ព្រះរាជា​ដូច​គេ​ដែរ​ទៅ!»។


word:
 លោក​មីកាយ៉ា​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ជំរាប​លោក​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ណា ខ្ញុំ​នឹង​ប្រកាស​យ៉ាង​នោះ!»។


word:
 លោក​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះរាជា ហើយ​ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​មក​កាន់​លោក​ថា៖ «មីកាយ៉ា​អើយ តើ​យើង​ទាំង​ពីរ ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ ឬ​មិន​ត្រូវ​ទៅ?»។ លោក​មីកាយ៉ា​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យាង​ទៅ​ចុះ! ព្រះករុណា​មុខ​ជា​ទទួល​ជ័យជំនះ​មិន​ខាន! ព្រះអម្ចាស់​ប្រគល់​ក្រុង​នោះ មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា​ហើយ​តើ!»។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​មក​លោក​វិញ​ថា៖ «តើ​យើង​ត្រូវ​ប្រាប់​អ្នក​ប៉ុន្មាន​ដង​ទៀត​ថា អោយ​អ្នក​និយាយ​តែ​ការ​ពិត​ប្រាប់​យើង​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ?»។


word:
 លោក​មីកាយ៉ា​ទូល​ថា៖ «ទូលបង្គំ​បាន​ឃើញ​ពល​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល ទាំង​មូល​បាក់​ទ័ព រត់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​នៅ​លើ​ភ្នំ ពួក​គេ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ហ្វូង​ចៀម ដែល​គ្មាន​នរណា​ឃ្វាល។  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា: អ្នក​ទាំង​នោះ​គ្មាន​មេ​ដឹក​នាំ​ទេ ចូរ​អោយ​ពួក​គេ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​រៀងៗ​ខ្លួន ដោយ​សុខសាន្ត​ចុះ!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «ទូលបង្គំ​បាន​ទូល​ព្រះករុណា​ហើយ​ថា គាត់​មិន​ដែល​ទាយ​ពី​សេចក្ដី​ល្អ​អោយ​ទូលបង្គំ​ទេ គឺ​ទាយ​តែ​ពី​សេចក្ដី​អាក្រក់​ប៉ុណ្ណោះ!»។


word:
 លោក​មីកាយ៉ា​ទូល​ថា៖ «ពិត​មែន​ហើយ! ដូច្នេះ សូម​សណ្ដាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ទូលបង្គំ​បាន​ឃើញ​ ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​លើ​រាជបល្ល័ង្ក ហើយ​មាន​កងពល​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទាំង​មូល​ឈរ​គាល់​ព្រះអង្គ ទាំង​ឆ្វេង ទាំង​ស្ដាំ​ផង។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា: “តើ​អ្នក​ណា​ចង់​ល្បួង​អហាប់ អោយ​ទៅ​ច្បាំង​យក​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ ដើម្បី​អោយ​អហាប់​ដួល​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ?”។ អ្នក​ខ្លះ​ពោល​យ៉ាង​នេះ អ្នក​ខ្លះ​ពោល​យ៉ាង​នោះ។


word:
 ពេល​នោះ មាន​វិញ្ញាណ​មួយ​ចេញ​មក​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទូល​ថា“ទូលបង្គំ​ចង់​ទៅ​ល្បួង!”។  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​សួរ​ថា “តើ​អ្នក​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច?”


word:
 វិញ្ញាណ​នោះ​ទូល​ថា “ទូលបង្គំ​នឹង​បណ្ដាល​ចិត្ត​ព្យាការី​ទាំង​អស់​របស់​ស្ដេច​អោយ​ពោល​តែ​ពាក្យ​ភូត​កុហក”។  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “នេះ​ជា​មធ្យោបាយ​ដ៏​ប្រសើរ​សំរាប់​ល្បួង​គេ ដូច្នេះ ចូរ​ទៅ​ធ្វើ​ចុះ!”។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ដាក់​វិញ្ញាណ​ភូត​កុហក នៅ​ក្នុង​មាត់​ព្យាការី​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះករុណា ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំរេច​ព្រះហឫទ័យ អោយ​ព្រះករុណា​រង​ទុក្ខ​វេទនា​ហើយ!»។


word:
 ពេល​នោះ លោក​សេដេគា ជា​កូន​របស់​លោក​ក្នាណា​ចូល​មក​ជិត ហើយ​ទះ​កំផ្លៀង​លោក​មីកាយ៉ា ទាំង​ពោល​ថា៖ «តើ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចេញ​ពី​ខ្លួន​ខ្ញុំ មក​និយាយ​ជា​មួយ​អ្នក​តាម​ណា?»។


word:
 លោក​មីកាយ៉ា​ឆ្លើយ​ថា៖ «ថ្ងៃ​ដែល​អ្នក​រត់​ទៅ​ពួន នៅ​បន្ទប់​ខាង​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​អ្នក នោះ​អ្នក​គង់​តែ​ដឹង​ទេ!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ចាប់​លោក​មីកាយ៉ា នាំ​យក​ទៅ​ប្រគល់​អោយ​លោក​អាំម៉ូន​ជា​ចៅហ្វាយ​ក្រុង និង​សម្ដេច​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​របស់​យើង​ទៅ!


word:
 រួច​ប្រាប់​គេ​ថា “ព្រះករុណា​បញ្ជា​អោយ​យក​មនុស្ស​នេះ​ទៅ​ដាក់​គុក ហើយ​ផ្ដល់​នំបុ័ង និង​ទឹក​តែ​បន្តិចបន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ព្រះករុណា​វិល​ត្រឡប់​មក​ពី​ច្បាំង​វិញ​ដោយ​សុខសាន្ត”»។


word:
 លោក​មីកាយ៉ា​ទូល​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​ពិត​ជា​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ​ដោយ​សុខសាន្ត​មែន​នោះ បាន​សេចក្ដី​ថា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ពុំ​មាន​ព្រះបន្ទូល​តាម​រយៈ​ទូលបង្គំ​ទេ»។ បន្ទាប់​មក លោក​ពោល​ទៀត​ថា៖ «ប្រជាជន​ទាំង​អស់​គ្នា ចូរ​ស្ដាប់​ចុះ!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា នាំ​គ្នា​យាង​ទៅ​វាយ​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «ទូលបង្គំ​នឹង​ក្លែង​ខ្លួន​ជា​ពល​ទាហាន រីឯ​ព្រះករុណា​វិញ សូម​ទ្រង់​ព្រះភូសា​យ៉ាង​រុង​រឿង​ចុះ!»។ ដូច្នេះ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ក្លែង​ខ្លួន​ជា​ពល​ទាហាន ចេញ​ទៅ​ច្បាំង។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​បញ្ជា​ដល់​មេ​បញ្ជាការ​កង​រទេះ​ចំបាំង​ទាំង​សាមសិបពីរ​រូប​ថា៖ «មិន​បាច់​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ពល​ទាហាន ឬ​នាយ​ទាហាន​ទេ ចូរ​ប្រយុទ្ធ​តែ​នឹង​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ប៉ុណ្ណោះ»។


word:
 កាល​មេ​បញ្ជាការ​រទេះ​ចំបាំង​ទាំង​នោះ​ឃើញ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ក៏​ពោល​ថា “ប្រាកដ​ជា​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ហើយ” ពួក​គេ​សំរុក​ទៅ​វាយ​ប្រហារ​ស្ដេច។ ប៉ុន្តែ ពេល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ស្រែក​ឡើង


word:
 ប៉ុន្តែ មាន​ទាហាន​ស៊ីរី​ម្នាក់​យឹត​ធ្នូ​បាញ់​ព្រាវ​ទៅ ក៏​ត្រូវ​ចំ​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ត្រង់​ចន្លោះ​អាវក្រោះ។ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អ្នក​បរ​រាជរថ​ថា៖ «ចូរ​បក​ក្រោយ​នាំ​យើង​ចេញ​ពី​សមរភូមិ​ភ្លាម ព្រោះ​យើង​ត្រូវ​របួស​ហើយ»។


word:
 នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ការ​ប្រយុទ្ធ​មាន​សភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង គេ​ពុំ​អាច​នាំ​ស្ដេច​ចេញ​ពី​សមរភូមិ​បាន​ឡើយ។ ដូច្នេះ ស្ដេច​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រាជរថ​រហូត ហើយ​ឈាម​ដែល​ហូរ​ចេញ​ពី​មុខ​របួស បាន​ធ្លាក់​ទៅ​ដល់​បាត​រាជរថ លុះ​ដល់​ល្ងាច​ស្ដេច​ក៏​សោយ​ទិវង្គត​ទៅ។


word:
 នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​លិច គេ​ឮ​សំរែក​ពេញ​ក្នុង​សមរភូមិ​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ទីក្រុង និង​ទី​លំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ!»។


word:
 កាល​គេ​យក​រាជរថ​ទៅ​លាង​នៅ​ស្រះ​នៃ​ក្រុង​សាម៉ារី ឆ្កែ​ក៏​មក​លិទ្ធ​ឈាម​ព្រះបាទ​អហាប់ ហើយ​ពួក​ស្រី​ពេស្យា​ក៏​នាំ​គ្នា​មុជ​ទឹក​នៅ​ទី​នោះ​ដែរ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង​ទុក។


word:
 រាជកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ គឺ​ការ​សង់​ដំណាក់​អំពី​ភ្លុក និង​ក្រុង​នានា សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បួន​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អហាប់ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អេសា​បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​នៅ​ស្រុក​យូដា។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​នោះ ទ្រង់​មាន​ជន្មាយុសាមសិបប្រាំ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ម្ភៃ​ប្រាំ​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា អស៊ូបា ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីលហ៊ី។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​អេសា​ជា​បិតា ដោយ​មិន​ងាករេ​ឡើយ ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទៀង​ត្រង់ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ប៉ុន្តែ ទ្រង់​ពុំ​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទេ គឺ​ប្រជាជន​នៅ​តែ​នាំ​គ្នា​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​តាម​កន្លែង​នោះ​ដដែល។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត គឺ​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច ក្នុង​កិច្ចការ​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ និង​ក្នុង​សង្គ្រាម សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 ស្ដេច​បាន​កំចាត់​ប្រុសៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាចារ្យ​សក្ការៈ គឺ​ពួក​ដែល​នៅ​សេសសល់​ពី​ជំនាន់​ព្រះបាទ​អេសា​ជា​បិតា។


word:
 គ្រា​នោះ​នៅ​ស្រុក​អេដុម គ្មាន​ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​ទេ គឺ​មាន​តែ​រាជ​ប្រតិភូ​ម្នាក់ ដែល​ស្ដេច​យូដា​តែងតាំង។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​បាន​អោយ​គេ​សង់​សំពៅ​ធំៗ ដើម្បី​ទៅ​ស្វែង​រក​មាស​នៅ​ស្រុក​អូភារ ប៉ុន្តែ គំរោងការ​នេះ ពុំ​បាន​សំរេច​ទេ ព្រោះ​សំពៅ​ទាំង​នោះ​លិច​នៅ​ក្រុង​អេស៊ាន-គេប៊ើរ។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ថា៖ «សូម​អោយ​រាជបំរើ​របស់​ទូលបង្គំ ចុះ​សំពៅ​ទៅ​ជា​មួយ​រាជបំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ផង!»។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​ពុំ​យល់​ព្រម​ឡើយ។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​សោយ​ទិវង្គត គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ពីរ​ឆ្នាំ នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ស្ដេច​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​បិតា និង​មាតា ព្រម​ទាំង​ផ្លូវ​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត ដែល​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​បាន​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​បាល ដូច​បិតា​ដែរ ជា​ហេតុ​បណ្ដាល​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​បាន​ធ្លាក់​ពី​រានហាល​បន្ទប់​ជាន់​លើ​បំផុត​នៃ​ព្រះដំណាក់​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​មាន​របួស​ជា​ទម្ងន់។ ស្ដេច​បាន​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​សួរ​ព្រះ​បាល-សេប៊ូប ជា​ព្រះ​របស់​ក្រុង​អេក្រូន ដើម្បី​ចង់​ដឹង​ថា តើ​ទ្រង់​អាច​ជា​សះស្បើយ ពី​របួស​នេះ​ឬ​ទេ?។


word:
 ពេល​នោះ ទេវតា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ថ្លែង​ទៅ​កាន់​លោក​អេលីយ៉ា ជា​អ្នក​ស្រុក​ធេសប៊ី​ថា៖ «ចូរ​ក្រោក​ឡើង ទៅ​ជួប​អ្នក​នាំ​សារ​របស់​ស្ដេច​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​សួរ​ថា “តើ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​គ្មាន​ព្រះ​ទេ​ឬ បាន​ជា​អ្នក​នាំ​គ្នា​ទៅ​ទូល​សួរ​ព្រះ​បាល-សេប៊ូប ជា​ព្រះ​របស់​ក្រុង​អេក្រូន​ដូច្នេះ?”


word:
 ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “អ្នក​នឹង​មិន​អាច​ក្រោក​ពី​គ្រែ​ដែល​អ្នក​ដេក​នោះ​បាន​ឡើយ អ្នក​ពិត​ជា​ស្លាប់!”»។ លោក​អេលីយ៉ា​ក៏​ចាក​ចេញ​ទៅ។


word:
 ពួក​អ្នក​នាំ​សារ​វិល​មក​គាល់​ស្ដេច​វិញ ហើយ​ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិល​មក​វិញ​ដូច្នេះ?»។


word:
 ពួក​គេ​ទូល​ថា៖ «មាន​បុរស​ម្នាក់​មក​ជួប​យើង​ខ្ញុំ ព្រម​ទាំង​ប្រាប់​យើង​ខ្ញុំ​ដូច​ត​ទៅ: “ចូរ​វិល​ទៅ​ទូល​ស្ដេច ដែល​បាន​ចាត់​អ្នក​រាល់​គ្នា​អោយ​មក​នោះ​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: តើ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​គ្មាន​ព្រះ​ទេ​ឬ បាន​ជា​អ្នក​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ទូល​សួរ​ព្រះ​បាល-សេប៊ូប ជា​ព្រះ​របស់​ក្រុង​អេក្រូន​ដូច្នេះ? ហេតុ​នេះ​អ្នក​នឹង​មិន​អាច​ក្រោក​ពី​គ្រែ ដែល​អ្នក​ដេក​នោះ​បាន​ឡើយ អ្នក​ពិត​ជា​ស្លាប់!”»។


word:
 ស្ដេច​សួរ​អ្នក​នាំ​សារ​ថា៖ «តើ​បុរស​ដែល​មក​ជួប​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​ពោល​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​មាន​រូប​រាង​ដូច​ម្ដេច?»។


word:
 ពួក​គេ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «បុរស​នោះ​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​ធ្វើ​ពី​រោម​សត្វ ហើយ​ពាក់​ខ្សែ​ក្រវាត់​ធ្វើ​ពី​ស្បែក​នៅ​ចង្កេះ​ផង»។ ពេល​នោះ ស្ដេច​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «គឺ​ពិត​ជា​អេលីយ៉ា​អ្នក​ស្រុក​ធេសប៊ី!»


word:
 ស្ដេច​ក៏​ចាត់​មេ​កង​ម្នាក់ អោយ​នាំ​ពល​ទាហាន​ហាសិប​នាក់ ទៅ​រក​ចាប់​លោក​អេលីយ៉ា។ គេ​នាំ​គ្នា​ឡើង​ទៅ​រក​ចាប់​លោក​អេលីយ៉ា ដែល​កំពុង​អង្គុយ​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ។ មេ​កង​នោះ​និយាយ​ទៅ​កាន់​លោក​ថា៖ «អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ ចូរ​ចុះ​មក! នេះ​ជា​បញ្ជា​របស់​ព្រះរាជា»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​មេ​កង​នោះ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មែន សូម​អោយ​ភ្លើង​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក ឆេះ​លោក និង​ពល​ទាហាន​ទាំង​ហាសិប​នាក់​របស់​លោក​ចុះ!»។ ភ្លើង​ក៏​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក ឆេះ​មេ​កង និង​ពល​ទាហាន​ទាំង​ហាសិប​នាក់​នោះ​មែន។


word:
 ស្ដេច​ចាត់​មេទ័ព​ម្នាក់​ទៀត​អោយ​នាំ​ពល​ទាហាន​ហាសិប​នាក់​ទៅ​រក​ចាប់​លោក​អេលីយ៉ា។ មេ​កង​នោះ​និយាយ​ទៅ​កាន់​លោក​ថា៖ «អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ ចូរ​ប្រញាប់​ចុះ​មក! នេះ​ជា​បញ្ជា​របស់​ព្រះរាជា!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​មក​ពួក​គេ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មែន សូម​អោយ​ភ្លើង​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក ឆេះ​លោក និង​ពល​ទាហាន​ទាំង​ហាសិប​នាក់​របស់​លោក​ចុះ!»។ ភ្លើង​ក៏​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក ឆេះ​មេ​កង និង​ពល​ទាហាន​ទាំង​ហាសិប​នាក់​នោះ​មែន។


word:
 ស្ដេច​ចាត់​មេ​កង​ទី​បី​អោយ​នាំ​ពល​ទាហាន​ហាសិប​នាក់​ទៅ​សា​ជា​ថ្មី។ ពេល​មេ​កង​ទី​បី​នេះ​ឡើង​ទៅ​ដល់​លើ​កំពូល​ភ្នំ គាត់​លុត​ជង្គង់​នៅ​មុខ​លោក​អេលីយ៉ា​រួច​អង្វរ​ថា៖ «អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ! សូម​អាណិត​មេត្តា ទុក​ជីវិត​អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ និង​ពល​ទាហាន​ទាំង​ហាសិប​នាក់​នេះ​ផង។


word:
 មាន​ភ្លើង​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក​ឆេះ​មេ​កង​ទាំង​ពីរ និង​ពល​ទាហាន​របស់​ពួក​គេ​ដែល​មក​មុនៗ​នោះ​អស់​ហើយ ឥឡូវ​នេះ​សូម​អាណិត​មេត្តា​ទុក​ជីវិត​អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ផង!»។


word:
 ទេវតា*​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រាប់​លោក​អេលីយ៉ា​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ជា​មួយ​គេ​ចុះ កុំ​ភ័យ​ខ្លាច​ឡើយ!»។ លោក​អេលីយ៉ា​ក្រោក​ឡើង​ហើយ​ទៅ​ជា​មួយ​គេ ចូល​គាល់​ស្ដេច


word:
 ទូល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “ដោយ​អ្នក​បាន​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​សួរ​ព្រះ​បាល-សេប៊ូប ជា​ព្រះ​របស់​ក្រុង​អេក្រូន ធ្វើ​ហាក់​ដូច​ជា​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​គ្មាន​ព្រះ​ដែល​គេ​អាច​សួរ​បាន។ ហេតុ​នេះ​អ្នក​នឹង​មិន​អាច​ក្រោក​ពី​គ្រែ ដែល​អ្នក​ដេក​នោះ​បាន​ឡើយ អ្នក​ពិត​ជា​ស្លាប់!”»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​សោយ​ទិវង្គត​ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​លោក​អេលីយ៉ា​បាន​ថ្លែង។ ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​គ្មាន​បុត្រ​ទេ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​អនុជ​ ឡើង​ស្នង​រាជ្យ​នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា និង​អ្វីៗ​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​គ្រា​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​អោយ​ខ្យល់​កួច​លោក​អេលីយ៉ា​ឡើង​ទៅ​ស្ថាន​បរមសុខ​នោះ លោក​អេលីយ៉ា និង​លោក​អេលីសេ​ចាក​ចេញ​ពី​គីលកាល់​ទៅ​ជា​មួយ​គ្នា។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​លោក​អេលីសេ​ថា៖ «ចាំ​ខ្ញុំ​នៅ​ទី​នេះ​ហើយ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចាត់​ខ្ញុំ​អោយ​ទៅ​បេតអែល»។ លោក​អេលីសេ​តប​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ និង​ក្នុង​នាម​លោក​ផ្ទាល់​ដែល​នៅ​មាន​ជីវិត​ថា ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ឃ្លាត​ចាក​ពី​លោក​ឡើយ»។ លោក​ទាំង​ពីរ​ក៏​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​បេតអែល។


word:
 មាន​ព្យាការី​មួយ​ក្រុម​នៅ​បេតអែល​ចេញ​មក​ជួប​លោក​អេលីសេ​ជំរាប​ថា៖ «តើ​លោក​ជ្រាប​ឬ​ទេ​ថា ថ្ងៃ​នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​លើក​គ្រូ​របស់​លោក​ឡើង​ទៅ​លើ​មេឃ»។ លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ដែរ មិន​បាច់​ប្រាប់​ទេ!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​គាត់​ថា៖ «អេលីសេ​អើយ ចូរ​ចាំ​ខ្ញុំ​នៅ​ទី​នេះ​ហើយ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចាត់​ខ្ញុំ​អោយ​ទៅ​ក្រុង​យេរីខូ»។ លោក​អេលីសេ​តប​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ និង​ក្នុង​នាម​លោក​ផ្ទាល់ ដែល​នៅ​មាន​ជីវិត​ថា ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ឃ្លាត​ចាក​ពី​លោក​ឡើយ»។ លោក​ទាំង​ពីរ​ក៏​ទៅ​ដល់​ក្រុង​យេរីខូ។


word:
 មាន​ព្យាការី​មួយ​ក្រុម​នៅ​ក្រុង​យេរីខូ នាំ​គ្នា​មក​ជិត​លោក​អេលីសេ​ជំរាប​ថា៖ «តើ​លោក​ជ្រាប​ទេ​ថា ថ្ងៃ​នេះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​លើក​គ្រូ​របស់​លោក​ឡើង​ទៅ​លើ​មេឃ»។ លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ដែរ មិន​បាច់​ប្រាប់​ទេ!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​គាត់​ថា៖ «ចូរ​ចាំ​ខ្ញុំ​នៅ​ទី​នេះ​ហើយ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចាត់​ខ្ញុំ​អោយ​ទៅ​ទន្លេ​យ័រដាន់»។ លោក​អេលីសេ​តប​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ និង​ក្នុង​នាម​លោក​ផ្ទាល់​ដែល​នៅ​មាន​ជីវិត​ថា ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ឃ្លាត​ចាក​ពី​លោក​ឡើយ»។ លោក​ទាំង​ពីរ​ក៏​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។


word:
 ពេល​នោះ លោក​អេលីយ៉ា​យក​អាវ​ធំ​របស់​លោក​មក​មូរ ហើយ​វាយ​ទឹក​ទន្លេ ទឹក​ក៏​ញែក​ចេញ​ពី​គ្នា។ លោក​ទាំង​ពីរ​ដើរ​កាត់​បាត​ទន្លេ។


word:
 កាល​លោក​ទាំង​ពីរ​ឆ្លង​ផុត​ហើយ លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​លោក​អេលីសេ​ថា៖ «បើ​អ្នក​ចង់​បាន​អ្វី​ពី​ខ្ញុំ ចូរ​សុំ​អោយ​បាន​មុន​ពេល​ ព្រះអម្ចាស់  លើក​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​ឆ្ងាយ​ពី​អ្នក!»។ លោក​អេលីសេ​ឆ្លើយ​ថា៖ «សូម​មេត្តា​អោយ​វិញ្ញាណ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​លោក មក​សណ្ឋិត​លើ​ខ្ញុំ​មួយ​ជា​ទ្វេ!»។


word:
 លោក​អេលីយ៉ា​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «សំណូម​ពរ​របស់​អ្នក​ពិបាក​ណាស់! ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​អ្នក​មើល​ឃើញ​ខ្ញុំ ក្នុង​ពេល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​លើក​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​ឆ្ងាយ​ពី​អ្នក នោះ​សំណូម​ពរ​របស់​អ្នក​ពិត​ជា​បាន​សំរេច។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ប្រសិន​បើ​អ្នក​មើល​មិន​ឃើញ​ខ្ញុំ​ទេ សំណូម​ពរ​របស់​អ្នក​ក៏​ពុំ​បាន​សំរេច​ដែរ»។


word:
 ក្នុង​ពេល​ដែល​លោក​ទាំង​ពីរ​ដើរ​បណ្ដើរ​និយាយ​គ្នា​បណ្ដើរ ស្រាប់​តែ​មាន​រទេះ​ជា​ភ្លើង ទឹម​ដោយ​សេះ​ភ្លើង មក​ញែក​លោក​ទាំង​ពីរ​អោយ​ឃ្លាត​ចេញ​ពី​គ្នា។ ពេល​នោះ ខ្យល់​ក៏​កួច​លោក​អេលីយ៉ា ឡើង​ទៅ​ស្ថាន​បរមសុខ។


word:
 កាល​លោក​អេលីសេ​ឃើញ​ដូច្នេះ លោក​ស្រែក​ថា៖ «លោក​ឪពុក! លោក​ឪពុក​អើយ! លោក​ប្រៀប​ដូច​ជា​រទេះ​ចំបាំង និង​ទ័ព​សេះ​របស់​អ៊ីស្រាអែល!»។ បន្ទាប់​មក លោក​មើល​លោក​អេលីយ៉ា​លែង​ឃើញ​ទៀត។ លោក​យក​សម្លៀកបំពាក់​របស់​លោក​មក​ហែក​ជា​ពីរ


word:
 លោក​អេលីសេ​យក​អាវ​ធំ​របស់​លោក​អេលីយ៉ា​វាយ​ទឹក​ទន្លេ ទាំង​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «តើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អេលីយ៉ា​គង់​នៅ​ទី​ណា?»។ ពេល​ដែល​លោក​វាយ​ទឹក​នោះ​ទឹក​ក៏​ញែក​ចេញ​ពី​គ្នា ហើយ​លោក​ដើរ​ឆ្លង​កាត់​ទៅ។


word:
 ក្រុម​ព្យាការី ដែល​ឈរ​មើល​ពី​ត្រើយ​ម្ខាង​ក្បែរ​ក្រុង​យេរីខូ​ពោល​ឡើង​ថា៖ «វិញ្ញាណ​របស់​លោក​អេលីយ៉ា មក​សណ្ឋិត​លើ​លោក​អេលីសេ​ហើយ!»។ ពួក​គេ​ទៅ​ជួប​លោក​អេលីសេ រួច​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ចុះ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក


word:
 ទាំង​ពោល​ថា៖ «ក្នុង​ចំណោម​យើង​ខ្ញុំ​ប្របាទ មាន​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច​ហាសិប​នាក់ សូម​លោក​អនុញ្ញាត​អោយ​គេ​ចេញ​ទៅ​រក​គ្រូ​របស់​លោក​ចុះ ក្រែងលោ​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​នាំ​យក​គាត់​ទៅ​ទម្លាក់​នៅ​លើ​ភ្នំ ឬ​ក្នុង​ជ្រោះ​ណា​មួយ»។ លោក​អេលីសេ​ឆ្លើយ​ថា៖ «កុំ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​អី!»។


word:
 ប៉ុន្តែ ដោយ​គេ​ទទូច​ខ្លាំង​ពេក លោក​ក៏​យល់​ព្រម ហើយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ចាត់​ពួក​គេ​អោយ​ទៅ​ចុះ!»។ គេ​ចាត់​មនុស្ស​ទាំង​ហាសិប​នាក់​នោះ​អោយ​ទៅ​រក​លោក​អេលីយ៉ា អស់​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ តែ​រក​មិន​ឃើញ​សោះ។


word:
 អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​វិល​ត្រឡប់​មក​ជួប​លោក​អេលីសេ​ដែល​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​យេរីខូ។ លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ហើយ​ថា កុំ​ទៅ​រក​ធ្វើ​អ្វី!»។


word:
 អ្នក​ក្រុង​យេរីខូ​ជំរាប​លោក​អេលីសេ​ថា៖ «លោក​ម្ចាស់​ឃើញ​ស្រាប់​ហើយ​ថា ក្រុង​នេះ​មាន​ទី​តាំង​ប្រសើរ​ណាស់ ប៉ុន្តែ ទឹក​ពុំ​ល្អ​ទេ ដូច្នេះ ដី​មិន​បង្កើត​ភោគផល​ឡើយ»។


word:
 លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​យក​ចានគោម​ថ្មី​មួយ​មក​អោយ​ខ្ញុំ ហើយ​ដាក់​អំបិល​ផង!»។ គេ​ក៏​ទៅ​យក​មក​ជូន​លោក។


word:
 លោក​ចេញ​ទៅ​ឯ​ប្រភព​ទឹក ហើយ​ចាក់​អំបិល​ក្នុង​ទឹក​ទាំង​មាន​ប្រសាសន៍​ដូច​ត​ទៅ៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ទឹក​នេះ​ល្អ​ឡើង​វិញ គឺ​មិន​បង្ក​អោយ​អ្វីៗ​ស្លាប់ ឬ​ក៏​ធ្វើ​អោយ​ដី​ឥត​បង្កើត​ភោគផល​ទៀត​ដែរ”»។


word:
 លោក​អេលីសេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ទី​នោះ​ឡើង​ទៅ​បេតអែល។ ពេល​កំពុង​តែ​ឡើង​ទៅ​នោះ មាន​ក្មេងៗ​មួយ​ក្រុម​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​មក ហើយ​ស្រែក​ប្រមាថ​លោក​ថា៖ «ឡើង​ទៅ តា​ទំពែក! ឡើង​ទៅ តា​ទំពែក!»។


word:
 លោក​បែរ​មក​មើល​ក្មេង​ទាំង​នោះ ហើយ​ដាក់​បណ្ដាសា​វា​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ស្រាប់​តែ​មាន​មេ​ខ្លាឃ្មុំ​ពីរ​ចេញ​ពី​ព្រៃ​មក​ហែក​ក្មេង​ទាំង​នោះ អស់​សែសិប​ពីរ​នាក់។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំ​បី នៃ​រជ្ជ​កាល​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​បាន​ដប់ពីរ​ឆ្នាំ។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  តែ​មិន​ស្មើ​មាតាបិតា​ទេ។ ស្ដេច​បាន​ផ្ដួល​រំលំ​រូប​ព្រះ​បាល​ដែល​បិតា​បាន​កសាង។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មិន​បាន​លះបង់​អំពើ​បាប​ចោល​ទេ គឺ​ទ្រង់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដូច​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត ហើយ​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​មេសា ជា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ មាន​ហ្វូង​សត្វ​ជា​ច្រើន។ រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ស្ដេច​តែងតែ​នាំ​កូន​ចៀម​មួយ​សែន​ក្បាល និង​ចៀម​ឈ្មោល​មួយ​សែន​ក្បាល ព្រម​ទាំង​រោម​ចៀម មក​ថ្វាយ​ជា​សួយសារអាករ​ដល់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ក្រោយ​ពេល​ព្រះបាទ​អហាប់​សោយ​ទិវង្គត​ផុត​ទៅ ស្ដេច​ស្រុក​ម៉ូអាប់​ក៏​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ ទាំង​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ថា៖ «ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ទូលបង្គំ តើ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​យាង​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ជា​មួយ​ទូលបង្គំ​ឬ​ទេ?»។ ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​រាជឱង្ការ​តប​ថា៖ «ទូលបង្គំ​យល់​ព្រម​ទៅ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ដែរ! ពល​ទ័ព​របស់​ទូលបង្គំ​ក៏​ដូច​ជា​ពល​ទ័ព​របស់​ព្រះករុណា ហើយ​សេះ​របស់​ទូលបង្គំ​ក៏​ដូច​ជា​សេះ​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៀត​ថា៖ «តើ​យើង​នឹង​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​តាម​ផ្លូវ​ណា?»។ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​តប​ថា «តាម​ផ្លូវ​វាល​រហោស្ថាន​ស្រុក​អេដុម»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​ស្ដេច​ស្រុក​អេដុម​នាំ​គ្នា​ចាក​ចេញ​ទៅ។ លុះ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​វាង​បាន​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ ពួក​គេ​ខ្វះ​ទឹក​សំរាប់​កងទ័ព និង​ហ្វូង​សត្វ​ដែល​មក​ជា​មួយ។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ពិត​ជា​ ព្រះអម្ចាស់ ​ហើយ ដែល​ហៅ​យើង​ទាំង​បី​នាក់​មក ដើម្បី​ប្រគល់​យើង​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​នៅ​ទី​នេះ គ្មាន​ព្យាការី​ណា​ម្នាក់​ដែល​អាច​អោយ​យើង​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ​ឬ?»។ មេទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ម្នាក់​ទូល​ថា៖ «ក្រាប​ទូល​នៅ​ទី​នេះ មាន​លោក​អេលីសេ ជា​កូន​របស់​លោក​សាផាត និង​ជា​សិស្ស​ជំនិត​របស់​លោក​អេលីយ៉ា»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «លោក​ពិត​ជា​អាច​នាំ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​មក​ប្រាប់​យើង​មិន​ខាន»។ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ព្រម​ទាំង​ស្ដេច​អេដុម ក៏​នាំ​គ្នា​យាង​ទៅ​ជួប​លោក​អេលីសេ។


word:
 លោក​អេលីសេ​ទូល​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ថា៖ «តើ​ព្រះករុណា​យាង​មក​រក​ទូលបង្គំ​ធ្វើ​អ្វី? ម្ដេច​ក៏​មិន​យាង​ទៅ​រក​ពួក​ព្យាការី​របស់​មាតាបិតា​ព្រះករុណា​ទៅ!»។ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ថា៖ «ទេ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ហើយ​ដែល​បាន​ហៅ​យើង​ទាំង​បី​នាក់​មក ដើម្បី​ប្រគល់​យើង​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់»។


word:
 លោក​អេលីសេ​ទូល​ថា៖ «ទូលបង្គំ​សូម​ស្បថ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ជា​ព្រះ​ដែល​ទូលបង្គំ​គោរព​បំរើ និង​ជា​ព្រះ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា បើ​ទូលបង្គំ​មិន​យល់​ដល់​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ទេ ទូលបង្គំ​មិន​អើពើ ឬ​ក្រឡេក​មើល​ព្រះករុណា​ឡើយ។


word:
 ឥឡូវ​នេះ សូម​នាំ​អ្នក​ភ្លេង​ម្នាក់​មក​អោយ​ទូលបង្គំ!»។ កាល​អ្នក​ភ្លេង​កំពុង​តែ​ប្រគំ​តន្ត្រី ឫទ្ធិបារមី​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ក៏​មក​សណ្ឋិត​លើ​ព្យាការី​អេលីសេ។


word:
 លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “ចូរ​ជីក​ប្រឡាយ​នៅ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ​នេះ​អោយ​បាន​ច្រើន”។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៀត​ថា “ទោះ​បី​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ឃើញ​មាន​ខ្យល់ មាន​ភ្លៀង​ក្ដី ជ្រលង​ភ្នំ​នេះ​នឹង​មាន​ទឹក​ពោរពេញ ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​មាន​ទឹក​បរិភោគ ព្រម​ទាំង​ទឹក​សំរាប់​ហ្វូង​សត្វ និង​ជំនិះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ផង”។


word:
 ប៉ុន្តែ នេះ​ជា​ការ​តូចតាច នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះអង្គ​នឹង​ប្រគល់​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះករុណា។


word:
 ព្រះករុណា​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ទីក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​ដ៏​រឹងមាំ និង​ទីក្រុង​សំខាន់ៗ​ទាំង​អស់​ចោល។ ព្រះករុណា​ត្រូវ​កាប់​រំលំ​ដើម​ឈើ​ល្អៗ បិទ​ប្រភព​ទឹក​ទាំង​អស់ ហើយ​បំផ្លាញ​ដី​ស្រែ​ចំការ​ទាំង​អស់​ចោល ដោយ​យក​ថ្ម​ទៅ​ចាក់​លើ​ដី​ទាំង​នោះ»។


word:
 កាល​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ដឹង​ថា ស្ដេច​ទាំង​បី​អង្គ​លើក​ទ័ព​មក​ច្បាំង​នឹង​ពួក​គេ ពួក​គេ​ប្រមូល​ផ្ដុំ​អស់ អ្នក​ដែល​មាន​វ័យ​អាច​បំរើ​ទ័ព​បាន​ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់ ហើយ​បញ្ជូន​ទ័ព​នោះ​ទៅ​ដាក់​តាម​ព្រំដែន។


word:
 ពួក​គេ​ស្រែក​ថា៖ «មើល៍ សុទ្ធ​តែ​ឈាម! ស្ដេច​ទាំង​នោះ​ពិត​ជា​ប្រយុទ្ធ​កាប់​សម្លាប់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ស្លាប់​អស់​ហើយ! មក៍! ពួក​ម៉ូអាប់​យើង​នាំ​គ្នា​ទៅ​រឹប​អូស​យក​ជយភ័ណ្ឌ​ឥឡូវ​នេះ!»។


word:
 ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​នាំ​គ្នា​ទៅ​ដល់​ជំរំ​របស់​អ៊ីស្រាអែល កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​ចេញ​មក​វាយ​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ដែល​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​គេ។ កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ដេញ​តាម​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ចូល​រហូត​ដល់​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​វាយ​ពួក​គេ​អោយ​បរាជ័យ​យ៉ាង​ធ្ងន់។


word:
 កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​បំផ្លាញ​ទីក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ចោល ព្រម​ទាំង​នាំ​គ្នា​យក​ដុំ​ថ្ម ទៅ​បោះ​ពេញ​ក្នុង​ស្រែ​ចំការ​ដ៏​ល្អៗ​ទាំង​អស់។ ពួក​គេ​បិទ​ប្រភព​ទឹក​ទាំង​អស់​ចោល និង​កាប់​រំលំ​ដើម​ឈើ​ដ៏​ល្អៗ​ទាំង​អស់​ចោល​ដែរ។ ទី​បំផុត មាន​តែ​ក្រុង​គារ-ហារ៉ាសែត​ ប៉ុណ្ណោះ ដែល​នៅ​មាន​កំពែង​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ។ ពល​ទាហាន​កាន់​ដង្ហក់​នាំ​គ្នា​ឡោមព័ទ្ធ និង​វាយ​យក​ក្រុង​នោះ។


word:
 កាល​ស្ដេច​ស្រុក​ម៉ូអាប់​ដឹង​ច្បាស់​ថា ខ្លួន​គ្មាន​កម្លាំង​ទប់ទល់​បាន ទ្រង់​ក៏​ប្រមូល​ទ័ព​ដែល​កាន់​ដាវ​បាន​ចំនួន​ប្រាំពីរ​រយ​នាក់ វាយ​បើក​ផ្លូវ​សំរុក​ទៅ​លើ​ស្ដេច​អេដុម ប៉ុន្តែ មិន​បាន​សំរេច​ឡើយ។


word:
 ដូច្នេះ ស្ដេច​ស្រុក​ម៉ូអាប់​យក​រាជបុត្រ​ច្បង​ដែល​ត្រូវ​ស្នង​រាជ្យ មក​ធ្វើ​យញ្ញបូជា​នៅ​លើ​កំពែង​ក្រុង បណ្ដាល​អោយ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​រន្ធត់ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង ហើយ​នាំ​គ្នា​ដក​ទ័ព​វិល​ទៅ​កាន់​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​វិញ។


word:
 មាន​ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ម្នាក់ ជា​ភរិយា​របស់​បុរស​មួយ​រូប ដែល​ជា​សមាជិក​របស់​ក្រុម​ព្យាការី បាន​មក​ជួប​លោក​អេលីសេ ហើយ​អង្វរ​លោក​ថា៖ «ប្ដី​របស់​នាង​ខ្ញុំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​ស្លាប់​ផុត​ហើយ។ លោក​ក៏​ជ្រាប​ដែរ​ថា អ្នក​បំរើ​របស់​លោក គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់ ​ណាស់។ ឥឡូវ​នេះ ម្ចាស់​បំណុល​បាន​មក​ទាមទារ​យក​កូន​ប្រុស​ទាំង​ពីរ​នាក់​របស់​នាង​ខ្ញុំ ទៅ​ធ្វើ​ជា​បាវ​បំរើ​របស់​គេ»។


word:
 លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «តើ​នាង​ចង់​អោយ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច​ចំពោះ​នាង? ចូរ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​មក​មើល នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នាង​មាន​អ្វី​ខ្លះ?»។ នាង​ឆ្លើយ​តប​ថា៖ «នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នាង​ខ្ញុំ គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ប្រេង​មួយ​កូន​ដប​ប៉ុណ្ណោះ»។


word:
 លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ខ្ចី​ដប​ទំនេរ ពី​អ្នក​ជិត​ខាង​អោយ​បាន​ច្រើន គឺ​កុំ​ខ្ចី​តិច​ពេក។


word:
 ពេល​មក​ដល់​វិញ ត្រូវ​នាំ​គ្នា​ទាំង​ម្ដាយ ទាំង​កូន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ បិទ​ទ្វារ​អោយ​ជិត ហើយ​យក​ប្រេង​ចាក់​ក្នុង​ដប​ទាំង​នោះ។ ដប​ណា​ពេញ​ត្រូវ​ទុក​ដោយ​ឡែក»។


word:
 នាង​ក៏​ចាក​ចេញ​ពី​លោក​ទៅ ហើយ​នាំ​កូន​ចូល​ក្នុង​ផ្ទះ​បិទ​ទ្វារ​ជិត។ កូន​ទាំង​ពីរ​ហុច​ដប​មក​អោយ​ម្ដាយ រួច​ម្ដាយ​យក​ប្រេង​មក​ចាក់​ក្នុង​ដប។


word:
 លុះ​ដប​ទាំង​អស់​ពេញ​ហើយ នាង​ប្រាប់​កូន​ថា៖ «ហុច​ដប​មួយ​ទៀត​មក!»។ កូន​ឆ្លើយ​ថា៖ «អស់​ដប​ហើយ​ម៉ែ!»។ ពេល​នោះ ប្រេង​ក៏​ឈប់​ហូរ។


word:
 នាង​នាំ​ដំណឹង​នេះ​ទៅ​ជំរាប​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​មក​កាន់​នាង​ថា៖ «ចូរ​យក​ប្រេង​នេះ​ទៅ​លក់​សង​បំណុល​គេ រីឯ​ប្រាក់​ដែល​នៅ​សល់​ចូរ​ទុក​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ម្ដាយ និង​កូន​ចុះ»។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ លោក​អេលីសេ​ដើរ​កាត់​តាម​ភូមិ​ស៊ូណែម។ ភូមិ​នោះ មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់ ជា​អភិជន​បាន​ឃាត់​លោក អោយ​នៅ​ពិសា​បាយ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​នាង។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក កាល​លោក​ធ្វើ​ដំណើរ​កាត់​ភូមិ​នេះ លោក​តែងតែ​អញ្ជើញ​ទៅ​ពិសា​បាយ​នៅ​ផ្ទះ​របស់​នាង។


word:
 នាង​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​ប្ដី​ថា៖ «ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា​បុរស​ដែល​តែងតែ​អញ្ជើញ​មក​ផ្ទះ​យើង​ជា​រឿយៗ​នោះ ពិត​ជា​អ្នក​ជំនិត​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។


word:
 ដូច្នេះ ចូរ​យើង​រៀបចំ​បន្ទប់​តូច​មួយ​នៅ​ជាន់​ខាង​លើ ព្រម​ទាំង​ដាក់​គ្រែ​តុ​កៅអី និង​ចង្កៀង​ទុក​ជូន​លោក​ផង។ កាល​ណា​លោក​អញ្ជើញ​មក​ផ្ទះ​យើង លោក​អាច​សំរាក​ក្នុង​បន្ទប់​នោះ»។


word:
 លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​កេហាស៊ី​ជា​ក្មេង​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ហៅ​ស្ត្រី​ភូមិ​ស៊ូណែម​មក!»។ កេហាស៊ី​ចេញ​ទៅ​ហៅ​នាង ហើយ​នាង​ក៏​មក​ឈរ​នៅ​មុខ​លោក។


word:
 លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​អ្នក​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​ប្រាប់​នាង​ថា​បាន​ទទួល​យើង​យ៉ាង​រាក់ទាក់​បំផុត តើ​យើង​អាច​តប​ស្នង​អ្វី​ដល់​នាង​វិញ? តើ​ចង់​អោយ​យើង​ទៅ​ទូល​ព្រះរាជា ឬ​និយាយ​ជា​មួយ​មេទ័ព​ជំនួស​នាង?»។ នាង​ឆ្លើយ​ថា៖ «នាង​ខ្ញុំ​មិន​ត្រូវ​ការ​អ្វី​ទេ នាង​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ដោយ​សុខសាន្ត ក្នុង​ចំណោម​ញាតិ​មិត្ត​របស់​នាង​ខ្ញុំ​ហើយ»។


word:
 លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «បើ​ដូច្នេះ តើ​ត្រូវ​តប​ស្នង​អ្វី​ដល់​នាង?»។ កេហាស៊ី​ឆ្លើយ​ថា៖ «នាង​គ្មាន​កូន​ទេ ហើយ​ប្ដី​នាង​ក៏​ចាស់​ដែរ»។


word:
 លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ឆ្នាំ​ក្រោយ ក្នុង​ខែ​នេះ នាង​នឹង​មាន​កូន​ប្រុស​ព​នៅ​ក្នុង​ដៃ»។ នាង​ឆ្លើយ​ថា៖ «ទេ លោក​ម្ចាស់ ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ សូម​កុំ​ធ្វើ​អោយ​នាង​ខ្ញុំ​ខក​ចិត្ត​ឡើយ»។


word:
 ស្ត្រី​នោះ​ក៏​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ ហើយ​សំរាល​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ នៅ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់​ក្នុង​ខែ​ដដែល​នោះ ដូច​លោក​អេលីសេ​ប្រាប់​នាង។


word:
 កូន​ប្រុស​នោះ មាន​វ័យ​ចំរើន​ធំ​ឡើង។ ថ្ងៃ​មួយ កូន​នោះ​ទៅ​លេង​ជា​មួយ​ឪពុក ដែល​កំពុង​ត្រួត​ពិនិត្យ​អ្នក​ច្រូត​ស្រូវ។


word:
 ស្រាប់​តែ​ក្មេង​នោះ​ប្រាប់​ឪពុក​ថា៖ «ពុក​អើយ កូន​ឈឺ​ក្បាល កូន​ឈឺ​ក្បាល​ណាស់!»។ ឪពុក​ស្រែក​ប្រាប់​ទៅ​អ្នក​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​បី​យក​ទៅ​អោយ​ម្ដាយ​វា​ឆាប់​ឡើង!»។


word:
 អ្នក​បំរើ​បី​ក្មេង​នោះ​យក​ទៅ​ប្រគល់​អោយ​ម្ដាយ។ កូន​នោះ​ដេក​លើ​ភ្លៅ​ម្ដាយ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រង់ រួច​ក៏​ស្លាប់​ទៅ។


word:
 នាង​បី​កូន​ឡើង ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​លោក​អេលីសេ នាង​ផ្ដេក​កូន​នៅ​លើ​គ្រែ​របស់​លោក រួច​បិទ​ទ្វារ​បន្ទប់។ នាង​រត់​ទៅ​តាម​ប្ដី​នៅ​ឯ​ស្រែ


word:
 ស្រែក​ប្រាប់​ថា៖ «សូម​បង​ចាត់​ក្មេង​បំរើ​ម្នាក់ ព្រម​ទាំង​លា​មួយ​អោយ​មក​ខ្ញុំ! ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ទៅ​ផ្ទះ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ រួច​ខ្ញុំ​វិល​មក​វិញ»។


word:
 ប្ដី​របស់​នាង​សួរ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​នាង​ចង់​ទៅ​ផ្ទះ​លោក​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ? ព្រោះ​ថ្ងៃ​នេះ​មិន​មែន​ជា​ថ្ងៃ​បុណ្យ​ដើម​ខែ ឬ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ*​ទេ»។ នាង​ឆ្លើយ​ថា៖ «សូម​កុំ​បារម្ភ​អ្វី​ឡើយ!»។


word:
 នាង​អោយ​គេ​ចង​កែប​លា ហើយ​បញ្ជា​ទៅ​ក្មេង​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​ដឹក​លា​ទៅ បើ​ខ្ញុំ​មិន​ប្រាប់​អោយ​ឈប់​ទេ កុំ​ឈប់​តាម​ផ្លូវ​អោយ​សោះ!»។


word:
 នាង​ក៏​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ជួប​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ភ្នំ​កើមែល។ កាល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឃើញ​នាង​ពី​ចម្ងាយ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​កេហាស៊ី​ជា​ក្មេង​បំរើ​ថា៖ «មើល៍​ស្ត្រី​នៅ​ភូមិ​ស៊ូណែម​ទេ​តើ!


word:
 ចូរ​រត់​ទៅ​ទទួល​នាង​ហើយ​សួរ​ថា “នាង​សុខ​សប្បាយ​ឬ​ទេ? ប្ដី​របស់​នាង​សុ ខ​សប្បាយ​ឬ​ទេ? កូន​របស់​នាង​សុខ​សប្បាយ​ឬ​ទេ?”»។ នាង​ឆ្លើយ​ថា៖ «សុខ​សប្បាយ​ជា​ទេ!»។


word:
 កាល​នាង​ទៅ​ដល់​ភ្នំ​កើមែល ជួប​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នាង​ក្រាប​សំពះ​ឱប​ជើង​លោក។ កេហាស៊ី​ចង់​ចូល​ទៅ​ទាញ​នាង​ចេញ តែ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «កុំ​រំខាន​នាង​អី! ព្រោះ​នាង​កំពុង​តែ​ព្រួយ​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​លាក់​មិន​អោយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ហេតុការណ៍​នោះ​ឡើយ»។


word:
 នាង​ពោល​ឡើង​ថា៖ «លោក​ម្ចាស់! នាង​ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​សុំ​កូន​ពី​លោក​ទេ នាង​ខ្ញុំ​ជំរាប​លោក​ម្ចាស់​ហើយ​ថា សូម​កុំ​ធ្វើ​អោយ​នាង​ខ្ញុំ​ខក​ចិត្ត​ឡើយ»។


word:
 លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​កេហាស៊ី​ថា៖ «ចូរ​រៀបចំ​ខ្លួន ហើយ​យក​ដំបង​របស់​ខ្ញុំ​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ចុះ!។ ប្រសិន​បើ​ជួប​អ្នក​ណា​ម្នាក់​តាម​ផ្លូវ ចូរ​កុំ​ជំរាប​សួរ​គេ ហើយ​បើ​នរណា​ជំរាប​សួរ​អ្នក​កុំ​តប​វិញ​ឡើយ។ ត្រូវ​យក​ដំបង​របស់​ខ្ញុំ​ដាក់​លើ​មុខ​កូន​ក្មេង​នោះ»។


word:
 ប៉ុន្តែ ម្ដាយ​របស់​ក្មេង​នោះ​ពោល​ថា៖ «នាង​ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ និង​ក្នុង​នាម​លោក​ផ្ទាល់​ដែល​នៅ​មាន​ជីវិត​ថា នាង​ខ្ញុំ​មិន​ចាក​ចេញ​ពី​លោក​ទេ!»។ លោក​អេលីសេ​ក្រោក​ឡើង ដើរ​តាម​នាង​ទៅ។


word:
 កេហាស៊ី​ទៅ​ដល់​មុន​គេ គាត់​យក​ដំបង​ទៅ​ដាក់​លើ​មុខ​ក្មេង​នោះ ប៉ុន្តែ ពុំ​មាន​ឮ​សូរ​សំឡេង ឬ​មាន​ចលនា​អ្វី​ឡើយ។ កេហាស៊ី​វិល​មក​ជួប​លោក​អេលីសេ​ជំរាប​ថា៖ «ក្មេង​នោះ​ពុំ​ភ្ញាក់​ទេ»។


word:
 លោក​អេលីសេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់ ហើយ​បិទ​ទ្វារ​ជិត។ លោក​នៅ​តែ​ពីរ​នាក់​ជា​មួយ​ក្មេង​នោះ ដើម្បី​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​ក៏​ទ្រោប​លើ​ក្មេង​នោះ ដោយ​យក​មាត់​ដាក់​លើ​មាត់​ភ្នែក​ទល់​នឹង​ភ្នែក ហើយ​ដៃ​ដាក់​លើ​ដៃ​ដែរ។ លោក​ទ្រោប​លើ​ក្មេង​នោះ ធ្វើ​អោយ​ខ្លួន​របស់​វា​មាន​កំដៅ​ឡើង​វិញ។


word:
 លោក​អេលីសេ​ចុះ​មក​វិញ ហើយ​ដើរ​ចុះ​ដើរ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ រួច​ក៏​ឡើង​ទ្រោប​លើ​ខ្លួន​ក្មេង​នោះ​សា​ជា​ថ្មី។ ស្រាប់​តែ​ក្មេង​នោះ​កណ្ដាស់​ប្រាំពីរ​ដង រួច​បើក​ភ្នែក។


word:
 លោក​អេលីសេ​ហៅ​កេហាស៊ី​មក ហើយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ហៅ​ស្ត្រី​អ្នក​ភូមិ​ស៊ូណែម​មក!»។ គាត់​ក៏​ទៅ​ហៅ​នាង នាង​ចូល​មក​ជិត​លោក​អេលីសេ លោក​ប្រាប់​នាង​ថា៖ «ចូរ​យក​កូន​នាង​ទៅ​ចុះ!»។


word:
 លោក​អេលីសេ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​គីលកាល់​វិញ ហើយ​ពេល​នោះ មាន​កើត​ទុរ្ភិក្ស​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។ ក្រុម​ព្យាការី​អង្គុយ​នៅ​មុខ​លោក​អេលីសេ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ប្រាប់​អ្នក​បំរើ​ថា៖ «ចូរ​ដាំ​បបរ​មួយ​ថ្លាង​ទទួល​ក្រុម​ព្យាការី»។


word:
 មាន​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ ចេញ​ទៅ​រក​បន្លែ​នៅ​ឯ​វាល។ គាត់​ប្រទះ​ឃើញ​វល្លិ​ព្រៃ​ម្យ៉ាង​ក៏​បេះ​ផ្លែ​វា​បាន​ពេញ​មួយ​ថ្នក់។ លុះ​ត្រឡប់​វិញ គាត់​កាត់​ផ្លែ​នោះ​ជា​ដុំៗ បង់​ចូល​ក្នុង​ថ្លាង​បបរ ប៉ុន្តែ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្គាល់​ផ្លែ​នោះ​ទេ។


word:
 បន្ទាប់​មក គេ​ដួស​បបរ​ជូន​ក្រុម​ព្យាការី​គ្រប់​គ្នាៗ។ ពេល​ក្រុម​ព្យាការី​ភ្លក់​បបរ​នោះ ពួក​គេ​ស្រែក​ឡើង​ថា៖ «អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ! បបរ​នេះ​មាន​ជាតិ​ពុល​ហើយ!»។ ពួក​គេ​ពុំ​អាច​បរិភោគ​បាន​ទេ។


word:
 លោក​អេលីសេ​ប្រាប់​គេ​អោយ​យក​ម្សៅ​មក​ជូន​លោក លោក​បង់​ម្សៅ​នោះ​ទៅ​ក្នុង​ថ្លាង ហើយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ដួស​បបរ​អោយ​អ្នក​ទាំង​នេះ​បរិភោគ​ចុះ!»។ ពេល​នោះ គ្មាន​ជាតិ​ពុល​នៅ​ក្នុង​បបរ​ទៀត​ឡើយ។


word:
 មាន​បុរស​ម្នាក់​មក​ពី​ស្រុក​បាល​សាលីសា ដោយ​យក​នំបុ័ង​ធ្វើ​ពី​ម្សៅ​ថ្មី​ចំនួន​ម្ភៃ​ដុំ ព្រម​ទាំង​ស្រូវ​ថ្មី​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ថង់ មក​ជូន​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​យក​ទៅ​ចែក​អោយ​អ្នក​ទាំង​នោះ​បរិភោគ​ចុះ»។


word:
 ប៉ុន្តែ អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «តើ​ខ្ញុំ​អាច​យក​អាហារ​តែ​ប៉ុណ្ណេះ ចែក​ជូន​មនុស្ស​ដល់​ទៅ​មួយ​រយ​នាក់​គ្រាន់​ឬ?»។ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​យក​ចែក​អោយ​ពួក​គេ​បរិភោគ​ចុះ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “ពួក​គេ​នឹង​បរិភោគ​ឆ្អែត ហើយ​នៅ​សេសសល់​ទៀត​ផង”»។


word:
 អ្នក​បំរើ​ក៏​យក​អាហារ​ចែក​ជូន​មនុស្ស​ទាំង​អស់​នៅ​ទី​នោះ។ ពួក​គេ​បរិភោគ​ឆ្អែត ហើយ​មាន​អាហារ​នៅ​សេសសល់ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 មាន​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​លោក​ណាម៉ាន់ ជា​មេទ័ព​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។ ស្ដេច​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​លោក​ណាស់ ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រទាន​ជ័យជំនះ​ដល់​ស្រុក​ស៊ីរី ព្រោះ​តែ​លោក។ ប៉ុន្តែ មេទ័ព​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​នេះ​កើត​រោគ​ឃ្លង់។​


word:
 គ្រា​នោះ​កងទ័ព​ស៊ីរី បាន​ចេញ​មក​ច្បាំង​នឹង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ចាប់​បាន​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​នាំ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ។ ក្មេង​ស្រី​នេះ​នៅ​បំរើ​ភរិយា​របស់​លោក​ណាម៉ាន់។


word:
 នាង​ជំរាប​ម្ចាស់​ស្រី​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​លោក​ម្ចាស់​អាច​ទៅ​ជួប​ព្យាការី​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី លោក​មុខ​ជា​ជួយ​លោក​ម្ចាស់​អោយ​បាន​ជា​សះស្បើយ​ពី​រោគ​ឃ្លង់​ពុំខាន!»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​ចុះ! យើង​នឹង​សរសេរ​សំបុត្រ​មួយ​ផ្ញើ​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល»។ លោក​ណាម៉ាន់​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ ដោយ​នាំ​យក​ប្រាក់​ដប់​ហាប មាស​ប្រាំ​មួយ​ពាន់​ស្លឹង និង​សម្លៀកបំពាក់​ដប់​បន្លាស់​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។


word:
 លោក​យក​សំបុត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ថ្វាយ​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល សំបុត្រ​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖ «សូម​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា អ្នក​ដែល​នាំ​សំបុត្រ​នេះ​មក​ថ្វាយ គឺ​លោក​ណាម៉ាន់ ជា​មន្ត្រី​របស់​ទូលបង្គំ សូម​ព្រះករុណា​មេត្តា​ជួយ​ព្យាបាល​លោក អោយ​ជា​សះស្បើយ​ពី​រោគ​ឃ្លង់​ផង»។


word:
 កាល​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​អាន​សំបុត្រ​នេះ​ចប់ ទ្រង់​ហែក​ព្រះភូសា​ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​យើង​នេះ​ជា​ព្រះ​ដែល​អាច​ធ្វើ​អោយ​មនុស្ស​ស្លាប់ និង​រស់​កើត​ឬ បាន​ជា​ស្ដេច​បញ្ជូន​មនុស្ស​ឃ្លង់​មក​អោយ​យើង​ព្យាបាល​ដូច្នេះ? សូម​ជួយ​ពិចារណា​មើល​ចុះ! ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ពិត​ជា​រក​លេស បង្ក​ជម្លោះ​ជា​មួយ​យើង​ហើយ!»។


word:
 កាល​ព្យាការី​អេលីសេ ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ជ្រាប​ថា ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ហែក​ព្រះភូសា​លោក​ក៏​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ទូល​សួរ​ស្ដេច​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ហែក​ព្រះភូសា​ដូច្នេះ? សូម​ប្រាប់​អោយ​លោក​ណាម៉ាន់​មក​ជួប​នឹង​ទូលបង្គំ​ចុះ នោះ​គាត់​នឹង​ដឹង​ថា នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្យាការី​ម្នាក់​មែន!»។


word:
 ព្យាការី​អេលីសេ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ជំរាប​លោក​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​មុជ​ទឹក​ទន្លេ​យ័រដាន់​អោយ​បាន​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ដង​ចុះ នោះ​ស្បែក​របស់​លោក​នឹង​បាន​ជា​សះស្បើយ ហើយ​លោក​នឹង​បាន​បរិសុទ្ធ​មិន​ខាន»។


word:
 លោក​ណាម៉ាន់​ក៏​ខឹង ហើយ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​ទាំង​រអ៊ូ​ថា៖ «ខ្ញុំ​នឹក​ស្មាន​ថា​ព្យាការី​មុខ​ជា​ចេញ​មក​ទទួល​ខ្ញុំ ហើយ​ឈរ​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​លោក​រួច​ដាក់​ដៃ​លើ​ដំបៅ​របស់​ខ្ញុំ​អោយ​ជា​សះស្បើយ។


word:
 នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស​ក៏​មាន​ទន្លេ​ដែរ គឺ​ទន្លេ​អាបាណា និង​ទន្លេ​ផើផើរ បើ​គ្រាន់​តែ​មុជ​ទឹក ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ជា​សះស្បើយ​នោះ ខ្ញុំ​ទៅ​មុជ​ទឹក​ទន្លេ​នៅ​ស្រុក​ខ្ញុំ​ប្រសើរ​ជាង​មុជ​ទឹក​ក្នុង​ទន្លេ​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​នេះ!»។ លោក​ណាម៉ាន់​ចាក​ចេញ​ទៅ​ទាំង​ក្រេវក្រោធ។


word:
 ប៉ុន្តែ អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​ចូល​ទៅ​ជិត​លោក​ជំរាប​ថា៖ «លោក​ឪពុក! ប្រសិន​បើ​ព្យាការី​បង្គាប់​អោយ​ធ្វើ​កិច្ចការ​អ្វី​ពិបាក នោះ​លោក​ប្រាកដ​ជា​ធ្វើ​តាម​មិន​ខាន ពេល​នេះ ព្យាការី​គ្រាន់​តែ​សុំ​អោយ​លោក​មុជ​ទឹក ដើម្បី​ជា​ស្អាត​បរិសុទ្ធ ម្ដេច​ក៏​លោក​មិន​ធ្វើ​តាម?»។


word:
 លោក​ណាម៉ាន់​ក៏​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​មុជ​ក្នុង​ទឹក​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ដង តាម​ពាក្យ​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រាប់ ស្រាប់​តែ​សាច់​របស់​លោក​ឡើង​ស្អាត ដូច​សាច់​កូន​ក្មេង លោក​ក៏​បាន​ជា​ស្អាត​បរិសុទ្ធ។


word:
 លោក​ត្រឡប់​មក​ជួប​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​មួយ​ពួក​បំរើ​របស់​លោក។ ពេល​ទៅ​ដល់​លោក​ឈរ​នៅ​មុខ​ព្យាការី​ជំរាប​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្របាទ​ដឹង​ច្បាស់​ថា នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល ក្រៅ​ពី​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គ្មាន​ព្រះ​ណា​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ! ឥឡូវ​នេះ សូម​លោក​មេត្តា​ទទួល​ជំនូន​ពី​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ផង​ចុះ»។


word:
 លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​តប​វិញ​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​គោរព​បំរើ​ថា ខ្ញុំ​មិន​ទទួល​ជំនូន​អ្វី​ពី​លោក​ទេ!»។ លោក​ណាម៉ាន់​ទទូច​អង្វរ​សូម​អោយ​ព្យាការី​ទទួល តែ​លោក​មិន​ព្រម​ទទួល​ជា​ដាច់​ខាត។


word:
 លោក​ណាម៉ាន់​ក៏​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «បើ​លោក​មិន​ព្រម​ទេ​នោះ សូម​មេត្តា​អនុញ្ញាត អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​យក​ដី ផ្ទុក​លើ​ខ្នង​លា​ពីរ ដឹក​ទៅ​ផង ដ្បិត​ពី​ពេល​នេះ​ត​ទៅ ខ្ញុំ​ប្របាទ​មិន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ឬ​យញ្ញបូជា​ចំពោះ​ព្រះ​ដទៃ ក្រៅ​ពី​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ។


word:
 ប៉ុន្តែ សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​មេត្តា​អត់ទោស​អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ នៅ​ពេល​ណា​ព្រះរាជា​របស់​ខ្ញុំ​ប្របាទ យាង​ចូល​ទៅ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​រីម៉ូន​ក្នុង​ព្រះវិហារ ស្ដេច​តែងតែ​ទប់​ព្រះកាយ​លើ​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​ប្របាទ នោះ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ត្រូវ​តែ​ក្រាប​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ព្រះរីម៉ូន​ដែរ។ ដូច្នេះ កាល​ណា​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ក្រាប​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ព្រះរីម៉ូន សូម​ ព្រះអម្ចាស់ ​មេត្តា​អត់ទោស​អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ផង»។


word:
 ព្យាការី​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «សូម​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ដោយ​សុខសាន្ត​ចុះ»។ កាល​លោក​ណាម៉ាន់​ចាក​ចេញ​ពី​ព្យាការី​អេលីសេ​បាន​ឆ្ងាយ​បន្តិច


word:
 កេហាស៊ី ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​អេលីសេ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នឹក​គិត​ថា៖ «ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​ប្រកែក​មិន​ព្រម​ទទួល​ជំនូន​ពី​លោក​ណាម៉ាន់​ជា​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​សោះ។ ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ ក្នុង​នាម​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា ខ្ញុំ​នឹង​រត់​ដេញ​តាម​លោក​ណាម៉ាន់ ដើម្បី​សុំ​របស់​ខ្លះ​ពី​គាត់!»។


word:
 កេហាស៊ី​ក៏​រត់​តាម​លោក​ណាម៉ាន់។ កាល​លោក​ណាម៉ាន់​ឃើញ​កេហាស៊ី​រត់​មក​តាម​លោក លោក​ក៏​ប្រញាប់​ចុះ​ពី​លើ​រទេះ​មក​ទទួល ហើយ​សួរ​ថា៖ «តើ​មាន​ហេតុការណ៍​អ្វី?»។


word:
 កេហាស៊ី​ឆ្លើយ​ថា៖ «គ្មាន​ហេតុការណ៍​អ្វី​ទេ! ប៉ុន្តែ ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​ប្របាទ ចាត់​ខ្ញុំ​ប្របាទ​អោយ​មក​ជំរាប​លោក​ថា “មាន​សមាជិក​នៃ​ក្រុម​ព្យាការី​ពីរ​រូប មក​ពី​តំបន់​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម ទើប​នឹង​មក​ដល់​ផ្ទះ​ខ្ញុំ សូម​លោក​មេត្តា​ជួយ​ផ្ដល់​ប្រាក់​មួយ​ហាប និង​សម្លៀកបំពាក់​ពីរ​បន្លាស់​សំរាប់​គេ​ទាំង​ពីរ​ផង”»។


word:
 លោក​ណាម៉ាន់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «សូម​ទទួល​យក​ប្រាក់​ពីរ​ហាប​ចុះ»។ លោក​បង្ខំ​កេហាស៊ី​អោយ​ទទួល​ប្រាក់​ពីរ​ហាប ព្រម​ទាំង​សម្លៀកបំពាក់​ពីរ​បន្លាស់​ដាក់​ក្នុង​ថង់​ពីរ រួច​ចាត់​អ្នក​បំរើ​ពីរ​នាក់ អោយ​លី​ទៅ​ជា​មួយ​កេហាស៊ី។


word:
 លុះ​មក​ដល់​កន្លែង​ដែល​មាន​ទួល កេហាស៊ី​ទទួល​ថង់​ទាំង​ពីរ​ពី​ដៃ​អ្នក​បំរើ យក​ទៅ​ទុក​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​គាត់ ហើយ​ប្រាប់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​អោយ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ។


word:
 បន្ទាប់​មក គាត់​ចូល​ទៅ​ជួប​លោក​អេលីសេ ជា​ម្ចាស់​របស់​គាត់ លោក​សួរ​គាត់​ថា៖ «កេហាស៊ី តើ​ឯង​ទើប​នឹង​មក​ពី​ណា?»។


word:
 គាត់​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្របាទ​ពុំ​បាន​ទៅ​ណា​ទេ​លោក​ម្ចាស់»។ លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចិត្ត​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​តាម​ឯង​ជាប់ នៅ​ពេល​លោក​មេទ័ព​ចុះ​ពី​រទេះ​មក​ទទួល​ឯង។ ពេល​នេះ មិន​មែន​ជា​ពេល​ដែល​ត្រូវ​ទទួល​យក​ប្រាក់ សម្លៀកបំពាក់ ឬ​ផ្លែ​អូលីវ ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ ចៀម គោ ឬ​អ្នក​បំរើ​ប្រុស​ស្រី​ឡើយ។


word:
 ដូច្នេះ រោគ​ឃ្លង់​របស់​លោក​ណាម៉ាន់​នឹង​កើត​ដល់​ឯង ព្រម​ទាំង​កូន​ចៅ​ឯង​រហូត​ត​ទៅ!»។ កាល​កេហាស៊ី ចាក​ចេញ​ពី​ព្យាការី​អេលីសេ​ទៅ គាត់​ក៏​កើត​រោគ​ឃ្លង់ ហើយ​ខ្លួន​ប្រាណ​របស់​គាត់​ឡើង​ស​ដូច​សំឡី។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ ក្រុម​ព្យាការី​ជំរាប​លោក​អេលីសេ​ថា៖ «កន្លែង​ដែល​យើង​ស្នាក់​នៅ​ជា​មួយ​លោក​នេះ​ចង្អៀត​ណាស់ សំរាប់​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា។


word:
 សូម​អនុញ្ញាត​អោយ​យើង​នាំ​គ្នា​ទៅ​ទន្លេ​យ័រដាន់ កាប់​កូន​ឈើ​ម្នាក់​មួយ​ដើមៗ​យក​មក​ធ្វើ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ»។ លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ទៅ​ចុះ!»។


word:
 មាន​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ព្យាការី​ពោល​ថា៖ «សូម​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ជា​មួយ​យើង​ខ្ញុំ​ផង!»។ លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​យល់​ព្រម​ទៅ​ជា​មួយ»។


word:
 ពេល​នោះ មាន​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​បាន​កាប់​ដើម​ឈើ ហើយ​ផ្លែ​ពូថៅ​របស់​គាត់​របូត​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ទឹក។ គាត់​ស្រែក​ឡើង​ថា៖ «វីវរ​ហើយ​លោក​ម្ចាស់! ពូថៅ​នេះ​ខ្ញុំ​ខ្ចី​គេ​ផង!»។


word:
 អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «តើ​ផ្លែ​ពូថៅ​នោះ​ធ្លាក់​នៅ​កន្លែង​ណា?»។ គាត់​ចង្អុល​បង្ហាញ​កន្លែង​ដែល​ផ្លែ​ពូថៅ​ធ្លាក់។ លោក​អេលីសេ​កាត់​ឈើ​មួយ​កង់​បោះ​ទៅ​ក្នុង​ទឹក ផ្លែ​ពូថៅ​ក៏​ផុស​ពី​ទឹក​អណ្ដែត​ឡើង។


word:
 ក្នុង​ពេល​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី កំពុង​តែ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​កោះ​ហៅ​ពួក​មេទ័ព​មក​រួម​ប្រជុំ​ពិភាក្សា​គ្នា រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​នឹង​បោះ​ទ័ព​នៅ​កន្លែង​មួយ​នោះ»។


word:
 អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន កុំ​យាង​កាត់​តាម​កន្លែង​មួយ​នោះ​អោយ​សោះ ដ្បិត​កងទ័ព​ស៊ីរី​ចុះ​មក​តាម​នោះ​ហើយ!»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​ស៊ើបការណ៍ នៅ​កន្លែង​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រាប់។ ហេតុការណ៍​កើត​មាន​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា ដូច​ពាក្យ​លោក​អេលីសេ​ទូល​ស្ដេច​អោយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ជា​មុន។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​មាន​ព្រះហឫទ័យ​ខ្វល់​ខ្វាយ​ជា​ខ្លាំង​ចំពោះ​ហេតុការណ៍​នេះ ទ្រង់​កោះ​ហៅ​ពួក​មេទ័ព​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អស់​លោក​មិន​ប្រាប់​អោយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ក្នុង​ចំណោម​ពួក​យើង មាន​ម្នាក់​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល?»។


word:
 មាន​មេទ័ព​ម្នាក់​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់! គ្មាន​នរណា​ក្បត់​ទេ! ប៉ុន្តែ អ្វីៗ​ដែល​ព្រះករុណា​មាន​រាជឱង្ការ​ក្នុង​ក្រឡាបន្ទំ ព្យាការី​អេលីសេ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល យក​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​រក​មើល​កន្លែង​ដែល​គាត់​នៅ យើង​នឹង​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​ចាប់!»។ គេ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «លោក​នៅ​ក្រុង​ដូថាន់»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ចាត់​ពល​ទាហាន​យ៉ាង​ច្រើន មាន​ទាំង​ពល​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​ផង។ កងទ័ព​ស៊ីរី​ទៅ​ដល់​ក្នុង​ពេល​យប់​នោះ ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ទីក្រុង។


word:
 លុះ​ព្រឹក​ឡើង អ្នក​បំរើ​របស់​អ្នក​ជំនិត​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ភ្ញាក់​ពី​ព្រលឹម​ចេញ​មក​ក្រៅ ឃើញ​មាន​ពល​ទាហាន​មាន​ទ័ព​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​ឡោមព័ទ្ធ​ទីក្រុង។ អ្នក​បំរើ​នោះ​ជំរាប​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «លោក​ម្ចាស់​អើយ! តើ​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច?»។


word:
 លោក​អេលីសេ​អធិស្ឋាន​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ! សូម​មេត្តា​បើក​ភ្នែក​គេ​អោយ​មើល​ឃើញ​ផង!»។  ព្រះអម្ចាស់ ​បើក​ភ្នែក​អ្នក​បំរើ​នោះ ហើយ​គេ​ក៏​មើល​ឃើញ​នៅ​លើ​ភ្នំ​មាន​សុទ្ធ​តែ​ទ័ព​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​ជា​ភ្លើង ជុំវិញ​លោក​អេលីសេ។


word:
 ពល​ទាហាន​ស៊ីរី ចុះ​តម្រង់​មក​រក​លោក​អេលីសេ លោក​អធិស្ឋាន​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថា៖ «សូម​ព្រះអង្គ​មេត្តា​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​ស្រវាំង​ភ្នែក​ទៅ!»។  ព្រះអម្ចាស់ ​ក៏​ធ្វើ​អោយ​ពល​ទាហាន​ស៊ីរី​ស្រវាំង​ភ្នែក តាម​ពាក្យ​សុំ​របស់​លោក​អេលីសេ។


word:
 លោក​អេលីសេ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​ច្រឡំ​ផ្លូវ​ហើយ មិន​មែន​ក្រុង​នេះ​ទេ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ទៅ​នោះ។ សូម​មក​តាម​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៅ​ជួប​មនុស្ស ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​កំពុង​ស្វែង​រក»។ លោក​នាំ​ពួក​គេ​ចូល​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 លុះ​ពួក​គេ​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​សាម៉ារី​ហើយ លោក​អេលីសេ​អធិស្ឋាន​ថា៖ «បពិត្រ​ ព្រះអម្ចាស់ ! សូម​មេត្តា​ប្រោស​អោយ​ភ្នែក​របស់​អ្នក​ទាំង​នេះ​បាន​ភ្លឺ​ផង!»។  ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​ភ្នែក​របស់​ពួក​គេ​ភ្លឺ ហើយ​ពួក​គេ​ឃើញ​ថា ខ្លួន​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​កណ្ដាល​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ពេល​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ទត​ឃើញ​ទាហាន​ស៊ីរី ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​លោក​អេលីសេ​ថា៖ «លោក​ឪពុក! តើ​យើង​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​ពួក​គេ​ឬ?»។


word:
 លោក​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​កុំ​ប្រហារ​ជីវិត​ពួក​គេ​ធ្វើ​អ្វី តើ​ព្រះករុណា​គួរ​ប្រហារ​ជីវិត​ឈ្លើយ​សឹក​ដោយ​មុខ​ដាវ ឬ​ដោយ​ព្រួញ? សូម​ព្រះករុណា​ប្រទាន​នំបុ័ង និង​ទឹក​អោយ​ពួក​គេ​បរិភោគ រួច​លែង​ពួក​គេ​អោយ​វិល​ទៅ​ជួប​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​វិញ​ចុះ»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​រៀបចំ​ពិធី​ជប់លៀង​មួយ​យ៉ាង​ធំ ទទួល​ទាហាន​ស៊ីរី​ទាំង​នោះ។ កាល​ពួក​គេ​បរិភោគ​រួច​ហើយ ស្ដេច​អោយ​ពួក​គេ​វិល​ទៅ​រក​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​វិញ។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ទាហាន​ស៊ីរី​លែង​ឈ្លានពាន​ចូល​មក​ក្នុង​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត។


word:
 លុះ​ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី ប្រមូល​កងទ័ព​ទាំង​អស់​ឡើង​ទៅ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ដូច្នេះ នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី មាន​កើត​ទុរ្ភិក្ស​យ៉ាង​ខ្លាំង។ កងទ័ព​ស៊ីរី​ឡោមព័ទ្ធ​ទីក្រុង​យ៉ាង​យូរ រហូត​ដល់​ក្បាល​សត្វ​លា​មួយ​ឡើង​ថ្លៃ ជា​ប្រាក់​សុទ្ធ​ប៉ែតសិប​តម្លឹង ហើយ​សណ្ដែក​មួយ​រង្វាល់​ថ្លៃ​ប្រាំ​តម្លឹង។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​កំពុង​យាង​នៅ​លើ​កំពែង ស្រាប់​តែ​មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​ស្រែក​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់! សូម​ជួយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ផង!»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​មិន​ជួយ​នាង​ទេ​នោះ ធ្វើ​ម្ដេច​អោយ​យើង​ជួយ​នាង​បាន? ស្រូវ​យើង​ក៏​គ្មាន ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ក៏​គ្មាន​ដែរ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៀត​ថា៖ «តើ​នាង​មាន​រឿង​អ្វី?»។ នាង​ទូល​ថា៖ «កាល​ពី​ថ្ងៃ​មុន ស្ត្រី​ម្នាក់​នោះ​បបួល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ថា “ចូរ​យក​កូន​របស់​នាង​មក យើង​ចែក​គ្នា​បរិភោគ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ហើយ​ស្អែក​យើង​នឹង​បរិភោគ​កូន​របស់​ខ្ញុំ​វិញ”។


word:
 យើង​ទាំង​ពីរ​ក៏​យក​កូន​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ទៅ​ស្ងោរ​បរិភោគ។ លុះ​ស្អែក​ឡើង ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ប្រាប់​នាង​នោះ​ថា “ចូរ​យក​កូន​របស់​នាង​មក យើង​ចែក​គ្នា​បរិភោគ” ប៉ុន្តែ នាង​នោះ​បាន​យក​កូន​របស់​ខ្លួន​ទៅ​លាក់»។


word:
 កាល​ស្ដេច​ឮ​ពាក្យ​របស់​ស្ត្រី​នោះ ទ្រង់​ក៏​ហែក​ព្រះភូសា។ ពេល​នោះ ស្ដេច​កំពុង​តែ​យាង​នៅ​លើ​កំពែង​ក្រុង ដូច្នេះ ប្រជាជន​ឃើញ​ព្រះរាជា​ស្លៀក​បាវ។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​សូម​ស្បថ​ថា ថ្ងៃ​នេះ​ប្រសិន​បើ​យើង​មិន​កាត់​ក​អេលីសេ ជា​កូន​របស់​លោក​សាផាត​ទេ នោះ​សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ដាក់​ទោស​យើង​យ៉ាង​ធ្ងន់​ចុះ!»។


word:
 ពេល​នោះ លោក​អេលីសេ​កំពុង​អង្គុយ​ជុំ​គ្នា​ជា​មួយ​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​លោក។ ស្ដេច​ចាត់​មនុស្ស​ម្នាក់​អោយ​ទៅ​សម្លាប់​លោក​អេលីសេ ប៉ុន្តែ មុន​ពេល​អ្នក​នោះ​ទៅ​ដល់​លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​មើល​ចុះ ឃាតក​នោះ​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​មក​កាត់​ក​ខ្ញុំ​ហើយ។ សូម​ប្រយ័ត្ន! កាល​ណា​រាជ​បំរើ​មក​ដល់ ត្រូវ​បិទ​ទ្វារ​អោយ​ជិត កុំ​អោយ​គេ​ចូល។ ប៉ុន្តែ សូរ​សំរិប​ជើង​របស់​ម្ចាស់​គេ ក៏​មក​ដល់​តាម​ក្រោយ​ហើយ​ដែរ»។


word:
 លោក​អេលីសេ​កំពុង​មាន​ប្រសាសន៍​នៅ​ឡើយ រាជ​បំរើ​ចូល​មក​ដល់​ពោល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​យើង​រង​ទុក្ខ​វេទនា​ដូច្នេះ តើ​អោយ​យើង​សង្ឃឹម​អ្វី​លើ​ព្រះអង្គ​ទៀត?»។


word:
 លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ស្ដាប់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ !  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ស្អែក​ពេល​ថ្មើរ​នេះ នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង​សាម៉ារី អង្ករ​មួយ​តៅ​ថ្លៃ​តែ​មួយ​កាក់ ហើយ​ពោត​មួយ​ថាំង​ក៏​ថ្លៃ​តែ​មួយ​កាក់​ដែរ»។


word:
 អង្គរក្ស​របស់​ស្ដេច​ឆ្លើយ​ទៅ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​វិញ​ថា៖ «ទោះ​បី​ ព្រះអម្ចាស់ ​បើក​ទ្វារ​មេឃ​ក្ដី ក៏​ហេតុការណ៍​នោះ​មិន​អាច​កើត​មាន​ដែរ?»។ លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចាំ​មើល​ចុះ​លោក​មុខ​ជា​ឃើញ​ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក តែ​លោក​ពុំ​បាន​បរិភោគ​ទេ»។


word:
 នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង មាន​មនុស្ស​ឃ្លង់​បួន​នាក់​ជជែក​គ្នា​ថា៖ «ហេតុ​ដូច​ម្ដេច​បាន​ជា​យើង​នាំ​គ្នា​អង្គុយ​រង់ចាំ​សេចក្ដី​ស្លាប់​នៅ​ទី​នេះ?


word:
 ប្រសិន​បើ​យើង​សំរេច​គ្នា​ថា ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុង យើង​មុខ​ជា​អត់​បាយ​ស្លាប់ ព្រោះ​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​គ្មាន​អ្វី​បរិភោគ​ឡើយ។ ប្រសិន​បើ​យើង​នៅ​ទី​នេះ យើង​ក៏​ស្លាប់​ដែរ។ ដូច្នេះ គួរ​យើង​នាំ​គ្នា​រត់​ទៅ​ចុះ​ចូល​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី​ទៅ ក្រែងលោ​គេ​ទុក​ជីវិត​អោយ​យើង ហើយ​យើង​នឹង​បាន​រស់​រាន​មាន​ជីវិត! ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​សម្លាប់ យើង​ក៏​ស្លាប់​ដូច​តែ​គ្នា!»។


word:
 នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​លិច ពួក​គេ​ក្រោក​ឡើង នាំ​គ្នា​ដើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​ទី​តាំង​ទ័ព​ស៊ីរី។ កាល​មនុស្ស​ឃ្លង់​ទាំង​បួន​នាក់​ទៅ​ជិត​ដល់​ទី​តាំង​ទ័ព ពួក​គេ​ពុំ​ប្រទះ​ឃើញ​មាន​នរណា​ម្នាក់​សោះ។


word:
 ពី​មុន​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​កងពល​ស៊ីរី​នៅ​ក្នុង​ទី​តាំង​ទ័ព ឮ​ស្នូរ​សន្ធឹក​រទេះ​ចំបាំង និង​ទ័ព​សេះ ព្រម​ទាំង​កងទ័ព​មួយ​យ៉ាង​ធំ។ ពួក​គេ​និយាយ​គ្នា​ថា៖ «ពិត​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ​ពឹង​ទ័ព​របស់​ស្ដេច​ជន​ជាតិ​ហេត និង​ទ័ព​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប អោយ​មក​ច្បាំង​នឹង​យើង​ហើយ!»។


word:
 នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​លិច​កងទ័ព​ស៊ីរី​នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង រត់​ប្រាស​អាយុ ដោយ​បោះ​បង់​ចោល​តង់ត៍ ព្រម​ទាំង​សេះ និង​លា​ផង។ ពួក​គេ​ទុក​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ចោល​នៅ​ក្នុង​ជំរំ ហើយ​រត់​យក​តែ​រួច​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 ក្រោយ​ពី​ដើរ​មើល​ជុំវិញ​កន្លែង​បោះ​ទ័ព​រួច​ហើយ មនុស្ស​ឃ្លង់​ទាំង​នោះ​ក៏​ចូល​ទៅ​ក្នុង​តង់ត៍​មួយ​នាំ​គ្នា​ស៊ី​ផឹក រួច​ជញ្ជូន​យក​មាស​ប្រាក់ និង​សម្លៀកបំពាក់​ទៅ​លាក់​ទុក។ លុះ​ត្រឡប់​មក​វិញ ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​តង់ត៍​មួយ​ទៀត ប្រមូល​របស់​របរ ដែល​មាន​នៅ​ទី​នោះ​យក​ទៅ​លាក់​ទៀត។


word:
 មនុស្ស​ឃ្លង់​ទាំង​បួន​នាក់​និយាយ​គ្នា​ថា៖ «ពួក​យើង​ធ្វើ​ដូច្នេះ​មិន​សម​ទេ ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ​ពួក​យើង​ដឹង​ដំណឹងល្អ ប្រសិន​បើ​យើង​នៅ​ស្ងៀម​រង់ចាំ រហូត​ដល់​ភ្លឺ ព្រះជាម្ចាស់​ពិត​ជា​ដាក់​ទោស​យើង​មិន​ខាន។ ដូច្នេះ ចូរ​យើង​នាំ​ដំណឹងល្អ​នេះ​ទៅ​ប្រាប់​អ្នក​នៅ​ក្នុង​វាំង»។


word:
 មនុស្ស​ឃ្លង់​ទាំង​បួន​នាក់​នាំ​គ្នា​ទៅ​ហៅ​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ក្រុង ហើយ​ប្រាប់​ថា៖ «ពួក​យើង​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​តាំង​ទ័ព​របស់​ពួក​ស៊ីរី តែ​ពុំ​ប្រទះ​ឃើញ​នរណា​ម្នាក់ ឬ​ក៏​ឮ​សូរ​សំឡេង​មនុស្ស​ណា​សោះ​ឡើយ។ ពួក​យើង​ឃើញ​មាន​តែ​សេះ លា ដែល​គេ​ចង​ទុក និង​តង់ត៍​ដែល​គេ​បោះ​បង់​ចោល​ប៉ុណ្ណោះ»។


word:
 ស្ដេច​តើន​ឡើង​ទាំង​យប់ រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​មន្ត្រី​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​ជ្រាប​ថា​នេះ​ជា​ឧបាយកល​របស់​ពួក​ស៊ីរី​ប្រឆាំង​នឹង​យើង។ ពួក​គេ​ដឹង​ថា យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​កំពុង​តែ​អត់​ឃ្លាន ដូច្នេះ ពួក​គេ​ចេញ​ពី​ទី​តាំង​ទ័ព​ទៅ​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ឯ​វាល ដោយ​នឹក​គិត​ថា​កាល​ណា​ពួក​យើង​ចេញ​ពី​ទីក្រុង នោះ​ពួក​គេ​នឹង​ចាប់​ពួក​យើង​ទាំង​រស់ រួច​ចូល​មក​ក្នុង​ក្រុង»។


word:
 មាន​មន្ត្រី​ម្នាក់​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​អោយ​គេ​យក​សេះ​ប្រាំ​ក្បាល ដែល​នៅ​សល់​ក្នុង​ទីក្រុង​មក ហើយ​ចាត់​អ្នក​ខ្លះ​អោយ​ទៅ​ជា​មួយ​សេះ​ទាំង​នោះ ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​ហេតុការណ៍។ ទោះ​បី​យ៉ាង​ណា​ក្ដី ក៏​សេះ​ទាំង​នេះ​មុខ​ជា​ងាប់ ដូច​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ដែរ»។


word:
 គេ​យក​រទេះ​ចំបាំង​ពីរ​គ្រឿង​ទឹម​ដោយ​សេះ​មក​ថ្វាយ​ស្ដេច ហើយ​ស្ដេច​ក៏​ចាត់​មនុស្ស​ចេញ​ទៅ​តាម​កងទ័ព​ស៊ីរី ដោយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ចេញ​ទៅ​ពិនិត្យ​មើល​ហេតុការណ៍​នោះ​ចុះ!»។


word:
 ពួក​គេ​ចេញ​ទៅ​តាម​កងទ័ព​ស៊ីរី រហូត​ដល់​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ឃើញ​មាន​សុទ្ធ​តែ​ខោអាវ និង​របស់​របរ​ដែល​កងទ័ព​ស៊ីរី​ដោះ​បោះ​ចោល​រប៉ាត់រប៉ាយ ព្រោះ​ប្រញាប់​រត់​យក​រួច​ជីវិត។ អ្នក​ដែល​ស្ដេច​ចាត់​អោយ​ទៅ ក៏​វិល​មក​វិញ​រាយការណ៍​ថ្វាយ​ស្ដេច។


word:
 ពេល​នោះ ប្រជាជន​នាំ​គ្នា​ចេញ​ពី​ទីក្រុង ទៅ​ដណ្ដើម​យក​របស់​របរ​នៅ​ក្នុង​ទី​តាំង​ទ័ព​ស៊ីរី។ ដូច្នេះ អង្ករ​មួយ​តៅ​ថ្លៃ​តែ​មួយ​កាក់ ហើយ​ពោត​មួយ​ថាំង​ក៏​ថ្លៃ​តែ​មួយ​កាក់ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ស្ដេច​បញ្ជា​អង្គរក្ស​អោយ​ចេញ​ទៅ​ត្រួត​ពិនិត្យ​មើល​ខុស​ត្រូវ នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង ប៉ុន្តែ មហាជន​បាន​ជាន់​គាត់​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ ស្រប​តាម​ពាក្យ​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ថ្លែង នៅ​ពេល​ស្ដេច​ទៅ​ជួប​លោក។


word:
 ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន ដូច​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ទូល​ស្ដេច​ថា “ស្អែក ពេល​ថ្មើរ​នេះ នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង​សាម៉ារី អង្ករ​មួយ​តៅ​ថ្លៃ​តែ​មួយ​កាក់ ហើយ​ពោត​មួយ​ថាំង​ក៏​ថ្លៃ​តែ​មួយ​កាក់​ដែរ”។


word:
 ពេល​នោះ អង្គរក្ស​របស់​ស្ដេច​ឆ្លើយ​ទៅ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​វិញ​ថា “ទោះ​បី​ ព្រះអម្ចាស់ ​បើក​ទ្វារ​មេឃ​ក្ដី ក៏​ហេតុការណ៍​បែប​នេះ​មិន​កើត​មាន​ដែរ!”។ លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ចាំ​មើល​ចុះ លោក​មុខ​ជា​ឃើញ​ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក តែ​លោក​ពុំ​បាន​បរិភោគ​ទេ”។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ប្រាប់​ស្ត្រី ដែល​លោក​បាន​ធ្វើ​អោយ​កូន​ប្រុស​រស់​ឡើង​វិញ​នោះ​ថា៖ «ចូរ​ក្រោក​ឡើង ចាក​ចេញ​ពី​ទី​នេះ​ជា​មួយ​គ្រួសារ​របស់​នាង ហើយ​ទៅ​ស្នាក់​នៅ​ស្រុក​ណា ដែល​នាង​អាច​នៅ​បាន ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​ធ្វើ​អោយ​ស្រុក​នេះ​កើត​ទុរ្ភិក្ស ក្នុង​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ»។


word:
 ស្ត្រី​នោះ​ក្រោក​ឡើង ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រាប់។ នាង​នាំ​គ្រួសារ​ទៅ​រស់​នៅ​ស្រុក​ភីលីស្ទីន​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ។


word:
 លុះ​គ្រប់​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ នាង​ក៏​ត្រឡប់​មក​ពី​ស្រុក​ភីលីស្ទីន ហើយ​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច ដើម្បី​ទាមទារ​ផ្ទះ​សម្បែង និង​ដីធ្លី​របស់​នាង​វិញ។


word:
 ពេល​នោះ ស្ដេច​កំពុង​សំណេះសំណាល​ជា​មួយ​កេហាស៊ី ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​អ្នក​ជំនិត​ព្រះជាម្ចាស់​ទ្រង់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​រៀប​រាប់​ប្រាប់​យើង​ពី​ការ​អស្ចារ្យ​ផ្សេងៗ​ដែល​លោក​អេលីសេ​បាន​ធ្វើ!»។


word:
 នៅ​ពេល​ដែល​កេហាស៊ី​រៀប​រាប់​ថ្វាយ​ស្ដេច អំពី​លោក​អេលីសេ​ធ្វើ​អោយ​ក្មេង​ម្នាក់​រស់​ឡើង​វិញ ស្ត្រី​ជា​ម្ដាយ​ក៏​ចូល​មក​គាល់​ស្ដេច ដើម្បី​ទាមទារ​ទូល​សូម​ផ្ទះ​សម្បែង និង​ដីធ្លី​របស់​នាង។ កេហាស៊ី​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់ នេះ​ហើយ​ស្ត្រី​ដែល​ជា​ម្ដាយ ព្រម​ទាំង​កូន​របស់​នាង ដែល​លោក​អេលីសេ​បាន​ធ្វើ​អោយ​មាន​ជីវិត​រស់​ឡើង​វិញ!»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​នាង ហើយ​នាង​ក៏​រៀប​រាប់​ទូល​ស្ដេច​តាម​ដំណើរ​រឿង។ ពេល​នោះ ស្ដេច​បញ្ជា​ទៅ​មន្ត្រី​ម្នាក់​ថា៖ «ចូរ​ប្រគល់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​នាង​អោយ​នាង​វិញ ព្រម​ទាំង​ប្រគល់​ភោគផល​ពី​ស្រែ​ចំការ​របស់​នាង តាំង​ពី​ពេល​ដែល​នាង​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ​ផង»។


word:
 លោក​អេលីសេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​កំពុង​តែ​ប្រឈួន។ គេ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ អញ្ជើញ​មក​ដល់​ហើយ»។


word:
 ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​ហាសែល​​ថា៖ «ចូរ​នាំ​យក​ជំនូន​ទៅ​ជូន​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ រួច​ទូល​សួរ​ ព្រះអម្ចាស់ ​តាម​រយៈ​លោក​ថា តើ​យើង​នឹង​បាន​ជា​សះស្បើយ​ពី​ជំងឺ​នេះ​ឬ​ទេ?»។


word:
 លោក​ហាសែល​ក៏​ទៅ​ជួប​លោក​អេលីសេ ដោយ​នាំ​យក​ជំនូន​ដ៏​ល្អៗ​បំផុត​ដែល​មាន​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស ផ្ទុក​លើ​អូដ្ឋ​សែសិប​ក្បាល​ដឹក​ទៅ​ជូន។ ពេល​ទៅ​ដល់​លោក​ហាសែល​ចូល​ជួប​លោក​អេលីសេ​ជំរាប​ថា៖ «ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី ជា​កូន​របស់​លោក ចាត់​ខ្ញុំ​ប្របាទ​អោយ​មក​ជំរាប​សួរ​លោក​ថា តើ​ស្ដេច​នឹង​ជា​សះស្បើយ​ពី​ជំងឺ​ឬ​ទេ?»។


word:
 លោក​អេលីសេ​ឆ្លើយ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ទូល​ព្រះករុណា​វិញ​ថា ស្ដេច​នឹង​បាន​ជា​សះស្បើយ​ពិត​មែន! ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​សំដែង​អោយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ព្រះករុណា​មុខ​ជា​សោយ​ទិវង្គត​ជាក់​ជា​មិន​ខាន»។


word:
 លោក​ហាសែល​សួរ​ព្យាការី​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​ម្ចាស់​យំ?»។ លោក​អេលីសេ​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​យំ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ពី​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​លោក​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​លោក​នឹង​ដុត​បំផ្លាញ​ទីក្រុង​របស់​គេ លោក​នឹង​សម្លាប់​ពួក​យុវជន​ដោយ​មុខ​ដាវ លោក​នឹង​បោក​សម្លាប់​កូន​ក្មេង ព្រម​ទាំង​វះ​ពោះ​ស្ត្រី​មាន​គភ៌​ផង»។


word:
 លោក​ហាសែល​តប​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្របាទ​នេះ​ប្រៀប​ដូច​ជា​ឆ្កែ តើ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​អាច​ធ្វើ​កិច្ចការ​ដ៏​សម្បើម​បែប​នេះ​កើត​ឬ?»។ លោក​អេលីសេ​ឆ្លើយ​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំដែង​អោយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា លោក​នឹង​ឡើង​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច​លើ​ស្រុក​ស៊ីរី»។


word:
 លោក​ហាសែល​ចាក​ចេញ​ពី​លោក​អេលីសេ វិល​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​វិញ។ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​ថា៖ «តើ​លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ដូច​ម្ដេច»។ លោក​ហាសែល​ឆ្លើយ​ថា៖ «លោក​ប្រាប់​ទូលបង្គំ​ថា ព្រះករុណា​នឹង​បាន​ជា​សះស្បើយ​ពិត​មែន»។


word:
 ស្អែក​ឡើង​លោក​ហាសែល​យក​ភួយ​ជ្រលក់​ទឹក រួច​យក​ទៅ​ខ្ទប់​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច។ ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត ហើយ​លោក​ហាសែល​ក៏​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ជំនួស​វិញ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ និង​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត​បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ស្រុក​យូដា


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ស្ដេច​ទាំងឡាយ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់​ដែរ ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​រៀប​អភិសេក​ជា​មួយ​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់​ ហើយ​ទ្រង់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​មិន​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​លុប​បំបាត់​រាជា​ណាចក្រ​យូដា​ទេ ព្រោះ​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​នឹង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ថា ព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ឡើង​សោយ​រាជ្យ​រហូត​ត​ទៅ​


word:
 ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជន​ជាតិ​អេដុម​បាន​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​ត្រួតត្រា​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា ហើយ​នាំ​គ្នា​តែងតាំង​ស្ដេច​មួយ​អង្គ អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ពួក​គេ។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម យាង​ចេញ​ទៅ​ក្រុង​សាអ៊ារ ដោយ​នាំ​រទេះ​ចំបាំង​ទាំង​អស់​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ កងទ័ព​អេដុម​បាន​ឡោមព័ទ្ធ​ស្ដេច និង​ពួក​មេ​បញ្ជា​ការ​កង​រទេះ​ចំបាំង។ ស្ដេច​ក៏​តើន​ឡើង​នៅ​ពេល​យប់ ហើយ​វាយ​បើក​ផ្លូវ រីឯ​ពល​ទាហាន​យូដា​បាក់​ទ័ព រត់​ទៅ​កាន់​ទី​លំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ជន​ជាតិ​អេដុម​បាន​រំដោះ​ខ្លួន​ពី​ការ​ត្រួតត្រា​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។ នៅ​គ្រា​នោះ ក្រុង​លីបណា​ក៏​បះបោរ​ដែរ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 លុះ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ និង​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា


word:
 ក្នុង​ព្រះជន្មាយុ​ម្ភៃ​ពីរ​វស្សា ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា អថាលា ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​អូមរី ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​អហាប់ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​អហាប់​ដែរ ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​រៀប​អភិសេក​ជា​មួយ​ញាតិវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​យាង​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី នៅ​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ ដោយ​មាន​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​យាង​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ នៅ​ពេល​ប្រយុទ្ធ កងទ័ព​ស៊ីរី​វាយ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​អោយ​របួស។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេសរាល​វិញ ដើម្បី​ព្យាបាល​របួស​ដែល​កងទ័ព​ស៊ីរី​បាន​វាយ​នៅ​ភូមិ​រ៉ាម៉ា​ក្នុង​ពេល​ស្ដេច​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ស្ដេច​ស្រុក​យូដា យាង​ចុះ​ទៅ​ក្រុង​យេសរាល សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​ព្រះបាទ​អហាប់ ដែល​កំពុង​តែ​ប្រឈួន​យ៉ាង​ខ្លាំង។


word:
 ព្យាការី​អេលីសេ​បាន​ហៅ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​ជា​សមាជិក​ក្រុម​ព្យាការី​មក រួច​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចូរ​ក្រោក​ឡើង ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ ហើយ​យក​ដប​ប្រេង​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។


word:
 ពេល​ទៅ​ដល់ អ្នក​ត្រូវ​ជួប​លោក​យេហ៊ូវ ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូសាផាត និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​នឹម​ស៊ី។ អ្នក​ត្រូវ​ចូល​ទៅ​ហៅ​លោក​អោយ​ក្រោក​ចេញ​ពី​ចំណោម​បង​ប្អូន​របស់​លោក ហើយ​នាំ​ទៅ​បន្ទប់​ខាង​ក្នុង​បំផុត។


word:
 ចូរ​យក​ដប​ប្រេង មក​ចាក់​បង្ហូរ​លើ​ក្បាល​របស់​លោក ទាំង​ពោល​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “យើង​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​អ្នក ជា​ស្ដេច​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល”។ បន្ទាប់​មក អ្នក​ត្រូវ​បើក​ទ្វារ​រត់​ចេញ​ទៅ កុំ​បង្អែបង្អង់​ឡើយ»។


word:
 កាល​ទៅ​ដល់​គាត់​ឃើញ​ពួក​មេទ័ព​កំពុង​អង្គុយ​ជុំ​គ្នា។ គាត់​ពោល​ឡើង​ថា៖ «លោក​មេទ័ព ខ្ញុំ​ប្របាទ​មាន​កិច្ចការ​មួយ​ជំរាប​លោក!»។ លោក​យេហ៊ូវ​សួរ​ថា៖ «ក្នុង​ចំណោម​ពួក​យើង តើ​អ្នក​ចង់​ជួប​នរណា?»។ គាត់​ជំរាប​ថា៖ «បាទ! គឺ​លោក​ហ្នឹង​ហើយ!»។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ក្រោក​ឡើង ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ។ យុវបុរស​នោះ​ក៏​យក​ប្រេង​ចាក់​បង្ហូរ​លើ​ក្បាល​លោក ទាំង​ពោល​ថា៖ « ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “យើង​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​អ្នក​ជា​ស្ដេច​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង។


word:
 អ្នក​ត្រូវ​ប្រហារ​ពូជពង្ស​អហាប់​ជា​ម្ចាស់​របស់​អ្នក ហើយ​យើង​នឹង​សង​បំណុល​ឈាម អោយ​ពួក​ព្យាការី ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង និង​សង​បំណុល​ឈាម​ពួក​អ្នក​បំរើ​ឯ​ទៀតៗ​របស់​យើង ដែល​យេសិបិល​បាន​សម្លាប់។


word:
 ពូជពង្ស​អហាប់​ទាំង​មូល នឹង​ត្រូវ​វិនាស ហើយ​យើង​នឹង​ប្រហារ​កូន​ប្រុសៗ​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​អហាប់ ទាំង​អ្នក​ជា​ទាំង​អ្នក​ងារ​អោយ​អស់​ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 យើង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ក្រុម​គ្រួសារ​អហាប់ ដូច​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ក្រុម​គ្រួសារ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​នេបាត និង​ក្រុម​គ្រួសារ​បាសា ជា​កូន​របស់​អហ៊ីយ៉ា។​


word:
 ឆ្កែ​នឹង​ហែក​សាច់​យេសិបិល​ស៊ី នៅ​ក្នុង​ចំការ​យេសិបិល ហើយ​គ្មាន​នរណា​កប់​សព​នាង​ទេ”»។ យុវបុរស​ជា​ព្យាការី​ក៏​បើក​ទ្វារ ហើយ​រត់​ចេញ​ទៅ។


word:
 ពេល​លោក​យេហ៊ូវ​ចេញ​មក​ជួប​ពួក​មេទ័ព​របស់​ស្ដេច​វិញ គេ​សួរ​លោក​ថា៖ «តើ​មាន​ការ​អ្វី? ហេតុ​ដូច​ម្ដេច​បាន​ជា​មនុស្ស​ចំកួត​នេះ​មក​រក​លោក?»។ លោក​យេហ៊ូវ​ឆ្លើយ​ថា៖ «អស់​លោក​ធ្លាប់​ដឹង​ថា​ព្យាការី​ចំពូក​នេះ​តែងតែ​ថ្លែង​ពី​រឿង​អ្វី​ស្រាប់​ហើយ»។


word:
 ពួក​មេទ័ព​តប​ថា៖ «លោក​និយាយ​មិន​ពិត​ទេ! សូម​ប្រាប់​ពួក​យើង​អោយ​ត្រង់​មក!»។ លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «ព្យាការី​នោះ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: “យើង​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​អ្នក ជា​ស្ដេច​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល”»។


word:
 ពួក​មេទ័ព​ប្រញាប់ប្រញាល់​ដោះ​អាវ​រៀងៗ​ខ្លួន ក្រាល​លើ​ក្បាល​ជណ្ដើរ ជូន​លោក​យេហ៊ូវ​អង្គុយ រួច​នាំ​គ្នា​ផ្លុំ​ស្នែង​ឡើង ហើយ​ស្រែក​ថា៖ «ជយោ! ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ!»។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូសាផាត និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​នឹម​ស៊ី មាន​គំនិត​ក្បត់​នឹង​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម។ គ្រា​នោះ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម និង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល កំពុង​តែ​ការពារ​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ​តទល់​នឹង​ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ក្រុង​យេសរាល​វិញ ដើម្បី​ព្យាបាល​របួស​ដែល​កងទ័ព​ស៊ីរី​បាន​វាយ នៅ​ពេល​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។ លោក​យេហ៊ូវ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អស់​លោក​គាំទ្រ​ខ្ញុំ​មែន! សូម​ប្រយ័ត្ន កុំ​អោយ​នរណា​ម្នាក់​ចេញ​ពី​ទីក្រុង នាំ​ដំណឹង​ទៅ​ប្រាប់​អ្នក​ក្រុង​យេសរាល​ឡើយ!»។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ឡើង​ជិះ​រទេះ ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​យេសរាល។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​កំពុង​សំរាក​ព្យាបាល​របួស ហើយ​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ក៏​យាង​មក​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ដែរ។


word:
 រីឯ​អ្នក​យាម​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ប៉ម​កំពែង​ក្រុង​យេសរាល ឃើញ​ពល​ទាហាន​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​សំដៅ​មក​ជា​មួយ​លោក​យេហ៊ូវ គាត់​ស្រែក​ឡើង​ថា៖ «មាន​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​កំពុង​តែ​ចូល​មក!»។ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ចាត់​ពល​ទាហាន​ម្នាក់​អោយ​ជិះ​សេះ​ទៅ​ជួប​ពួក​គេ​សួរ​ថា៖ តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មក​ដោយ​សន្តិភាព​ឬ?»។


word:
 អ្នក​ដែល​ជិះ​សេះ​ទៅ​នោះ​បាន​ជួប​លោក​យេហ៊ូវ​ពោល​ថា៖ «ព្រះករុណា​អោយ​សួរ​ថា តើ​លោក​មក​ដោយ​សន្តិភាព​ឬ?»។ លោក​យេហ៊ូវ​ឆ្លើយ​ថា៖ «សន្តិភាព ឬ​មិន​សន្តិភាព គ្មាន​អ្វី​ពាក់ព័ន្ធ​ដល់​អ្នក​ទេ! ចូរ​បក​ក្រោយ ហើយ​មក​តាម​ខ្ញុំ»។ អ្នក​យាម​រាយការណ៍​ថា៖ «អ្នក​ដែល​ព្រះករុណា​ចាត់​អោយ​ទៅ​ជួប​គេ​នោះ​បាន​ទៅ​ដល់​ហើយ តែ​មិន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ទេ»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ចាត់​ពល​ទាហាន​ម្នាក់​ទៀត​អោយ​ជិះ​សេះ​ទៅ។ ពេល​ទៅ​ដល់​អ្នក​នោះ​ពោល​ថា៖ «ព្រះករុណា​អោយ​សួរ​ថា តើ​លោក​មក​ដោយ​សន្តិភាព​ឬ?»។ លោក​យេហ៊ូវ​ឆ្លើយ​ថា៖ «សន្តិភាព ឬ​មិន​សន្តិភាព គ្មាន​អ្វី​ពាក់ព័ន្ធ​ដល់​អ្នក​ទេ! ចូរ​បក​ក្រោយ ហើយ​មក​តាម​ខ្ញុំ»។


word:
 អ្នក​យាម​រាយការណ៍​ថា៖ «អ្នក​នោះ​បាន​ទៅ​ដល់​ហើយ តែ​មិន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ទេ។ រីឯ​អ្នក​ដែល​បរ​រទេះ​នោះ មើល​ទៅ​ដូច​លោក​យេហ៊ូវ ជា​ចៅ​របស់​លោក​នឹម​ស៊ី ព្រោះ​លោក​បរ​រទេះ​លឿន ដូច​មនុស្ស​កំរោល​ចូល»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​បញ្ជា​អោយ​គេ​ទឹម​រាជរថ ហើយ​ឡើង​គង់​លើ​រាជរថ​នោះ។ រីឯ​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ក៏​ឡើង​គង់​លើ​រាជរថ​របស់​ស្ដេច​ដែរ។ ព្រះរាជា​ទាំង​ពីរ​អង្គ​យាង​ចេញ​ទៅ​រក​លោក​យេហ៊ូវ ហើយ​ជួប​គ្នា​នៅ​ត្រង់​ចំការ​របស់​លោក​ណាបោត ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ទត​ឃើញ​លោក​យេហ៊ូវ​ទ្រង់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​លោក​មក ដោយ​សន្តិភាព​ឬ?»។ លោក​យេហ៊ូវ​ឆ្លើយ​ថា៖ «គ្មាន​សន្តិភាព​ទេ​ដរាប​ព្រះករុណា​នៅ​តែ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាចារ និង​អំពើ​អាបធ្មប់​យ៉ាង​ច្រើន ដូច​ម្ចាស់​ក្សត្រី​យេសិបិល​ជា​មាតា!»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម​ទាញ​បង្ហៀរ​សេះ​អោយ​បក​ក្រោយ រួច​បំបោល​ចេញ​ទៅ ទាំង​មាន​រាជឱង្ការ​ប្រាប់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ថា៖ «ព្រះករុណា​អើយ! នេះ​ជា​ការ​ក្បត់​ទេ!»។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​យឹត​ធ្នូ​បាញ់​ចំ​ខ្នង​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម។ ព្រួញ​ចាក់​ទម្លុះ​បេះដូង​របស់​ស្ដេច រួច​ធ្លុះ​ចេញ​មក​ក្រៅ ហើយ​ស្ដេច​ដួល​ក្នុង​រាជរថ។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ប្រាប់​លោក​ប៊ីឌការ​ជា​អ្នក​ជំនួយ​ការ​របស់​លោក​ថា៖ «ចូរ​លើក​សព​នេះ បោះ​ទៅ​ក្នុង​ចំការ​របស់​លោក​ណាបោត ជា​អ្នក​ស្រុក​យេសរាល​ទៅ! តើ​លោក​នឹក​ចាំ​ទេ កាល​លោក និង​ខ្ញុំ​ជិះ​ក្នុង​រទេះ​ជា​មួយ​គ្នា ដង្ហែ​ស្ដេច​អហាប់ ជា​បិតា​របស់​ស្ដេច​យ៉ូរ៉ាម  ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ស្ដេច​ថា


word:
 “ម្សិលមិញ យើង​បាន​ឃើញ​ឈាម​របស់​ណាបោត និង​ឈាម​កូន​ប្រុសៗ​របស់​គាត់។ ដូច្នេះ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ឈាម​របស់​អ្នក​ហូរ​នៅ​ក្នុង​ចំការ​នេះ​ដែរ - នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ !”។ ឥឡូវ​នេះ ចូរ​លើក​សព​របស់​ស្ដេច​យ៉ូរ៉ាម​បោះ​ទៅ​ក្នុង​ចំការ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ »។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ឃើញ​ដូច្នេះ ស្ដេច​រត់​ឆ្ពោះ​ទៅ​បេតកាន តែ​លោក​យេហ៊ូវ​ដេញ​តាម​ហើយ​បញ្ជា​ថា៖ «ចូរ​ប្រហារ​ស្ដេច​នេះ​ទៅ!» គេ​ក៏​ប្រហារ​ស្ដេច​នៅ​ក្នុង​រទេះ។ ពេល​នោះ ស្ដេច​កំពុង​ឡើង​តាម​ផ្លូវ​ទៅ​ភូមិ​គើរ​ជិត​ក្រុង​យីបឡាម។ ស្ដេច​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ដល់​ក្រុង​មេគីដោ ហើយ​សុគត​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា នាំ​សព​ដាក់​ក្នុង​រទេះ​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម រួច​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ឡើង​សោយរាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​យេហ៊ូវ​ចូល​មក​ដល់​ក្រុង​យេសរាល។ កាល​ព្រះនាង​យេសិបិល​ដឹង​ដំណឹង​នេះ ព្រះនាង​ផាត់​រង្វង់​ភ្នែក និង​តុបតែង​សក់ រួច​ទត​មើល​តាម​បង្អួច។


word:
 ពេល​លោក​យេហ៊ូវ​កំពុង​ចូល​តាម​ទ្វារ​ក្រុង ព្រះនាង​យេសិបិល​ពោល​ថា៖ «នែ៎ ស៊ីមរី​ ជា​ឃាតក​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​អើយ តើ​អ្នក​មក​ដោយ​សន្តិភាព​ឬ?»។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ងើប​មុខ​ឡើង​មើល​ទៅ​បង្អួច​រួច​ពោល​ថា៖ «តើ​អ្នក​ណា​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចុះ​ចូល​មក​ខាង​ខ្ញុំ?»។ ពេល​នោះ មាន​មហាតលិក​ពីរ​បី​នាក់​អើត​មើល​មក​លោក។


word:
 លោក​បញ្ជា​ថា៖ «ចូរ​បោះ​នាង​ចុះ​មក!»។ ពួក​គេ​ក៏​បោះ​នាង​ចុះ​មក ឈាម​របស់​នាង​ខ្ទាត​ប្រឡាក់​ជញ្ជាំង និង​សេះ ហើយ​លោក​យេហ៊ូវ​បរ​រទេះ​កិន​សាកសព​នោះ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​យេហ៊ូវ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វាំង​រួច​បរិភោគ​លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​យក​សាកសព​ស្ត្រី​ដែល​ត្រូវ​បណ្ដាសា​នេះ​ទៅ​កប់​ផង ព្រោះ​គាត់​ក៏​ជា​កូន​ស្ដេច​ដែរ»។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​ដំណឹង​មក​ជំរាប​លោក​យេហ៊ូវ​វិញ លោក​ក៏​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន​ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​ព្យាការី​អេលីយ៉ា ជា​អ្នក​ស្រុក​ធេសប៊ីថា​ឆ្កែ​នឹង​ហែក​ស៊ី​សាច់​យេសិបិល​ក្នុង​ចំការ​យេសរាល។


word:
 សាកសព​របស់​នាង​យេសិបិល​នឹង​ក្លាយ​ជា​ជី​ក្នុង​ចំការ​យេសរាល។ ដូច្នេះ គ្មាន​នរណា​អាច​ពោល​ថា​នេះ​ជា​ផ្នូរ​របស់​យេសិបិល​បាន​ទេ»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាប់​មាន​បុត្រា​ចិតសិប​អង្គ រស់​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។ លោក​យេហ៊ូវ​ផ្ញើ​សារ ទៅ​ជូន​អស់​លោក ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ទីក្រុង​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​គ្រូ​បាធ្យាយ​របស់​បុត្រ​ព្រះបាទ​អហាប់ ដែល​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។ ក្នុង​សារ​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖


word:
 «អស់​លោក​មាន​បុត្រា​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​រទេះ​ចំបាំង​ទ័ព​សេះ ទីក្រុង​ដ៏​រឹងមាំ និង​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​ស្រាប់​ហើយ។ ដូច្នេះ ពេល​ណា​អស់​លោក​បាន​ទទួល​សារ​នេះ


word:
 ចូរ​ជ្រើស​តាំង​បុត្រ​ណា​មួយ​ដែល​ប្រសើរ​ជាង​គេ អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស​បិតា ហើយ​ត្រៀម​ខ្លួន​ប្រយុទ្ធ​ការពារ​រាជវង្ស នៃ​ម្ចាស់​របស់​អស់​លោក​ទៅ»។


word:
 ពួក​គេ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង ហើយ​និយាយ​គ្នា​ថា៖ «ស្ដេច​ទាំង​ពីរ​អង្គ​នោះ​ពុំ​អាច​តទល់​នឹង​លោក​យេហ៊ូវ​បាន​ផង ចុះ​ទំរាំ​បើ​យើង​វិញ តើ​យើង​អាច​តទល់​នឹង​លោក​ដូច​ម្ដេច​បាន?»។


word:
 អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ក្នុង​វាំង ចៅហ្វាយ​ក្រុង ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​ពួក​គ្រូ​បាធ្យាយ​ចាត់​គេ អោយ​ទៅ​ជំរាប​លោក​យេហ៊ូវ​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​ម្ចាស់ យើង​ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ តាម​តែ​លោក​ម្ចាស់​បង្គាប់។ យើង​ខ្ញុំ​មិន​ជ្រើស​តាំង​នរណា​ម្នាក់​ជា​ស្ដេច​ទេ សូម​លោក​ម្ចាស់​ប្រព្រឹត្ត​តាម​តែ​លោក​ម្ចាស់​យល់​ឃើញ​ថា​ល្អ​ចុះ!»។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ធ្វើ​សារ​មួយ​ទៀត ផ្ញើ​ជូន​អស់​លោក​ទាំង​នោះ មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖ «ប្រសិន​បើ​អស់​លោក​ចូល​មក​ខាង​ខ្ញុំ និង​ស្ដាប់​តាម​បញ្ជា​របស់​ខ្ញុំ ចូរ​កាត់​ក​បុត្រា​ទាំង​អស់​របស់​ម្ចាស់​អស់​លោក ហើយ​យក​ក្បាល​មក​អោយ​ខ្ញុំ​នៅ​ក្រុង​យេសរាល នា​ថ្ងៃ​ស្អែក ពេល​ថ្មើរ​នេះ!»។ ពេល​នោះ បុត្រា​ទាំង​ចិតសិប​អង្គ​រស់​នៅ​តាម​ផ្ទះ​របស់​នាម៉ឺន​ធំៗ ក្នុង​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​លោក​ទាំង​នោះ​ចិញ្ចឹម​ពួក​គេ។


word:
 ពេល​ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​នៃ​ក្រុង​សាម៉ារី​ទទួល​សារ​របស់​លោក​យេហ៊ូវ គេ​នាំ​គ្នា​ចាប់​បុត្រា​របស់​ស្ដេច​ទាំង​ចិតសិប​អង្គ​នោះ មក​កាត់​ក​យក​ក្បាល​ដាក់​ក្នុង​កព្ឆោ នាំ​ទៅ​ជូន​លោក​យេហ៊ូវ​នៅ​ក្រុង​យេសរាល។


word:
 អ្នក​នាំ​សារ​ម្នាក់​រត់​ទៅ​ជំរាប​លោក​យេហ៊ូវ​ថា គេ​នាំ​ក្បាល​របស់​កូន​ស្ដេច​មក​ហើយ។ លោក​យេហ៊ូវ​បញ្ជា​ថា៖ «ចូរ​យក​ក្បាល​ទាំង​នោះ​ទៅ​ដាក់​ជា​ពីរ​គំនរ នៅ​ត្រង់​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង រហូត​ដល់​ព្រឹក​ស្អែក»។


word:
 លុះ​ព្រឹក​ឡើង លោក​យេហ៊ូវ​ចេញ​ទៅ​ឈរ​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង ហើយ​ប្រកាស​ប្រាប់​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​គ្មាន​ទោស​អ្វី​ទេ! គឺ​ខ្ញុំ​ទេ​តើ​ដែល​បាន​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ទៀត​ផង។ រីឯ​អ្នក​ទាំង​នេះ​វិញ តើ​នរណា​ជា​អ្នក​សម្លាប់?


word:
 ដូច្នេះ សូម​អ្នក​រាល់​គ្នា​ជ្រាប​ថា ព្រះបន្ទូល​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថ្លែង​ប្រឆាំង​នឹង​រាជវង្ស​របស់​ស្ដេច​អហាប់ សុទ្ធ​តែ​បាន​សំរេច​ឥត​ខ្វះ​ត្រង់​ណា​ឡើយ!  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​សំរេច​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​តាម​រយៈ​លោក​អេលីយ៉ា ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ»។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ប្រហារ​ជីវិត​ញាតិវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ ដែល​នៅ​សេសសល់​ក្នុង​ក្រុង​យេសរាល ព្រម​ទាំង​ពួក​នាម៉ឺន​ធំៗ អស់​អ្នក​ដែល​ជិត​ស្និទ្ធ​នឹង​ស្ដេច ពួក​បូជាចារ្យ​របស់​ស្ដេច ដោយ​ពុំ​ទុក​នរណា​ម្នាក់​អោយ​រួច​ជីវិត​ឡើយ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​យេហ៊ូវ​ក្រោក​ឡើង ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​សាម៉ារី។ ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ដល់​សាលា​សំណាក់​របស់​ពួក​គង្វាល


word:
 លោក​បាន​ជួប​នឹង​បង​ប្អូន​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។ លោក​សួរ​ពួក​គេ​ថា៖ «តើ​អស់​លោក​ជា​នរណា​ដែរ?»។ ពួក​គេ​ឆ្លើយ​ថា៖ «ពួក​យើង​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ពួក​យើង​នាំ​គ្នា​ចុះ​មក​ធ្វើ​គារវកិច្ច ចំពោះ​បុត្រ​របស់​ព្រះមហាក្សត្រ និង​បុត្រ​របស់​ព្រះមហាក្សត្រិយានី»។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​បញ្ជា​ថា៖ «ចូរ​ចាប់​ពួក​គេ​ទាំង​រស់!»។ គេ​ក៏​ចាប់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ទាំង​រស់​នាំ​យក​ទៅ​សម្លាប់ ហើយ​បោះ​សាកសព​ទៅ​ក្នុង​អណ្ដូង​ទឹក​នៃ​សាលា​សំណាក់​នោះ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​មាន​គ្នា​ចំនួន​សែសិប​ពីរ​នាក់ លោក​យេហ៊ូវ​ឥត​ទុក​នរណា​ម្នាក់ អោយ​រត់​រួច​ឡើយ។


word:
 កាល​លោក​យេហ៊ូវ​ចេញ​ដំណើរ​ពី​ទី​នោះ​ទៅ លោក​បាន​ជួប​នឹង​លោក​យ៉ូណាដាប់ ជា​កូន​របស់​លោក​រេកាប​ដែល​ដើរ​តម្រង់​មក​រក​លោក។ លោក​យេហ៊ូវ​ជំរាប​សួរ​គាត់​ហើយ​សួរ​ថា៖ «តើ​លោក​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ចំពោះ​ខ្ញុំ ដូច​ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ចំពោះ​លោក​ដែរ​ឬ​ទេ?»។ លោក​យ៉ូណាដាប់​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​មែន»។ លោក​យេហ៊ូវ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា៖ «បើ​ដូច្នោះ​មែន សូម​ហុច​ដៃ​មក៍!»។ លោក​យ៉ូណាដាប់​ក៏​ហុច​ដៃ ហើយ​លោក​យេហ៊ូវ​ចាប់​ដៃ​គាត់ ទាញ​ឡើង​ជិះ​រទេះ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «សូម​មក​ជា​មួយ​ខ្ញុំ នោះ​លោក​នឹង​ឃើញ​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​មោះមុត​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ​ ព្រះអម្ចាស់ !»។ លោក​យេហ៊ូវ​ក៏​នាំ​លោក​យ៉ូណាដាប់ ឡើង​ជិះ​រទេះ​ទៅ​ជា​មួយ​លោក។


word:
 លុះ​ទៅ​ដល់​ក្រុង​សាម៉ារី លោក​យេហ៊ូវ​បាន​សម្លាប់​ញាតិវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​អហាប់ ដែល​នៅ​សេសសល់​ក្នុង​ក្រុង​នោះ។ លោក​សម្លាប់​ពួក​គេ​អោយ​ផុត​ពូជ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ថ្លែង តាម​រយៈ​លោក​អេលីយ៉ា។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​ប្រមូល​ប្រជាជន​ទាំង​មូល នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​ប្រកាស​ថា៖ «ព្រះបាទ​អហាប់​ធ្លាប់​គោរព​ព្រះ​បាល​តែ​បន្តិចបន្តួច​ទេ រីឯ​ខ្ញុំ​វិញ ខ្ញុំ​នឹង​គោរព​ព្រះ​បាល​យ៉ាង​ម៉ត់ចត់​បំផុត។


word:
 ឥឡូវ​នេះ ចូរ​ប្រមូល​ពួក​ព្យាការី ពួក​អ្នក​គោរព​បំរើ និង​ពួក​បូជាចារ្យ​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះ​បាល​អោយ​មក​ជួបជុំ​ជា​មួយ​យើង។ សូម​កុំ​អោយ​នរណា​ម្នាក់​អវត្តមាន​ឡើយ ដ្បិត​ខ្ញុំ​ចង់​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​មួយ​យ៉ាង​ធំ​ចំពោះ​ព្រះ​បាល។ បើ​នរណា​ម្នាក់​អាក់ខាន​នឹង​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត»។ លោក​យេហ៊ូវ​ប្រើ​ឧបាយកល​ដូច្នេះ ដើម្បី​លុប​បំបាត់​ពួក​អ្នក​គោរព​បំរើ​ព្រះ​បាល​អោយ​អស់។


word:
 ដោយ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​ទៅ​គ្រប់​ទិសទី ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ អស់​អ្នក​គោរព​បំរើ​ព្រះ​បាល​មក​ចូល​រួម​ទាំង​អស់​គ្នា ឥត​មាន​នរណា​ម្នាក់​អវត្តមាន​ឡើយ។ ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វិហារ​របស់​ព្រះ​បាល​ពេញ​ណែន​តាន់តាប់​ទាំង​អស់។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​បញ្ជា​ដល់​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ផ្នែក​សម្លៀកបំពាក់​សំរាប់​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​បាល​ថា៖ «ចូរ​ចែក​សម្លៀកបំពាក់​ជូន​អស់​អ្នក​ដែល​បំពេញ​មុខងារ​បំរើ​ព្រះ​បាល​ចុះ!»។ គេ​យក​សម្លៀកបំពាក់​មក​ចែក​អោយ​អ្នក​ទាំង​នោះ​គ្រប់ៗ​គ្នា។


word:
 លោក​យេហ៊ូវ​អញ្ជើញ​មក​ដល់​វិហារ​របស់​ព្រះ​បាល​ជា​មួយ​នឹង​លោក​យ៉ូណាដាប់ ជា​កូន​របស់​លោក​រេកាប ហើយ​លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​អស់​អ្នក​ដែល​គោរព​បំរើ​ព្រះ​បាល​ថា៖ «ចូរ​ពិនិត្យ​មើល កុំ​អោយ​មាន​អ្នក​បំរើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ស្ថិត​នៅ​ទី​នេះ​ឡើយ គឺ​អោយ​មាន​តែ​អស់​អ្នក​ដែល​គោរព​បំរើ​ព្រះ​បាល​ប៉ុណ្ណោះ»។


word:
 ពេល​នោះ លោក​យេហ៊ូវ និង​លោក​យ៉ូណាដាប់​ក៏​ចូល​ទៅ​ក្នុង​វិហារ ដើម្បី​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ដែរ។ លោក​យេហ៊ូវ​បាន​ដាក់​ទាហាន​ប៉ែតសិប​នាក់ អោយ​ចាំ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ដោយ​បញ្ជា​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្រគល់​អ្នក​ទាំង​នេះ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ហើយ អ្នក​ណា​បណ្ដោយ​អោយ​មនុស្ស​ម្នាក់​រត់​រួច​អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់​ជំនួស»។


word:
 ពេល​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​រួច​ស្រេច​ហើយ លោក​យេហ៊ូវ​បញ្ជា​ទៅ​ពល​ទាហាន និង​នាយ​ទាហាន​ទ័ព​សេះ​ថា៖ «ចូរ​ចូល​ទៅ​ប្រហារ​ពួក​គេ​ទាំង​អស់​គ្នា កុំ​អោយ​នរណា​ម្នាក់​រត់​រួច​ឡើយ!»។ ទាហាន​ទាំង​នោះ​ក៏​ប្រហារ​ពួក​គេ​ដោយ​មុខ​ដាវ ហើយ​បោះ​សាកសព​ចេញ​មក​ក្រៅ រួច​ចូល​ទៅ​ខាង​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​នៃ​វិហារ​របស់​ព្រះ​បាល។


word:
 ក្រោយ​ពី​បាន​ដុត​បំផ្លាញ​ស្ដូប​របស់​ព្រះ​បាល​ចោល ហើយ​ពួក​គេ​រំលំ​វិហារ​របស់​ព្រះ​បាល រួច​យក​ទី​នោះ​ធ្វើ​ជា​កន្លែង​បន្ទោរបង់​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 ប៉ុន្តែ ទ្រង់​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​បាន​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ប្រព្រឹត្ត​ដោយ​គោរព​រូប​គោ​មាស​នៅ​បេតអែល និង​ក្រុង​ដាន់​ឡើយ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ​ថា៖ «ដោយ​អ្នក​បាន​បំពេញ​តាម​បញ្ជា​របស់​យើង​យ៉ាង​ល្អ​ត្រឹម​ត្រូវ ហើយ​អ្នក​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​កូន​ចៅ​របស់​អហាប់ ស្រប​តាម​បំណង​របស់​យើង​ទាំង​ស្រុង​ដូច្នេះ កូន​ចៅ​របស់​អ្នក​នឹង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល រហូត​ដល់​បួន​តំណ»។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ​ពុំ​ព្យាយាម​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ៊ីស្រាអែល​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត​ទេ គឺ​ទ្រង់​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត បាន​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ឡើយ។


word:
 តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក  ព្រះអម្ចាស់ ​ចាប់​ផ្ដើម​កាត់​បន្ថយ​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល។ ព្រះបាទ​ហាសែល​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី វាយ​តាម​ព្រំប្រទល់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ជាប់​នឹង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល


word:
 គឺ​ចាប់​តាំង​ពី​ត្រើយ​ខាង​កើត​ទន្លេ​យ័រដាន់ ស្រុក​កាឡាដ​ទាំង​មូល ស្រុក​កាដ រូបេន និង​ម៉ាណាសេ ហើយ​ចាប់​តាំង​ពី​អារ៉ូអ៊ើរ ដែល​ស្ថិត​នៅ​មាត់​ស្ទឹង​អើណូន ព្រម​ទាំង​ស្រុក​កាឡាដ និង​បាសាន​ផង។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ ព្រម​ទាំង​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច​គ្រប់​យ៉ាង​របស់​ស្ដេច សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ​សោយទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស ជា​បុត្រ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 កាល​ព្រះនាង​អថាលា ជា​មាតា​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ជ្រាប​ថា ព្រះ​រាជបុត្រ​សោយទិវង្គត​ហើយ ព្រះនាង​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​គេ​សម្លាប់​រាជវង្សានុវង្ស​ទាំង​អស់។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះនាង​យ៉ូសេបា ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម និង​ជា​អនុជ​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា បាន​យក​ព្រះអង្គ​ម្ចាស់​យ៉ូអាស ជា​បុត្រា​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ពី​ក្នុង​ចំណោម​បុត្រា​របស់​ស្ដេច ដែល​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​នោះ​ទៅ​លាក់​ទុក។ ព្រះនាង​នាំ​បុត្រ​នោះ​ទៅ​លាក់​នៅ​បន្ទប់​ដេក​មួយ​ក្នុង​ព្រះវិហារ ព្រម​ទាំង​អោយ​មេ​ដោះ​នៅ​ជា​មួយ​ផង។ គេ​បាន​លាក់​រាជកុមារ​មិន​អោយ​ព្រះនាង​អថាលា​ឃើញ ដូច្នេះ រាជកុមារ​ក៏​រួច​ពី​ស្លាប់។


word:
 ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះនាង​អថាលា​គ្រង​រាជ្យ រាជកុមារ​បាន​លាក់​ខ្លួន​ជា​មួយ​មេ​ដោះ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ។


word:
 លុះ​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា​ចាត់​គេ​ទៅ​អញ្ជើញ​ពួក​នាយ​ទាហាន​ហ្លួង ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​ការី និង​ពល​ទាហាន​មក​ជួប​នឹង​លោក​នៅ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ លោក​បាន​ចុះ​កិច្ចសន្យា​ជា​មួយ​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​សុំ​អោយ​ពួក​គេ​ស្បថ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  រួច​លោក​នាំ​បុត្រា​របស់​ស្ដេច​មក​បង្ហាញ​អោយ​ពួក​គេ​ឃើញ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​បញ្ជា​ពួក​គេ​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ត​ទៅ: ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​ត្រូវ​វេន​យាម​នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ* មួយ​ភាគ​បី​ត្រូវ​យាម​ដំណាក់​ស្ដេច


word:
 មួយ​ភាគ​បី​ត្រូវ​យាម​នៅ​ត្រង់​មាត់​ទ្វារ​ស៊ើរ និង​មួយ​ភាគ​បី​ទៀត ត្រូវ​យាម​នៅ​ទ្វារ​ខាង​ក្រោយ​កន្លែង​ប្រចាំ​ការ។ ក្រុម​ទាំង​បី​នេះ​ត្រូវ​ប្ដូរ​វេន​គ្នា​យាម​ព្រះដំណាក់។


word:
 រីឯ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពីរ​ក្រុម​ទៀត ដែល​មិន​ត្រូវ​វេន​យាម​នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ត្រូវ​យាម​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដើម្បី​ការពារ​ព្រះ​មហាក្សត្រ។


word:
 អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ប្រដាប់​អាវុធ​គ្រប់​ដៃ នៅ​ការពារ​ជុំវិញ​មហា​ក្សត្រ។ បើ​នរណា​ម្នាក់​ហ៊ាន​ចូល​មក​ជិត​ជួរ​ទ័ព​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ត្រូវ​សម្លាប់​ចោល។ ចូរ​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ​ព្រះមហា​ក្សត្រ​ជានិច្ច ទោះ​បី​ទ្រង់​យាង​ចេញ ឬ​ចូល​ក៏​ដោយ»។


word:
 ពួក​មេទ័ព​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​តាម​បញ្ជា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា ម្នាក់ៗ​នាំ​កូន​ទាហាន​របស់​ខ្លួន ទាំង​អ្នក​ត្រូវ​វេន​យាម​នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ទាំង​អ្នក​មិន​ត្រូវ​វេន​យាម ហើយ​ទៅ​ជួប​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​ចែក​លំពែង ព្រម​ទាំង​ខែល​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដែល​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជូន​ពួក​មេទ័ព​ទាំង​នោះ។


word:
 ពល​ទាហាន​ប្រដាប់​អាវុធ​គ្រប់ៗ​ដៃ ឈរ​យាម​នៅ​មុខ​ព្រះដំណាក់ និង​នៅ​ជិត​អាសនៈ​ចាប់​ពី​ប៉ែក​ខាង​ស្ដាំ​រហូត​ដល់​ប៉ែក​ខាង​ឆ្វេង​ព្រះដំណាក់ ដើម្បី​ការពារ​ព្រះ​មហាក្សត្រ។


word:
 ពេល​នោះ លោក​បូជាចារ្យ​យាង​ព្រះ​រាជបុត្រ​របស់​ស្ដេច​ចេញ​មក ហើយ​យក​មកុដ​រាជ្យ​មក​បំពាក់ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​ឯកសារ​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​ផង រួច​គេ​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​រាជកុមារ​តែងតាំង​ជា​ស្ដេច។ គេ​នាំ​គ្នា​ទះ​ដៃ​ស្រែក​ជយឃោស​ថា៖ «ជយោ! ព្រះ​មហាក្សត្រ!»។


word:
 កាល​ព្រះនាង​អថាលា​ឮ​សំរែក​ពល​ទាហាន និង​ប្រជាជន ព្រះនាង​ក៏​យាង​ទៅ​មើល​ពួក​គេ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ព្រះនាង​ទត​ឃើញ​ព្រះ​មហាក្សត្រ​ថ្មី ឈរ​នៅ​លើ​វេទិកា តាម​ទំនៀមទម្លាប់​ដោយ​មាន​មេទ័ព និង​អ្នក​ផ្លុំ​ត្រែ​ឈរ​អម​ផង។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នាំ​គ្នា​អបអរ​សាទរ ហើយ​គេ​ក៏​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង។ ព្រះនាង​អថាលា​ហែក​ព្រះភូសា​ស្រែក​ថា៖ «នេះ​ជា​អំពើ​ក្បត់! នេះ​ជា​អំពើ​ក្បត់!»។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា​បញ្ជា​ពួក​មេទ័ព​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ពល​ទ័ព​ថា៖ «ចូរ​នាំ​ព្រះនាង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ! បើ​នរណា​គាំទ្រ​ព្រះនាង ចូរ​សម្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ​ទៅ!»។ លោក​បូជាចារ្យ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា៖ «មិន​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​ព្រះនាង​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ!»។


word:
 លោក​យេហូយ៉ាដា​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​រវាង​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រះ​មហាក្សត្រ និង​ប្រជារាស្ត្រ ដើម្បី​អោយ​ពួក​គេ​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ លោក​ក៏​បាន​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​រវាង​ព្រះ​មហាក្សត្រ និង​ប្រជារាស្ត្រ​ដែរ។


word:
 ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នាំ​គ្នា​ចូល​ទៅ​បំផ្លាញ​វិហារ​របស់​ព្រះ​បាល ហើយ​វាយ​កំទេច​អាសនៈ និង​រូប​សំណាក ព្រម​ទាំង​សម្លាប់​លោក​ម៉ាត់ថាន​ជា​បូជាចារ្យ​របស់​ព្រះ​បាល​នៅ​មុខ​អាសនៈ​ទៀត​ផង។ លោក​យេហូយ៉ាដា​បាន​ចាត់​ចែង​អោយ​មាន​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​នាំ​ពួក​មេទ័ព ពួក​នាយ​ទាហាន​ហ្លួង​ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​ការី និង​ពល​ទាហាន ព្រម​ទាំង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ដង្ហែ​ព្រះ​មហាក្សត្រ​ពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ចូល​វាំង​តាម​ខ្លោង​ទ្វារ​នៃ​ពួក​អ្នក​យាម រួច​ហើយ​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ឡើង​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​រាជ្យ។


word:
 ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នាំ​គ្នា​អបអរ​សាទរ ហើយ​ទីក្រុង​ក៏​បាន​សុខសាន្ត។ គេ​បាន​ប្រហារ​ជីវិត​ព្រះនាង​អថាលា​នៅ​ក្នុង​វាំង។


word:
 គឺ​នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ​ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​សោយរាជ្យ​បាន​សែសិបឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ រីឯ​មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា ស៊ីបយ៉ា​ជា​អ្នក​ស្រុក​បៀរសេបា។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអម្ចាស់ អស់​មួយ​ជីវិត ដូច​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា​បាន​បង្ហាត់​បង្រៀន។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មិន​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទេ។ ប្រជាជន​នៅ​តែ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដដែល។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​បូជាចារ្យ​ថា៖ «ចំពោះ​ប្រាក់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ប្រាក់​ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​បង់​ពន្ធ​សំរាប់​ព្រះដំណាក់ ប្រាក់​បាន​មក​ពី​តង្វាយ​លោះ​មនុស្ស ស្រប​តាម​ការ​វាយ​តម្លៃ​ និង​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់


word:
 នោះ​អោយ​ក្រុម​បូជាចារ្យ​ទទួល​យក គឺ​ម្នាក់ៗ​ត្រូវ​ទទួល​យក​ចំណែក​របស់​ខ្លួន​ពី​អ្នក​ដែល​ខ្លួន​ស្គាល់ ដើម្បី​ជួសជុល​កន្លែង​បាក់​បែក​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់ ដែល​គេ​យល់​ថា​ចាំបាច់​គួរ​តែ​ជួសជុល»។


word:
 ប៉ុន្តែ រហូត​មក​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ក្រុម​បូជាចារ្យ​ពុំ​ទាន់​បាន​ជួសជុល​កន្លែង​បាក់បែក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នៅ​ឡើយ​ទេ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​កោះ​ហៅ​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា ព្រម​ទាំង​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ​មក រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អស់​លោក​មិន​ជួសជុល​កន្លែង​បាក់បែក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់? ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ត​ទៅ អស់​លោក​មិន​ត្រូវ​ទទួល​ប្រាក់​ពី​អ្នក​ស្គាល់​ទៀត​ឡើយ តែ​ត្រូវ​បង្វិល​ប្រាក់​នេះ សំរាប់​ការ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​វិញ»។


word:
 ដូច្នេះ ពួក​បូជាចារ្យ​ក៏​ឈប់​ទទួល​ប្រាក់​ពី​ប្រជាជន និង​លែង​ទទួល​បន្ទុក​លើ​ការ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​ទៀត។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា យក​ហិប​មួយ​ចោះ​រន្ធ​លើ​គំរប រួច​ដាក់​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​អាសនៈ ត្រង់​មាត់​ទ្វារ​ចូល​ព្រះដំណាក់។ ពួក​បូជាចារ្យ​ជា​អ្នក​យាម​នៅ​មាត់​ទ្វារ ដាក់​ប្រាក់​ទាំង​អស់​ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះដំណាក់ ក្នុង​ហិប​នោះ។


word:
 កាល​ណា​គេ​ឃើញ​មាន​ប្រាក់​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ហិប​ហើយ លោក​ស្មៀន​ហ្លួង និង​មហា​បូជាចារ្យ​ក៏​មក​ទទួល​ប្រាក់​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​យក​ទៅ​រាប់ រួច​ទុក​ក្នុង​ថង់​មួយ។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​ប្រគល់​ប្រាក់​នោះ​អោយ​ពួក​មេ​ជាង​ដែល​ទទួល​បន្ទុក​លើ​ការងារ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ គេ​ប្រើ​ប្រាក់​នោះ​សំរាប់​ជួល​ជាង​ឈើ និង​ជាង​សំណង់​ដែល​ត្រូវ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់


word:
 ព្រម​ទាំង​ជួល​ជាង​កំបោរ ជាង​ដាប់​ថ្ម ហើយ​ទិញ​ឈើ និង​ថ្មដាប់​សំរាប់​ជួសជុល​កន្លែង​បាក់​បែក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ប្រាក់​នេះ​ក៏​ប្រើ​សំរាប់​ការ​ចំណាយ​គ្រប់​ប្រភេទ ក្នុង​ការ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​ឡើង​វិញ។


word:
 ប៉ុន្តែ គេ​ពុំ​បាន​ប្រើ​ប្រាក់​ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​ថ្វាយ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ទៅ​ធ្វើ​ពាន​ប្រាក់ កាំបិត ថូ ត្រែ ឬ​ប្រដាប់ប្រដា​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​អំពី​មាស​ប្រាក់ សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ឡើយ។


word:
 គេ​ប្រគល់​ប្រាក់​នេះ អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​ទទួល​បន្ទុក​លើ​ការងារ សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 គេ​ពុំ​បាន​ត្រួត​ពិនិត្យ​អស់​អ្នក​ដែល​យក​ប្រាក់​នោះ ទៅ​បើក​អោយ​ពួក​ជាង​ទេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ធ្វើ​ការ​នេះ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះស្ម័គ្រ​បំផុត។


word:
 រីឯ​ប្រាក់​តង្វាយ​ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​សុំ​លើកលែង​ទោស និង​យញ្ញបូជា​រំដោះ​បាប គេ​ពុំ​បាន​ទុក​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ គឺ​ប្រាក់​នោះ​ត្រូវ​បាន​ជា​ចំណែក​របស់​ពួក​បូជាចារ្យ​វិញ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី ឡើង​មក​វាយ និង​ដណ្ដើម​យក​បាន​ក្រុង​កាថ។ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ហាសែល​លើក​ទ័ព​តម្រង់​ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទៀត។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ប្រមូល​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​នៅ​ក្នុង​វាំង ជា​វត្ថុ​ដែល​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ជា​អយ្យកោ គឺ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម និង​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា បាន​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​ព្រម​ទាំង​វត្ថុ​ដែល​ស្ដេច​ផ្ទាល់​បាន​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ ហើយ​ចាត់​គេ​អោយ​នាំ​យក​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។ ហេតុ​នេះ ស្ដេច​ក្រុង​ស៊ីរី​ក៏​ដក​ទ័ព​ថយ ឈប់​វាយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 មេទ័ព​របស់​ស្ដេច​បាន​ក្រោក​ឡើង រួម​គំនិត​គ្នា​ក្បត់​នឹង​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស។ ពួក​គេ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច នៅ​ប៉ម​មីឡូ​តាម​ផ្លូវ​ចុះ​ទៅ​ស៊ីឡា។


word:
 មេទ័ព​ដែល​បាន​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច គឺ​លោក​យ៉ូសា​ការ ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីមាត និង​លោក​យ៉ូសាបាឌ ជា​កូន​របស់​លោក​សូមើរ។ គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​ស្ដេច​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​ទ្រង់​សោយរាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ទ្រង់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដូច​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត ដែល​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដែរ ស្ដេច​មិន​ងាក​ចេញ​ពី​ផ្លូវ​នោះ​ទេ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី និង​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ហាសែល​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដ៏​យូរ។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស​ទូលអង្វរ​ ព្រះអម្ចាស់   ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​នេះ ដ្បិត​ព្រះអង្គ​ទត​ឃើញ​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ជិះជាន់​សង្កត់សង្កិន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​មាន​អ្នក​ដឹក​នាំ​មួយ​រូប មក​សង្គ្រោះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី និង​អោយ​ពួក​គេ​រស់​នៅ​ដោយ​សុខសាន្ត​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​ដូច​កាល​ពី​មុន។


word:
 ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ឡើយ។ ពួក​គេ​នៅ​តែ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​នោះ​ត​ទៅ​ទៀត គឺ​សូម្បី​តែ​បង្គោល​របស់​ព្រះ​អាសេរ៉ា ក៏​មាន​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​សាម៉ារី​ដែរ។


word:
 កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស មាន​នៅ​សល់​ត្រឹម​តែ​ទ័ព​សេះ​ហាសិប​នាក់ រទេះ​ចំបាំង​ដប់ និង​កងពល​ថ្មើរ​ជើង​មួយ​ម៉ឺន​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ដ្បិត​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​បាន​បំផ្លាញ​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់ ទុក​ទ័ព​អោយ​នៅ​សេសសល់​បន្តិចបន្តួច ប្រៀប​ដូច​ជា​ធូលី​ដែល​គេ​ដើរ​ជាន់។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ ព្រម​ទាំង​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច​របស់​ស្ដេច សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កាល​ស្ដេច​សោយទិវង្គត គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ប្រាំពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស​បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ទ្រង់​សោយរាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ទេ គឺ​ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ផ្លូវ​អាក្រក់​ដូច​គេ​ដែរ។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ ព្រម​ទាំង​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច​របស់​ស្ដេច និង​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​សោយ​ទិវង្គត គេ​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​នៃ​រាជវង្ស​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ លោក​អេលីសេ​មាន​ជំងឺ​ជា​ទម្ងន់​ហៀប​នឹង​ស្លាប់។ ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​យាង​មក​សួរ​សុខ​ទុក្ខ​លោក ស្ដេច​យំ​សំរក់​ទឹក​ភ្នែក​លើ​មុខ​លោក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «លោក​ឪពុក! លោក​ឪពុក​អើយ លោក​ប្រៀប​ដូច​ជា​រទេះ​ចំបាំង និង​ទ័ព​សេះ​របស់​អ៊ីស្រាអែល!»។


word:
 លោក​អេលីសេ​ទូល​ព្រះរាជា​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​យក​ធ្នូ និង​ព្រួញ​មក!»។ ស្ដេច​ក៏​យក​ធ្នូ និង​ព្រួញ​មក​កាន់។


word:
 ព្យាការី​ទូល​ព្រះរាជា​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​លើក​ធ្នូ​ឡើង​យឹត​ទៅ!»។ ព្រះរាជា​ក៏​លើក​ធ្នូ​ឡើង ហើយ​យឹត។ លោក​អេលីសេ​ដាក់​ដៃ​លើ​ព្រះហស្ដ​ស្ដេច


word:
 រួច​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​បើក​បង្អួច​ដែល​បែរ​ទៅ​ទិស​ខាង​កើត!»។ ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ក៏​បើក​បង្អួច​នោះ។ លោក​អេលីសេ​ទូល​ថា៖ «សូម​បាញ់​ទៅ!» ស្ដេច​ក៏​បាញ់។ លោក​អេលីសេ​ទូល​ថា៖ «នេះ​ជា​ព្រួញ​ជ័យជំនះ​មក​ពី​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ព្រួញ​ជ័យជំនះ​លើ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី។ ព្រះករុណា​នឹង​ប្រហារ​កងទ័ព​ស៊ីរី​នៅ​ក្រុង​អាផែក រហូត​ដល់​ពួក​គេ​វិនាស​សូន្យ»។


word:
 លោក​អេលីសេ​ទូល​ព្រះរាជា​ទៀត​ថា៖ «សូម​យក​ព្រួញ​ទាំង​នោះ​មក!»។ ស្ដេច​ក៏​យក​ព្រួញ​ទាំង​នោះ​មក​កាន់។ ព្យាការី​ទូល​ថា៖ «សូម​វាយ​លើ​ដី!» ស្ដេច​វាយ​លើ​ដី​បី​ដង​ហើយ​ឈប់។


word:
 អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ក្រេវក្រោធ​នឹង​ព្រះរាជា ហើយ​ទូល​ថា៖ «គួរ​តែ​វាយ​អោយ​បាន​ប្រាំ ឬ​ប្រាំ​មួយ​ដង នោះ​ព្រះករុណា​ពិត​ជា​ច្បាំង​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី រហូត​ដល់​បំផ្លាញ​ពួក​គេ​អោយ​វិនាស​សូន្យ។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវ​នេះ ព្រះករុណា​វាយ​ពួក​គេ​ឈ្នះ បាន​ត្រឹម​តែ​បី​ដង​ប៉ុណ្ណោះ»។


word:
 បន្ទាប់​មក លោក​អេលីសេ​ទទួល​មរណភាព ហើយ​គេ​ក៏​យក​សព​លោក​ទៅ​បញ្ចុះ។ ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ទាហាន​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​តែងតែ​ចូល​មក​ទន្ទ្រាន​ក្នុង​ស្រុក។


word:
 ថ្ងៃ​មួយ អ្នក​ស្រុក​បាន​យក​សព​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៅ​បញ្ចុះ ស្រាប់​តែ​ជួប​ប្រទះ​នឹង​ទាហាន​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ពួក​គេ​ក៏​បោះ​សព​នោះ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​ព្យាការី។ ពេល​សព​នោះ​ធ្លាក់​ទៅ​ប៉ះ​លើ​ធាតុ​របស់​លោក​អេលីសេ គេ​ក៏​រស់​ឡើង​វិញ ហើយ​ក្រោក​ឈរ។


word:
 ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស ព្រះបាទ​ហាសែល ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី តែងតែ​ជិះជាន់​សង្កត់សង្កិន​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជានិច្ច។


word:
 ប៉ុន្តែ  ព្រះអម្ចាស់ ​ប្រណី​សន្ដោស​ដល់​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គ​អាណិត​អាសូរ និង​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ចំពោះ​ពួក​គេ​ដោយ​យល់​ដល់​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចង​ជា​មួយ​លោក​អប្រាហាំ លោក​អ៊ីសាក និង​លោក​យ៉ាកុប។ ព្រះអង្គ​មិន​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​បំផ្លាញ​ពួក​គេ​ទេ ហើយ​រហូត​ដល់​ពេល​នេះ ព្រះអង្គ​ក៏​មិន​បោះបង់​ចោល​ពួក​គេ​អោយ​ទៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះអង្គ​ដែរ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស បាន​ដណ្ដើម​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អ៊ីស្រាអែល ពី​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ហាសែល​យក​មក​វិញ គឺ​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​ហាសែល​បាន​វាយ​ដណ្ដើម​យក​ពី​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស ជា​បិតា​ក្នុង​ពេល​ធ្វើ​សង្គ្រាម។ ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​វាយ​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​បី​លើក រួច​ដណ្ដើម​យក​ទីក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អ៊ីស្រាអែល​មក​វិញ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា។


word:
 ពេល​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្ម​ម្ភៃ​ប្រាំ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ម្ភៃ​ប្រាំ​បួន​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​មាន​នាម​ថា​យ៉ូអាដាន ជា​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  តែ​ពុំ​បាន​ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អយ្យកោ​ឡើយ ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គ្រប់​យ៉ាង ដូច​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ជា​បិតា​ដែរ។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មិន​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទេ។ ប្រជាជន​នៅ​តែ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដដែល។


word:
 ក្រោយ​ពី​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ និង​ពង្រឹង​អំណាច​ហើយ ទ្រង់​ប្រហារ​ជីវិត​ពួក​មេទ័ព​ដែល​បាន​ធ្វើ​គុត​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ជា​បិតា។


word:
 ប៉ុន្តែ ទ្រង់​ពុំ​បាន​ប្រហារ​ជីវិត​កូន​ចៅ​របស់​ពួក​ឃាតក​ទេ ដោយ​គោរព​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​មាន​ចែង​ទុក ក្នុង​គម្ពីរ​វិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ គឺ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បង្គាប់​ថា «មិន​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​ឪពុក ព្រោះ​តែ​ទោស​របស់​កូន ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​កូន ព្រោះ​តែ​ទោស​របស់​ឪពុក​ដែរ គឺ​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​មនុស្ស​ម្នាក់ៗ តាម​អំពើ​បាប​ដែល​ខ្លួន​ប្រព្រឹត្ត»។


word:
 ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​បាន​ប្រហារ​កងទ័ព​អេដុម​មួយ​ម៉ឺន​នាក់​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​អំបិល ហើយ​នៅ​ពេល​ច្បាំង​គ្នា​នោះ ស្ដេច​ដណ្ដើម​យក​បាន​ក្រុង​សេឡា ដែល​ស្ដេច​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ក្រុង​យុគធាល គឺ​ឈ្មោះ​ដែល​មាន​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 គ្រា​នោះ​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស និង​ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ​ថា៖ «ចូរ​ចេញ​មក យើង​ប្រយុទ្ធ​តទល់​គ្នា»។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ចាត់​មនុស្ស​អោយ​មក​ទូល​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​វិញ​ថា៖ «គ្រា​មួយ​នោះ គុម្ព​បន្លា​ដែល​ដុះ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់ ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ប្រាប់​ដើម​តាត្រៅ​នៅ​ភ្នំ​លីបង់​ថា “ចូរ​លើក​កូន​ស្រី​របស់​អ្នក អោយ​មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​របស់​កូន​ប្រុស​យើង”។ ប៉ុន្តែ មាន​សត្វ​ព្រៃ​ដើរ​កាត់​តាម​នោះ ហើយ​ជាន់​គុម្ព​បន្លា​ខ្ទេចខ្ទី​អស់។


word:
 ព្រះករុណា​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​អេដុម​មែន ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះករុណា​មាន​មោទនភាព។ ចូរ​អបអរ​សាទរ​នឹង​ជ័យជំនះ រួច​គង់​ក្នុង​ដំណាក់​ទៅ! ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ចង់​ធ្វើ​សង្គ្រាម ដែល​បង្ក​អោយ​វេទនា​ដូច្នេះ? ព្រះករុណា និង​ប្រជាជន​យូដា​មុខ​ជា​បរាជ័យ​មិន​ខាន»។


word:
 ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ពុំ​ព្រម​ស្ដាប់​តាម​សេចក្ដី​ព្រមាន​នេះ​ទេ។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ក៏​ឡើង​មក​ប្រយុទ្ធ​តទល់​នឹង​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​នៅ​ក្រុង​បេតសេមែស ជា​ក្រុង​របស់​យូដា។


word:
 កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​វាយ​ឈ្នះ​កងទ័ព​យូដា ហើយ​ពល​ទាហាន​យូដា​បាក់​ទ័ព រត់​មក​កាន់​ទី​លំនៅ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ចាប់​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស និង​ជា​ចៅ​របស់​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា​ធ្វើ​ជា​ឈ្លើយ នៅ​បេតសេមែស។ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​យាង​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​វាយ​បំបែក​កំពែង​ក្រុង ចាប់​តាំង​ពី​ទ្វារ​អេប្រាអ៊ីម​រហូត​ដល់​ទ្វារ​នៅ​ជ្រុង​កំពែង​ដែល​មាន​ប្រវែង​បួន​រយ​ហត្ថ។


word:
 ស្ដេច​ប្រមូល​យក​មាស​ប្រាក់ និង​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ក្នុង​ឃ្លាំង​ព្រះរាជ្យ​ទ្រព្យ ព្រម​ទាំង​នាំ​ចំណាប់​ខ្មាំង​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​វិញ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ ព្រម​ទាំង​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច​របស់​ស្ដេច និង​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ស្ដេច​ស្រុក​យូដា សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ នៃ​រាជវង្ស​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​បុត្រ​ក៏​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។​


word:
 ក្រោយ​ពី​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាហាស ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ស្ដេច​ស្រុក​យូដា មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​បាន​ដប់​ប្រាំ​វស្សា​ទៀត។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម មាន​មនុស្ស​ឃុបឃិត​គ្នា​ក្បត់​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ដូច្នេះ ស្ដេច​ក៏​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ឯ​ក្រុង​ឡាគីស តែ​ពួក​គេ​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ដេញ​តាម​ព្រះរាជា រហូត​ដល់​ក្រុង​ឡាគីស​ទៀត ហើយ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​នៅ​ទី​នោះ។


word:
 គេ​យក​សព​របស់​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ដាក់​លើ​ខ្នង​សេះ នាំ​មក​បញ្ចុះ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ផ្នូរ​នៃ​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។


word:
 ប្រជាជន​នៅ​ស្រុក​យូដា​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​លើក​ព្រះបាទ​អសារា ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​ដប់​ប្រាំ​មួយ​វស្សា​អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ត​ពី​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ជា​បិតា។


word:
 ក្រោយ​ពេល​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​អសារា​សង់​ក្រុង​អេឡាត​ឡើង​វិញ ហើយ​ដាក់​អោយ​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ស្រុក​យូដា។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ឡើង​សោយ​រាជ្យ នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​សែសិប​មួយ​ឆ្នាំ។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ឡើយ។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​បាន​កំណត់​ព្រំប្រទល់​ទឹក​ដី​របស់​អ៊ីស្រាអែល​ឡើង​វិញ ចាប់​តាំង​ពី​ច្រក​ចូល​ហាម៉ាត់ រហូត​ដល់​សមុទ្រ​អារ៉ាបា ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ថ្លែង​តាម​រយៈ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ព្យាការី​យ៉ូណាស ជា​កូន​របស់​លោក​អមីថាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​កាថ-ហេភើរ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ទត​ឃើញ​អ៊ីស្រាអែល​រង​នូវ​ភាព​អាម៉ាស់​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ គឺ​ទាំង​អ្នក​ជា ទាំង​អ្នក​ងារ ហើយ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​សង្គ្រោះ​ពួក​គេ​ឡើយ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ពុំ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​លុប​ឈ្មោះ​អ៊ីស្រាអែល អោយ​បាត់​ពី​ផែនដី​ទេ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ​ប្រជាជន​នេះ តាម​រយៈ​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ ព្រម​ទាំង​វីរភាព​ដ៏​អង់អាច​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម ការ​វាយ​ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​ដាម៉ាស និង​ក្រុង​ហាម៉ាត់​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា មក​ដាក់​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​សោយ​ទិវង្គត ហើយ​គេ​បញ្ចុះ​សព​នៅ​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ ព្រះបាទ​សាការី ជា​បុត្រ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទ​អសារា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា បាន​ឡើង​សោយរាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា


word:
 ក្នុង​ព្រះជន្មាយុ​ដប់​ប្រាំ​មួយ​វស្សា ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ហាសិប​ពីរ​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា យេកូលា ជា​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត​គ្រប់​យ៉ាង ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​បិតា​ដែរ។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មិន​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទេ ប្រជាជន​នៅ​តែ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដដែល។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ព្រះបាទ​អសារា​កើត​ឃ្លង់ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​ស្ដេច​អស់​ព្រះជន្ម។ ស្ដេច​ត្រូវ​គង់​ក្នុង​ដំណាក់​មួយ​ដាច់​ឡែក​ពី​គេ។ សម្ដេច​យ៉ូថាម​ជា​បុត្រ មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​កិច្ចការ​ក្នុង​វាំង និង​ទទួល​បន្ទុក​គ្រប់គ្រង​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អសារា និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 ព្រះបាទ​អសារា​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​នៃ​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​ជា​បុត្រ ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ប្រាំបី នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អសារា​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​សាការី​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ឡើង​សោយរាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​សោយរាជ្យ​បាន​ប្រាំ​មួយ​ខែ​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ពួក​អយ្យកោ​ដែរ គឺ​ស្ដេច​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប​ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ឡើយ។


word:
 គ្រា​នោះ លោក​សាលូម​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាបេស​បាន​ក្បត់​ស្ដេច ហើយ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ប្រជាជន រួច​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ជំនួស។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​សាការី សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ថ្លែង​មក​កាន់​ព្រះបាទ​យេហ៊ូវ​ថា៖ «កូន​ចៅ​របស់​អ្នក​នឹង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បួន​តំណ»។​


word:
 ព្រះបាទ​សាលូម ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាបេស​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ប្រាំបួន នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អូស៉្យាស​ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​មួយ​ខែ​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 លោក​មណាហិម​ជា​កូន​របស់​លោក​កាឌី បាន​ឡើង​ពី​ក្រុង​ធើសា​មក​ក្រុង​សាម៉ារី ធ្វើ​គុត​ព្រះបាទ​សាលូម​ជា​បុត្រ​របស់​លោក​យ៉ាបេស ហើយ​ក៏​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ជំនួស។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​សាលូម និង​គំរោងការ​ក្បត់ ដែល​ស្ដេច​រៀបចំ​ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះបាទ​សាការី សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 គ្រា​នោះ​ព្រះបាទ​មណាហិម បាន​វាយ​យក​ក្រុង​ធីបសា និង​សម្លាប់​រង្គាល​អ្នក​ក្រុង​នោះ ព្រម​ទាំង​អ្នក​ស្រុក​ដែល​រស់​នៅ​តំបន់​ជុំវិញ ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុង​ធើសា​រហូត​មក។ ស្ដេច​វាយ​ប្រហារ​ក្រុង​នេះ ព្រោះ​គេ​មិន​បើក​ទ្វារ​ក្រុង​ទទួល​ស្ដេច។ ស្ដេច​បាន​វះ​ពោះ​ស្ត្រី​ទាំង​អស់​ដែល​មាន​គភ៌ នៅ​ក្នុង​ក្រុង​នោះ​ចោល​ផង។


word:
 នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ប្រាំ​បួន នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អសារា​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​មណាហិម ជា​កូន​របស់​លោក​កាឌី ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ។ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សោយ​រាជ្យ​នោះ ស្ដេច​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ឡើយ។


word:
 គ្រា​នោះ​ព្រះចៅ​ពូល​ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី បាន​វាយ​លុក​ចូល​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល តែ​ព្រះបាទ​មណាហិម យក​ប្រាក់​មួយ​ពាន់​ហាប​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​ពូល សូម​អោយ​ស្ដេច​នោះ​ជួយ​ពង្រឹង​អំណាច​របស់​ខ្លួន។


word:
 ព្រះបាទ​មណាហិម​ទារ​ពន្ធ​ពី​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ជា​អ្នក​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ គឺ​ម្នាក់ៗ​ត្រូវ​បង់​ពន្ធ​ហាសិប​ណែន ដើម្បី​អោយ​បាន​ប្រាក់​យក​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។ ដូច្នេះ ស្ដេច​អាស្ស៊ីរី​ក៏​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​របស់​ខ្លួន​វិញ។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​មណាហិម និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ហាសិប នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អសារា ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​ពេកាហ៊ា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​មណាហិម បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។ ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​បាន​ពីរ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ទ្រង់​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ឡើយ។


word:
 លោក​ពេកា​ជា​កូន​របស់​លោក​រេម៉ាលា ហើយ​ជា​អង្គ​រក្ស​របស់​ស្ដេច បាន​ឃុបឃិត​ជា​មួយ​លោក​អើកុប និង​លោក​អើរីយេ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ ក្នុង​ដំណាក់​មួយ​នៃ​រាជវាំង នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។ ពេល​នោះ លោក​មាន​ពល​ទាហាន​ហាសិប​នាក់ ជា​អ្នក​ស្រុក​កាឡាដ​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ដែរ។ លោក​បាន​ធ្វើ​គុត​ព្រះបាទ​ពេកាហ៊ា ហើយ​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ជំនួស។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​ពេកាហ៊ា និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ហាសិប​ពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អសារា ជា​ស្ដេច​យូដា ព្រះបាទ​ពេកា ជា​កូន​របស់​លោក​រេម៉ាលា​បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  គឺ​ទ្រង់​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត នាំ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ឡើយ។


word:
 ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ពេកា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះចៅ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បាន​វាយ​ដណ្ដើម​យក​ទីក្រុង​អ៊ីយ៉ូន ក្រុង​អេបិល-បេត-មាកា ក្រុង​យ៉ាណូហា ក្រុង​កេដេស ក្រុង​ហាសោរ ស្រុក​កាឡាដ ស្រុក​កាលីឡេ និង​ស្រុក​ណែបថាលី​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​កៀរ​អ្នក​ស្រុក​នោះ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។


word:
 លោក​ហូស៊ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អេឡា បាន​ឃុបឃិត​ក្បត់​នឹង​ព្រះបាទ​ពេកា ជា​កូន​របស់​លោក​រេម៉ាលា លោក​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច ហើយ​ឡើង​សោយរាជ្យ​ជំនួស នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អសារា ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 រីឯ​រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​របស់​ព្រះបាទ​ពេកា និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ពេកា ជា​កូន​របស់​លោក​រេម៉ាលា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទ​យ៉ូថាម ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អសារា ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ម្ភៃ​ប្រាំ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា យេរូសា ជា​កូន​របស់​លោក​សាដុក។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត​គ្រប់​យ៉ាង ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​អសារា​ជា​បិតា​ដែរ។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មិន​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទេ។ ប្រជាជន​នៅ​តែ​ថ្វាយយញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដដែល។ ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​បាន​សង់​ទ្វារ​ខាង​លើ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ចាត់​ព្រះបាទ​រេស៊ីន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី និង​ព្រះបាទ​ពេកា​​ជា​កូន​របស់​លោក​រេម៉ាលា​អោយ​មក​លុកលុយ​ស្រុក​យូដា។


word:
 ព្រះបាទ​យ៉ូថាម​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​នៃ​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះបាទ​អហាស​ជា​បុត្រ ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់​ប្រាំពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ពេកា​ជា​កូន​របស់​លោក​រេម៉ាលា ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទ​អហាស​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា។


word:
 កាល​ព្រះបាទ​អហាស​ឡើង​សោយរាជ្យ ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ម្ភៃ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ស្ដេច​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ស្ដេច ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​អយ្យកោ​ឡើយ


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​របស់​ស្ដេច​នានា​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ស្ដេច​ហ៊ាន​រហូត​ដល់​យក​បុត្រ​ទៅ​បូជា​យញ្ញ​ តាម​ទំនៀមទម្លាប់​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ នៅ​តាម​ភ្នំ និង​នៅ​ក្រោម​ដើម​ឈើ​ដែល​មាន​ស្លឹក​ខៀវ​ខ្ចី​ផង។


word:
 ពេល​នោះ ព្រះបាទ​រេស៊ីន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី និង​ព្រះបាទ​ពេកា​ជា​កូន​របស់​លោក​រេម៉ាលា ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នាំ​គ្នា​ឡើង​មក​វាយ​លុក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ពួក​គេ​ឡោមព័ទ្ធ​ព្រះបាទ​អហាស តែ​មិន​អាច​យក​ជ័យជំនះ​បាន​ទេ។


word:
 នៅ​គ្រា​ដដែល​នោះ ព្រះបាទ​រេស៊ីន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​អេឡាត​បាន​វិញ រួច​បណ្ដេញ​ជន​ជាតិ​យូដា​ចេញ​ពី​ក្រុង​នោះ។ ជន​ជាតិ​អេដុម​ក៏​វិល​មក​តាំង​ទី​លំនៅ​ក្នុង​ក្រុង​អេឡាត​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះចៅ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ជា​អ្នក​បំរើ និង​ជា​កូន​ចៅ​របស់​ព្រះករុណា សូម​ព្រះករុណា​យាង​មក​រំដោះ​ទូលបង្គំ អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី និង​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ដែល​លើក​គ្នា​មក​វាយ​ទូលបង្គំ​ផង»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​យក​មាស ប្រាក់ ដែល​មាន​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង​រាជ្យ​ទ្រព្យ ផ្ញើ​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​យល់​ព្រម​តាម​សំណើ​របស់​ព្រះបាទ​អហាស។ ស្ដេច​យាង​ទៅ​វាយ​ក្រុង​ដាម៉ាស​ដណ្ដើម​យក​បាន​ក្រុង​នោះ រួច​កៀរ​អ្នក​ក្រុង​នោះ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ស្រុក​គៀរ ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​គុត​ព្រះបាទ​រេស៊ីន​ទៀត​ផង។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​យាង​ទៅ​គាល់​ព្រះចៅ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស។ ស្ដេច​ទត​ឃើញ​អាសនៈ​មួយ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស ស្ដេច​ក៏​ផ្ញើ​គំរូ និង​គំរោង​សង់​អាសនៈ​នោះ ជូន​លោក​បូជាចារ្យ​អ៊ូរីយ៉ា។


word:
 លោក​បូជាចារ្យ​អ៊ូរីយ៉ា​សង់​អាសនៈ​មួយ តាម​គំរូ​ដែល​ព្រះបាទ​អហាស​ផ្ញើ​ពី​ក្រុង​ដាម៉ាស។ លោក​បូជាចារ្យ​អ៊ូរីយ៉ា​បាន​សង់​អាសនៈ​នេះ​រួច​ជា​ស្រេច មុន​ពេល​ព្រះបាទ​អហាស​យាង​មក​ពី​ក្រុង​ដាម៉ាស​វិញ។


word:
 រួច​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល រួម​ជា​មួយ​តង្វាយ​ម្សៅ និង​ធ្វើ​ពិធី​ច្រួចស្រា ព្រម​ទាំង​ប្រោះ​ឈាម​របស់​សត្វ ដែល​ស្ដេច​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព​ផង។


word:
 រីឯ​អាសនៈ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​មុខ​ទីសក្ការៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ ស្ដេច​អោយ​គេ​លើក​ចេញ​ពី​កន្លែង​ដើម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចន្លោះ​អាសនៈ​ថ្មី និង​ទីសក្ការៈ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​យក​ទៅ​ដាក់​នៅ​ខាង​ជើង​អាសនៈ​ថ្មី​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​ចេញ​បញ្ជា​ដល់​លោក​បូជាចារ្យ​អ៊ូរីយ៉ា​ដូច​ត​ទៅ៖ «លោក​ត្រូវ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​នៅ​ពេល​ព្រឹក និង​តង្វាយ​ម្សៅ​នៅ​ពេល​ល្ងាច លើ​អាសនៈ​ធំ​នេះ គឺ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​តង្វាយ​ម្សៅ​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​របស់​ប្រជារាស្ត្រ រួម​ជា​មួយ​តង្វាយ​ម្សៅ និង​ពិធី​ច្រួចស្រា។ ត្រូវ​ប្រោះ​ឈាម​ទាំង​អស់​របស់​សត្វ ដែល​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​នៅ​លើ​អាសនៈ​នេះ​ដែរ។ រីឯ​អាសនៈ​ពី​លង្ហិន​វិញ​ទុក​អោយ​យើង​ចាត់​ចែង​ចុះ»។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​បាន​កំទេច​បន្ទះ​លង្ហិន​របស់​រទេះ និង​យក​អាង​ដែល​នៅ​លើ​រទេះ​នោះ​ចេញ ហើយ​លើក​អាង​ធំ​ដែល​ទ្រ​ដោយ​រូប​គោ​លង្ហិន​ចុះ​មក​ដាក់​លើ​ឥដ្ឋ​វិញ។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​បាន​រើថែវ​សប្ប័ទ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់ ​ចេញ ដើម្បី​ផ្គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី គឺ​ថែវ​ដែល​គេ​សង់​នៅ​ខាង​ក្នុង​ព្រះដំណាក់ និង​ថែវ​ច្រក​ចូល​របស់​ស្ដេច​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រៅ។


word:
 រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អហាស និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។


word:
 ព្រះបាទ​អហាស​សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​នៃ​រាជវង្ស​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​បុត្រ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់ពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​អហាស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ព្រះបាទ​ហូស៊ា ជា​កូន​របស់​លោក​អេឡា ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​ទ្រង់​សោយ​រាជ្យ​បាន​ប្រាំ​បួន​ឆ្នាំ។


word:
 ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  តែ​ពុំ​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​មុនៗ​ទេ។


word:
 គ្រា​នោះ ព្រះចៅ​សាលម៉ានេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី បាន​លើក​ទ័ព​មក​ច្បាំង​នឹង​ព្រះបាទ​ហូស៊ា។ ព្រះបាទ​ហូស៊ា​ក៏​សុំ​ចុះ​ចូល ព្រម​ទាំង​នាំ​សួយសារអាករ​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ផង។


word:
 ប៉ុន្តែ ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ជ្រាប​ថា ព្រះបាទ​ហូស៊ា​មាន​គំនិត​ក្បត់ ដ្បិត​ព្រះបាទ​ហូស៊ា​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​គាល់​ព្រះចៅ​សូ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប ព្រម​ទាំង​លែង​នាំ​សួយសារអាករ ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​ដូច​មុន​ទៀត​ហើយ។ ដូច្នេះ ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​អោយ​គេ​ឃុំឃាំង​ព្រះបាទ​ហូស៊ា​ក្នុង​គុក​មួយ ដោយ​ដាក់​ច្រវាក់​ផង។


word:
 បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ឡើង​មក​វាយ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​សាម៉ារី​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​បួន​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ហូស៊ា ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​វាយ​យក​បាន​ក្រុង​សាម៉ារី ហើយ​កៀរ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​អោយ​ពួក​គេ​រស់​នៅ​ក្រុង​ហាឡា និង​នៅ​តាម​ដង​ទន្លេ​ហាបោ​ជា​ទន្លេ​នៃ​ស្រុក​កូសាន ព្រម​ទាំង​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​របស់​ជន​ជាតិ​មេឌី​ផង។


word:
 ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​ឡើង ព្រោះ​តែ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ទាស់​នឹង​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​គេ ព្រះអង្គ​បាន​នាំ​ពួក​គេ​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប និង​រំដោះ​ពួក​គេ​អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប តែ​ពួក​គេ​បែរ​ជា​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ដទៃ​ទៅ​វិញ។


word:
 ពួក​គេ​ធ្វើ​តាម​ទំនៀមទម្លាប់​របស់​ប្រជាជាតិ​នានា​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​តាម​ទម្លាប់​ផ្សេងៗ ដែល​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បង្កើត​ឡើង​នោះ​ផង។


word:
 ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​មិន​គួរ​គប្បី​ដោយ​លួច​លាក់ ប្រឆាំង​នឹង​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន។ ពួក​គេ​បាន​សង់​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ នៅ​គ្រប់​ទីក្រុង​របស់​គេ គឺ​ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុង​ដែល​មាន​ប៉ម​ចាំ​យាម រហូត​ដល់​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​ដ៏​រឹងមាំ។


word:
 ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ដំឡើង​ស្ដូប និង​បង្គោល​ថ្វាយ​ព្រះ​អាសេរ៉ា នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​ទាំងឡាយ និង​នៅ​ក្រោម​ដើម​ឈើ​ដែល​មាន​ស្លឹក​ខៀវ​ខ្ចី។


word:
 នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទាំង​អស់ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប ដូច​ប្រជាជាតិ​នានា ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​ពួក​គេ។ ពួក​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ធ្វើ​អោយ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​ព្រមាន​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​ជន​ជាតិ​យូដា​តាម​រយៈ​ព្យាការី និង​គ្រូ​ទាយ​ឆុត​ទាំង​អស់​ថា «ចូរ​បោះបង់​ចោល​ផ្លូវ​អាក្រក់ ហើយ​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា និង​ច្បាប់​របស់​យើង ព្រម​ទាំង​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ទាំង​ស្រុង​នូវ​ក្រឹត្យវិន័យ ដែល​យើង​បាន​ប្រគល់​អោយ​ដូនតា​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា និង​អ្នក​រាល់​គ្នា​ផ្ទាល់ តាម​រយៈ​ពួក​ព្យាការី ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង»។


word:
 ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ពុំ​ស្ដាប់​តាម​ទេ ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត​រឹង​ចចេស​ដូច​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ ដែល​មិន​ព្រម​ជឿ​លើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន។


word:
 ពួក​គេ​បាន​បោះបង់​ចោល​ច្បាប់​របស់​ព្រះអង្គ ពួក​គេ​ផ្ដាច់​សម្ពន្ធមេត្រី ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចង​ជា​មួយ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ ពួក​គេ​មិន​អើពើ​នឹង​ដំបូន្មាន​ដែល​ព្រះអង្គ​ព្រមាន​ពួក​គេ ហើយ​នាំ​គ្នា​បែរ​ទៅ​គោរព​ព្រះ​ឥត​បាន​ការ ដែល​បណ្ដាល​អោយ​ខ្លួន​ទៅ​ជា​ឥត​បាន​ការ​ដែរ។ ពួក​គេ​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ប្រជាជាតិ​នានា​ដែល​នៅ​ជុំវិញ ជា​ប្រជាជាតិ​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ហាម​ឃាត់​មិន​អោយ​ពួក​គេ​យក​តំរាប់​តាម។


word:
 ពួក​គេ​បោះបង់​ចោល​បទ​បញ្ជា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន ហើយ​នាំ​គ្នា​សិត​ធ្វើ​រូប​កូន​គោ​ពីរ ដំឡើង​បង្គោល​ថ្វាយ​ព្រះ​អាសេរ៉ា ព្រម​ទាំង​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​លើ​មេឃ និង​គោរព​បំរើ​ព្រះ​បាល។


word:
 ពួក​គេ​យក​កូន​ប្រុស​កូន​ស្រី​ទៅ​ធ្វើ​បូជាយញ្ញ ពួក​គេ​តែងតែ​បញ្ជាន់​រូប និង​ប្រើ​មន្តអាគម។ ពួក​គេ​បណ្ដោយ​ខ្លួន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ដ៏​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ហេតុ​បណ្ដាល​អោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។


word:
 ពេល​នោះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​យ៉ាង​ខ្លាំង ទាស់​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គ​ដេញ​ពួក​គេ​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​សល់​តែ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 រីឯ​ប្រជាជន​យូដា​វិញ​ក៏​ដូច្នោះ​ដែរ ពួក​គេ​ពុំ​បាន​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន​ទេ តែ​ពួក​គេ​បែរ​ជា​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​តាម​ច្បាប់​ដែល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បង្កើត​ទៅ​វិញ។


word:
 ដូច្នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​បោះបង់​ចោល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​អាម៉ាស់ ដោយ​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ ហើយ​ដេញ​ពួក​គេ​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 កាល​ ព្រះអម្ចាស់ ​ផ្ដាច់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ពី​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​តែងតាំង​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​កូន​របស់​លោក​នេបាត​ឡើង​ជា​ស្ដេច។ ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​បាន​អូស​ទាញ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​ ព្រះអម្ចាស់  ព្រម​ទាំង​នាំ​ពួក​គេ​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​យ៉ាង​ធ្ងន់​ទៀត​ផង។


word:
 កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម​បាន​ប្រព្រឹត្ត គឺ​ពួក​គេ​ពុំ​បាន​ងាក​ចេញ​ពី​អំពើ​ទាំង​នោះ​ឡើយ។


word:
 ហេតុ​នេះ​ ព្រះអម្ចាស់ ​បណ្ដេញ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​ថ្លែង​តាម​រយៈ​ព្យាការី​ទាំង​អស់​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​គេ​កៀរ ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ទឹក​ដី​របស់​ខ្លួន នាំ​ទៅ​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ជន្លៀស​ប្រជាជន​ពី​ក្រុង​បាប៊ីឡូន ក្រុង​គូថា ក្រុង​អាវ៉ា ក្រុង​ហាម៉ាត់ និង​ក្រុង​សេផាវែម អោយ​មក​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ស្រុក​សាម៉ារី ជំនួស​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ចាប់​យក​ស្រុក​សាម៉ារី​មក​ធ្វើ​ជា​កម្មសិទ្ធិ ហើយ​តាំង​ទី​លំនៅ​តាម​ក្រុង​នានា។


word:
 នៅ​គ្រា​ដំបូង​ដែល​ពួក​គេ​មក​តាំង​ទី​លំនៅ​ក្នុង​ស្រុក​សាម៉ារី ពួក​គេ​មិន​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់ ​ទេ  ព្រះអម្ចាស់ ​ក៏​ប្រើ​សឹង្ហ​អោយ​មក​ប្រហារ​ពួក​គេ។


word:
 មាន​គេ​ទូល​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ថា៖ «ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ ដែល​ព្រះករុណា​ជន្លៀស​អោយ​ទៅ​តាំង​ទី​លំនៅ​តាម​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ស្រុក​សាម៉ារី ពុំ​ស្គាល់​របៀប​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​របស់​ស្រុក​នោះ​ទេ។ ព្រះ​នៅ​ស្រុក​នោះ​ប្រើ​សឹង្ហ​អោយ​មក​ប្រហារ​ពួក​គេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ពុំ​ស្គាល់​របៀប​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​របស់​ស្រុក​នោះ»។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បង្គាប់​ថា៖ «ចូរ​នាំ​បូជាចារ្យ​សាម៉ារី​ម្នាក់ ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​កៀរ​យក​ទៅ អោយ​វិល​មក​ស្រុក​វិញ ដើម្បី​បង្ហាត់​បង្រៀន​របៀប​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​របស់​ស្រុក​នោះ»។


word:
 ដូច្នេះ គេ​ទៅ​នាំ​បូជាចារ្យ​ម្នាក់​ដែល​គេ​បាន​កៀរ​ពី​ស្រុក​សាម៉ារី អោយ​វិល​មក​រស់​នៅ​បេតអែល​វិញ។ បូជាចារ្យ​នោះ​បង្ហាត់​បង្រៀន​ពួក​គេ អំពី​របៀប​ដែល​ត្រូវ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់ ។


word:
 ប៉ុន្តែ ប្រជាជាតិ​នីមួយៗ​បាន​ធ្វើ​រូប​សំណាក​ព្រះ​របស់​ខ្លួន យក​ទៅ​តម្កល់​ក្នុង​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ដែល​អ្នក​ស្រុក​សាម៉ារី​ពី​មុន​បាន​សង់។ ប្រជាជាតិ​នីមួយៗ​ធ្វើ​ដូច្នេះ នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ។


word:
 អ្នក​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​ធ្វើ​រូប​ព្រះ​សិកូតបេណូត អ្នក​ក្រុង​គូថា ធ្វើ​រូប​ព្រះ​នើកាល អ្នក​ក្រុង​ហាម៉ាត់ ធ្វើ​រូប​ព្រះ​អស៊ីម៉ា។


word:
 អ្នក​ក្រុង​អាវ៉ា ធ្វើ​រូប​ព្រះ​នីប-ហាស និង​ព្រះ​ថើថាក អ្នក​ក្រុង​សេផាវែម​យក​កូន​ប្រុស​របស់​ខ្លួន ទៅ​ធ្វើ​បូជាយញ្ញ ថ្វាយ​ព្រះ​អ័ឌរ៉ាម៉ាឡេក និង​ព្រះ​អណាម៉ាឡេក ជា​ព្រះ​នៃ​ក្រុង​សេផាវែម។


word:
 ប្រជាជាតិ​ទាំង​នោះ​ក៏​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែរ ព្រម​ទាំង​តែងតាំង​អ្នក​ខ្លះ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ អោយ​ធ្វើ​ជា​បូជាចារ្យ​នៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ ដើម្បី​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ក្នុង​នាម​របស់​ពួក​គេ​នៅ​តាម​កន្លែង​ទាំង​នោះ។


word:
 ពួក​គេ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់ ​ផង និង​គោរព​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ តាម​ទំនៀមទម្លាប់​ជាតិ​ដើម​របស់​ពួក​គេ​ផង។​


word:
 រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ ពួក​គេ​នៅ​តែ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ទម្លាប់​ដើម​ដដែល ពួក​គេ​មិន​ប្រាកដ​ជា​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់  មិន​ប្រាកដ​ជា​ប្រតិបត្តិ​តាម​ច្បាប់ និង​វិន័យ​របស់​ខ្លួន ហើយ​ក៏​មិន​ប្រាកដ​ជា​កាន់​តាម​ក្រឹត្យវិន័យ និង​បទ​បញ្ជា​ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បង្គាប់​មក​កូន​ចៅ​លោក​យ៉ាកុប ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ឈ្មោះ​ថា​អ៊ីស្រាអែល។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​បាន​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​កូន​ចៅ​លោក​យ៉ាកុប ព្រម​ទាំង​បញ្ជា​ដល់​ពួក​គេ​ថា៖ «មិន​ត្រូវ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះ​ដទៃ ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ទាំង​នោះ​ដែរ។ មិន​ត្រូវ​គោរព​បំរើ និង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ដល់​ព្រះ​ទាំង​នោះ​ឡើយ។


word:
 ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ត្រូវ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់  ដែល​បាន​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប ដោយ​ឫទ្ធិបារមី និង​តេជានុភាព​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ។ អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​គោរព​ថ្វាយបង្គំ និង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ដល់​ ព្រះអម្ចាស់ ​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 រីឯ​បញ្ញត្តិ ច្បាប់ វិន័យ ក្រឹត្យវិន័យ និង​បទ​បញ្ជា​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចែង​ទុក​សំរាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​នោះ ត្រូវ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ហើយ​មិន​ត្រូវ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះ​ដទៃ​ឡើយ។


word:
 កុំ​បំភ្លេច​សម្ពន្ធមេត្រី​ដែល​យើង​បាន​ចង​ជា​មួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​អោយ​សោះ ហើយ​មិន​ត្រូវ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះ​ដទៃ​ឡើយ។


word:
 ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា នោះ​ព្រះអង្គ​នឹង​រំដោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន»។


word:
 ប្រជាជាតិ​ទាំង​នោះ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ ព្រះអម្ចាស់ ​ផង គោរព​បំរើ​រូប​ព្រះ​របស់​គេ​ផង។ កូន​ចៅ​របស់​ពួក​គេ​នៅ​តែ​ធ្វើ​របៀប​នេះ​រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ ដូច​ដូនតា​របស់​ខ្លួន​ដែរ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ហូស៊ា ជា​កូន​របស់​លោក​អេឡា និង​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​អហាស បាន​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា។


word:
 កាល​ស្ដេច​ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ម្ភៃ​ប្រាំ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ម្ភៃ​ប្រាំ​បួន​ឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា អប៊ីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​សាការី។


word:
 ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ ព្រះអម្ចាស់  ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​អយ្យកោ ឥត​ចន្លោះ​ត្រង់​ណា​ឡើយ។


word:
 ស្ដេច​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ វាយ​បំបាក់​ស្ដូប​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ កាប់​រំលំ​បង្គោល​របស់​ព្រះ​អាសេរ៉ា ព្រម​ទាំង​កំទេច​រូប​ពស់​លង្ហិន ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ធ្វើ​ផង ដ្បិត​រហូត​មក​ដល់​គ្រា​នោះ កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​នាំ​គ្នា​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ថ្វាយ​រូប​ពស់ ហើយ​ហៅ​រូប​នោះ​ថា «នេហ៊ូសថាន់»។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ផ្ញើ​ជីវិត​លើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ ក្នុង​ចំណោម​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​ទាំង​ប៉ុន្មាន គឺ​ស្ដេច​ដែល​សោយ​រាជ្យ​មុន ឬ​ស្ដេច​ដែល​សោយ​រាជ្យ​ក្រោយ​មក​ទៀត គ្មាន​ស្ដេច​អង្គ​ណា​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ព្រះបាទ​ហេសេគា​បាន​ទេ។


word:
 ព្រះរាជា​ជំពាក់​ចិត្ត​លើ​ ព្រះអម្ចាស់  ដោយ​ឥត​ងាករេ​ឡើយ។ ស្ដេច​កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា​ទាំងឡាយ ដែល​ ព្រះអម្ចាស់ ​បង្គាប់​មក​តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ។


word:
 ព្រះអម្ចាស់ ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​ស្ដេច ដូច្នេះ ស្ដេច​ទទួល​ជោគជ័យ​ក្នុង​គ្រប់​កិច្ចការ​ដែល​ស្ដេច​ធ្វើ។ ព្រះបាទ​ហេសេគា​បាន​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី ហើយ​រំដោះ​ខ្លួន​រួច​ផុត​ពី​នឹម​របស់​ស្ដេច​នោះ។


word:
 ស្ដេច​បាន​វាយ​យក​ស្រុក​ភីលីស្ទីន​រហូត​ដល់​ក្រុង​កាសា និង​ទឹក​ដី​ដែល​នៅ​ជុំវិញ គឺ​ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុង​ដែល​មាន​តែ​ប៉ម​ចាំ​យាម រហូត​ដល់​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​បួន​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ហេសេគា ត្រូវ​នឹង​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ហូស៊ា ជា​បុត្រ​របស់​លោក​អេឡា ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ព្រះចៅ​សាលម៉ានេស៊ើរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បាន​ឡើង​មក​ច្បាំង និង​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 កងទ័ព​អាស្ស៊ីរី​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​នេះ អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ។ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ហេសេគា ត្រូវ​នឹង​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​បួន​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ហូស៊ា​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល កងទ័ព​អាស្ស៊ីរី​វាយ​យក​បាន​ក្រុង​សាម៉ារី។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បាន​កៀរ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នៅ​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី អោយ​ពួក​គេ​រស់​នៅ​ក្រុង​ហាឡា និង​នៅ​តាម​ដង​ទន្លេ​ហាបោរ ជា​ទន្លេ​នៃ​ស្រុក​កូសាន ព្រម​ទាំង​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​របស់​ជន​ជាតិ​មេឌី​ផង។​


word:
 ហេតុការណ៍​នេះ​កើត​មាន ព្រោះ​តែ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មិន​បាន​ស្ដាប់​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​ខ្លួន ពួក​គេ​ក្បត់​នឹង​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអង្គ ដ្បិត​ពួក​គេ​ពុំ​ព្រម​ស្ដាប់ ឬ​ប្រតិបត្តិ​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​បង្គាប់​មក​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។


word:
 នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ដប់បួន នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ហេសេគា ព្រះចៅ​សានហេរីប ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បាន​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​របស់​ស្រុក​យូដា។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​នៅ​ក្រុង​ឡាគីស​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ហើយ សូម​កុំ​វាយ​ទូលបង្គំ​ទៀត​ឡើយ។ ទូលបង្គំ​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះករុណា»។ ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ក៏​បង្គាប់​អោយ​ព្រះបាទ​ហេសេគា ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា​បង់​ពន្ធ ជា​ប្រាក់​សុទ្ធ​ប្រាំ​បួន​តោន និង​មាស​សុទ្ធ​ប្រាំ​បួន​រយ​គីឡូ​ក្រាម។


word:
 ព្រះបាទ​ហេសេគា​ប្រមូល​ប្រាក់​ទាំង​អស់ ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  និង​ក្នុង​ឃ្លាំង​រាជ្យ​ទ្រព្យ​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។


word:
 នៅ​គ្រា​នោះ​ព្រះបាទ​ហេសេគា គាស់​មាស​ដែល​ស្ដេច​បាន​ស្រោប​នៅ​ខ្លោង​ទ្វារ និង​ក្រប​ទ្វារ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  យក​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី។


word:
 ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បាន​ចាត់​មេទ័ព មេ​បញ្ជាការ និង​រាជបំរើ​ផ្ទាល់​របស់​ស្ដេច ពី​កន្លែង​បោះ​ទ័ព​នៅ​ឡាគីស អោយ​មក​ជួប​ព្រះបាទ​ហេសេគា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ទាំង​នាំ​កងពល​យ៉ាង​ច្រើន​មក​ជា​មួយ​ផង។ ពួក​គេ​ឡើង​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ពេល​មក​ដល់ ពួក​គេ​ឈរ​នៅ​ក្បែរ​ព្រែក​ជីក​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ស្រះ​ខាង​លើ តាម​ផ្លូវ​ទៅ​ចំការ​របស់​អ្នក​ជ្រលក់​ល័ក្ខ


word:
 ហើយ​ស្រែក​ហៅ​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។ ពេល​នោះ លោក​អេលាគីម ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា ដែល​ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ព្រះបរម​រាជ​វាំង​បាន​ចេញ​ទៅ​ជួប​ពួក​គេ ដោយ​មាន​លោក​សេបណា ជា​ស្មៀន​ហ្លួង និង​លោក​យ៉ូអា​កូន​របស់​លោក​អេសាភ ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​ស្ដេច​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។


word:
 មេទ័ព​របស់​ព្រះចៅ​រ៉ាប់សាកេ​ពោល​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​ទូល​ព្រះបាទ​ហេសេគា​ដូច​ត​ទៅ: ព្រះ​មហាក្សត្រាធិរាជ គឺ​ព្រះមហាក្សត្រ​របស់​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី មាន​រាជឱង្ការ​ថា “តើ​ព្រះករុណា​ពឹង​ផ្អែក​លើ​អ្វី បាន​ជា​មាន​ព្រះហឫទ័យ​អង់អាច​បែប​នេះ?


word:
 តើ​ព្រះករុណា​ស្មាន​ថា ពាក្យ​សំដី​អាច​ជំនួស​ក្រុម​ប្រឹក្សា​យោធា និង​កម្លាំង​ទ័ព​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម​បាន​ឬ? តើ​ព្រះករុណា​ពឹង​ផ្អែក​លើ​នរណា បាន​ជា​ហ៊ាន​បះបោរ​នឹង​យើង​ដូច្នេះ?


word:
 ព្រះករុណា​ទុក​ចិត្ត​លើ​ស្រុក​អេស៊ីប ដែល​ប្រៀប​ដូច​ជា​ដើម​ត្រែង​បាក់​ឬ? អស់​អ្នក​ដែល​ទុក​ចិត្ត​លើ​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អេស៊ីប ប្រៀប​បាន​នឹង​មនុស្ស​ដែល​ច្រត់​ដៃ​លើ​ដើម​ត្រែង​បាក់ គឺ​នាំ​អោយ​តែ​ធ្លុះ​បាត​ដៃ​ប៉ុណ្ណោះ។


word:
 ប្រហែល​ជា​ព្រះករុណា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា ‘យើង​ទុក​ចិត្ត​លើ​ ព្រះអម្ចាស់  ជា​ព្រះ​របស់​យើង!’។ ប៉ុន្តែ តើ​ព្រះករុណា​ពុំ​បាន​អោយ​គេ​កំទេច​កន្លែង​សក្ការៈ និង​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​នេះ ហើយ​ថែម​ទាំង​បញ្ជា​អោយ​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ តែ​នៅ​មុខ​អាសនៈ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នេះ​ទេ​ឬ?”


word:
 ឥឡូវ​នេះ សុំ​ព្រះករុណា​សាក​ល្បង​ភ្នាល់​ជា​មួយ​ព្រះចៅ​ក្រុង​អាស្ស៊ីរី ជា​អម្ចាស់​របស់​ទូលបង្គំ​ទៅ នោះ​ទូលបង្គំ​នឹង​ថ្វាយ​សេះ​ពីរ​ពាន់​ក្បាល ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​រក​អ្នក​ជិះ​បាន!


word:
 ទោះ​បី​ព្រះករុណា​ពឹង​លើ​រទេះ​ចំបាំង និង​កងទ័ព​សេះ​របស់​ស្រុក​អេស៊ីប​ក្ដី សូម្បី​តែ​មេទ័ព​អាស្ស៊ីរី​ម្នាក់​ដែល​ខ្សោយ​ជាង​គេ ក៏​ព្រះករុណា​វាយ​មិន​ឈ្នះ​ផង។


word:
 មួយ​វិញ​ទៀត យើង​លើក​ទ័ព​មក​វាយ​កំទេច​កន្លែង​នេះ ស្រប​តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ ព្រះអម្ចាស់  ដ្បិត​ ព្រះអម្ចាស់ ​បង្គាប់​អោយ​យើង​មក​វាយ​កំទេច​ក្រុង​នេះ»។​


word:
 ពេល​នោះ លោក​អេលាគីម ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា លោក​សេបណា និង​លោក​យ៉ូអា​ពោល​ទៅ​កាន់​មេទ័ព​អាស្ស៊ីរី​ថា៖ «សូម​លោក​មេត្តា​មាន​ប្រសាសន៍​មក​យើង​ខ្ញុំ ជា​ភាសា​អារ៉ាម​ចុះ ដ្បិត​យើង​ខ្ញុំ​ស្ដាប់​ភាសា​លោក​បាន តែ​សូម​កុំ​មាន​ប្រសាសន៍​ជា​ភាសា​យូដា ក្រែង​ប្រជាជន​នៅ​តាម​កំពែង​ក្រុង​ឮ»។


word:
 មេទ័ព​អាស្ស៊ីរី​តប​មក​វិញ​ថា៖ «ព្រះ​មហាក្សត្រ​របស់​យើង ប្រើ​យើង​អោយ​មក​នេះ មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​នាំ​ពាក្យ​មក​ទូល​ស្ដេច​របស់​អស់​លោក ឬ​ក៏​ប្រាប់​អស់​លោក​ផ្ទាល់​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺ​ព្រះរាជា​អោយ​យើង​មក​ប្រាប់​ជន​ទាំង​អស់ ដែល​ស្ថិត​នៅ​តាម​កំពែង​នេះ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​មុខ​តែ​ស៊ី​លាមក​ខ្លួន​ឯង ហើយ​ផឹក​ទឹក​នោម​ខ្លួន​ឯង ដូច​អស់​លោក​ដែរ»។


word:
 បន្ទាប់​មក មេទ័ព​អាស្ស៊ីរី​នោះ​ក្រោក​ឈរ និង​ស្រែក​ក្ដែងៗ​យ៉ាង​អស់​ទំហឹង ជា​ភាសា​យូដា​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​ស្ដាប់​រាជឱង្ការ​របស់​ព្រះ​មហាក្សត្រាធិរាជ គឺ​ព្រះចៅ​ក្រុង​អាស្ស៊ីរី​ដូច​ត​ទៅ:


word:
 ព្រះករុណា​មាន​រាជឱង្ការ​ថា កុំ​ទុក​អោយ​ស្ដេច​ហេសេគា​បោក​ប្រាស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ ដ្បិត​ស្ដេច​នេះ ពុំ​អាច​រំដោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​ជា​ដាច់​ខាត។


word:
 កុំ​ទុក​អោយ​ស្ដេច​ហេសេគា​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា ទៅ​ទុក​ចិត្ត​លើ​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដោយ​ពោល​ថា “ ព្រះអម្ចាស់ ​ពិត​ជា​នឹង​រំដោះ​យើង ព្រះអង្គ​មិន​បណ្ដោយ​អោយ​ក្រុង​នេះ​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​ឡើយ”។


word:
 កុំ​ស្ដាប់​ស្ដេច​ហេសេគា​អោយ​សោះ ដ្បិត​ព្រះចៅ​ក្រុង​អាស្ស៊ីរី​មាន​រាជឱង្ការ​ថា “ចូរ​នាំ​គ្នា​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​សុំ​សន្តិភាព​ពី​យើង ចូរ​នាំ​គ្នា​មក​ចុះ​ចូល​នឹង​យើង​ទៅ នោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​បាន​បរិភោគ​ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ និង​ផ្លែ​ឧទុម្ពរ*​របស់​ខ្លួន ព្រម​ទាំង​បាន​ផឹក​ទឹក​ពី​អណ្ដូង​របស់​ខ្លួន​ដែរ”។


word:
 រួច​ហើយ យើង​នឹង​មក​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា យក​ទៅ​ស្រុក​មួយ​ទៀត​ដែល​សម្បូណ៌​សប្បាយ ដូច​ស្រុក​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា គឺ​ស្រុក​ដែល​មាន​ពោរពេញ​ដោយ​ស្រូវ និង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ជា​ស្រុក​ដែល​សម្បូណ៌​អាហារ និង​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ ជា​ស្រុក​សម្បូណ៌​ផ្លែ​អូលីវ​យក​ប្រេង និង​ទឹក​ឃ្មុំ។ ដូច្នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​បាន​រស់​រាន ឥត​ស្លាប់​ឡើយ។ កុំ​ស្ដាប់​ស្ដេច​ហេសេគា​អោយ​សោះ ដ្បិត​ស្ដេច​នេះ​បញ្ឆោត​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដោយ​ពោល​ថា “ ព្រះអម្ចាស់ ​នឹង​រំដោះ​យើង”។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ព្រះ​របស់​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ គ្មាន​ព្រះ​ណា​រំដោះ​ស្រុក​គេ​អោយ​រួច​ពី​ព្រះហស្ដ​របស់​ព្រះចៅ​ក្រុង​អាស្ស៊ីរី​ទាល់​តែ​សោះ! តើ​ព្រះ​របស់​ក្រុង​ហាម៉ាត និង​ក្រុង​អើផាឌ​ទៅ​ណា​បាត់​អស់​ហើយ?


word:
 តើ​ព្រះ​របស់​ក្រុង​សេផាវែម ក្រុង​ហេណា និង​ក្រុង​អ៊ីវ៉ា ទៅ​ណា​បាត់​អស់​ហើយ? ម្ដេច​ក៏​មិន​ឃើញ​ព្រះ​ទាំង​នោះ​រំដោះ​ក្រុង​សាម៉ារី អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង?។


word:
 ក្នុង​ចំណោម​ព្រះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ស្រុក​ទាំង​នោះ គ្មាន​ព្រះ​មួយ​ណា​បាន​រំដោះ​ស្រុក​របស់​ខ្លួន អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​ឡើយ។ ដូច្នេះ  ព្រះអម្ចាស់ ​ក៏​ពុំ​អាច​រំដោះ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង​បាន​ដែរ!»។


